Missie was: lekker veel paddo's eten om vervolgens de natuur in te trekken vanaf het vakantiehuisje waar m'n ouders zaten(otterlo). Lekker in mijn uppie. Rugzakje met van alles mee om het een geslaagde wandeling te laten worden. Dat werd het ook in eerste instantie. Na een kleine anderhalf uur, zodra ik echt op m'n piek raakte, ging ik zitten op een flinke heuvel met prachtig natuurlandschap. Achter me dicht bebost en voor mij uit mega mooi vergezichten. Oude sprekende naaldbomen en oude eiken stonden daar als reuzen op het landschap. Het was mooi weer, heel klein beetje schemerig aan het worden. De vogeltjes die precies voor mij een mooi liedje zongen (zo voelde het tenminste

) alles was mooi en perfect.
Ideaaaal, dacht ik.....
Nog geen 5 minuten later nadat ik me lekker had gesetteld, zag ik een stel aanlopen met ongeveer 7 kleine hondjes. Dit was zeker nog wel bijna een kilometer ver. Helemaal niet erg zou je zeggen. Maar die vrouw die bleef die hondjes (die verdomme gewoon aan de riem zaten) OM DE BEURT roepen dat ze moesten komen. Zo dat ik dat al van een KILOMETER afstand hoorde. Dit heeft "LetterlijK" een half uur geduurd. Ik dacht telkens.. Is zo over...ZEN Mezelf.. ZENN...
Maar dan die stem er de hele tijd erdoorheen... Bleh BLeh Kooom Hiiieer. Bleh beh kom hier!..
Non Stop "LetterlijK" non stop. En dat gedoe kwam regelrecht op mij af!!....Het is zo over Mezelf zennn....Rustig blijven Mezelf... Maar toen ik door had dat ze zelfs PRECIES over het zelfde pad wilde als waar ik dichtbij zat. Ben ik opgesprongen, spullen gepakt en weggevlucht. Balend verder getript waar ik achteraf wel weer lessen voor mezelf uit heb kunnen halen.
Maar dat half uurtje zal ik nooit meer vergeten.