Kwak
Bewuste gebruiker
Eindelijk mijn eerste badtrip!
Nouja van een echte badtrip kun je het wellicht niet over spreken. Voor een deel was de trip toch minder fijn.
Het is weekeind en ik heb enorm veel zin om lekker stoned naar een film of serie kijken.
Onder invloed van wietolie kan ik immens in het verhaal worden ingezogen. Vooral als de film mooi geschoten is en met steengoede filmmuziek. Zo waren Joker (2019) en Endless Poetry toen twee geweldige films.
Uit mijn eigen wietoogst besluit ik de wietbladeren van vorig jaar ervoor te gaan gebruiken.
Ik heb enkel 36 gram aan gedroogde wietbladeren. Alleen heb ik de bladeren niet zo goed bewaard. De wietbladeren liggen in een porseleinschaal met boven op een bord dat als functie van een deksel moet fungeren. Uit een gierigheid en verspilling heb ik geen weckpot gekocht. De bladeren ruiken muffig en hebben lang niet meer de geur zoals zij eerst hebben geroken.
Het proces om olie te maken verloopt sneller dan verwacht. Normaal ben ik er 1,5 -2 uur mee in de weer. Ondertussen verdampt de alcohol met wietbladeren in een babyfleswarmhouder. In die tussen tijd kan ik mooi gaan koken aangezien de alcohol bij lange na niet is verdampt.
Eenmaal terugkomend in de woonkamer controleer ik nog eens de alcohol. Tot mijn schrik is de oliezwart geblakerd. Al mijn olie verbrand! En dit ondanks ik tijdens de voorbereidingen lieve woordjes tegen de olie heb gezegd. Geen idee of dit werkt en zin heeft. Had ik lievere woordjes moeten fluisteren dan?
Heel zuur van wietolie natuurlijk vooral omdat ik zin had om lekker stoned te worden.
Gelukkig staan in de koelkast twee wietolie flesjes die leeg zijn. Op de bodem van de flesjes zit vaak restjes van aangekoekte wietolie. Dit zou een verspilling zijn om zulke flesjes bij de vuilcontainer weg te zetten.
Door de flesjes met olijfolie au bain marie te verwarmen kan ik een deel van de olie eruit schrapen. Ik kan je niets vertellen over de sterkte van de olie.
Sinds de ochtend heb ik niets meer gegeten. Eten doe ik na de trip wel. Ik kijk ondertussen naar de ontknoping van de serie Mr. Robot.
Pas na een dik uur begin ik iets te merken. Weer subtiel. Herkenbaar, vertrouwd en fijn gevoel. Er ontstaat een rust over mijn lichaam en gedachte. Ik loop al richting de koelkast om de dosis van mijn allerlaatste bijna lege flesje erbij te pakken. En dan denk ik. Laat ik eerst eens rustig afwachten. Kan ik gewoon niet wachten en genieten wat ik op dit moment voel? Dat even wachten heeft een half uurtje geduurd. De dosis moet hoger. Ik druppel zes of acht druppels op de hand en lik het op. De serie is bij vlagen goed. Het lijkt alleen dat ik soms de scenes zo doordacht zie. Alsof ik de regisseur “actie” hoor roepen. Zo hangt een man over de reling en wacht op een vrouw. De andere speler van achter een muur het toneel op. Ze doen beiden hun opgedragen tekst. De vrouw verlaat het toneel. Het ziet er knullig uit.
Af en toe schrijf ik aantekeningen in mijn aantekenboekje. “Als we het niet hetzelfde denken dan ben ik niet gek”.
Ik luister naar Espíritu Eterno · Darío Poletti. en merk dat ik zo graag in deze puurheid en mooiheid van de zanger mee wilt zingen. Ik durf het niet. Ik durf mijn stem niet te laten horen en met zijn stem te laten resoneren. Mede omdat ik de teksten nog niet goed kan uitspreken. Er drukt een schaamte dat ik niet durf te zingen. Zelfs zachtjes meezingen helpt niet.
Ik zit op mijn stoel met gesloten ogen en luister intens naar de muziek. De muziek raakt mij hard in mijn ziel. Tranen verschijnen. Er komen associaties uit eerdere ayahuasca ceremonies naar boven. Ook hier heb ik zoveel partijtjes om de muziek lopen janken.
Zo laat ik mijn gedachtes over deze ceremonies passeren en kom ik (weer) uit op iemand die ik daar heb ontmoet. Iemand met een pracht van een stem. Haar slanke, lange vingers die zich over de gitaar voortbewegen. En jawel ook haar verschijning. Zelfs in een nuchtere toestand straalt zij rust en liefde uit. Dat weekeind raak ik verliefd op de muziek en een beetje op haar.
Dit moment moet ik opschrijven. Zodra ik de pen erbij pak, is het moment weg. Ineens vind ik het het over deze gebeurtenissen heel stom om erover te schrijven. Waarom dan denk ik dan. Ik lees de geschreven verhalen toch nauwelijks meer terug. Met tegenzin schrijf ik dit toch kort op. Het haalt mijn blije gemoedstoestand flink terug.
Al een aantal jaar wil ik een handpan kopen. Het geluid dat uit dit instrument komt is betoverd en rustgevend. De gedachte komt opspelen waarom ik toch zo graag op een handpan wil spelen. Is dat echt om muziek te willen maken of wil je er ook eentje hebben om gezien te worden? Over deze bekentenis voel ik mij schuldig. Omdat er een kans is dat er een kern van waarheid in zit.
Ik merk dat mijn ademhalingen plotseling zwaar beginnen te worden. Mijn hoofd duizelt en ik voel druk op mijn oogleden. Mijn rug wordt stevig naar de rugleuning gedrukt. Ik hoor mezelf zwaar ademen en steeds krijg ik er meer moeite mee. Mijn keel voelt opgezwollen aan. Als ik inadem lijkt het alsof ik geen zuurstof binnen krijg maar dat er zuurstof word ontnomen. Er breekt een lichte paniek in mij uit. Kan ik stikken? Is er ooit iemand al stikkend op een stoel door wiet te komen overlijden? Is dit nu het moment om de ambulance te bellen? Ik zit hier op een stoel en ben bang dat ik elk moment onhandig kan omvallen. Waarom moest ik zondig extra wietolie bijpakken? Waarom wil ik haast tegen de vlakte gaan?
Later schrijf ik dat ik dacht vanaf dat punt gek begin te worden. Zo gek dat niemand je kan begrijpen. Hoe eenzaam moet dat zijn! Stel je voor dat mensen je voor gek verklaren maar eigenlijk ben jij niet gek maar de mensen zelf. En niet omdat een gek dit zegt maar omdat het de waarheid is. In alle macht probeer je mensen te overtuigen dat je gelijk hebt en niemand die je serieus neemt! Het is een beangstig gevoel.
Een andere nare gedachte komt opspelen. “Als ik mijn rechterhand mijn linker schouder aanraak dan zou ik gek gaan worden”.
Ik weet dat dit quatisch en toch is de drang om mijn schouder niet aanraken groot.
De verleiding! Ik wil dit niet in deze dwangneurose geloven en ben ineens toch wel angstig dat ik mezelf een dwangneurose aan het aanpraten ben. Om dit te doorbreken en voordat ik echt gek word moet ik mijn schouder aanraken. Ik weet dat het een hersenspinsel van mij afkomstig is en als ik morgen nuchter ben is er niets aan de hand. Voorzichtig raak ik mijn schouder aan. Er gebeurt niets.
Ik ben nog bij kennis en weet dat ik veel wietolie heb gebruikt en dat ik rustiger moet ademen dan komt het wel goed.
Waarom dan “eindelijk een badtrip”? Ik heb nog nooit een badtrip meegemaakt. Ik wilde een bad trip een keer meemaken. Het onbehagen gevoel en de totale reddeloosheid. Nu was deze bad trip vrij mild. Ik kan mij wel voorstellen als je niet meer weet dat je aan de drugs bent de trip vervelend kan worden.
Wat was de trip ook overweldigd mooi. Zo mooi dat ik er aan ben kapot gegaan. Weer zoveel liefde op dat ene andere moment gekend. Ik denk dat moment het moment was dat ik mij werkelijk echt maar dan ook echt een vorm van verliefdheid voel.
Is dit het moment dat je gaat voelen voordat je sterft en het leven aan je voorbij vliegt. Perst dan het allerfijnste gevoel dat er is zich naar buiten? Sterft dan het hart en breekt het dan zich in duizenden stukjes?
Ineens lig ik ongemakkelijk op de grond. Ik vraag mij af hoe ik toch op de grond lig. Ik lig half op mijn schouder en met mijn pols bij mijn borstbeen. Ik herinner mij inderdaad dat ik even op de grond ben gaan liggen. De draaiingen werden mij te teveel en voordat ik echt van de stoel aflazer. Was liggen op de grond de beste optie. Missie naar de bank lopen of kruipen is een heus obstakel dus ik lag daar voorlopig nog wel goed.
De muziek afspeellijst is afgelopen. Zonder muziek is het te stil in huis. Ik hijs mezelf overeind. Zet Spotify aan haal strompelend mijn deken en kussen en lig vervolgens in mijn fijne emo houding op de bank. Met mijn ene hand hou ik mijn schouder vast. Terwijl de andere hand onder mijn shirt verdwijnt en mijn middel stevig omklemd. En weer word ik ontroerd door de muziek deze keer van Nina Rui Minha Mae Oxumare
Ik fantaseer op los dat ik al spacend op een Ruigoord feestje met een meisje sta te dansen. Zij drukt stevig met haar lichaam tegen mij. Mijn harde pikt drukt tegen haar buik. We versmelten in de muziek en dansen heerlijk spacend en flirtend om elkaar heen.
De stemming slaat om en plots krijg ik gekke, random gedachtes waarvan de herkomst mij onduidelijk is
“Het moment dat je weet. Ik ga dood. Dat moment dat wens ik je. Alle pijn”.
“Dat je aan simpel spelletje moet meespelen en dat je weet wanneer je het verknald jouw kinderen van je worden weggenomen en gemarteld. Het moment dat je verliest. Dat moment. Die ene seconde. Heftig hoor!”
“Het moment dat uit het niets tanks en soldaten de stad binnen marcheren”.
Ook bedenk ik dat ik mezelf op het narcistische aan af vind. Ik weet dat ik over mijn trip ervaring een stukje ga schrijven en dit ga hier ga posten. Waarom doen mensen dat toch? Zoek ik naar aandacht? Wil ik naar complimentjes vissen? Wil ik iets bewijzen? Ik voel mij hier naar over.
Het is half drie in de nacht en ik voel mij nuchter. Tijd om eindelijk te kunnen eten. Heerlijk.
Nouja van een echte badtrip kun je het wellicht niet over spreken. Voor een deel was de trip toch minder fijn.
Het is weekeind en ik heb enorm veel zin om lekker stoned naar een film of serie kijken.
Onder invloed van wietolie kan ik immens in het verhaal worden ingezogen. Vooral als de film mooi geschoten is en met steengoede filmmuziek. Zo waren Joker (2019) en Endless Poetry toen twee geweldige films.
Uit mijn eigen wietoogst besluit ik de wietbladeren van vorig jaar ervoor te gaan gebruiken.
Ik heb enkel 36 gram aan gedroogde wietbladeren. Alleen heb ik de bladeren niet zo goed bewaard. De wietbladeren liggen in een porseleinschaal met boven op een bord dat als functie van een deksel moet fungeren. Uit een gierigheid en verspilling heb ik geen weckpot gekocht. De bladeren ruiken muffig en hebben lang niet meer de geur zoals zij eerst hebben geroken.
Het proces om olie te maken verloopt sneller dan verwacht. Normaal ben ik er 1,5 -2 uur mee in de weer. Ondertussen verdampt de alcohol met wietbladeren in een babyfleswarmhouder. In die tussen tijd kan ik mooi gaan koken aangezien de alcohol bij lange na niet is verdampt.
Eenmaal terugkomend in de woonkamer controleer ik nog eens de alcohol. Tot mijn schrik is de oliezwart geblakerd. Al mijn olie verbrand! En dit ondanks ik tijdens de voorbereidingen lieve woordjes tegen de olie heb gezegd. Geen idee of dit werkt en zin heeft. Had ik lievere woordjes moeten fluisteren dan?
Heel zuur van wietolie natuurlijk vooral omdat ik zin had om lekker stoned te worden.
Gelukkig staan in de koelkast twee wietolie flesjes die leeg zijn. Op de bodem van de flesjes zit vaak restjes van aangekoekte wietolie. Dit zou een verspilling zijn om zulke flesjes bij de vuilcontainer weg te zetten.
Door de flesjes met olijfolie au bain marie te verwarmen kan ik een deel van de olie eruit schrapen. Ik kan je niets vertellen over de sterkte van de olie.
Sinds de ochtend heb ik niets meer gegeten. Eten doe ik na de trip wel. Ik kijk ondertussen naar de ontknoping van de serie Mr. Robot.
Pas na een dik uur begin ik iets te merken. Weer subtiel. Herkenbaar, vertrouwd en fijn gevoel. Er ontstaat een rust over mijn lichaam en gedachte. Ik loop al richting de koelkast om de dosis van mijn allerlaatste bijna lege flesje erbij te pakken. En dan denk ik. Laat ik eerst eens rustig afwachten. Kan ik gewoon niet wachten en genieten wat ik op dit moment voel? Dat even wachten heeft een half uurtje geduurd. De dosis moet hoger. Ik druppel zes of acht druppels op de hand en lik het op. De serie is bij vlagen goed. Het lijkt alleen dat ik soms de scenes zo doordacht zie. Alsof ik de regisseur “actie” hoor roepen. Zo hangt een man over de reling en wacht op een vrouw. De andere speler van achter een muur het toneel op. Ze doen beiden hun opgedragen tekst. De vrouw verlaat het toneel. Het ziet er knullig uit.
Af en toe schrijf ik aantekeningen in mijn aantekenboekje. “Als we het niet hetzelfde denken dan ben ik niet gek”.
Ik luister naar Espíritu Eterno · Darío Poletti. en merk dat ik zo graag in deze puurheid en mooiheid van de zanger mee wilt zingen. Ik durf het niet. Ik durf mijn stem niet te laten horen en met zijn stem te laten resoneren. Mede omdat ik de teksten nog niet goed kan uitspreken. Er drukt een schaamte dat ik niet durf te zingen. Zelfs zachtjes meezingen helpt niet.
Ik zit op mijn stoel met gesloten ogen en luister intens naar de muziek. De muziek raakt mij hard in mijn ziel. Tranen verschijnen. Er komen associaties uit eerdere ayahuasca ceremonies naar boven. Ook hier heb ik zoveel partijtjes om de muziek lopen janken.
Zo laat ik mijn gedachtes over deze ceremonies passeren en kom ik (weer) uit op iemand die ik daar heb ontmoet. Iemand met een pracht van een stem. Haar slanke, lange vingers die zich over de gitaar voortbewegen. En jawel ook haar verschijning. Zelfs in een nuchtere toestand straalt zij rust en liefde uit. Dat weekeind raak ik verliefd op de muziek en een beetje op haar.
Dit moment moet ik opschrijven. Zodra ik de pen erbij pak, is het moment weg. Ineens vind ik het het over deze gebeurtenissen heel stom om erover te schrijven. Waarom dan denk ik dan. Ik lees de geschreven verhalen toch nauwelijks meer terug. Met tegenzin schrijf ik dit toch kort op. Het haalt mijn blije gemoedstoestand flink terug.
Al een aantal jaar wil ik een handpan kopen. Het geluid dat uit dit instrument komt is betoverd en rustgevend. De gedachte komt opspelen waarom ik toch zo graag op een handpan wil spelen. Is dat echt om muziek te willen maken of wil je er ook eentje hebben om gezien te worden? Over deze bekentenis voel ik mij schuldig. Omdat er een kans is dat er een kern van waarheid in zit.
Ik merk dat mijn ademhalingen plotseling zwaar beginnen te worden. Mijn hoofd duizelt en ik voel druk op mijn oogleden. Mijn rug wordt stevig naar de rugleuning gedrukt. Ik hoor mezelf zwaar ademen en steeds krijg ik er meer moeite mee. Mijn keel voelt opgezwollen aan. Als ik inadem lijkt het alsof ik geen zuurstof binnen krijg maar dat er zuurstof word ontnomen. Er breekt een lichte paniek in mij uit. Kan ik stikken? Is er ooit iemand al stikkend op een stoel door wiet te komen overlijden? Is dit nu het moment om de ambulance te bellen? Ik zit hier op een stoel en ben bang dat ik elk moment onhandig kan omvallen. Waarom moest ik zondig extra wietolie bijpakken? Waarom wil ik haast tegen de vlakte gaan?
Later schrijf ik dat ik dacht vanaf dat punt gek begin te worden. Zo gek dat niemand je kan begrijpen. Hoe eenzaam moet dat zijn! Stel je voor dat mensen je voor gek verklaren maar eigenlijk ben jij niet gek maar de mensen zelf. En niet omdat een gek dit zegt maar omdat het de waarheid is. In alle macht probeer je mensen te overtuigen dat je gelijk hebt en niemand die je serieus neemt! Het is een beangstig gevoel.
Een andere nare gedachte komt opspelen. “Als ik mijn rechterhand mijn linker schouder aanraak dan zou ik gek gaan worden”.
Ik weet dat dit quatisch en toch is de drang om mijn schouder niet aanraken groot.
De verleiding! Ik wil dit niet in deze dwangneurose geloven en ben ineens toch wel angstig dat ik mezelf een dwangneurose aan het aanpraten ben. Om dit te doorbreken en voordat ik echt gek word moet ik mijn schouder aanraken. Ik weet dat het een hersenspinsel van mij afkomstig is en als ik morgen nuchter ben is er niets aan de hand. Voorzichtig raak ik mijn schouder aan. Er gebeurt niets.
Ik ben nog bij kennis en weet dat ik veel wietolie heb gebruikt en dat ik rustiger moet ademen dan komt het wel goed.
Waarom dan “eindelijk een badtrip”? Ik heb nog nooit een badtrip meegemaakt. Ik wilde een bad trip een keer meemaken. Het onbehagen gevoel en de totale reddeloosheid. Nu was deze bad trip vrij mild. Ik kan mij wel voorstellen als je niet meer weet dat je aan de drugs bent de trip vervelend kan worden.
Wat was de trip ook overweldigd mooi. Zo mooi dat ik er aan ben kapot gegaan. Weer zoveel liefde op dat ene andere moment gekend. Ik denk dat moment het moment was dat ik mij werkelijk echt maar dan ook echt een vorm van verliefdheid voel.
Is dit het moment dat je gaat voelen voordat je sterft en het leven aan je voorbij vliegt. Perst dan het allerfijnste gevoel dat er is zich naar buiten? Sterft dan het hart en breekt het dan zich in duizenden stukjes?
Ineens lig ik ongemakkelijk op de grond. Ik vraag mij af hoe ik toch op de grond lig. Ik lig half op mijn schouder en met mijn pols bij mijn borstbeen. Ik herinner mij inderdaad dat ik even op de grond ben gaan liggen. De draaiingen werden mij te teveel en voordat ik echt van de stoel aflazer. Was liggen op de grond de beste optie. Missie naar de bank lopen of kruipen is een heus obstakel dus ik lag daar voorlopig nog wel goed.
De muziek afspeellijst is afgelopen. Zonder muziek is het te stil in huis. Ik hijs mezelf overeind. Zet Spotify aan haal strompelend mijn deken en kussen en lig vervolgens in mijn fijne emo houding op de bank. Met mijn ene hand hou ik mijn schouder vast. Terwijl de andere hand onder mijn shirt verdwijnt en mijn middel stevig omklemd. En weer word ik ontroerd door de muziek deze keer van Nina Rui Minha Mae Oxumare
Ik fantaseer op los dat ik al spacend op een Ruigoord feestje met een meisje sta te dansen. Zij drukt stevig met haar lichaam tegen mij. Mijn harde pikt drukt tegen haar buik. We versmelten in de muziek en dansen heerlijk spacend en flirtend om elkaar heen.
De stemming slaat om en plots krijg ik gekke, random gedachtes waarvan de herkomst mij onduidelijk is
“Het moment dat je weet. Ik ga dood. Dat moment dat wens ik je. Alle pijn”.
“Dat je aan simpel spelletje moet meespelen en dat je weet wanneer je het verknald jouw kinderen van je worden weggenomen en gemarteld. Het moment dat je verliest. Dat moment. Die ene seconde. Heftig hoor!”
“Het moment dat uit het niets tanks en soldaten de stad binnen marcheren”.
Ook bedenk ik dat ik mezelf op het narcistische aan af vind. Ik weet dat ik over mijn trip ervaring een stukje ga schrijven en dit ga hier ga posten. Waarom doen mensen dat toch? Zoek ik naar aandacht? Wil ik naar complimentjes vissen? Wil ik iets bewijzen? Ik voel mij hier naar over.
Het is half drie in de nacht en ik voel mij nuchter. Tijd om eindelijk te kunnen eten. Heerlijk.
Laatst bewerkt:
