Bakken met pep. Battle grade pep.
Altijd als de medicinale toeleveringen stokken dan komt er een moment dat ik denk: "fuck it, ik ken de weg toch?" en een half ons racemaat naar mijn brievenbus laat dropshippen. Het doseerregime loopt met zulke weelderige voorraden natuurlijk al gauw logaritmisch uit de klauwen, en zo ook de tolerantieniveaus. Zo zit ik hier met sinds zonsondergang een halve gram 70 / 73% in mijn mik een boterham met kaas en stroop te bikken en een glaasje port te drinken.
Een aantal dagen geleden had ik de boterham waarschijnlijk eerder proberen te neuken dan op te eten, aangezien dat laatste volstrekt niet mogelijk zou zijn geweest en dat eerste met veel aandacht, liefde en geduld bijna wel mogelijk, en in elk geval een interessantere uitdaging. Inmiddels echter ben ik al een paar dagen in de Zone, administratie bijgewerkt, beetje home improvement en -opleukerij gepleegd, fotolijstjes vullen, playlistjes samenstellen, verwaterende contacten hersteld, garderobe aangevuld, neus-, schaam-, oksel-, baard- en hoofdharen getrimd, gekapt en gesculpt en het grootste deel van de tijd de handelingen verricht die na een tergend lange verwerkingstijd aan ontvangende zijde zullen resulteren in toekomstige boterhammetjes met kaas en stroop op de plank.
Ik verwacht na morgen te kunnen crashen. Ik hoop het nodige met het nuttige te kunnen combineren door dat ongestoord en deels in het zonnetje te doen, want mijn kop kan wel een kleurtje gebruiken.
Twee dagen compleet futloos zijn tussen de schransbuien door: veel meer straf krijg ik meestal niet na een ongristelijke amf death march sessie. Ik word niet para, ik heb geen last van zwartgallige overwegingen en teruggrijpen naar de pep na anderhalve dag doe ik eigenlijk nooit tenzij er acuut heel veel onverwachte actie vereist is. Ik geloof dat ik ofwel geen talent heb voor speedkaters (ADHD Quad Core™ Inside), ofwel het feit dat ik blijf eten en drinken is hierin een bepalende factor.
Tenminste, als ik die verdomde tolerantie niet meereken, want voordat ik van de mij voorgeschreven midnight runners weer wat effect mag verwachten zijn we gerust twee weken verder.
Maar met het mosselseizoen in het verschiet en een deel van het budget gereserveerd voor de gamma goblin zie ik eigenlijk in het geheel niet op tegen deze tolerantievakantie.
Het enige issue waar ik nog geen antwoord op heb is het feit dat deze levensstijl en die van mijn sociale omgeving steeds minder aansluiting op elkaar hebben.
Als iemand het bestaan kent van een soort Bro-Tinder, een app waarmee je dus geen seksdates regelt maar ouwehoercontacten (m/v) c.q. potentiele matties die ook niet echt de beperkingen van ouderschap, kantooruurgerelateerde verplichtingen en een hang naar regelmaat en deugdelijkheid ondervinden, laat het me vooral weten. Het lijkt me verdomd verfrissend om weer eens iemand te ontmoeten die enthousiast over een hobby kan praten, me de "beste-band-sinds-de-dead-kennedies" moet laten horen of me uitlegt hoe je met enkel een flesopener en een traploper een zak briketten roodgloeiend kan krijgen, bij wijze van spreken.
Het klinkt nogal hardcore wat jij vaak nodig hebt.
:P
