Het gaat niet zozeer om de afterglow, want bij bijvoorbeeld Keta (en andere disso's) merk ik daar weinig van, buiten soms wat restanten van euforie. Het gaat om even alle remmen los te gooien en je volledig te smijten in het onbekende. Wanneer ik voorbij een bepaald punt ben raak ik alle grip met de realiteit kwijt en maak ik dingen mee die je kan vergelijken met een milde trip. Ik heb al interessante dingen gezien, gevoeld en gehoord, zelfs met entiteiten gesproken. Het is een soort vlucht uiteraard, maar dan bewust en gericht. Ik haal eruit dat er meer is dan datgene dat we denken dat er is. Meer nog, ik ervaar het dan ook.
Tijdens een trip ben je inderdaad maar een vage schim van jezelf, maar wat is daar mis mee dan? Je bent 'anders' of 'meer', en dat is een verrijkend iets. Heel anders is het als je je iedere dag de tering snuift om per sé heel 'vaag' te willen zijn of blijven. Je kiest zelf om het recreatief te gebruiken, of om er iets uit te leren. Maar niet iedereen ervaart het zo, en ik kan best begrijpen dat er mensen zijn die genoegen nemen met wat filosoferen bij een jonko.
Mag ik op mijn beurt vragen wat je er aan afstoot? En heb je het enkel moeilijk met snuiven of tellen alle harddrugs?