Trinity
Belezen gebruiker
Nu ja, natuurlijk niet de ‘weirdest trip ever’ van alle trips die er ooit geweest zijn… In ieder geval voor mij persoonlijk wel… :P
***SPOILER ALERT***
Hieronder een korte samenvatting van mijn ervaring, voor als je geen zin hebt om verder te lezen en toch geïnformeerd wilt blijven
Wie: Man, 47 jaar, 1,78m / 79 kilo
Wat: Truffel trip > Sc. Hollandia
Waar: Thuis
Dosering: 10g
Duur: zo’n 4 uur totaal
Ervaring: +/- In eerste aanleg negatief. Na afloop en evaluerend/reflecterend met mezelf toch wel positief. Na een dag van rustige reflectie, is er respect terug gekomen voor dit ‘natuurlijke tripmiddel’ en een herbevestiging van besef dat je niet alles ‘for granted’ moet nemen. Mijn persoonlijke sterke overtuiging dat we hier zijn om te leren (van elkaar en de werkelijkheid om ons heen) en het leven één groot experiment is, is daarbij weer eens op de proef gesteld en tegelijkertijd verwezenlijkt. Al met al dus wel een goede, meer filosofische ervaring.
Aanleiding/voorbereiding:
Ik heb toch wel getwijfeld of ik dit report zou schrijven, aangezien het in eerste aanleg voor mij een soort van ‘mislukte trip’ was. Na een dag van herbezinning vond ik het toch de moeite waard deze opgedane kennis met jullie te delen.
Ik had intussen al wat meer (positieve) ervaring met truffels/psilocybine en wat andere tripmiddelen. De truffels waren echter steeds 'van een lichtere soort' (Sc. Tampanensis). Aangezien mijn ervaringen met LSD tot nu toe qua trippen het meest intens waren en me dit prima afging, was ik nieuwsgierig geworden naar een heftigere truffel-ervaring. Obv de info uit mijn favoriete Smartshop in Amsterdam, had ik besloten toch de meest intense soort te gaan uitproberen (Sc. Hollandia). Zij het wel in een 'normale' dosering (10g). Deze beloofde een sterke tripervaring, met veel goede visuals (extern alswel CEV's). Ik zag er naar uit en was vooral benieuwd naar de vergelijking met mijn LSD ervaringen.
Aangezien het deze zaterdag (10/9) nog steeds super mooi weer zou zijn, wilde ik ook op die dag het geheel ondergaan. Ik wilde eindelijk eens naar buiten, rond zonsondergang en de tripervaring grotendeels in de natuur meemaken. Ideale setting dus!
De dag zelf was ik lekker opgestaan, mijn workout gedaan, daarna lekker genoten van een goede kop koffie, goede sigaar erbij en een krantje. Heerlijk ruim twee uur gezeten en toen vol verwachting naar huis gegaan.
Thuis gekomen mijn 'mis en place' gedaan: truffels afgewogen en klaar gezet, beschuit met muisjes gemaakt om de mindere smaak mee te maskeren en een glas gember-muntthee gezet om evt. misselijkheid mee te verminderen/voorkomen ('Ha! Zal wel niet nodig zijn. Ik ben nog nooit misselijk geweest bij truffelinnames!').
16:00 uur
Netjes alles opgegeten en toen lekker een douche gepakt en aansluitend wilde ik lekker buiten op balkon on de zo'n met een boek er bij nog wat lezen.
16:35 uur
Ik zat op het balkon en ineens begon er snel in hevigheid toenemende misselijkheid te ontstaan. OK, niet zeuren, dat kan, rustig blijven ademen en wat thee en dan trekt het zo wel weg. Nou, het trok helemaal niet weg! Het werd steeds erger; mijn hele lijf voelde zwaar, gespannen aan en het leek alsof er een olifant op mijn borstkas wasbaar zitten. Ademen ging heel zwaar en ik voelde me duizeliger worden. Angstig was ik niet echt en ik kalmeerde mezelf wat door te blijven denken: dit kan, hoort erbij, het zal wel minder worden na een poos. Het enige wat ik niet hoopte, was dat ik echt moest overgeven. Twee redenen daarvoor: (1) ik ben nogal 'squeamish' als het om overgeven gaat, (2) ik was bang dat bij overgeven al mijn net ingenomen truffels zouden verdwijnen en ik vervolgens geen trip meer zou hebben.
Intussen was ik naar binnen gegaan, want in de zon werd het me te naar. Ik probeerde met meditatie wat balans te vinden en mijn lijf en reacties beter te voelen en te begrijpen. Dat wilde echter niet echt lukken.
Naast de misselijkheid en bodyload begon nu langzaam ook wat tripeffecten op te komen. De eerdere ervaring van euforie (heerlijke gloed door mijn lijf, relaxed, beetje lacherig) miste ik echter volledig en wat opkwam was een lichte vervorming van de omgeving (mijn tapijt in huis begon te golven en ik merkte sterkere kleursensaties op van/rond dingen, vooral die door de zo'n verlicht werden). De misselijkheid was echter dusdanig, dat ik besloot even op bed te gaan liggen (in mijn donkere en koele slaapkamer). Her lopen daarheen voelde als een zeereis in heftige storm en (interessant genoeg) ik merkte niets meer van enige tripeffecten. Ik bereidde me voor om te gaan liggen en op het moment dat ik me op bed wilde neerleggen... 'Bang!!!' Een braakprikkel kwam op en ik moest naar de wc toe! Rustig terug naar de badkamer, mijn braakneiging inhoudend, boog ik me over de wc en met een intense spiersamentrekking 'braakte' ik zo'n 6 keer.
Echter...er kwam helemaal niets uit mijn mond! Jawel, speeksel en slijm vanuit mijn neus, alles netjes doorzichtig, zonder voedselresten en (maag)zuur. Na dit avontuur voelde ik me ineens wel een stuk beter en was blij dat ik geen echte inhoud uitgespuugd had. Wel was er nog een zware maag was en lichte duizeligheid. Ik bereidde me voor op het verder opkomen van de trip en ging weer liggen op bed. De intensiteit nam iets toe en als ik mijn ogen dicht deed had ik mooie CEV’s. Niet zo hele intens als ik ooit met (zelfs een lage dosering) LSD had, maar wel mooi en kleurrijk. Een combinatie van caleidoscopische effecten en opkomende wezens (draken?) en zwevende door landschappen. Dit hield zo’n 45 minuten aan en ik voelde me toch vrij snel eigenlijk wel weer heel normaal, op een zware bodyload na. Ik checkte af en toe mijn omgeving of de perceptuele effecten nu toegenomen waren, maar kijkende door de kamer en naar mijn tapijt voor mijn bed starende gebeurde er helemaal niets. Ik was compleet nuchter! Ik voelde me fysiek nog niet echt lekker, maar de zwaarste misselijkheid was wel voorbij.
Teleurgesteld, dat de Psilo toch ‘verdwenen’ bleek te zijn uit mijn systeem liep ik terug naar mijn woonkamer, pakte de meloen die ik had klaar gezet en besloot deze te gaan eten op mijn balkon. Ik voelde me echt compleet nuchter, alsof ik nooit iets ingenomen had (nou ja, de bodyload vertelde me iets anders :P ). Het eten van de meloen liet me wat beter voelen, hoewel ik merkte dat echt snel dooreten er niet bij was; mijn maag protesteerde nog wat en het eten viel me zwaar (maar wel smakelijk).
18:00 uur
Terwijl ik heel langzaam de meloen verder opat en genoot van het fijne weer en de mooie lucht merkte ik plots op dat de afrikaantjes in mijn bloembak zachtjes aan het dansen waren. De wind zeker. Nee, huh? Toch niet. Het waaide wel iets, maar heel zachtjes en met grote tussenpozen en deze plantjes wuifden naar me alsof ze me uitnodigden om te dansen! Heel zachtjes en subtiel. Wat is dit? Een beetje naglow toch? Maar de effecten werden ineens snel sterker en voor ik het in de gaten had zat ik als een bevroren beeld op mijn balkon naar de muur te staren en mijn tegelvloer, die als een gek begon te morfen en te golven! Nu bewogen ook de bomen aan de overkant in pulserende, ademende bewegingen. In één boom aan de overkant herkende ik diverse gezichten van 'groene boommannen’: de al lichtgeel gekleurde blaadjes tussen de verder nog groene in waren tientallen oogjes die mij aanstaarden en de takken vormden grote bekken die lachend naar me toekwamen en weer wegdreven! 
De (bakstenen) muur van de flat aan de overkant vormde figuren als ouderwetse pixel-figuren in een Pacman of Donky-Kong spel. En ze bewogen ook nog, in diverse pastel kleuren. De lucht (wolken met grijs-zilver en rode gloed ertussen van de zon) straalden een spectaculair iriserend licht uit. Hoewel ver weg, kwamen de wolken ineens driedimensionaal tot leven en leek het alsof ik erin gezogen werd, alsof ik ze bijna kon aanraken. Het geheel zag eruit als een foto of film met een slechte resolutie en de verschillende scharkeringen waren afzonderlijke, grof-korrelige banden van pixels (zie foto voor wat ik ongeveer bedoel).
Ik was ineens weer heftig aan het trippen! Langzaam nam de euforie ook toe (in golven) en ik besloot naar binnen te gaan en wat muziek op te zetten (Solomun Tomorrowland Brasil 2016 set) en ik merkte dat het beeld op mijn computer volledig normaal was. Normaal heb ik altijd moeite met het bedienen van apparatuur, maar nu helemaal niet en ook het beeld toonde geen vervorming. Mijn behang, echter wel, zij het in lichte mate. Ik golfde wat heen en weer, ook qua gemoed en besloot de deur dicht te doen, de muziek iets harder te zetten en te gaan liggen op mijn tapijt. Met ogen dicht heb ik nog een half uur of zo genoten van enkele aardige, maar niet heel intense CEV’s. Ik moest er na verloop van tijd ook echt meer en meer mijn best voor doen om ze op te roepen. Na zo’n uur voelde ik me weer helemaal nuchter.
19:30 uur
De bodyload was er nog steeds en ik voelde me onrustig. Mijn gedachten waren zwarter en negatiever dan waarmee ik de dag begonnen was en voelde me niet echt OK (mentaal dan). Ik had geen tripeffecten meer en bedacht dus dat ik nu echt richting volledige nuchterheid ging, maar gezien de werking van mijn geest was er toch iets dat mij zei ‘je bent nog steeds aan het trippen’. Ik weet vanaf dit moment de tijd niet precies meer, maar herinner me dat ik nog wat heen en weer golfde tussen nuchterheid en af en toe (steeds lichtere) tripeffecten. Rond 20:00 uur nam het echt allemaal volledig af en voelde ik me wel leeg en uitgeput. Ik besloot nu echt te gaan komen en mijn avondeten te maken.
Met nog wat naglow en eten buiten op mijn balkon heb ik nog tot ongeveer 21:30 uur gezeten. Rustig namijmerend en genietend van de fijne omstandigheden qua temperatuur, geur en licht. Ik voelde me eigenlijk wel prima en de bodyload nam ook steeds meer af. Overall voelde ik me wel relaxed.
Bijzonderheden:
Opvallend in deze trip was dat de heftigheid totaal niet was wat ik ervan verwachtte. Qua trippen was het lang niet zo intens als bijvoorbeeld met een lage dosering LSD en zelfs de eerdere (lichtere) truffeltrips.
Ook het golvende van de effecten (in en uit het echte trippen) was opmerkelijk. Als je de ‘trip-chart’ van Psilo bekijkt op Erowid (zie hieronder), dan zie je een continue curve.
Deze trip had echter veel meer weg van de Erowid curve voor 2cb (zie plaatje), echter dan alleen dat de dalen veel dieper waren, tot bijna ‘nul’.
De zware bodyload was wel continue aanwezig.
Conclusie: Zie boven. Overall een gemengd gevoel. Gezien de verwachting van een intensere trip viel het tegen. De leerervaring die er weer in zat was echter mooi. Belangrijkste voor mij daarin is truffels zeker nooit te onderschatten en (volgens mij zeggen meerderen dat wel hier) ze hebben veel meer een eigen wil en daarmee onvoorspelbaarder karakter dan de meer chemische stoffen die bijna continue bij dezelfde dosering een zelfde soort effect geven (eea natuurlijk wel beïnvloed door set en setting). Kortom: respect the mushroom!
Vragen: Zijn er mensen hier die een dergelijke ervaring (met truffels of andere psychedelica) herkennen? En dan met name het sterke in en uit de trip gaan?
***SPOILER ALERT***
Hieronder een korte samenvatting van mijn ervaring, voor als je geen zin hebt om verder te lezen en toch geïnformeerd wilt blijven
Wie: Man, 47 jaar, 1,78m / 79 kilo
Wat: Truffel trip > Sc. Hollandia
Waar: Thuis
Dosering: 10g
Duur: zo’n 4 uur totaal
Ervaring: +/- In eerste aanleg negatief. Na afloop en evaluerend/reflecterend met mezelf toch wel positief. Na een dag van rustige reflectie, is er respect terug gekomen voor dit ‘natuurlijke tripmiddel’ en een herbevestiging van besef dat je niet alles ‘for granted’ moet nemen. Mijn persoonlijke sterke overtuiging dat we hier zijn om te leren (van elkaar en de werkelijkheid om ons heen) en het leven één groot experiment is, is daarbij weer eens op de proef gesteld en tegelijkertijd verwezenlijkt. Al met al dus wel een goede, meer filosofische ervaring.
Aanleiding/voorbereiding:
Ik heb toch wel getwijfeld of ik dit report zou schrijven, aangezien het in eerste aanleg voor mij een soort van ‘mislukte trip’ was. Na een dag van herbezinning vond ik het toch de moeite waard deze opgedane kennis met jullie te delen.
Ik had intussen al wat meer (positieve) ervaring met truffels/psilocybine en wat andere tripmiddelen. De truffels waren echter steeds 'van een lichtere soort' (Sc. Tampanensis). Aangezien mijn ervaringen met LSD tot nu toe qua trippen het meest intens waren en me dit prima afging, was ik nieuwsgierig geworden naar een heftigere truffel-ervaring. Obv de info uit mijn favoriete Smartshop in Amsterdam, had ik besloten toch de meest intense soort te gaan uitproberen (Sc. Hollandia). Zij het wel in een 'normale' dosering (10g). Deze beloofde een sterke tripervaring, met veel goede visuals (extern alswel CEV's). Ik zag er naar uit en was vooral benieuwd naar de vergelijking met mijn LSD ervaringen.
Aangezien het deze zaterdag (10/9) nog steeds super mooi weer zou zijn, wilde ik ook op die dag het geheel ondergaan. Ik wilde eindelijk eens naar buiten, rond zonsondergang en de tripervaring grotendeels in de natuur meemaken. Ideale setting dus!
De dag zelf was ik lekker opgestaan, mijn workout gedaan, daarna lekker genoten van een goede kop koffie, goede sigaar erbij en een krantje. Heerlijk ruim twee uur gezeten en toen vol verwachting naar huis gegaan.
Thuis gekomen mijn 'mis en place' gedaan: truffels afgewogen en klaar gezet, beschuit met muisjes gemaakt om de mindere smaak mee te maskeren en een glas gember-muntthee gezet om evt. misselijkheid mee te verminderen/voorkomen ('Ha! Zal wel niet nodig zijn. Ik ben nog nooit misselijk geweest bij truffelinnames!').
16:00 uur
Netjes alles opgegeten en toen lekker een douche gepakt en aansluitend wilde ik lekker buiten op balkon on de zo'n met een boek er bij nog wat lezen.
16:35 uur
Ik zat op het balkon en ineens begon er snel in hevigheid toenemende misselijkheid te ontstaan. OK, niet zeuren, dat kan, rustig blijven ademen en wat thee en dan trekt het zo wel weg. Nou, het trok helemaal niet weg! Het werd steeds erger; mijn hele lijf voelde zwaar, gespannen aan en het leek alsof er een olifant op mijn borstkas wasbaar zitten. Ademen ging heel zwaar en ik voelde me duizeliger worden.
Angstig was ik niet echt en ik kalmeerde mezelf wat door te blijven denken: dit kan, hoort erbij, het zal wel minder worden na een poos. Het enige wat ik niet hoopte, was dat ik echt moest overgeven. Twee redenen daarvoor: (1) ik ben nogal 'squeamish' als het om overgeven gaat, (2) ik was bang dat bij overgeven al mijn net ingenomen truffels zouden verdwijnen en ik vervolgens geen trip meer zou hebben.Intussen was ik naar binnen gegaan, want in de zon werd het me te naar. Ik probeerde met meditatie wat balans te vinden en mijn lijf en reacties beter te voelen en te begrijpen. Dat wilde echter niet echt lukken.
Naast de misselijkheid en bodyload begon nu langzaam ook wat tripeffecten op te komen. De eerdere ervaring van euforie (heerlijke gloed door mijn lijf, relaxed, beetje lacherig) miste ik echter volledig en wat opkwam was een lichte vervorming van de omgeving (mijn tapijt in huis begon te golven en ik merkte sterkere kleursensaties op van/rond dingen, vooral die door de zo'n verlicht werden). De misselijkheid was echter dusdanig, dat ik besloot even op bed te gaan liggen (in mijn donkere en koele slaapkamer). Her lopen daarheen voelde als een zeereis in heftige storm en (interessant genoeg) ik merkte niets meer van enige tripeffecten. Ik bereidde me voor om te gaan liggen en op het moment dat ik me op bed wilde neerleggen... 'Bang!!!' Een braakprikkel kwam op en ik moest naar de wc toe! Rustig terug naar de badkamer, mijn braakneiging inhoudend, boog ik me over de wc en met een intense spiersamentrekking 'braakte' ik zo'n 6 keer.
Echter...er kwam helemaal niets uit mijn mond! Jawel, speeksel en slijm vanuit mijn neus, alles netjes doorzichtig, zonder voedselresten en (maag)zuur. Na dit avontuur voelde ik me ineens wel een stuk beter en was blij dat ik geen echte inhoud uitgespuugd had. Wel was er nog een zware maag was en lichte duizeligheid. Ik bereidde me voor op het verder opkomen van de trip en ging weer liggen op bed. De intensiteit nam iets toe en als ik mijn ogen dicht deed had ik mooie CEV’s. Niet zo hele intens als ik ooit met (zelfs een lage dosering) LSD had, maar wel mooi en kleurrijk. Een combinatie van caleidoscopische effecten en opkomende wezens (draken?) en zwevende door landschappen. Dit hield zo’n 45 minuten aan en ik voelde me toch vrij snel eigenlijk wel weer heel normaal, op een zware bodyload na. Ik checkte af en toe mijn omgeving of de perceptuele effecten nu toegenomen waren, maar kijkende door de kamer en naar mijn tapijt voor mijn bed starende gebeurde er helemaal niets. Ik was compleet nuchter! Ik voelde me fysiek nog niet echt lekker, maar de zwaarste misselijkheid was wel voorbij.Teleurgesteld, dat de Psilo toch ‘verdwenen’ bleek te zijn uit mijn systeem liep ik terug naar mijn woonkamer, pakte de meloen die ik had klaar gezet en besloot deze te gaan eten op mijn balkon. Ik voelde me echt compleet nuchter, alsof ik nooit iets ingenomen had (nou ja, de bodyload vertelde me iets anders :P ). Het eten van de meloen liet me wat beter voelen, hoewel ik merkte dat echt snel dooreten er niet bij was; mijn maag protesteerde nog wat en het eten viel me zwaar (maar wel smakelijk).
18:00 uur
Terwijl ik heel langzaam de meloen verder opat en genoot van het fijne weer en de mooie lucht merkte ik plots op dat de afrikaantjes in mijn bloembak zachtjes aan het dansen waren. De wind zeker. Nee, huh? Toch niet. Het waaide wel iets, maar heel zachtjes en met grote tussenpozen en deze plantjes wuifden naar me alsof ze me uitnodigden om te dansen!
Heel zachtjes en subtiel. Wat is dit? Een beetje naglow toch? Maar de effecten werden ineens snel sterker en voor ik het in de gaten had zat ik als een bevroren beeld op mijn balkon naar de muur te staren en mijn tegelvloer, die als een gek begon te morfen en te golven! Nu bewogen ook de bomen aan de overkant in pulserende, ademende bewegingen. In één boom aan de overkant herkende ik diverse gezichten van 'groene boommannen’: de al lichtgeel gekleurde blaadjes tussen de verder nog groene in waren tientallen oogjes die mij aanstaarden en de takken vormden grote bekken die lachend naar me toekwamen en weer wegdreven! De (bakstenen) muur van de flat aan de overkant vormde figuren als ouderwetse pixel-figuren in een Pacman of Donky-Kong spel. En ze bewogen ook nog, in diverse pastel kleuren. De lucht (wolken met grijs-zilver en rode gloed ertussen van de zon) straalden een spectaculair iriserend licht uit. Hoewel ver weg, kwamen de wolken ineens driedimensionaal tot leven en leek het alsof ik erin gezogen werd, alsof ik ze bijna kon aanraken. Het geheel zag eruit als een foto of film met een slechte resolutie en de verschillende scharkeringen waren afzonderlijke, grof-korrelige banden van pixels (zie foto voor wat ik ongeveer bedoel).
Ik was ineens weer heftig aan het trippen! Langzaam nam de euforie ook toe (in golven) en ik besloot naar binnen te gaan en wat muziek op te zetten (Solomun Tomorrowland Brasil 2016 set) en ik merkte dat het beeld op mijn computer volledig normaal was. Normaal heb ik altijd moeite met het bedienen van apparatuur, maar nu helemaal niet en ook het beeld toonde geen vervorming. Mijn behang, echter wel, zij het in lichte mate. Ik golfde wat heen en weer, ook qua gemoed en besloot de deur dicht te doen, de muziek iets harder te zetten en te gaan liggen op mijn tapijt. Met ogen dicht heb ik nog een half uur of zo genoten van enkele aardige, maar niet heel intense CEV’s. Ik moest er na verloop van tijd ook echt meer en meer mijn best voor doen om ze op te roepen. Na zo’n uur voelde ik me weer helemaal nuchter.
19:30 uur
De bodyload was er nog steeds en ik voelde me onrustig. Mijn gedachten waren zwarter en negatiever dan waarmee ik de dag begonnen was en voelde me niet echt OK (mentaal dan). Ik had geen tripeffecten meer en bedacht dus dat ik nu echt richting volledige nuchterheid ging, maar gezien de werking van mijn geest was er toch iets dat mij zei ‘je bent nog steeds aan het trippen’. Ik weet vanaf dit moment de tijd niet precies meer, maar herinner me dat ik nog wat heen en weer golfde tussen nuchterheid en af en toe (steeds lichtere) tripeffecten. Rond 20:00 uur nam het echt allemaal volledig af en voelde ik me wel leeg en uitgeput. Ik besloot nu echt te gaan komen en mijn avondeten te maken.
Met nog wat naglow en eten buiten op mijn balkon heb ik nog tot ongeveer 21:30 uur gezeten. Rustig namijmerend en genietend van de fijne omstandigheden qua temperatuur, geur en licht. Ik voelde me eigenlijk wel prima en de bodyload nam ook steeds meer af. Overall voelde ik me wel relaxed.
Bijzonderheden:
Opvallend in deze trip was dat de heftigheid totaal niet was wat ik ervan verwachtte. Qua trippen was het lang niet zo intens als bijvoorbeeld met een lage dosering LSD en zelfs de eerdere (lichtere) truffeltrips.
Ook het golvende van de effecten (in en uit het echte trippen) was opmerkelijk. Als je de ‘trip-chart’ van Psilo bekijkt op Erowid (zie hieronder), dan zie je een continue curve.
Deze trip had echter veel meer weg van de Erowid curve voor 2cb (zie plaatje), echter dan alleen dat de dalen veel dieper waren, tot bijna ‘nul’.
De zware bodyload was wel continue aanwezig.
Conclusie: Zie boven. Overall een gemengd gevoel. Gezien de verwachting van een intensere trip viel het tegen. De leerervaring die er weer in zat was echter mooi. Belangrijkste voor mij daarin is truffels zeker nooit te onderschatten en (volgens mij zeggen meerderen dat wel hier) ze hebben veel meer een eigen wil en daarmee onvoorspelbaarder karakter dan de meer chemische stoffen die bijna continue bij dezelfde dosering een zelfde soort effect geven (eea natuurlijk wel beïnvloed door set en setting). Kortom: respect the mushroom!
Vragen: Zijn er mensen hier die een dergelijke ervaring (met truffels of andere psychedelica) herkennen? En dan met name het sterke in en uit de trip gaan?
Bijlagen
-
Wolken_Low_res.jpg -
IMG_5680.GIF -
IMG_5681.GIF
