Wat was jullie rockbottom?

[JG111]

Even nieuwsgierig als leek:

Wat is voor jullie echt rockbottom geweest, waardoor je overstag ging om af te kicken / hulp te zoeken?

En hoelang heeft die rockbottom geduurt voordat je de eerste stap zette? Ik neem aan dat je eerst nog een poosje aan blijft klooien op de bodem... ?

 

[Torchic]

Zolang wakker geweest dat ik psychotische klachten kreeg en niet meer wist wat voor of achter was en in totale mentale/lichamelijke crisis belande…

En ja, ik zit nog steeds wel richting rockbottom (gelukkig niet meer zo erg als wat ik hiervoor benoemde) maar nog geen idee hoe ik het minderen moet gaan invullen en aanpakken. (Gebruik alleen de weekenden, maar dan ook zonder slaap en ben al psychisch kwetsbaar helaas)

Dus ja, hulp is zeker welkom en in september intake bij verslavingszorg. Stoppen wil ik niet, minderen is zéker welkom.

 

[LucidLucy]

Als ik erop terugkijk heb ik meerdere rock bottoms gehad. Althans zo voelt het, maar er kan er maar eentje echt rock bottom zijn natuurlijk.
Voor een rock Bottom heb je eigenlijk drie dingen nodig. Een glijdende schaal naar beneden de afgrond in, de keuze dat je het anders wilt, gevolgd door persoonlijke groei. Zie het als een dalparabool.

Zeker die laatste is belangrijk. Anders is er geen rock bottom, maar een bodemloze put. En bodemloos is écht heel erg diep.

Er zijn een paar momenten die me erg goed bij staan die wel bij mijn rock bottom passen.

Één moment is dat ik op mijn kamer, afgezonderd, bezig was om a-php te injecteren. Ik kreeg het maar niet voor elkaar om een ader te raken. Alles zat onder het bloed. En toen ik op de klok keek, zag ik dat ik al 3 uur bezig was om iets te raken. Zonder succes.
In diezelfde tijd had ik ook tijd kunnen doorbrengen met het gezin. Met m'n vader die terminaal ziek was. Die gewoon beneden op de bank zat. Maar nee, ik moest en zou m'n middel hebben...

Dit is het fotomoment in mijn hoofd waar ik aan denk waar ik nooit meer naar terug wil.

Een ander moment:
Ik volgde al een tijdje NA meetings en deed daar ook service. Zelfs in terugval kwam ik trouw opdagen of droeg mijn service op de meeting over. Er kwam een moment dat ik zo psychotisch was, dat ik niet meer verantwoord over straat kon. Ik was zo verward en in de waanzin, dat ik de simpele verantwoordelijkheid van koffiezetten op een meeting niet meer kon volbrengen.
Ik heb toen de in tranen door moeten geven dat ik niet meer kon komen tot mijn detox. Echt een verschrikkelijk besef was dat.

Verder heb ik echt wel enge en bizarre dingen meegemaakt in mijn psychotische tijd. Toch zijn dit de twee momenten die het meest indruk hebben gemaakt. Mijn verantwoordelijkheden niet na kunnen komen en er niet kunnen zijn voor vrienden en familie.

Over tijd heb ik meerdere pogingen gedaan om te stoppen, ingegeven door bepaalde redenen, gevolgd door persoonlijke groei. Ook meerdere terugvallen gehad. Het is een soort dalparabool met kleine subdalletjes geworden. Maar over het algemeen zit er sinds september vorig jaar een stijgende lijn in.

 

[Breekijzer]

Interessante vraag.

Ik heb vaak een moment uit het niets dat ik helemaal klaar ben met alle middelen.
Ik heb al veel verslavingen gehad. Speed en GHB/GBL zijn de beste voorbeelden van drugs. Maar denk ook aan verslaving van meer "geaccepteerde" middelen zoals roken, koffie en alcohol.

Bij al die dingen heb ik dan uit het niets het moment... klaar mee. En dan stop ik cold turkey.

Enkele maanden geleden was ik clean van alles. Letterlijk niets meer wat ik nam qua opwekkends of bewustzijn veranderende middelen, zelfs geen koffie of thee meer. En ook geen pre-workout voor het sporten.

Toch merk ik vroeg of laat weer dat er een soort drang op komt spelen die zegt "koop toch dit of neem toch dat". Een beetje het engeltje op de ene schouder en duiveltje op de andere schouder verhaal. Dat gebeurt vooral op de moment dat mijn leven wat dof voelt of als ik saaie dingen moet ondernemen, zoals nu ben ik pas begonnen met crypto traden.

Ik wil dat dan graag onder de knie krijgen, maar vind het moeilijk me te concentreren. Er spelen dan ontzettend veel gedachten en ben constant afgeleid. De duivel heeft me dan over kunnen halen om phenibut te kopen, vodka cola en een designerdrugs genaamd 4F-MPH.

Soms denk ik dat ik me er maar bij neer moet leggen... ik heb in het verleden ook veel psychedelica gebruikt. Altijd met ontzettend veel plezier en bijzondere ervaringen aan gehad. Denk aan truffels, LSD en paddo's. Maar ook keta en metox.

Het is soms wel eens flink misgegaan, maar ik denk nog nooit zo erg dat ik echt denk ik stop er volledig mee.
Ik heb bij vrienden ook gezien dat het wel degelijk flink mis kon gaan. Bewusteloos opgehaald door de ambulance en dus op ziekenbezoek geweest.

Nog steeds knapt het niet 100% af.

Gisteren vroeg ik het me letterlijk nog af... waarom ben ik altijd op zoek naar "iets". Ben ik dan niet happy met mezelf, met het leven zoals het is? Ik heb het geschreven in mijn journal, maar kon geen antwoord vinden. Ik probeer rust te vinden in mijn hoofd, alles gaat alle kanten op. Ik kom niet goed toe aan de dingen die ik wil. En heb het idee (en de ervaring) dat dit alleen lukt met iets op.

En dat laatste wordt telkens weer bevestigd.

Lastig.

Verder gaat het wel goed met me maar dit is wel een dingetje.

 

[Dirkdirk]

Zolang wakker geweest dat ik psychotische klachten kreeg en niet meer wist wat voor of achter was en in totale mentale/lichamelijke crisis belande…

Mijn ervaring: psychose door langdurig slaaptekort <--- klikken

 

[Roze Olifant]

Ik heb geen rock bottom qua verslavingsgedrag, want nooit verslaafd geweest. Dus ook niet afgekickt . Maar mijn ‘burn-out rock bottom’ gerelateerd aan drugs is dat ik een keer zó laat aan een proefschrift-deadline was begonnen dat het eigenlijk gewoon niet meer haalbaar was qua tijd. Ik stelde alles extreem uit, omdat ik - door een combinatie van allerlei factoren, niet alleen werk - kapot was. Om dat niet (aan mezelf/collega’s) toe te willen geven, heb ik op pep drie nachten lang doorgewerkt om toch een goede discussie voor een artikel in te leveren.

Ik snap nog steeds niet hoe ik het voor elkaar gekregen heb om een wetenschappelijke discussie te schrijven in die slapeloze, achterlijk ongezonde fysieke en mentale toestand waarin ik toen verkeerde. Een bizarre (en toxische) wilskracht om het toch te doen, dan maar zó, nam het over. Terwijl er muziek uit de douche kwam, de boekenkast voor mijn ogen smolt, mijn ogen gekke en enge rollende bewegingen gingen maken en ik (letterlijk) het perspectief had dat ik rechts in mijn woonkamer zat terwijl het in werkelijkheid links was en nooit anders dan links is geweest, heb ik een stuk geschreven waarin ik de resultaten van een statistische analyse rond data van terminale kankerpatiënten onder de loep nam. Elke zin kostte me absurd veel denkvermogen, alleen al om überhaupt geen tikfouten te maken, laat staan de cognitieve inspanning om een kloppend verhaal te schrijven, gelinkt aan bestaande literatuur. Ik vergat na drie woorden al waar ik gebleven was in de zin. De simpele e-mail aan mijn supervisor waarmee ik het stuk uiteindelijk inleverde alleen al heeft me denk ik een uur gekost. Zo traag. Naderhand flikkerde ik om de paar seconden half in slaap in de badkuip, ondanks de twee ritalin die ik nog had genomen om nog éven wakker te blijven om überhaupt nog in bad te kunnen.

Ik kreeg uiteindelijk nog positieve feedback ook, en dat ding is zelfs gepubliceerd, maar met welk ‘offer’, dat was waanzin.

Nooooooit meer wil en zal ik op dit punt komen met werk. Horror. Dus don’t try this at home - deze depressie en burn-out hebben me uiteindelijk een paar jaar van m’n leven gekost.

Ja, dit was echt wel met recht m’n dieptepunt te noemen, en het is ook wel bij me binnen gekomen dat dat niet nog eens moe(s)t gebeuren. Ik weet sindsdien ook dat functioneel gebruik m’n (enige echte, maar wel grote) valkuil is.

 

[Dirkdirk]

een stuk geschreven waarin ik de resultaten van een statistische analyse rond data van terminale kankerpatiënten onder de loep nam.

Wat ben je toch ook een slimme olifant. 💪

 

[Roze Olifant]

Wat ben je toch ook een slimme olifant. 💪

Valt wel mee hoor, een PhD vereist over het algemeen meer wilskracht en doorzettingsvermogen dan intelligentie.

Dan bedoel ik wel een relatief normaal soort doorzettingsvermogen, niet het dwangmatige pathologische doorzetten ten koste van alles wat ik op een bepaald moment dus heb laten zien. Maar goed, dat lag wel een stukje complexer en dieper dan het werk opzich.

Alsnog zou ik het niemand perse aanraden, ik vond het veel meer een mentale/psychologische uitputtingsslag dan een intellectuele.

Had niks te maken met het onderwerp van onderzoek trouwens! Puur met het academische wereldje.

 

[Dirkdirk]

Valt wel mee hoor, een PhD vereist over het algemeen meer wilskracht en doorzettingsvermogen dan intelligentie.

Dan bedoel ik wel een relatief normaal soort doorzettingsvermogen, niet het dwangmatige pathologische doorzetten ten koste van alles wat ik op een bepaald moment dus heb laten zien. Maar goed, dat lag wel een stukje complexer en dieper dan het werk opzich.

Alsnog zou ik het niemand perse aanraden, ik vond het veel meer een mentale/psychologische uitputtingsslag dan een intellectuele.

Had niks te maken met het onderwerp van onderzoek trouwens! Puur met het academische wereldje.

Nee goed, maar dan gepaard met het feit dat je nog nooit verslaafd bent geweest, volgens mij heb jij wel een redelijke hoge intelligentie of in ieder geval een werklust en goede motivatie. Behalve tijdens je burnout was die motivatie natuurlijk verminderd. Maar dat is een beetje het idee van een burnout. Ik bedoel ik wil niet spreken voor het hele forum maar ik denk dat 80 procent van de mensen hier ooit wel eens het punt heeft bereikt dat ze moeten erkennen dat ze verslaafd zijn/zijn geweest. Maar dat is puur statistiek. Het is een drugsforum, dan heb je nou eenmaal veel mensen die verslaafd zijn aan een drug. Het zou raar zijn als je op een paardrij forum allemaal drugsverslaafde tegenkomt. Ik ben het ook geweest hoor dus ik ben geen heilige (alcohol en cannabis en tabak).

 

[LucidLucy]

Nooooooit meer wil en zal ik op dit punt komen met werk. Horror. Dus don’t try this at home - deze depressie en burn-out hebben me uiteindelijk een paar jaar van m’n leven gekost.

Bedankt voor het delen van deze ervaring. Ik herken dit ook wel. Kan zelf ook erg doorslaan met werk. Gelukkig momenteel niet zo in de ellebogen wereld 😉
Maar ik ben zelf al lastig genoeg met de extreme eisen die ik mezelf opleg haha


En ook erg bedankt voor deze:

Terwijl er muziek uit de douche kwam,

Ik was dit soort wazigheid alweer bijna vergeten en moest dat echt even horen. Trekt me gelijk terug naar mijn psychotische periode 🥶

 

[Dirkdirk]

Terwijl er muziek uit de douche kwam

Ik ga off-topic sorry maar, los van dat ik het lullig voor je vind, ik moest meteen denken aan die debielen die van die muziek boxjes met muziek in hun badkamer zetten om tijdens het douchen muziek te luisteren.

Dat had jij niet nodig.

 

[Roze Olifant]

Nee goed, maar dan gepaard met het feit dat je nog nooit verslaafd bent geweest, volgens mij heb jij wel een redelijke hoge intelligentie of in ieder geval een werklust en goede motivatie. Behalve tijdens je burnout was die motivatie natuurlijk verminderd. Maar dat is een beetje het idee van een burnout. Ik bedoel ik wil niet spreken voor het hele forum maar ik denk dat 80 procent van de mensen hier ooit wel eens het punt heeft bereikt dat ze moeten erkennen dat ze verslaafd zijn/zijn geweest. Maar dat is puur statistiek. Het is een drugsforum, dan heb je nou eenmaal veel mensen die verslaafd zijn aan een drug. Het zou raar zijn als je op een paardrij forum allemaal drugsverslaafde tegenkomt. Ik ben het ook geweest hoor dus ik ben geen heilige (alcohol en cannabis en tabak).

Ik denk dat iedereen die hier op het forum is, in mindere of (en ik denk vooral) meerdere mate de valkuilen van drugs kent. Sommige mensen zijn gezegend met wat meer uitrusting dan anderen - nature/nurture/sociaal vangnet etc. - om ermee om te gaan. Het altijd blijven erkennen van die gevaren en valkuilen, daar bewust bij stil staan en er actief mee bezig zijn, is hoe dan ook cruciaal. Ik vind het altijd heel tricky als ik lees dat mensen schrijven dat ze nooit verslaafd zouden raken - dat lijkt me de perfecte voedingsbodem voor een (beginnende) verslaving.

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat verantwoord drugs gebruiken bestaat, maar dit forum houdt je wel met beide benen op de grond in die zin dat je hier voortdurend met eigen ogen blijft zien dat het een riskante hobby is.

 

[Dirkdirk]

Ik vind het altijd heel tricky als ik lees dat mensen schrijven dat ze nooit verslaafd zouden raken

Exact, dat vind ik ook altijd zo raar. Ik moet dan altijd denken aan die scene uit Trainspotting waarin een van de personages heroine will proberen.

"They all say it's like the perfect hit and all. Let me try it. I can find out for myself, I'm a freaking adult".

Fast forward, ligt ie daar in een bouwvallig huis met alleen zijn matras op de grond, de rest verkocht en alleen een prepare setje heroine op een bijzettafeltje.

Er is NIEMAND, die voordat ze de eerste trek van een joint, spuit, snuif slik of wat dan ook nemen uberhaupt weten wat het met ze doet en kan doen. Just this once.

 

[GroenRook]

Zelf dacht ik rock bottom al bereikt te hebben toen ik vol in mijn gebruik zat van wiet, alcohol en ketamine.
Dit tot op het punt dat ik flink in de schulden zat, mijn broer waarmee ik samenwoonde bang voor me was omdat ik vaak buiten bewustzijn raakte en bewegingloos op de grond kletterde, mijn bankrekening in de min stond en diverse schulden bij mensen en dealers, ernstige lichamelijke klachten had wat me niet weerhield om te gebruiken en uiteindelijk noodgedwongen thuis moest komen bij mijn ouders.

Sinds ik bij mijn ouders inwoon is het een tijd best goed gegaan, maar steeds heb ik dan toch weer een flinke terugval met ketamine.
Dit tot groot verdriet van mijn ouders.

Nu is het laatst zo uit de hand gelopen dat ik knock-out ben gegaan tijdens gebruik en ernstige verwondingen heb opgelopen, waardoor ik in het Ziekenhuis ben beland, ben geopereerd en nu nog herstellende ben.

Hierop volgend een gesprek gehad met ouders en iemand van een wijkteam, echt laatste kans gehad om het nu anders te doen.
Niet anders gedaan, nu betrapt en staat dus een gesprek te wachten dat ik hier uit huis zal moeten.

dan heb ik geen vrienden meer om op terug te vallen, geen familie, kan ik mijn werk niet meer uitvoeren omdat ik geen verblijfplek heb en zal het dus niet snel de goede kant op gaan aangezien ik al even op de wachtlijst sta bij VNN maar dit nog even op zich laat wachten.

ik zit zeker niet op rock bottom qua gebruik, maar de situatie waar ik in terecht zal komen is ongetwijfeld rock bottom..

wish me luck..

 

[BrieMetDeBril]

Meerdere malen black-outs, dus dat je ineens op de grond klapt en dan niet meer wakker te krijgen bent met je broek half omlaag.

Psychisch verward door de hoeveelheid alcohol. Ook dat ik dan ga filmen en vervelend ga doen. Ook dat ik emotioneel word. Zo erg dat ik niks meer kon.

Toen ik in een crisis opvang woonde heb ik een keer een avond van alles gedaan, zo'n gigantische hoeveelheid dat ik 7 dagen van de kaart was en dat mijn zakje van 25x 0.25 Flunitrazolam op was... Ook 6 uur te laat komen terwijl ik altijd van de tijd ben. De bewaking moest mij zowat helpen met de trap op te komen. 7 dagen (zelf niets mee gekregen) mocht ik niet in contact komen met de andere mensen. UC was benzo's en alcohol. Meer niet gek genoeg.

Ja, en dan het kopje geld vragen in je omgeving omdat je dan 1 dag later je eigen geld krijgt bij wat mensen, vind ik echt verschrikkelijk om te doen. (Gelukkig doe ik dat nog amper)

Tegen mensen liegen over je verslaving vond ik het ergst om te doen. Je maakt je eigen wereld, die jij zelf echt klote vind en word zeer klein. Andere denken dat het wel prima gaat en doen niks, terwijl jij tegelijkertijd denkt : waarom helpen ze me niet.

En er zullen vast wel meer dingen zijn, maar die weet ik niet meer.

 

[JG111]

Interessant om te lezen!! Bedankt voor de reacties

Eigenlijk moet je dus zelf eerst letterlijk spoken zien of zowat kapot gaan, om 'wakker' te worden.

Alleen @GroenRook benoemd het verliezen van familie & huis/werk, en @BenzoLiefhebber het liegen tegen familieleden.

Financiële problemen, vriendschappen die verloren gaan of ouders die smeken, zijn dus niet zo snel een eye opener..

Leerzaam!

 

[inner_search]

Out voelen gaan op een dikke combo van 3-ho-pcp , 3-meo-pcp , opce , lading weed en benzo’s en denken , jup laat maar komen , zalige dood dit (voelde echt lekker vredig) wetende men vrouw boven aan het slapen was en haar niet wakker willen gaan maken omdat ik al zo ver zat..

2uur later wier ik terug wakker in de sofa en kreup ik gewoon in bed alsof er niks gebeurd was.

 

[Zweevteev]

Ik had een overdosis clonazolam genomen, begon volgens mij met heel kort na elkaar 6 pilletjes nemen (3mg totaal). Hierdoor is meer dan een gehele dag uit mijn geheugen compleet weg. Ik kwam er nadien achter dat ik:
- na die 6 pillen genomen te hebben naar mijn ex geappt had dat ik zelfmoord ging plegen en dat ik van plan was om al m'n clonazolammetjes op te maken.
- toen inderdaad meer clonazolam genomen had, in totaal 8mg (zelfs al was ik me niet meer bewust van wat ik deed, in zo'n fucked up staat logde ik toch nog steeds mijn drugsgebruik in mijn drugsdagboek) en daarna kennelijk drugs gedaan heb met een van m'n siblings die toen 12 was. Dat zijn hoogstwaarschijnlijk dexamfetamine, MDMA, 2C-B en een benzodiazepine geweest die ik gegeven zou hebben, maar mogelijk meer.
- meer dan de helft van alle shit die ik in mijn opbergplaats had liggen kwijtgeraakt was. Zakjes ontbraken of waren leeggehaald.

Ja, dat was echt wel het diepste punt dat ik ooit gekend heb in mijn leven. Ik was niet eens bewust suïcidaal, 't was echt mijn onderbewustzijn dat voor me begon te spreken toen ik niet meer bij zinnen was. Ook dat m'n sibling me dus in die staat van zijn heeft meegemaakt en dat ik vervolgens ook nog eens samen drugs gedaan heb... ik heb maanden daarna helemaal niks meer gebruikt en continu in een nachtmerrie geleefd. Heeft een goede anderhalf jaar geduurd voordat ik niet meer zo zwaar depressief was. Ben nu nog steeds suïcidaal soms, maar dat is heel incidenteel. Nadat dat allemaal gebeurd was dacht ik er meermaals per dag aan om er een eind aan te maken.

 

[BrieMetDeBril]

Financiële problemen, vriendschappen die verloren gaan of ouders die smeken, zijn dus niet zo snel een eye opener..

Leerzaam!

Nee. Eigenlijk wat bij mij het effect gaf was dat ik niet kon verwoorden of praten. De mensen om je heen zullen ongetwijfeld hun best gedaan hebben, maar als je verslaafd bent boeit je het geen moer hoe of wat andere denken. Omdat zij het beter weten, en jij weet dat al héél lang dat het zo niet gaat.
De schulden die ik had maakten mij paranoïde en de problemen stapelde op.



Om dit even aan te vullen, want dit topic heeft me wat aan het denken gezet en eigenlijk is dit nog niet eens het ergst.

Ik zeg ook even alvast dat het aanvullende bericht een beetje warrig is, maar het zijn allerlei gedachten die ik nu uittype.

Toen ik in een crisis opvang woonde heb ik een keer een avond van alles gedaan, zo'n gigantische hoeveelheid dat ik 7 dagen van de kaart was en dat mijn zakje van 25x 0.25 Flunitrazolam op was... Ook 6 uur te laat komen terwijl ik altijd van de tijd ben. De bewaking moest mij zowat helpen met de trap op te komen. 7 dagen (zelf niets mee gekregen) mocht ik niet in contact komen met de andere mensen. UC was benzo's en alcohol. Meer niet gek genoeg.

Ja, en dan het kopje geld vragen in je omgeving omdat je dan 1 dag later je eigen geld krijgt bij wat mensen, vind ik echt verschrikkelijk om te doen. (Gelukkig doe ik dat nog amper)

Tegen mensen liegen over je verslaving vond ik het ergst om te doen. Je maakt je eigen wereld, die jij zelf echt klote vind en word zeer klein. Andere denken dat het wel prima gaat en doen niks, terwijl jij tegelijkertijd denkt : waarom helpen ze me niet.

En er zullen vast wel meer dingen zijn, maar die weet ik niet meer.

"Self harm trigger warning"
Uiteindelijk viel ik zo hard dat je aankomt bij de crisis dienst met je armen open gesneden en allerlei gekke gedachten dat je totaal de realiteit kwijt bent.
Je word ineens in een omgeving gestopt wat heel vredig oogt, en alle zorgen vallen zoals eten koken etc. Dan begint het denken, praten en verwerken.

Daar zit je dan na 2 jaar fulltime (was 20 jaar) gewerkt te hebben en totaal geen idee hebben dat je mentale ziekten hebt opgebouwd sinds groep 6. Het normaal vinden om te automutileren op het toilet waar ik werkte en ondertussen doen alsof het goed ging.

Uit eindelijk mijn chef moeten bellen om te zeggen dat ik werd opgenomen en dat soort dingen zijn echt vernederd, net als dat je ineens alles moet vertellen aan je ouders ook dat je grote problematiek hebt, waar zij ook geen idee van hebben of hoe dat is, wat er aan de hand is etc.

Dat was de meest verschrikkelijke autorit ooit.
Ouders zijn ook gescheiden en dat was wel vreemd hun in de auto te hebben dus dat was ook al apart.

Ik wil ooo even zeggen dat ik 7 jaar lang zelf beschadiging deed om mezelf te onderdrukken en rustig te houden (14~21j)
Dat was de meest heftige verslaving die ik ooit heb gehad (endorfine)
ik raad dit ten alle tijden af. Het is extreem om te doen en zeer verslavend en je bent ziek als je denkt dat automutileren een goed idee lijkt.

 

[BrieMetDeBril]

Ik had een overdosis clonazolam genomen, begon volgens mij met heel kort na elkaar 6 pilletjes nemen (3mg totaal). Hierdoor is meer dan een gehele dag uit mijn geheugen compleet weg. Ik kwam er nadien achter dat ik:
- na die 6 pillen genomen te hebben naar mijn ex geappt had dat ik zelfmoord ging plegen en dat ik van plan was om al m'n clonazolammetjes op te maken.
- toen inderdaad meer clonazolam genomen had, in totaal 8mg (zelfs al was ik me niet meer bewust van wat ik deed, in zo'n fucked up staat logde ik toch nog steeds mijn drugsgebruik in mijn drugsdagboek) en daarna kennelijk drugs gedaan heb met een van m'n siblings die toen 12 was. Dat zijn hoogstwaarschijnlijk dexamfetamine, MDMA, 2C-B en een benzodiazepine geweest die ik gegeven zou hebben, maar mogelijk meer.
- meer dan de helft van alle shit die ik in mijn opbergplaats had liggen kwijtgeraakt was. Zakjes ontbraken of waren leeggehaald.

Yep. Voelt als een flinke benzo trip. En benzo's zijn niet echt geschikt voor het doel wat je had..

Klinkt erg heftig, hopelijk heb je het een plek kunnen geven en is alles okay

 

[Zweevteev]

Toen ik in een crisis opvang woonde heb ik een keer een avond van alles gedaan, zo'n gigantische hoeveelheid dat ik 7 dagen van de kaart was en dat mijn zakje van 25x 0.25 Flunitrazolam op was...

Oof deze voel ik, alleen had ik dan 25 norflurazepammetjes erdoorheen gejast in 4/5 dagen tijd of zo. Ben toen ook bij de crisisdienst terecht gekomen, omdat ik extreem boos en verdrietig was door een geëscaleerde ruzie, dus wat norflurazepam genomen had om rustig te worden, vervolgens m'n arm open begon te snijden en daarna als kip zonder kop naar buiten ben gegaan met enkel mijn laptoptas en laptop bij me, verder geen ID of geld, niks. Toen kwam ik bij een restaurant terecht en vroeg ik of iemand misschien een ambulance kon bellen voor me en daarna ging de tijd plotseling heel snel en was ik ineens een paar dagen verder en had ik geen norflurazepam meer.

 

[JG111]

Al jullie verhalen zijn wel heftig en het verbaasd me vooral hoevaak dit voorkomt.
Jullie staan ook gewoon in de rij bij de kassa, maar je ziet het niet. Niet elke verslaafde is gelijk vies, mager en met versleten kleren.

De schulden die ik had maakten mij paranoïde en de problemen stapelde op.

En zo word de neerwaartse spiraal dus steeds dieper.
En als buitenstaander wil je helpen, maar t is kansloos!

Omdat zij het beter weten, en jij weet dat al héél lang dat het zo niet gaat.

Is dit iets wat jullie allemaal wel beseffen? Hoe voel je je dan tegenover vrienden die je verliest bijv? Boos, onverschillig, of stiekem toch verdrietig?

dat soort dingen zijn echt vernederd, net als dat je ineens alles moet vertellen

En dit houd de boel jarenlang in stand, tot dus de rockbottoms die jullie beschrijven...?

Terwijl jullie misschien al jaren eenzaam/verdrietig etc zijn?

waarom helpen ze me niet.

2uur later wier ik terug wakker in de sofa en kreup ik gewoon in bed alsof er niks gebeurd was

😓

Het klinkt als een eenzaam k*t wereldje.

 

[Zweevteev]

Jullie staan ook gewoon in de rij bij de kassa, maar je ziet het niet. Niet elke verslaafde is gelijk vies, mager en met versleten kleren.

Maf eigenlijk hè? Hoe vaak mensen wel niet gedacht hebben dat ik gewoon een grapje maakte toen ik vertelde dat ik zwaar drugsverslaafd (geweest) ben, gewoon puur omdat ik er "zo onschuldig uitzie" of "er helemaal niet het type voor lijk." Het is echt wat je zegt: drugsverslaafden hebben niet één soort uiterlijk en als je de deur uitgaat dan ben ik echt vrij zeker dat je tenminste langs één iemand zal lopen die drugsverslaafd is die er totaal niet als een stereotype junk uit ziet. Ik heb ook wel een beetje idee dat die stereotypering maar al te graag in stand gehouden wil worden door mensen die extreem anti-drugs zijn, want ja, als mensen erachter komen dat je er ook mooi en verzorgd uit kan zien als je drugsverslaafd bent, dan gaan mensen wel anders denken (of überhaupt beginnen te denken) over dat drugsverslavingsproblematiek eigenlijk een heel gecompliceerd iets is, denk ik. Dan zullen ze niet meer zo snel "drugs are bad hmkay" volledig aannemen en eerder uit henzelf onderzoek doen naar drugs, als die interesse er is tenminste.

 

[GroenRook]

Het klinkt als een eenzaam k*t wereldje.

zeker wel als alleen gebruiken steeds meer je voorkeur krijgt.

 

[inner_search]

Al jullie verhalen zijn wel heftig en het verbaasd me vooral hoevaak dit voorkomt.
Jullie staan ook gewoon in de rij bij de kassa, maar je ziet het niet. Niet elke verslaafde is gelijk vies, mager en met versleten kleren.

Idd , ik ben gewoon een normaal gebouwde man van 32 met frisse tandjes en verzorg me goed.
Zelf tijdens men dagenlijks gebruik zag je amper dat ik junk was…

enige dat ik merkte was men nagels die witter wieren door vitamine en mineralen tekort…

 

[inner_search]

zeker wel als alleen gebruiken steeds meer je voorkeur krijgt.

Geef ik je nu toch even ongelijk (ieder zen mening..).
Maar ik gebruikte bijna altijd alleen en heb nooit het gevoel gehad eenzaam te zijn of alleen te zijn hoor.

 

[Cath-R-Ella]

Een jaar in gebruik, men ouders wisten hiervan. Zij hebben toen ambulant hulp voor mij gezocht. Hier ging ik uiteraard niet mee akkoord want “ik was niet verslaafd en ik had geen probleem”. Dat maakte ik mijzelf in die periode nog wijs. Een moment dat ik nu herinner dat echt rockbodem voor me is is dat ik bij men ouders thuis zo boos was omdat ze mij niet naar buiten lieten gaan, in ben tomaten tegen het raam beginnen gooien en beginnen plassen in de tuin, spuwen etc. Dit is een moment waar ik me in ieder geval heel erg voor schaam!
Gelukkig nu een jaar later gaat het een stuk beter met me!

 

[Deurklappert123]

Ik heb er meerderen gehad, heb op straat geleefd, in cafes overnacht, bij vrienden gewoond, bij mn ouders, toen daar ook weer weg door mn eigen schuld. Relatie kapot gegaan door mn gebruik, mn huur kweet nie hoe lang niet betaald en bijna uitgezet jaren terug. Ik leefde in een leeg huis op een betonnen vloer met een televisie en playstation meer niet.

Lager kon niet dacht ik meer, uiteindelijk werd mn drugsgebruik weer meer, en de problemen ook. Toen kreeg ik de mogelijkheid om wat bij te verdienen met plantjes in huis, en ben ik gepakt en moest eigenlijk mn huis uit. Gelukkig had ik een hele goede advocaat, geen achterstanden, stal geen stroom en het was een klein hokje. Dus ik hoefde er niet uit van de rechter als ik met hulpverlening bezig ging. Na coke ben ik 3mmc verslaafd geworden behoorlijk ook en ben er ook echt zat van nu... heb na jaren door hoe verkeerd ik bezig was eigenlijk. Heb t alleen geprobeerd zonder succes dus daarom nu met proffesionele hulp

 

[reDStone]

Ik weet niet of een absoluut dieptepunt, uberhaupt te bevatten is voor je.

Als het je zelf overkomt, ben je allang niet meer helder om dingen nog te kunnen begrijpen.

Er zijn zoveel mensen, die soort gelijke dieptepunten hebben meegemaakt. Zo erg dat allerlij instanties wel moeten ingrijpen, omdat je een gevaar voor je omgeving bent geworden. En zo vaak, kunnen ze het zich niet herrinneren en naarmate de tijd verder gaat, vielen die dieptepunten best wel mee. Terwijl de situatie helemaal niet meeviel.
Het geheugen beschermt ze misschien om niet gek te worden.

Een van mijn dieptepunten, was toen ik een insult kreeg, toen ik besloot minder te gaan drinken. En toen ik bij kwam, meteen weer een insult. En toen ik daarvan bijkwam. Nog een extra insult.
Achterelkaar en ik heb een paar jaar me niet kunnen concentreren. En ben daar denk ik nooit van hersteld. Maar er is niemand die daar ooit rekening gaat houden of dat serieus kan nemen. Het is niet te bevatten, voor niemand niet. Het was de alcohol, maar de meeste mensen zoeken een andere oorzaak.

 

[FerdFatoehaus]

Mijn emoties en stress wegsnuivend met speed en 3-mmc. Vervolgens 12 uur lang porno kijken en doorsnuiven en de dag erna erover liegen tegen mijn toenmalige vriendin. Dit heeft een paar jaar geduurd en het liep steeds verder uit de hand tot dat ik in groepstherapie ben gegaan en de relatie heb verbroken. Wat een matige tijd was dat maar ik kan er wel reflecterend naar terugkijken. Zoiets gaat me niet snel weer overkomen.

 

[Spyro]

Mijn blaas kapot gesnoven door Ketamine met als gevolg k-krampen, die ik niemand toewens.

+ een lang ziekenhuis traject met behandelingen en een shit load aan medicijnen.

Meteen mee gekapt.

 

[RnB_fan]

Al mijn spaargeld in een half jaar tijd vergokt. Tegelijkertijd ook al 10 jaar full-blown aan de drugs, maar daar geen rock-bottom mee bereikt. Het gokken heeft me echt de das om gedaan en toen meteen maar met al mijn verslavingen gestopt..