Verslagje van mijn laatste lsd trip…
LSD blotter 200 µg, laatste van strook van 5, vrouw, 45j, 190cm, 78kg, vrijdag 9.12.16
Vermits mijn man vroeg ging slapen, zaterdagavond verjaardagsfeestje vriendin, geen kids dit weekend, had ik besloten nachtje door te doen en lsd trip te nemen. Rond 22.00 ben ik alleen en leg ik de blotter onder mijn tong.
Eigenlijk ben ik gewoon om steeds hetzelfde te doen. Mind en omgeving in de juiste setting zetten. Mind zit goed, want anders gebruik ik geen drugs. Heb geen hangende problemen of issues, mijn leven ziet er op dit moment goed uit, het moet voor mij puur genot en geestelijke verruiming zijn. Ik dim het licht, enkel een staande lamp brandt zacht en de lichtjes van de kerstboom. Op het toilet heb ik raampje opengezet zodat het daar zeer fris is. In case van cool down nodig. Fruitsap en bruiswater op tafeltje gezet. Verder wat marsepein. Dekentjes klaar gelegd. Kamerjas klaar. Soundcloud reeds klaar gezet op gsm en oortjes aangekoppeld. Ipod met vooraf klaargemaakte muzieklijsten ligt klaar. In de vaporizer heb ik mix gedaan van amnesia haze en Salvia20x… Heb ook extasy nog liggen, maar voel me perfect, leg die dan ook niet klaar.
Zap wat op tv dan…
Ik trip liefst alleen. Heel soms in bijzijn van iemand, als die dezelfde middelen neemt. Anders doe ik het niet. Ik weet wel vooraf wie ik verwittig of wakker maak in case van... Voor mij is drugsgebruik egoïsme ten top, ik wil alleen met mezelf kunnen bezig zijn.
Na 40min ongeveer, begin ik de eerste gevoelens te krijgen aan mijn gezicht. Kleed me om/uit en doe kamerjas aan. Ik installeer me languit in de zetel. Krijg langzaam aan tintelingen in de benen. Daar gaan we. Ik besluit Op Minix flim te kiezen. Keuze valt op Divergent. Wou ik al lang eens zien, maar gehouden voor speciale gelegenheid.
Ondertussen spanningen en tintelingen over mijn ganse lichaam. Ik word ook onmiddellijk opgeslorpt door het verhaal. Het volgende uur ben ik volledig in de ban van de film en de opkomende trip en gevoelens. Einde van de film, zet onmiddellijk deel twee op, Insurgent. Sluit lekker aan. Film is eventjes bezig, dan slaat trip volledig aan.
Film wordt moeilijk te volgen, mijn gedachten dwalen soms weg. Het licht dat er is, is zacht en warm. Zelfs de tv lijkt ambilight te hebben, terwijl deze dat niet heeft, enkel die in de andere kamer. Neiging om ogen te sluiten en naar de visuals te kijken. Maar wil bij de film blijven. Hier beginnen dan ook de hersenspinsels, and I love it! Ik begin ervan overtuigd te worden dat de film in sequenties van 3 stukken, achterste voren worden afgespeeld, steeds zie ik 3 als nieuw stuk, maar stuk 2 en 1 wist ik dan al, omdat deze voortvloeiden uit 3… De film was duidelijk achterstevoren voor mij. 3,2,1, en 3,2,1,… Ontwikkelde ook een theorie over hoe ze alles moest oplossen…ga over die muur, then you wil know. Zoals Ik weet. Ik weet op dat moment véél. Mijn geest is op een bepaalde manier super helder. Naar het einde van de film toe, ben dan 4 uur ver, kan ik mij niet meer concentreren, toch besluit ik deel 3 op te zetten. Allegiant. Gewoon als gezelschap. Maar film is nog maar pas bezig, of ik besluit geluid af te zetten, nood aan muziek. Trouwens, ondertiteling lezen, film kijken en luisteren, wordt zeer moeilijk. Tijd om te gaan genieten. De muziek vult direct mijn hoofd. Besluit ook ondertiteling af te zetten. Alleen beeld nu. Weet toch alles. Sluit mijn ogen, die zijn niet meer opengegaan.
Ik leg me languit op de zetel.
Bij het sluiten van mijn ogen zie ik een spel van lichtflitsen, ik meen allerlei beelden te kennen. Soms alleen lichtflitsen op maat van de muziek. (podcast van optreden Joris Voorn). Maar veel beelden. Elk beeld veranderd nu ook en evolueert steeds naar een gezicht. Een geluid in de muziek doet me aan iets denken, maar dat beeld evolueert ook naar een gezicht. Hier houd ik van. Plots word ik overmand door gevoelens als ik het gezicht van mijn man en kinderen zien passeren. Een overweldigend gevoel van geluk overvalt mij, tranen van blijdschap springen me in de ogen. Mijn ooghoek heeft zich gevuld met traanvocht. Ik voel dat een traan over de rand gaat gaan, de komende minuten vind ik het enorm fascinerend die traan over mijn gezicht naar beneden te voelen rollen. Heel langzaam, de traan valt niet op mijn borstkas, halverwege mijn gezicht is ze te zwak geworden… Enorm intens gevoel.
Mijn lichaam voelt aan als geheel. Alles is goed. Ik neem de vaporizer en doe 5 min op 180°. Dit smaakt en bevalt me enorm goed. Alles is zo mooi. Dit is er bonk op. Plots zie ik dat aftiteling bezig is. 3 keer 2 uur voorbij, moet dus ongeveer 04.00 zijn. Besluit tv af te zetten. Geniet even. Nu vaporizer 5 min aan 190°. Zalig. 2 of 3 keer diep inhaleren is voldoende. Als een trein denderen de gevoelens door mijn lichaam. Ik kan aan honderden dingen denken, alles is goed, alles is mooi… Mijn lichaam wordt enorm zwaar nu en anderzijds kan ik mijn bodyweight denkbeeldig verplaatsen.
Nu komt de speeltijd eraan. Ik luister naar mijn ademhaling, die is rustig, probeer deze nog te verlagen door 2 tellen in te ademen en 3 tot 4 tellen uit te ademen. Ik ben zintuigbeperking wel wat gewoon en vind het een uitdaging. Ogen zijn al lang toe nu, hoor enkel de muziek. Pas relaxatie toe, richt mijn gevoel nu eerst op de voeten, die zijn enorm zwaar. Zo tast ik het gevoel af verder over de benen, benen zijn enorm zwaar, zo verder ganse lichaam, dan mijn hoofd, uiteindelijk is mijn ganse lichaam zo zwaar, het valt door de zetel, ik weeg plots niets meer nu gewicht weg is. This what I’m looking for. Mijn benen lagen nog gekruist, maar dit wordt hinderlijk. Ik besluit nog éénmaal te vaporizen op 200°. Dit is heaven.
Ik beluit naar bed te gaan, is nu 06.00. Neem Ipod mee, behoefte aan Kitaro nu. Oortjes in. Ga languit in bed liggen, armen gestrekt naast mij. Opnieuw ademhaling aftasten, door naar bed te gaan en lichten uit te doen en zo, is die iets hoger, de komende minuten verlaag ik die. Dan concentreer ik me op de muziek, die betovert me direct. Zoek enorm veel associaties, beelden schieten me te binnen, soms weer enkel kleurflitsen op maat van de muziek. Steeds eindigt alles weer in gezichten, gezichten die nu ook veranderen in andere gezichten. In zeer snelle sequenties. Plots is het laatste gezicht mijn gezicht en kijkt naar mij. Signaal voor mij om te proberen uit mezelf te treden. Met 2c-t-2 of 7 lukte me dat soms aardig.
Opnieuw luister ik even naar mijn adem, alles perfect. Opnieuw maak ik mijn lichaam zwaar. Gaat zo vlug en makkelijk, dit is een zalige trip. In plaats van mijn zwaarte door het bed te laten zinken, probeer ik die nu naast mij te leggen. Muziek is perfect, de gezichten blijven komen. Sommigen kijken me aan. Weer zie ik mijn eigen gezicht naast me, kijkt me aan, ik volg het beeld, leg het naast me. Probeer nu mij bodyweight eraan te koppelen dat naast mij ligt en mijn bewustzijn te verplaatsen, maar dat is op dit moment een brug te ver. Het was dan ook zeer lang geleden dat ik nog getript had. Maar het is goed. Ik geniet van wat er is en concentreer me nu op de beelden en vooral de muziek. Mijn lichaam is nu één geheel met de muziek, ik ben de muziek. Ik besluit dat het genoeg is geweest nu en laat me volledig wegzinken.
Ik word wakker rond 10.00. Mijn man is vertrokken en ik kan blijven liggen tot 14.00. Wat ik ook doe. Zaterdag en zondag, genieten van het gevoel achteraf, terugdenken aan, ik voel me enorm zacht en open van mind. Vandaag zelfs als ik deze morgen met de fiets naar station reed. Alles rook lekker, de zon scheen mooi, alles was vriendelijk…
I love lsd…
Xx
P.S. Next time will be DOM, DOB of 25B-NBOMe…
LSD blotter 200 µg, laatste van strook van 5, vrouw, 45j, 190cm, 78kg, vrijdag 9.12.16
Vermits mijn man vroeg ging slapen, zaterdagavond verjaardagsfeestje vriendin, geen kids dit weekend, had ik besloten nachtje door te doen en lsd trip te nemen. Rond 22.00 ben ik alleen en leg ik de blotter onder mijn tong.
Eigenlijk ben ik gewoon om steeds hetzelfde te doen. Mind en omgeving in de juiste setting zetten. Mind zit goed, want anders gebruik ik geen drugs. Heb geen hangende problemen of issues, mijn leven ziet er op dit moment goed uit, het moet voor mij puur genot en geestelijke verruiming zijn. Ik dim het licht, enkel een staande lamp brandt zacht en de lichtjes van de kerstboom. Op het toilet heb ik raampje opengezet zodat het daar zeer fris is. In case van cool down nodig. Fruitsap en bruiswater op tafeltje gezet. Verder wat marsepein. Dekentjes klaar gelegd. Kamerjas klaar. Soundcloud reeds klaar gezet op gsm en oortjes aangekoppeld. Ipod met vooraf klaargemaakte muzieklijsten ligt klaar. In de vaporizer heb ik mix gedaan van amnesia haze en Salvia20x… Heb ook extasy nog liggen, maar voel me perfect, leg die dan ook niet klaar.
Zap wat op tv dan…
Ik trip liefst alleen. Heel soms in bijzijn van iemand, als die dezelfde middelen neemt. Anders doe ik het niet. Ik weet wel vooraf wie ik verwittig of wakker maak in case van... Voor mij is drugsgebruik egoïsme ten top, ik wil alleen met mezelf kunnen bezig zijn.
Na 40min ongeveer, begin ik de eerste gevoelens te krijgen aan mijn gezicht. Kleed me om/uit en doe kamerjas aan. Ik installeer me languit in de zetel. Krijg langzaam aan tintelingen in de benen. Daar gaan we. Ik besluit Op Minix flim te kiezen. Keuze valt op Divergent. Wou ik al lang eens zien, maar gehouden voor speciale gelegenheid.
Ondertussen spanningen en tintelingen over mijn ganse lichaam. Ik word ook onmiddellijk opgeslorpt door het verhaal. Het volgende uur ben ik volledig in de ban van de film en de opkomende trip en gevoelens. Einde van de film, zet onmiddellijk deel twee op, Insurgent. Sluit lekker aan. Film is eventjes bezig, dan slaat trip volledig aan.
Film wordt moeilijk te volgen, mijn gedachten dwalen soms weg. Het licht dat er is, is zacht en warm. Zelfs de tv lijkt ambilight te hebben, terwijl deze dat niet heeft, enkel die in de andere kamer. Neiging om ogen te sluiten en naar de visuals te kijken. Maar wil bij de film blijven. Hier beginnen dan ook de hersenspinsels, and I love it! Ik begin ervan overtuigd te worden dat de film in sequenties van 3 stukken, achterste voren worden afgespeeld, steeds zie ik 3 als nieuw stuk, maar stuk 2 en 1 wist ik dan al, omdat deze voortvloeiden uit 3… De film was duidelijk achterstevoren voor mij. 3,2,1, en 3,2,1,… Ontwikkelde ook een theorie over hoe ze alles moest oplossen…ga over die muur, then you wil know. Zoals Ik weet. Ik weet op dat moment véél. Mijn geest is op een bepaalde manier super helder. Naar het einde van de film toe, ben dan 4 uur ver, kan ik mij niet meer concentreren, toch besluit ik deel 3 op te zetten. Allegiant. Gewoon als gezelschap. Maar film is nog maar pas bezig, of ik besluit geluid af te zetten, nood aan muziek. Trouwens, ondertiteling lezen, film kijken en luisteren, wordt zeer moeilijk. Tijd om te gaan genieten. De muziek vult direct mijn hoofd. Besluit ook ondertiteling af te zetten. Alleen beeld nu. Weet toch alles. Sluit mijn ogen, die zijn niet meer opengegaan.
Ik leg me languit op de zetel.
Bij het sluiten van mijn ogen zie ik een spel van lichtflitsen, ik meen allerlei beelden te kennen. Soms alleen lichtflitsen op maat van de muziek. (podcast van optreden Joris Voorn). Maar veel beelden. Elk beeld veranderd nu ook en evolueert steeds naar een gezicht. Een geluid in de muziek doet me aan iets denken, maar dat beeld evolueert ook naar een gezicht. Hier houd ik van. Plots word ik overmand door gevoelens als ik het gezicht van mijn man en kinderen zien passeren. Een overweldigend gevoel van geluk overvalt mij, tranen van blijdschap springen me in de ogen. Mijn ooghoek heeft zich gevuld met traanvocht. Ik voel dat een traan over de rand gaat gaan, de komende minuten vind ik het enorm fascinerend die traan over mijn gezicht naar beneden te voelen rollen. Heel langzaam, de traan valt niet op mijn borstkas, halverwege mijn gezicht is ze te zwak geworden… Enorm intens gevoel.
Mijn lichaam voelt aan als geheel. Alles is goed. Ik neem de vaporizer en doe 5 min op 180°. Dit smaakt en bevalt me enorm goed. Alles is zo mooi. Dit is er bonk op. Plots zie ik dat aftiteling bezig is. 3 keer 2 uur voorbij, moet dus ongeveer 04.00 zijn. Besluit tv af te zetten. Geniet even. Nu vaporizer 5 min aan 190°. Zalig. 2 of 3 keer diep inhaleren is voldoende. Als een trein denderen de gevoelens door mijn lichaam. Ik kan aan honderden dingen denken, alles is goed, alles is mooi… Mijn lichaam wordt enorm zwaar nu en anderzijds kan ik mijn bodyweight denkbeeldig verplaatsen.
Nu komt de speeltijd eraan. Ik luister naar mijn ademhaling, die is rustig, probeer deze nog te verlagen door 2 tellen in te ademen en 3 tot 4 tellen uit te ademen. Ik ben zintuigbeperking wel wat gewoon en vind het een uitdaging. Ogen zijn al lang toe nu, hoor enkel de muziek. Pas relaxatie toe, richt mijn gevoel nu eerst op de voeten, die zijn enorm zwaar. Zo tast ik het gevoel af verder over de benen, benen zijn enorm zwaar, zo verder ganse lichaam, dan mijn hoofd, uiteindelijk is mijn ganse lichaam zo zwaar, het valt door de zetel, ik weeg plots niets meer nu gewicht weg is. This what I’m looking for. Mijn benen lagen nog gekruist, maar dit wordt hinderlijk. Ik besluit nog éénmaal te vaporizen op 200°. Dit is heaven.
Ik beluit naar bed te gaan, is nu 06.00. Neem Ipod mee, behoefte aan Kitaro nu. Oortjes in. Ga languit in bed liggen, armen gestrekt naast mij. Opnieuw ademhaling aftasten, door naar bed te gaan en lichten uit te doen en zo, is die iets hoger, de komende minuten verlaag ik die. Dan concentreer ik me op de muziek, die betovert me direct. Zoek enorm veel associaties, beelden schieten me te binnen, soms weer enkel kleurflitsen op maat van de muziek. Steeds eindigt alles weer in gezichten, gezichten die nu ook veranderen in andere gezichten. In zeer snelle sequenties. Plots is het laatste gezicht mijn gezicht en kijkt naar mij. Signaal voor mij om te proberen uit mezelf te treden. Met 2c-t-2 of 7 lukte me dat soms aardig.
Opnieuw luister ik even naar mijn adem, alles perfect. Opnieuw maak ik mijn lichaam zwaar. Gaat zo vlug en makkelijk, dit is een zalige trip. In plaats van mijn zwaarte door het bed te laten zinken, probeer ik die nu naast mij te leggen. Muziek is perfect, de gezichten blijven komen. Sommigen kijken me aan. Weer zie ik mijn eigen gezicht naast me, kijkt me aan, ik volg het beeld, leg het naast me. Probeer nu mij bodyweight eraan te koppelen dat naast mij ligt en mijn bewustzijn te verplaatsen, maar dat is op dit moment een brug te ver. Het was dan ook zeer lang geleden dat ik nog getript had. Maar het is goed. Ik geniet van wat er is en concentreer me nu op de beelden en vooral de muziek. Mijn lichaam is nu één geheel met de muziek, ik ben de muziek. Ik besluit dat het genoeg is geweest nu en laat me volledig wegzinken.
Ik word wakker rond 10.00. Mijn man is vertrokken en ik kan blijven liggen tot 14.00. Wat ik ook doe. Zaterdag en zondag, genieten van het gevoel achteraf, terugdenken aan, ik voel me enorm zacht en open van mind. Vandaag zelfs als ik deze morgen met de fiets naar station reed. Alles rook lekker, de zon scheen mooi, alles was vriendelijk…
I love lsd…
Xx
P.S. Next time will be DOM, DOB of 25B-NBOMe…
