*Wil je niet alles lezen, begin dat met het blauwe onderaan, misschien ga je dan wel verder.*
Wat begon met een proevertje van een "vriend", eindigde in een groot geldverlies. Een hoop maanden geleden zat ik met enkele vrienden gezellig 's avonds in de auto te chillen. Rustig muziekje op, buiten barkoud, in de auto gezellig warm, onschuldiger kon ik het op dat moment niet hebben. Ik wist van een maat van me dat hij af en toe wel eens gebruikte en was er natuurlijk wel nieuwsgierig naar, maar het moment was nog nooit gekomen.
Het eerste moment als je het voor je ziet liggen krijg je datzelfde onhoudbare spanningsgevoel als bij elke andere drug. Onmiddelijk begin je te denken aan wat je gaat voelen, en wat je misschien wel helemaal niet gaat voelen. Na even twijfelen en eventueel een klein beetje angst, beslis je toch maar die eerste lijn van je leven naar binnen te halen. Wachtende op enige sfeerverandering, neem je een slokje bier om die ongekende smaak in je keel te proberen wegspoelen. Ach, hoe kan het zo blijven hangen.
Die allereerste keer, daar hou je maar weinig vrolijke herinneringen aan over. Al bij al was het leuk gedaan te hebben, maar aan het tijdstip van je tweede ervaring, daar denk je niet aan. De tweede keer kwam dan ook enkele weken na het eerste onschuldige proevertje. Een heel verschillende situatie: dorpscafé, enkele goed bekenden, enkele minder bekenden en enkel onbekenden. Ik sta op het punt om met enkele kennissen naar de disco te rijden om de avond van m'n leven te hebben. Samen met m'n donator sluip ik er even vantussen naar het toilet. Hij gaat als eerste, neemt een minuutje, om vervolgens mij binnen te laten. Veel minder stress, veel vlugger, en hop, klaar. Na 5 minuten besef je, dit word de avond van m'n leven. Geen denken aan meer, geen NOOD aan meer, gewoon, heel de avond plezier.
Vanaf dit moment is alles vlug vooruit gegaan. Wat begon met maandelijks een grammetje, ging snel naar half-maandelijks, en nog sneller naar wekelijks, enz.... Zoals allen onder jullie bekenden wel ervaren zullen hebben, gaat dit alles in een soort van fase-gevoel. In het begin denk je, ach, wat maakt dat 1 grammetje per maand nou uit. Maar al snel zit je bij, ach, 50 euro per week dat lukt wel. Onbewust ga je 's avonds langer werken, 's morgens vroeger beginnen en eventueel zelf een dagje vrije tijd opofferen om wat geld te gaan verdienen.
Dit alles tot die ene avond. Eigenlijk helemaal niets speciaals. Een evenement hier in de buurt waar iedereen al enkele weken naar uitkeek. Zoals gewoonlijk ga ik vooraf even langs bij m'n dealer, maar dit keer bestel ik net ietsje meer dan normaal (3). Een uurtje voor het feest daadwerkelijk aanbreekt begin ik thuis lekker voor te proeven. Aangezien ik geen besef heb van de hoeveelheid die ik daar in dat sealtje zitten hebt, hou ik me niet bezig met hoeveel lijnen ik nog kan leggen (wat je NORMAAL WEL doet). Voor ik het wist, keek ik naar m'n gsm om de veronderstellen dat dageraad weeral aangebroken was. Iedereen naar huis heen, ik haalde de laatste restjes boven, zette m'n laptop even aan en ging slapen. 'S morgens stond ik op en kwam ik op het idee om iedereen op te noemen waar ik een gesprek mee had gehad. Waar ik vroeger zeker aan 30 mensen kwam, zat ik nu aan max 5.
Dit is tot nu toe de laatste keer dat ik gebruikt heb (2 weken). Ik wil eigenlijk helemaal niets bereiken met dit bericht, of misschien een beetje wel. Ik hoop dat de personen onder jullie die in de maandelijkse-fase zitten hem lezen. Hem lezen en beseffen dat ze niet verder dan deze fase moeten gaan. Tot nu toe is alles zeer leuk en prettig, maar geloof me, eens je verder gaat, ga je enkel dobben over het feit dat je coke bijna weeral op is en heb je geen enkel feestje meer waar je zonder enige drug heen kan. Ben je dan toch ergens zonder wat bij te hebben, verveel je je rot. Ik beveel niemand dit te lezen, ik weet dat het lang is, misschien wel saai, maar moest het gewoon even kwijt. Ik ben blij dat ik nu kunnen stoppen heb. Tot ik begon met het schrijven van dit stukje had ik weinig behoefte om mijn gsm te nemen en die nummer te duwen, maar geloof me, nu is het vrij hard om niet te bellen. Even sporten en hopen dat het stopt dan maar ....
De enige troost die ik nu heb, is het geld dat ik me bespaar met niet te bellen. Want van die 7.500 euro van het laatste jaar, had ik meer dan de helft van m'n huis op orde kunnen stellen.
Wat begon met een proevertje van een "vriend", eindigde in een groot geldverlies. Een hoop maanden geleden zat ik met enkele vrienden gezellig 's avonds in de auto te chillen. Rustig muziekje op, buiten barkoud, in de auto gezellig warm, onschuldiger kon ik het op dat moment niet hebben. Ik wist van een maat van me dat hij af en toe wel eens gebruikte en was er natuurlijk wel nieuwsgierig naar, maar het moment was nog nooit gekomen.
Het eerste moment als je het voor je ziet liggen krijg je datzelfde onhoudbare spanningsgevoel als bij elke andere drug. Onmiddelijk begin je te denken aan wat je gaat voelen, en wat je misschien wel helemaal niet gaat voelen. Na even twijfelen en eventueel een klein beetje angst, beslis je toch maar die eerste lijn van je leven naar binnen te halen. Wachtende op enige sfeerverandering, neem je een slokje bier om die ongekende smaak in je keel te proberen wegspoelen. Ach, hoe kan het zo blijven hangen.
Die allereerste keer, daar hou je maar weinig vrolijke herinneringen aan over. Al bij al was het leuk gedaan te hebben, maar aan het tijdstip van je tweede ervaring, daar denk je niet aan. De tweede keer kwam dan ook enkele weken na het eerste onschuldige proevertje. Een heel verschillende situatie: dorpscafé, enkele goed bekenden, enkele minder bekenden en enkel onbekenden. Ik sta op het punt om met enkele kennissen naar de disco te rijden om de avond van m'n leven te hebben. Samen met m'n donator sluip ik er even vantussen naar het toilet. Hij gaat als eerste, neemt een minuutje, om vervolgens mij binnen te laten. Veel minder stress, veel vlugger, en hop, klaar. Na 5 minuten besef je, dit word de avond van m'n leven. Geen denken aan meer, geen NOOD aan meer, gewoon, heel de avond plezier.
Vanaf dit moment is alles vlug vooruit gegaan. Wat begon met maandelijks een grammetje, ging snel naar half-maandelijks, en nog sneller naar wekelijks, enz.... Zoals allen onder jullie bekenden wel ervaren zullen hebben, gaat dit alles in een soort van fase-gevoel. In het begin denk je, ach, wat maakt dat 1 grammetje per maand nou uit. Maar al snel zit je bij, ach, 50 euro per week dat lukt wel. Onbewust ga je 's avonds langer werken, 's morgens vroeger beginnen en eventueel zelf een dagje vrije tijd opofferen om wat geld te gaan verdienen.
Dit alles tot die ene avond. Eigenlijk helemaal niets speciaals. Een evenement hier in de buurt waar iedereen al enkele weken naar uitkeek. Zoals gewoonlijk ga ik vooraf even langs bij m'n dealer, maar dit keer bestel ik net ietsje meer dan normaal (3). Een uurtje voor het feest daadwerkelijk aanbreekt begin ik thuis lekker voor te proeven. Aangezien ik geen besef heb van de hoeveelheid die ik daar in dat sealtje zitten hebt, hou ik me niet bezig met hoeveel lijnen ik nog kan leggen (wat je NORMAAL WEL doet). Voor ik het wist, keek ik naar m'n gsm om de veronderstellen dat dageraad weeral aangebroken was. Iedereen naar huis heen, ik haalde de laatste restjes boven, zette m'n laptop even aan en ging slapen. 'S morgens stond ik op en kwam ik op het idee om iedereen op te noemen waar ik een gesprek mee had gehad. Waar ik vroeger zeker aan 30 mensen kwam, zat ik nu aan max 5.
Dit is tot nu toe de laatste keer dat ik gebruikt heb (2 weken). Ik wil eigenlijk helemaal niets bereiken met dit bericht, of misschien een beetje wel. Ik hoop dat de personen onder jullie die in de maandelijkse-fase zitten hem lezen. Hem lezen en beseffen dat ze niet verder dan deze fase moeten gaan. Tot nu toe is alles zeer leuk en prettig, maar geloof me, eens je verder gaat, ga je enkel dobben over het feit dat je coke bijna weeral op is en heb je geen enkel feestje meer waar je zonder enige drug heen kan. Ben je dan toch ergens zonder wat bij te hebben, verveel je je rot. Ik beveel niemand dit te lezen, ik weet dat het lang is, misschien wel saai, maar moest het gewoon even kwijt. Ik ben blij dat ik nu kunnen stoppen heb. Tot ik begon met het schrijven van dit stukje had ik weinig behoefte om mijn gsm te nemen en die nummer te duwen, maar geloof me, nu is het vrij hard om niet te bellen. Even sporten en hopen dat het stopt dan maar ....
De enige troost die ik nu heb, is het geld dat ik me bespaar met niet te bellen. Want van die 7.500 euro van het laatste jaar, had ik meer dan de helft van m'n huis op orde kunnen stellen.
