Ik ben momenteel nog steeds aan het bijkomen van een bizarre zaterdagavond en -nacht. Onverwacht heb ik de trip van mijn leven meegemaakt.
Vorig weekend had ik - al lange tijd ingepland - samen met een vriend truffels gegeten. Ik had mijn huiskamer wat gedecoreerd. Niet al te gek: een trip is leuk, maar ik wil er nadien niet al teveel rommel van hebben.
Dus had ik een rode lichtslang, oranje led-lampjes, paarse led-lampjes, een sterrenhemel-doek, twee lasers, een rookmachine, een roze licht-gordijn aan het plafond, wat takkenbossen, een ultrasoonvernevelaar, een projector die golfpatroontjes produceert, allerlei spulletjes van de Action, her en der wat lampjes op batterijen, 10 kuub opvulchips en een luchtbed geregeld. Niks geks dus.
Maar al met al was het best wel een investering, en een hoop werk. De verwachtingen waren dus hoog: dit moest de ultieme truffeltrip worden. Zo'n omgeving creëer ik niet nog eens een tweede keer: once in a lifetime. Mijn huis volgooien met 10 kuub piepschuimchips, dat is niet iets dat je even regelmatig doet. Zelfs ik niet. Ook al spoor ik voor geen meter.
Het moment brak aan: vriend arriveerde, er werd wat bijgekletst en een kopje thee gedronken. Maar dan thee met brokjes en een wat zurig smaakje.
Binnen een half uurtje begonnen de effecten. Met een toefje slagroom erbij werd het effect nog wat extra opgeroepen. Maar over de rest van de trip kan ik vrij kort zijn. Het ging in een stroomversnelling. Op een gegeven moment werd het donker. Lampjes en allerhande lichteffecten werden aangezet. Rookmachine werd even aangezet. Rookmelder ging af. Even paniek. Rookmelder weer tot stilzwijgen gemaand. Rookmachine uitgezet. Huis gelucht. Tot de conclusie gekomen dat het effect inmiddels enorm afgenomen was, nauwelijks meer waarneembaar. Waar is de trip gebleven?
Het was niet zo dat de paniek door het rookalarm ons direct nuchter had gemaakt. Al voordat het rookalarm afging viel het effect erg tegen. Er vielen stiltes, we lagen wat dromerig voor ons uit te staren. Terwijl voor onze voeten de ultieme zevende triphemel zich uitstrekte.
De vriend waarmee ik tripte ken ik al jaren, maar getript hadden we nog nooit samen. Wel beiden tripervaring, maar niet met elkaar. De vriend vond het een prima trip, in een geweldige omgeving. Maar bij mezelf heerste vooral teleurstelling. Trips die ik 'vroeger' meemaakte waren zoveel intenser, zoveel gekker.
Ik lag vooral maar voor me uit te staren. Het was wel aangenaam, maar niet de gekte die ik vroeger tijdens een trip had. Dit was niet de trippende ik die ik kende! De trips die ik voorheen meemaakte op truffels waren bizar, gekker dan gek. Rollen over de vloer, onbedaarlijke lachkicks, stoeien met elkaar, melige grapjes maken en daar een kwartier om schaterlachen, de prachtigste visuals, volledig door muziek beinvloed worden, tijdens een toefje slagroom ineens door een Arabisch klinkend muziekje mijzelf in een prachtig gedecoreerde moskee wanen, mezelf een klein kind voelen en daar volop van genieten, een heel pak toiletpapier tevoorschijn halen en deze door de hele huiskamer heen smijten, dat werk. Tijdens deze trip niets daarvan. Wel eenmaal een lachkick, maar daar bleef het bij. De 10 kuub chips, daar hebben we nauwelijks in gezwommen.
De verwachtingen waren zo hoog, dus de teleurstelling was groot. Zeker gezien de investering in geld en tijd die ik erin had gestoken. Maar ik wilde geen kniesoor zijn en maakte mezelf wijs dat de trip en alle investeringen de moeite waard waren geweest.
Dat was een week geleden op zaterdagavond.
Dit weekend was een andere vriend op bezoek. Ik probeerde hem nog over te halen het restant van de truffels te eten die ik nog in de koelkast had liggen, dan zou ik LSA gebruiken. Was een spontaan idee van mij, ingegeven door het feit dat alle decoratie nog in volle glorie aanwezig was. Hij wilde het niet proberen - het zou zijn eerste keer zijn - maar ik besloot toch de LSA te gebruiken, terwijl hij aan de rode wijn ging. De LSA gebruikte ik in de vorm van 3 capsules Trip-E. Alle negatieve reacties over de producten van Happy Caps ten spijt: met de Trip-E heb ik wel goede ervaringen. Een maand of twee geleden had ik in de Efteling eveneens drie capsules ingenomen, en dit was de trip van mijn leven. De symbolica: wow. De rest van de dag in de Efteling: wow.
Afgelopen zaterdag dus weer drie capsules. Eerst even door de misselijkheid heen, want voor mijn maag is het nu eenmaal geen prettig goedje. Na een half uurtje, het was een uur of 6 's avonds, begon het effect. Ik had mijn slagroomspuit in de aanslag. In de Efteling had ik die uiteraard niet bij me. Dus dat was wel even een verschil.
De Eftelingtrip was de trip van mijn leven. Nou, dat heb ik dunnetjes over gedaan, maar dan uitgevoerd met een gouden randje. Je zal maar een fantastische trip beleven in deze omgeving, dit sprookjesachtige tafereel, dit winterwonderland, met alle lampjes en lichteffecten en de 10 kuubs chips om in te zwemmen wanneer ik daar maar behoefte aan voel. Complete gekte. De vriend, die dus alleen een beetje aangeschoten was door de wijn, deed vrolijk mee. We hebben gestoeid, gedanst, gezwommen, gezongen, gegild, liggen rollen over de vloer, ons bedolven onder het sneeuwdeken, en onbedaarlijk gelachen.
Rond 9 uur - dus op dat moment 3 uur in de trip - bekroop me een gevoel van spijt. Spijt van het weekend ervoor. Toen was ik met een vriend die WEL meetripte. Maar dan op truffels. Had ik maar toen LSA gebruikt in plaats van paddo's! Met de rodewijnvriend was het leuk, maar hij had geen idee in welke wereld ik me bevond. Elke poging van mij om hem dat uit te leggen was gedoemd te mislukken. We hadden enorme lol, maar verkeerden in twee parallelle universa.
Op dat moment kwam er ook weer een vlaag van misselijkheid op, behoorlijk hevig ook. Ik rende naar de wc, ging daar zitten, maar kotsen hoefde ik niet. Maar ik voelde me wel even flink belabberd. Raakte zelfs even een beetje in paniek. Toen ik fysiek weer een beetje bijkwam, bleef de trip nog even negatief. De spijt overheerste alles nog steeds. Ik besloot de trip-vriend van vorig weekend even te bellen. Hij kon zich tenminste voorstellen wat ik doormaakte. En ik voelde de drang om hem te laten weten van de spijt die ik voelde. Ik vond het een beetje lullig om het hem mede te delen, maar de trip samen met hem vorige week, die viel in het niet bij wat ik nu meemaakte. Hij verzekerde me nog eens dat hijzelf de trip erg leuk vond, en veel meer kon hij natuurlijk ook niet voor me betekenen.
Na het telefoontje had ik nog even de steun nodig van de rodewijnvriend. Hij prentte me nog even meermaals in dat ik er nu het beste van moest maken, in plaats van spijt te hebben. Ook had ik even een glaasje water nodig.
Ik knapte weer op. Raakte zelf ook overtuigd van het feit dat ik me eraan moest overgeven, en moest genieten van wat er nog komen zou. Voorzichtigaan probeerde ik weer een toefje slagroom. Tijdens het trippen is dat bij mij lopendebandwerk: de patronen vliegen er in rap tempo doorheen. Ik deed het even iets rustiger aan, maar het toefje slagroom deed wat de bedoeling was. Even plots als ik in een min-of-meer bad trip terecht was gekomen, werd de trip weer mooi. Magisch mooi.
De rodewijnvriend vertrok rond 11 uur om de laatste trein te halen. Ik vond het jammer om vanaf dat moment weer alleen te zijn, want de trip was nog lang niet afgelopen. Maar ik heb weleens eerder alleen getript, en dat is ook altijd goed bevallen. Dus ik maakte het mezelf aangenaam, languit op de bank, dekentje over mezelf heen, slagroom in de aanslag.
12 uur 's avonds: TRING. Deurbel. Ook meteen 10 seconden lang ingedrukt. Paniek. Boze buur! Maar dat terwijl ik op dat moment totaal geen muziek meer aan had staan, dus geluidsoverlast? Kon ik me moeilijk voorstellen. Dus het moest dan wel iemand zijn die zich afvroeg wat de vreemde geluiden waren die ik maakte. Of het wel goed met me ging.
Met mijn allernuchterste gezicht - althans, poging daartoe - opende in de deur. Rodewijnvriend. Trein gemist. Moest hier overnachten. Het was weer even een staaltje improviseren: dit was niet zoals ik had verwacht dat de avond zou verlopen. Maar eigenlijk vond ik het ook wel gezellig.
Ik moest hem wel mededelen: je mag hier overnachten, maar slapen wordt moeilijk. Mijn ervaring met LSA en tripduur: het blijft maar duren. 10 uur minimaal. Om 6 uur 's avonds begon de trip, dus het zou tot zeker 4 uur in volle hevigheid doorgaan.
We hebben eerst nog samen een hoop gelachen, en ik bleef maar vol ontzag tegen hem aanpraten om hem duidelijk te maken hoe mooi de wereld was door mijn bril. Hoezeer ik zou willen dat hij ook even door die bril zou kunnen kijken zodat hij wist wat ik bedoelde. Wat had ik de ervaring graag met iemand gedeeld.
Rond half 2 ging hij toch maar op bed liggen, die direct aan de woonkamer grenst. Dus stilte kon ik hem niet bieden: ik zou nog wel even doorgaan. Telkens wanneer ik even dacht dat het iets minder werd, moest ik toegeven dat het helemaal niet minder werd. De schoonheid van het sprookjeslandschap hier was overweldigend. In mijn eentje lag ik over de bank te rollen. Viel velermaal van de bank af, belandde zacht in het sneeuwtapijt, besloot ondersteboven hangend met mijn voeten op de bank en mijn hoofd tussen de chips nog maar een toefje slagroom te nuttigen, en waande me op dat moment de gelukkigste mens ter wereld.
Toen wist ik het zeker: truffels doen dit niet meer bij mij. Truffeltrips waren voorheen - enkele jaren geleden - compleet dwaas, en duurden een uur of 6. In de loop van de tijd is dat steeds minder geworden. Ik was me daar niet zo van bewust. Ik vond de laatste truffeltrip wel flink tegenvallen, maar wist eigenlijk niet meer wat ik mistte. Tot afgelopen zaterdag. Dat was dus wat ik mistte: die complete gekte. Compleet. Gek.
Nee, ik ben geen grootverbruiker met truffels. Ik gebruik truffels sinds een jaar of 5 a 6. En ik doe het gemiddeld 2 keer per jaar. De laatste keer was ook alweer maanden geleden. Dus theoretisch zou ik geen tolerantie opgebouwd moeten hebben. Maar ik ervaar het toch zo: de trips zijn steeds minder geworden, en vorig weekend was al helemaal een slap aftreksel van wat mijn truffeltrips ooit waren. De complete gekte ontbrak. Er vielen stiltes waarin we niet eens meer wisten wat te zeggen. We lagen voor pampus. De visuals stelden niet zoveel meer voor. En het duurde ook maar een uurtje of drie. Voor mijn gevoel had het zelfs nog veel korter geduurd, maar de klok beweerde anders. Ik had het idee dat ik er nog niet eens goed in had gezeten, en toen was het alweer over. Ik had twee porties Hollandia gegeten. Dus aan de dosis zou het niet moeten liggen. Hoe dan ook, hoe het komt weet ik niet, maar truffels doen bij mij niet zoveel meer, ongeacht de dosis. Vreemd, en spijtig.
Maar gisteravond. Mijn mond bleef openvallen van verbazing. Een ach-ja-zo-kan-het-ook-nog-erlebnis. Dat is zoals trippen kan zijn. Zoals truffels ooit deden, maar dat nu niet meer doen. Maar LSA doet het wel. En dan nog 10 keer beter. Nog veel meer gekte. Energie te over. Vreemde werelden die ik betrad. Dingen die ik zag. De achtbaan. De gelukzaligheid die ik voelde. Nooit eerder had ik dat zo kneiterhard meegemaakt. Het tijdsbesef vertraagt ook met LSA: alles lijkt minstens een factor twee langer te duren. De trip duurde in alle hevigheid tot 8 uur in de ochtend. 14 uur onderweg, en voor mijn gevoel nog twee keer zo lang. Een truffeltrip is voorbij voordat ik er erg in heb, deze trip bleef maar duren. En telkens wanneer ik dacht dat het minder werd, had ik ongelijk.
Op een gegeven moment besloot ik een dvd in de speler te stoppen, een fantasyfilm. Prachtig. Ik werd erin meegezogen. Wanneer er tegen vreemde monsters werd gevochten, had ik het gevoel dat ik mee aan het vechten was. Ik was onderdeel van de film. Weer een toefje slagroom: ultieme schoonheid van deze sprookjeswereld, energie voor tien, en voor een zoveelste maal rolde ik van de bank af en plofte ik zacht in de sneeuw neer.
Toen om 8 uur 's ochtends de vriend weer zijn hoofd vanuit de deuropening liet zien, was de trip eindelijk een stuk minder hevig geworden. En dat was ook prima zo. Zo'n waanzinnig lange trip, dat was ook weleens mooi geweest. Ik was voldaan. Voelde me als herboren. En was perfect tevreden over het minder worden van het effect: het was goed zo.
Toen ik om 10 uur 's ochtends naar bed ging, kon ik de slaap niet vatten. Nog urenlang heb ik liggen nagenieten. Met gesloten ogen zag ik nog steeds van alles, en het was allemaal even mooi. Af en toe dommelde ik even in slaap. Om 4 uur 's middags kwam ik weer uit bed. Weinig geslapen, maar toch superfit. En zin om brownies te bakken. Dus even opgefrist, en meteen aan de slag gegaan: brownies in de oven. Vandaag lekker uitgerust. Televisie gekeken, soep gegeten, brownies gegeten, en verder zo min mogelijk gedaan. Na zo'n overweldigende trip is het heerlijk nagenieten. Verdwaasd heb ik om me heen zitten kijken, niet begrijpend hoe vannacht de normale wereld gewoon heeft kunnen blijven voortbestaan.
Tijdens de truffeltrip van vorig weekend maakten we grapjes over het feit dat we dichter tot Andries Knevel waren gekomen. Vanmiddag na de LSA-trip heb ik de driedelige serie Universe van Stephen Hawking zitten kijken. Sorry Andries Knevel.
Vorig weekend had ik - al lange tijd ingepland - samen met een vriend truffels gegeten. Ik had mijn huiskamer wat gedecoreerd. Niet al te gek: een trip is leuk, maar ik wil er nadien niet al teveel rommel van hebben.
Dus had ik een rode lichtslang, oranje led-lampjes, paarse led-lampjes, een sterrenhemel-doek, twee lasers, een rookmachine, een roze licht-gordijn aan het plafond, wat takkenbossen, een ultrasoonvernevelaar, een projector die golfpatroontjes produceert, allerlei spulletjes van de Action, her en der wat lampjes op batterijen, 10 kuub opvulchips en een luchtbed geregeld. Niks geks dus.
Maar al met al was het best wel een investering, en een hoop werk. De verwachtingen waren dus hoog: dit moest de ultieme truffeltrip worden. Zo'n omgeving creëer ik niet nog eens een tweede keer: once in a lifetime. Mijn huis volgooien met 10 kuub piepschuimchips, dat is niet iets dat je even regelmatig doet. Zelfs ik niet. Ook al spoor ik voor geen meter.
Het moment brak aan: vriend arriveerde, er werd wat bijgekletst en een kopje thee gedronken. Maar dan thee met brokjes en een wat zurig smaakje.
Binnen een half uurtje begonnen de effecten. Met een toefje slagroom erbij werd het effect nog wat extra opgeroepen. Maar over de rest van de trip kan ik vrij kort zijn. Het ging in een stroomversnelling. Op een gegeven moment werd het donker. Lampjes en allerhande lichteffecten werden aangezet. Rookmachine werd even aangezet. Rookmelder ging af. Even paniek. Rookmelder weer tot stilzwijgen gemaand. Rookmachine uitgezet. Huis gelucht. Tot de conclusie gekomen dat het effect inmiddels enorm afgenomen was, nauwelijks meer waarneembaar. Waar is de trip gebleven?
Het was niet zo dat de paniek door het rookalarm ons direct nuchter had gemaakt. Al voordat het rookalarm afging viel het effect erg tegen. Er vielen stiltes, we lagen wat dromerig voor ons uit te staren. Terwijl voor onze voeten de ultieme zevende triphemel zich uitstrekte.
De vriend waarmee ik tripte ken ik al jaren, maar getript hadden we nog nooit samen. Wel beiden tripervaring, maar niet met elkaar. De vriend vond het een prima trip, in een geweldige omgeving. Maar bij mezelf heerste vooral teleurstelling. Trips die ik 'vroeger' meemaakte waren zoveel intenser, zoveel gekker.
Ik lag vooral maar voor me uit te staren. Het was wel aangenaam, maar niet de gekte die ik vroeger tijdens een trip had. Dit was niet de trippende ik die ik kende! De trips die ik voorheen meemaakte op truffels waren bizar, gekker dan gek. Rollen over de vloer, onbedaarlijke lachkicks, stoeien met elkaar, melige grapjes maken en daar een kwartier om schaterlachen, de prachtigste visuals, volledig door muziek beinvloed worden, tijdens een toefje slagroom ineens door een Arabisch klinkend muziekje mijzelf in een prachtig gedecoreerde moskee wanen, mezelf een klein kind voelen en daar volop van genieten, een heel pak toiletpapier tevoorschijn halen en deze door de hele huiskamer heen smijten, dat werk. Tijdens deze trip niets daarvan. Wel eenmaal een lachkick, maar daar bleef het bij. De 10 kuub chips, daar hebben we nauwelijks in gezwommen.
De verwachtingen waren zo hoog, dus de teleurstelling was groot. Zeker gezien de investering in geld en tijd die ik erin had gestoken. Maar ik wilde geen kniesoor zijn en maakte mezelf wijs dat de trip en alle investeringen de moeite waard waren geweest.
Dat was een week geleden op zaterdagavond.
Dit weekend was een andere vriend op bezoek. Ik probeerde hem nog over te halen het restant van de truffels te eten die ik nog in de koelkast had liggen, dan zou ik LSA gebruiken. Was een spontaan idee van mij, ingegeven door het feit dat alle decoratie nog in volle glorie aanwezig was. Hij wilde het niet proberen - het zou zijn eerste keer zijn - maar ik besloot toch de LSA te gebruiken, terwijl hij aan de rode wijn ging. De LSA gebruikte ik in de vorm van 3 capsules Trip-E. Alle negatieve reacties over de producten van Happy Caps ten spijt: met de Trip-E heb ik wel goede ervaringen. Een maand of twee geleden had ik in de Efteling eveneens drie capsules ingenomen, en dit was de trip van mijn leven. De symbolica: wow. De rest van de dag in de Efteling: wow.
Afgelopen zaterdag dus weer drie capsules. Eerst even door de misselijkheid heen, want voor mijn maag is het nu eenmaal geen prettig goedje. Na een half uurtje, het was een uur of 6 's avonds, begon het effect. Ik had mijn slagroomspuit in de aanslag. In de Efteling had ik die uiteraard niet bij me. Dus dat was wel even een verschil.
De Eftelingtrip was de trip van mijn leven. Nou, dat heb ik dunnetjes over gedaan, maar dan uitgevoerd met een gouden randje. Je zal maar een fantastische trip beleven in deze omgeving, dit sprookjesachtige tafereel, dit winterwonderland, met alle lampjes en lichteffecten en de 10 kuubs chips om in te zwemmen wanneer ik daar maar behoefte aan voel. Complete gekte. De vriend, die dus alleen een beetje aangeschoten was door de wijn, deed vrolijk mee. We hebben gestoeid, gedanst, gezwommen, gezongen, gegild, liggen rollen over de vloer, ons bedolven onder het sneeuwdeken, en onbedaarlijk gelachen.
Rond 9 uur - dus op dat moment 3 uur in de trip - bekroop me een gevoel van spijt. Spijt van het weekend ervoor. Toen was ik met een vriend die WEL meetripte. Maar dan op truffels. Had ik maar toen LSA gebruikt in plaats van paddo's! Met de rodewijnvriend was het leuk, maar hij had geen idee in welke wereld ik me bevond. Elke poging van mij om hem dat uit te leggen was gedoemd te mislukken. We hadden enorme lol, maar verkeerden in twee parallelle universa.
Op dat moment kwam er ook weer een vlaag van misselijkheid op, behoorlijk hevig ook. Ik rende naar de wc, ging daar zitten, maar kotsen hoefde ik niet. Maar ik voelde me wel even flink belabberd. Raakte zelfs even een beetje in paniek. Toen ik fysiek weer een beetje bijkwam, bleef de trip nog even negatief. De spijt overheerste alles nog steeds. Ik besloot de trip-vriend van vorig weekend even te bellen. Hij kon zich tenminste voorstellen wat ik doormaakte. En ik voelde de drang om hem te laten weten van de spijt die ik voelde. Ik vond het een beetje lullig om het hem mede te delen, maar de trip samen met hem vorige week, die viel in het niet bij wat ik nu meemaakte. Hij verzekerde me nog eens dat hijzelf de trip erg leuk vond, en veel meer kon hij natuurlijk ook niet voor me betekenen.
Na het telefoontje had ik nog even de steun nodig van de rodewijnvriend. Hij prentte me nog even meermaals in dat ik er nu het beste van moest maken, in plaats van spijt te hebben. Ook had ik even een glaasje water nodig.
Ik knapte weer op. Raakte zelf ook overtuigd van het feit dat ik me eraan moest overgeven, en moest genieten van wat er nog komen zou. Voorzichtigaan probeerde ik weer een toefje slagroom. Tijdens het trippen is dat bij mij lopendebandwerk: de patronen vliegen er in rap tempo doorheen. Ik deed het even iets rustiger aan, maar het toefje slagroom deed wat de bedoeling was. Even plots als ik in een min-of-meer bad trip terecht was gekomen, werd de trip weer mooi. Magisch mooi.
De rodewijnvriend vertrok rond 11 uur om de laatste trein te halen. Ik vond het jammer om vanaf dat moment weer alleen te zijn, want de trip was nog lang niet afgelopen. Maar ik heb weleens eerder alleen getript, en dat is ook altijd goed bevallen. Dus ik maakte het mezelf aangenaam, languit op de bank, dekentje over mezelf heen, slagroom in de aanslag.
12 uur 's avonds: TRING. Deurbel. Ook meteen 10 seconden lang ingedrukt. Paniek. Boze buur! Maar dat terwijl ik op dat moment totaal geen muziek meer aan had staan, dus geluidsoverlast? Kon ik me moeilijk voorstellen. Dus het moest dan wel iemand zijn die zich afvroeg wat de vreemde geluiden waren die ik maakte. Of het wel goed met me ging.
Met mijn allernuchterste gezicht - althans, poging daartoe - opende in de deur. Rodewijnvriend. Trein gemist. Moest hier overnachten. Het was weer even een staaltje improviseren: dit was niet zoals ik had verwacht dat de avond zou verlopen. Maar eigenlijk vond ik het ook wel gezellig.
Ik moest hem wel mededelen: je mag hier overnachten, maar slapen wordt moeilijk. Mijn ervaring met LSA en tripduur: het blijft maar duren. 10 uur minimaal. Om 6 uur 's avonds begon de trip, dus het zou tot zeker 4 uur in volle hevigheid doorgaan.
We hebben eerst nog samen een hoop gelachen, en ik bleef maar vol ontzag tegen hem aanpraten om hem duidelijk te maken hoe mooi de wereld was door mijn bril. Hoezeer ik zou willen dat hij ook even door die bril zou kunnen kijken zodat hij wist wat ik bedoelde. Wat had ik de ervaring graag met iemand gedeeld.
Rond half 2 ging hij toch maar op bed liggen, die direct aan de woonkamer grenst. Dus stilte kon ik hem niet bieden: ik zou nog wel even doorgaan. Telkens wanneer ik even dacht dat het iets minder werd, moest ik toegeven dat het helemaal niet minder werd. De schoonheid van het sprookjeslandschap hier was overweldigend. In mijn eentje lag ik over de bank te rollen. Viel velermaal van de bank af, belandde zacht in het sneeuwtapijt, besloot ondersteboven hangend met mijn voeten op de bank en mijn hoofd tussen de chips nog maar een toefje slagroom te nuttigen, en waande me op dat moment de gelukkigste mens ter wereld.
Toen wist ik het zeker: truffels doen dit niet meer bij mij. Truffeltrips waren voorheen - enkele jaren geleden - compleet dwaas, en duurden een uur of 6. In de loop van de tijd is dat steeds minder geworden. Ik was me daar niet zo van bewust. Ik vond de laatste truffeltrip wel flink tegenvallen, maar wist eigenlijk niet meer wat ik mistte. Tot afgelopen zaterdag. Dat was dus wat ik mistte: die complete gekte. Compleet. Gek.
Nee, ik ben geen grootverbruiker met truffels. Ik gebruik truffels sinds een jaar of 5 a 6. En ik doe het gemiddeld 2 keer per jaar. De laatste keer was ook alweer maanden geleden. Dus theoretisch zou ik geen tolerantie opgebouwd moeten hebben. Maar ik ervaar het toch zo: de trips zijn steeds minder geworden, en vorig weekend was al helemaal een slap aftreksel van wat mijn truffeltrips ooit waren. De complete gekte ontbrak. Er vielen stiltes waarin we niet eens meer wisten wat te zeggen. We lagen voor pampus. De visuals stelden niet zoveel meer voor. En het duurde ook maar een uurtje of drie. Voor mijn gevoel had het zelfs nog veel korter geduurd, maar de klok beweerde anders. Ik had het idee dat ik er nog niet eens goed in had gezeten, en toen was het alweer over. Ik had twee porties Hollandia gegeten. Dus aan de dosis zou het niet moeten liggen. Hoe dan ook, hoe het komt weet ik niet, maar truffels doen bij mij niet zoveel meer, ongeacht de dosis. Vreemd, en spijtig.
Maar gisteravond. Mijn mond bleef openvallen van verbazing. Een ach-ja-zo-kan-het-ook-nog-erlebnis. Dat is zoals trippen kan zijn. Zoals truffels ooit deden, maar dat nu niet meer doen. Maar LSA doet het wel. En dan nog 10 keer beter. Nog veel meer gekte. Energie te over. Vreemde werelden die ik betrad. Dingen die ik zag. De achtbaan. De gelukzaligheid die ik voelde. Nooit eerder had ik dat zo kneiterhard meegemaakt. Het tijdsbesef vertraagt ook met LSA: alles lijkt minstens een factor twee langer te duren. De trip duurde in alle hevigheid tot 8 uur in de ochtend. 14 uur onderweg, en voor mijn gevoel nog twee keer zo lang. Een truffeltrip is voorbij voordat ik er erg in heb, deze trip bleef maar duren. En telkens wanneer ik dacht dat het minder werd, had ik ongelijk.
Op een gegeven moment besloot ik een dvd in de speler te stoppen, een fantasyfilm. Prachtig. Ik werd erin meegezogen. Wanneer er tegen vreemde monsters werd gevochten, had ik het gevoel dat ik mee aan het vechten was. Ik was onderdeel van de film. Weer een toefje slagroom: ultieme schoonheid van deze sprookjeswereld, energie voor tien, en voor een zoveelste maal rolde ik van de bank af en plofte ik zacht in de sneeuw neer.
Toen om 8 uur 's ochtends de vriend weer zijn hoofd vanuit de deuropening liet zien, was de trip eindelijk een stuk minder hevig geworden. En dat was ook prima zo. Zo'n waanzinnig lange trip, dat was ook weleens mooi geweest. Ik was voldaan. Voelde me als herboren. En was perfect tevreden over het minder worden van het effect: het was goed zo.
Toen ik om 10 uur 's ochtends naar bed ging, kon ik de slaap niet vatten. Nog urenlang heb ik liggen nagenieten. Met gesloten ogen zag ik nog steeds van alles, en het was allemaal even mooi. Af en toe dommelde ik even in slaap. Om 4 uur 's middags kwam ik weer uit bed. Weinig geslapen, maar toch superfit. En zin om brownies te bakken. Dus even opgefrist, en meteen aan de slag gegaan: brownies in de oven. Vandaag lekker uitgerust. Televisie gekeken, soep gegeten, brownies gegeten, en verder zo min mogelijk gedaan. Na zo'n overweldigende trip is het heerlijk nagenieten. Verdwaasd heb ik om me heen zitten kijken, niet begrijpend hoe vannacht de normale wereld gewoon heeft kunnen blijven voortbestaan.
Tijdens de truffeltrip van vorig weekend maakten we grapjes over het feit dat we dichter tot Andries Knevel waren gekomen. Vanmiddag na de LSA-trip heb ik de driedelige serie Universe van Stephen Hawking zitten kijken. Sorry Andries Knevel.
Laatst bewerkt:
