reverb
Bewuste gebruiker
Setting: thuis, dochter E. thuis aan de studie
Middel: truffel atlantis 10 gr
starttijd: zaterdag 11:30 of iets later
muziek: spoonbill en groove salad internet radio
mindfucks: 0
inzichten: 1
Het was een prachtige dag en ik had 's morgens een goede workout gedaan van negen tot tien en omdat er truffels over waren van een eerdere trip genoten door mijn dochter en aanhang (vond het wel stoer om dit te vermelden) en ik het zonde vond om deze niet te gebruiken
dacht ik dat het een mooie gelegenheid was om een reisje te gaan maken. Ik had er echt veel zin in en voelde mij top. Oh ja, mijn partner (P) moest werken en ik dacht dat zij rond vijf uur weer thuis zou zijn. P is niet bijster enthousiast dat ik af en toe psychedelisch vermaak zoek. Ik dacht dat ik het had verteld, maar dit was niet geland tussen de oren van P. Ik vertel wat meer vooraf omdat dit volgens mij de trip beter verklaard.
Maar goed om een uur of 11:00 ben ik de truffels gaan voorbereiden, wat iedereen ook zegt sclerotia zijn gewoon slecro vies. Dus ik had besloten om van de truffels thee te maken (met honing en sterke gewone thee). Al zeg ik hetzelf de truffel thee was echt heerlijk om te drinken, zeg maar notenthee met honing.
Zo tegen 11:30 was de thee klaar voor consumptie. Ik had een tot twee uur van te voren niet meer gegeten en het duurde niet meer dan 15 mins voordat de eerste invloeden merkbaar werden. Een heerlijk prettig gevoel in mijn lichaam (ik noem het bodyload), de reis kon beginnen. Op dit moment werd er gebeld en ik had afgesproken met E dat zij de telefoon zou beantwoorden. Wel zo relaxed. Maar het was P en ik moest aan de lijn komen, P was eerder klaar met haar werk, zo tegen tweeën en wilde wel met mij de stad in ... 'eeh geen goed plan heb net truffels op', zeg ik. Je kan de reactie raden, beetje afwijzend (nou ik kom wel niet thuis enzo...) en ik dacht dit is niet de bedoeling, nu even geen moeilijke gesprekken gaan voeren. Gelukkig kon ik deze conversatie makkelijk een plek geven.
Ik had op de internet radio groove salad aanstaan en de muziek begon te spreken en ik voelde mij heerlijk verbonden. Ik had mijn sokken uitgedaan, iets wat ik eigenlijk nooit doe (ben een koukleum) en genoot van de rust.
Na een tijd liep ik naar boven en ging daar op de bank zitten in een slaapkamer en genoot volop van die zachte kussen, de gordijnen etc. Dit is ook de enige kamer met tapijt en toen ik de kamer in liep op mijn blote voeten gaf dit zo een genotsgevoel, hoe is het mogelijk dat een tapijt dit met je kan doen. Ik was mij bewust van iedere tapijtvezel en na het harde parket was dit zo heerlijk. Ik weet niet hoelang ik hier ben gebleven, wel lang denk ik. Ik kan niet beschrijven hoe goed dat voelde, beetje observeren en lekker genieten, maar plots dacht ik, dit gaat zo heerlijk ik moet meer truffels hebben, MEER en NU. Heel raar idee, maar goed ik stuif naar beneden en pak wat van de resten en de gezeefde truffel en eet deze op en dat was zo smerig....en zo stom , het goede gevoel was weg, ik was uit de trip. Ik dacht waarom ben ik niet gewoon tevreden, waarom meer geluk, wat is deze meer-meer dwang wanneer er verdovende middelen in het spel zijn. Waarom die macho houding van strakker, higher, zes drugs door elkaar, bij wijze van. Je begrijpt dat was mijn moment van inzicht. Mijn les voor de dag, het hoeft niet altijd meer te zijn, ik zou zeggen liever niet. Wat te doen, ik dacht die smaak moet weg, dus pakte ik een sinaasappel. Het schillen was nog even lastig, mes zoeken, beetje snijden enzo, het was gelukt en de eerst partjes waren nog vies van de paddenstoel, maar de volgende waren zo lekker, zo individueel van smaak, gelukkig ik zat weer lekker in de trip.
Ik weer naar boven (onrustig type ben ik!) en ik luister op de draadloze koptelefoon naar Airborne van Spoonbill voor de eerste keer, waaauw. De avond ervoor gekocht speciaal voor deze trip. Betere muziek bestaat er niet. Ik ben helemaal los.
Ergens in mijn hoofd speelt P nog en ik zie dat het rond twee uur is en besluit thee te gaan zetten voor ons beiden. Mijn binding met de realiteit is zeker niet verbroken. Ik zie P thuis komen (moet 14:30 zijn) en wij zijn wat onwennig in de omgang, wij gaan samen zitten en ik kijk haar aan en zeg, geef mij een knuffel. Ik moest de verbondenheid weer voelen, ik wilde het geluksgevoel overdragen... en heerlijk samen op de bank zijn, beetje kussen, knuffel, wat een goed gevoel gaf mij dat en wederzijds ook. Wij kletsen over de kat en zijn gevoelens alsof wij cat-whisperers zijn ... lachen. Als E niet thuis was had dit verhaal een andere wending genomen.
P ging joggen en shoppen, ik had het plan naar buiten te gaan voor een fietstochtje. P vroeg of ik de podcasts op haar telefoon wilde zetten (mijn expertisegebied, maar nu even niet P was zo lief te zeggen: als het niet lukt dan maakt het niets uit, hoor. Dat is wat ik wilde horen en ik ging aan de slag, gewoonlijk een peulenschil, maar nu bijna onmogelijk, waar is die usb kabel voor?? Het was gelukt en ik ging naar boven om te proberen Spoonbill op mijn mp3 te zetten, want zonder muziek de deur uitgaan is geen optie. Tegen deze tijd moet toch al 15:30 geweest zijn was het tripgevoel nog wel aanwezig maar niet zo heftig.
Op de fiets. Ik fietste van huis zonder koptelefoon op (wel mee). Phew, zonder problemen de wijk uit en besloot te stoppen en mij gereed te maken voor muziek en zonnebril. Ik weet niet meer hoelang ik op dit kruispunt heb gestaan, maar ik zag een man ingespannen naar huis gaan, zag iemand doelloos (mijn observatie) fietsen en alles leek gespeeld, in scene gezet. Toen ik de muziek aan deed en op de fiets stapte viel alles op zijn plek, zo voelde het, alles was duidelijk, vraag niet wat, maar het weer, Spoonbill, zonnebril, fiets, mooier kon het niet worden!
Ik woon aan de rand van de stad en ben zo in de weilanden, ik reed op de dijk en ik groette iedere tegenligger vriendelijk. Op de dijk zaten wat jongeren en een jongen zwaaide hartelijk naar mij. Ik zwaaide hartelijk terug! Op de dijk was ook een man met dochter op natuursafari (Zoeken naar plantjes, doen mensen dat echt???) en ik fietste als een oude zak zo rustig en bewoog mee met de muziek (moet er raar uit zien) en zij gingen mij inhalen en daarna stopten zij voor mij (WTF). Ik werd zelfbewust en lette erop om normaal te gaan fietsen...
Na wat fietsen, wel leuk maar niet uitzinnig, moest ik plassen, dit kon ik niet plaatsen in mijn toestand, waar in dit kale landschap ga ik plassen? Opeens zag ik overal een fietser aan de horizon, ik moest terug naar huis, maar ik wilde niet. Na enige tijd fietste ik toch terug en nam een afslag en dacht: na de volgende hoek stop ik en doe het, ik ga plassen! Dit was niet zo makkelijk, maar het lukte en zonder dat ik iemand zag. Het trip gevoel was duidelijk minder. Maar het beste van de fietstocht moest nog komen!
Aan het eind van de dijk, net toen ik eraan kwam, stopte een man en liep met gerichte stappen de dijk af, zette een vliegtuig neer op de lege weg (een mooie groot vliegtuig), doet een flightcheck met de flaps en geeft gas. Het vliegtuig stijgt prachtig op en hij geeft een ware vliegshow voor mij en wat eenden aan de kant. Zo mooi, die gast kon echt vliegen; loopings, roll, pitch, recht omhoog een balletshow in de lucht. Na de landing gaf ik hem een applaus wisselde een paar woorden, wijzigde de muziek naar mijn favoriet van de dag en reed naar huis. Het spreekwoordelijk: moe en voldaan is hier van toepassing.
Wauw het is een lang verhaal geworden.
Middel: truffel atlantis 10 gr
starttijd: zaterdag 11:30 of iets later
muziek: spoonbill en groove salad internet radio
mindfucks: 0
inzichten: 1
Het was een prachtige dag en ik had 's morgens een goede workout gedaan van negen tot tien en omdat er truffels over waren van een eerdere trip genoten door mijn dochter en aanhang (vond het wel stoer om dit te vermelden) en ik het zonde vond om deze niet te gebruiken
dacht ik dat het een mooie gelegenheid was om een reisje te gaan maken. Ik had er echt veel zin in en voelde mij top. Oh ja, mijn partner (P) moest werken en ik dacht dat zij rond vijf uur weer thuis zou zijn. P is niet bijster enthousiast dat ik af en toe psychedelisch vermaak zoek. Ik dacht dat ik het had verteld, maar dit was niet geland tussen de oren van P. Ik vertel wat meer vooraf omdat dit volgens mij de trip beter verklaard.Maar goed om een uur of 11:00 ben ik de truffels gaan voorbereiden, wat iedereen ook zegt sclerotia zijn gewoon slecro vies. Dus ik had besloten om van de truffels thee te maken (met honing en sterke gewone thee). Al zeg ik hetzelf de truffel thee was echt heerlijk om te drinken, zeg maar notenthee met honing.
Zo tegen 11:30 was de thee klaar voor consumptie.
Ik had een tot twee uur van te voren niet meer gegeten en het duurde niet meer dan 15 mins voordat de eerste invloeden merkbaar werden. Een heerlijk prettig gevoel in mijn lichaam (ik noem het bodyload), de reis kon beginnen. Op dit moment werd er gebeld en ik had afgesproken met E dat zij de telefoon zou beantwoorden. Wel zo relaxed. Maar het was P en ik moest aan de lijn komen, P was eerder klaar met haar werk, zo tegen tweeën en wilde wel met mij de stad in ... 'eeh geen goed plan heb net truffels op', zeg ik. Je kan de reactie raden, beetje afwijzend (nou ik kom wel niet thuis enzo...) en ik dacht dit is niet de bedoeling, nu even geen moeilijke gesprekken gaan voeren. Gelukkig kon ik deze conversatie makkelijk een plek geven.Ik had op de internet radio groove salad aanstaan en de muziek begon te spreken en ik voelde mij heerlijk verbonden. Ik had mijn sokken uitgedaan, iets wat ik eigenlijk nooit doe (ben een koukleum) en genoot van de rust.
Na een tijd liep ik naar boven en ging daar op de bank zitten in een slaapkamer en genoot volop van die zachte kussen, de gordijnen etc. Dit is ook de enige kamer met tapijt en toen ik de kamer in liep op mijn blote voeten gaf dit zo een genotsgevoel, hoe is het mogelijk dat een tapijt dit met je kan doen. Ik was mij bewust van iedere tapijtvezel en na het harde parket was dit zo heerlijk. Ik weet niet hoelang ik hier ben gebleven, wel lang denk ik. Ik kan niet beschrijven hoe goed dat voelde, beetje observeren en lekker genieten,
maar plots dacht ik, dit gaat zo heerlijk ik moet meer truffels hebben, MEER en NU. Heel raar idee, maar goed ik stuif naar beneden en pak wat van de resten en de gezeefde truffel en eet deze op en dat was zo smerig....en zo stom , het goede gevoel was weg, ik was uit de trip. Ik dacht waarom ben ik niet gewoon tevreden, waarom meer geluk, wat is deze meer-meer dwang wanneer er verdovende middelen in het spel zijn. Waarom die macho houding van strakker, higher, zes drugs door elkaar, bij wijze van. Je begrijpt dat was mijn moment van inzicht. Mijn les voor de dag, het hoeft niet altijd meer te zijn, ik zou zeggen liever niet. Wat te doen, ik dacht die smaak moet weg, dus pakte ik een sinaasappel. Het schillen was nog even lastig, mes zoeken, beetje snijden enzo, het was gelukt en de eerst partjes waren nog vies van de paddenstoel, maar de volgende waren zo lekker, zo individueel van smaak, gelukkig ik zat weer lekker in de trip. Ik weer naar boven (onrustig type ben ik!) en ik luister op de draadloze koptelefoon naar Airborne van Spoonbill voor de eerste keer, waaauw. De avond ervoor gekocht speciaal voor deze trip. Betere muziek bestaat er niet. Ik ben helemaal los.
Ergens in mijn hoofd speelt P nog en ik zie dat het rond twee uur is en besluit thee te gaan zetten voor ons beiden. Mijn binding met de realiteit is zeker niet verbroken. Ik zie P thuis komen (moet 14:30 zijn) en wij zijn wat onwennig in de omgang, wij gaan samen zitten en ik kijk haar aan en zeg, geef mij een knuffel. Ik moest de verbondenheid weer voelen, ik wilde het geluksgevoel overdragen... en heerlijk samen op de bank zijn, beetje kussen, knuffel, wat een goed gevoel gaf mij dat en wederzijds ook.
Wij kletsen over de kat en zijn gevoelens alsof wij cat-whisperers zijn ... lachen. Als E niet thuis was had dit verhaal een andere wending genomen. P ging joggen en shoppen, ik had het plan naar buiten te gaan voor een fietstochtje. P vroeg of ik de podcasts op haar telefoon wilde zetten (mijn expertisegebied, maar nu even niet
P was zo lief te zeggen: als het niet lukt dan maakt het niets uit, hoor. Dat is wat ik wilde horen en ik ging aan de slag, gewoonlijk een peulenschil, maar nu bijna onmogelijk, waar is die usb kabel voor?? Het was gelukt en ik ging naar boven om te proberen Spoonbill op mijn mp3 te zetten, want zonder muziek de deur uitgaan is geen optie. Tegen deze tijd moet toch al 15:30 geweest zijn was het tripgevoel nog wel aanwezig maar niet zo heftig. Op de fiets. Ik fietste van huis zonder koptelefoon op (wel mee). Phew, zonder problemen de wijk uit en besloot te stoppen en mij gereed te maken voor muziek en zonnebril. Ik weet niet meer hoelang ik op dit kruispunt heb gestaan, maar ik zag een man ingespannen naar huis gaan, zag iemand doelloos (mijn observatie) fietsen en alles leek gespeeld, in scene gezet. Toen ik de muziek aan deed en op de fiets stapte viel alles op zijn plek, zo voelde het, alles was duidelijk, vraag niet wat, maar het weer, Spoonbill, zonnebril, fiets, mooier kon het niet worden!
Ik woon aan de rand van de stad en ben zo in de weilanden, ik reed op de dijk en ik groette iedere tegenligger vriendelijk. Op de dijk zaten wat jongeren en een jongen zwaaide hartelijk naar mij. Ik zwaaide hartelijk terug! Op de dijk was ook een man met dochter op natuursafari (Zoeken naar plantjes, doen mensen dat echt???) en ik fietste als een oude zak zo rustig en bewoog mee met de muziek (moet er raar uit zien) en zij gingen mij inhalen en daarna stopten zij voor mij (WTF). Ik werd zelfbewust en lette erop om normaal te gaan fietsen...
Na wat fietsen, wel leuk maar niet uitzinnig, moest ik plassen, dit kon ik niet plaatsen in mijn toestand, waar in dit kale landschap ga ik plassen?
Opeens zag ik overal een fietser aan de horizon, ik moest terug naar huis, maar ik wilde niet. Na enige tijd fietste ik toch terug en nam een afslag en dacht: na de volgende hoek stop ik en doe het, ik ga plassen! Dit was niet zo makkelijk, maar het lukte en zonder dat ik iemand zag. Het trip gevoel was duidelijk minder. Maar het beste van de fietstocht moest nog komen! Aan het eind van de dijk, net toen ik eraan kwam, stopte een man en liep met gerichte stappen de dijk af, zette een vliegtuig neer op de lege weg (een mooie groot vliegtuig), doet een flightcheck met de flaps en geeft gas. Het vliegtuig stijgt prachtig op en hij geeft een ware vliegshow voor mij en wat eenden aan de kant. Zo mooi, die gast kon echt vliegen; loopings, roll, pitch, recht omhoog een balletshow in de lucht.
Na de landing gaf ik hem een applaus wisselde een paar woorden, wijzigde de muziek naar mijn favoriet van de dag en reed naar huis. Het spreekwoordelijk: moe en voldaan is hier van toepassing. Wauw het is een lang verhaal geworden.
