Flippo
Belezen gebruiker
Ik ga nog een laatste tripreport schrijven voor het 2024 is. Het zal de laatste van me zijn. Ik ga in 2024 de drugs laten voor wat het is. Of toch proberen, want makkelijk zal het ni zijn.
Tripreport:
< 22u:
1,5 fles wijn
Paar jointjes
300mg speed
----------------------
> 22u:
3 blotters al lad: totaal 450ug.
Ketamine in de piek van al lad: hoeveel totaal geen weet van, weet niet meer hoe of wat, maar teveel.
De trip:
Om 23u begon AL-LAD volop zijn werk te doen, maar harder dan normaal. Kleuren en schaduwen kwamen niet meer overeen, mijn linkerhand zag naar mij alsof hij iets wou zeggen. Zoals bij elke trip enorm het gevoel dat er bloed uit mn linkerhand druipt en ik dat niet kan tegenhouden. Blauw/rode lichten beginnen vorm aan te nemen en daar gaan we weer... Het gevoel dat mijn brein on hold gezet word en ik ergens stervende lig.. (geraak je aan gewend). Praten naar hun toe doe ik niet meer, ik weet vanuit andere trips dat er geen antwoord komt. Ik zie de waas van energie die door alles en iedereen passeert. Yes we zijn goed op weg.
Er passeren 2u voor ik denk om wat ketamine erbij te nemen. Met mn koptelefoon op terwijl mn tanden knarsent hun werk doen weeg ik de ket af maar die 100mg afgewogen komt niet overeen met wat er in mn bakje ligt. Ik snuif de helft... Ga liggen en ben verder verdiept in de trip. Ik begin toch te praten tegen mensen die er niet zijn, maar ergens ook wel. Ze praten nog steeds niet terug.
Nog een snuifje van hetzelfde schaaltje.. 10min later word ik in een gat geschoten, donker, groot, eenzaam.. ik weet met mezelf geen blijf. Mn gedachten blijven over alles nadenken. Heel mn leven passeert zonder ergens spijt van te hebben. Het kreeg een plaats, ergens en nergens.
Ik moest in m'n bed gaan liggen waar m'n vriendin lag te slapen. ik wilde weten waar ik dacht te zijn, ik effectief was. Realiteit begon zijn limieten te kennen en ik was nog helemaal niet aan m'n limiet gekomen...
Realiteit??? Huh was da? Bestaat dat wel echt?
Na ik in bed mn vriendin gevoeld te hebben en te weten van nog steeds in de realiteit te zitten moest ik nog wat ketamine hebben. Het voelde goed.
Hoeveelheid? ...... Genoeg om de staafjes op te vangen die uit mn neus waren gevallen en ze er aangenaam terug insnoof. YES! TRIPPPY.
Terug in bed...
Nu komt een deel dat ik moeilijk tot niet kan uitleggen maar doe m'n best.
Ik word in een grote zwarte ruimte gezogen, niemand is er, ik ook niet.. ik ben er wel, maar niet zoals een mens. Ik ben er zonder er te zijn. Ik neem waar. Ik weet waar ik ben, ik ken de plek. Ze komt over als thuisvoelen maar zonder iemand die ik nodig heb om me er thuis te voelen. Zo alleen, groots, donker, en toch in contact met "dingen". Je kan ze niet zien, je voelt ze alleen. Het voelt akelig en kil, hoewel temperatuur niet bestaat. Soms schiet ik recht, helpende terug naar de realiteit te komen. Maar die kwam niet. Ik moest geen moeite doen, dit was nu even mijn realiteit.
Ik denk dat ik er zo 2u gelegen heb, niet meer wetende of ik er nog levend zou uitkomen. Soms totaal in paniek, dan weer toelatend. Niet wetende op welke plek en waar ik was. Enkel dat het voelde alsof ik de plek beter kende dan mn eige huis.
Stilletjes begon het besef van relateit terug te komen. En dan ineens werd ik teruggeschoten naar die ene ruimte. Die thuisvoelt, zonder er echt te zijn. Waar fysieke en mentale krachten mekaar ontkrachten. Zo eng, en toch zo mooi. Ergens waar geen ego's bestaan, enkel krachten die we hier niet kennen of kunnen aanvoelen.
Het was een ervaring die ik ga koesteren. En niemand die weet waarom we deze dingen onder sommige omstandigheden kunnen waarnemen.
Het was een afsluiter, als ik dit teveel doe ga ik er mentaal volledig onderuit. Wij zijn in dit leven niet gemaakt om deze dingen dagelijks/wekelijks te beleven. We moeten genieten en genoegen nemen dat we het überhaupt eens hebben mogen hebben beleven.
Het is er zo donker maar oh zo mooi...
Had ik herinneringen aan de baarmoeder? Of aan het leven voor er een IK was? Dit was geflipt. Wat was in godsnaam dien plaats?
Hou jullie allemaal goed in 2024! 💜
Tripreport:
< 22u:
1,5 fles wijn
Paar jointjes
300mg speed
----------------------
> 22u:
3 blotters al lad: totaal 450ug.
Ketamine in de piek van al lad: hoeveel totaal geen weet van, weet niet meer hoe of wat, maar teveel.
De trip:
Om 23u begon AL-LAD volop zijn werk te doen, maar harder dan normaal. Kleuren en schaduwen kwamen niet meer overeen, mijn linkerhand zag naar mij alsof hij iets wou zeggen. Zoals bij elke trip enorm het gevoel dat er bloed uit mn linkerhand druipt en ik dat niet kan tegenhouden. Blauw/rode lichten beginnen vorm aan te nemen en daar gaan we weer... Het gevoel dat mijn brein on hold gezet word en ik ergens stervende lig.. (geraak je aan gewend). Praten naar hun toe doe ik niet meer, ik weet vanuit andere trips dat er geen antwoord komt. Ik zie de waas van energie die door alles en iedereen passeert. Yes we zijn goed op weg.
Er passeren 2u voor ik denk om wat ketamine erbij te nemen. Met mn koptelefoon op terwijl mn tanden knarsent hun werk doen weeg ik de ket af maar die 100mg afgewogen komt niet overeen met wat er in mn bakje ligt. Ik snuif de helft... Ga liggen en ben verder verdiept in de trip. Ik begin toch te praten tegen mensen die er niet zijn, maar ergens ook wel. Ze praten nog steeds niet terug.
Nog een snuifje van hetzelfde schaaltje.. 10min later word ik in een gat geschoten, donker, groot, eenzaam.. ik weet met mezelf geen blijf. Mn gedachten blijven over alles nadenken. Heel mn leven passeert zonder ergens spijt van te hebben. Het kreeg een plaats, ergens en nergens.
Ik moest in m'n bed gaan liggen waar m'n vriendin lag te slapen. ik wilde weten waar ik dacht te zijn, ik effectief was. Realiteit begon zijn limieten te kennen en ik was nog helemaal niet aan m'n limiet gekomen...
Realiteit??? Huh was da? Bestaat dat wel echt?
Na ik in bed mn vriendin gevoeld te hebben en te weten van nog steeds in de realiteit te zitten moest ik nog wat ketamine hebben. Het voelde goed.
Hoeveelheid? ...... Genoeg om de staafjes op te vangen die uit mn neus waren gevallen en ze er aangenaam terug insnoof. YES! TRIPPPY.
Terug in bed...
Nu komt een deel dat ik moeilijk tot niet kan uitleggen maar doe m'n best.
Ik word in een grote zwarte ruimte gezogen, niemand is er, ik ook niet.. ik ben er wel, maar niet zoals een mens. Ik ben er zonder er te zijn. Ik neem waar. Ik weet waar ik ben, ik ken de plek. Ze komt over als thuisvoelen maar zonder iemand die ik nodig heb om me er thuis te voelen. Zo alleen, groots, donker, en toch in contact met "dingen". Je kan ze niet zien, je voelt ze alleen. Het voelt akelig en kil, hoewel temperatuur niet bestaat. Soms schiet ik recht, helpende terug naar de realiteit te komen. Maar die kwam niet. Ik moest geen moeite doen, dit was nu even mijn realiteit.
Ik denk dat ik er zo 2u gelegen heb, niet meer wetende of ik er nog levend zou uitkomen. Soms totaal in paniek, dan weer toelatend. Niet wetende op welke plek en waar ik was. Enkel dat het voelde alsof ik de plek beter kende dan mn eige huis.
Stilletjes begon het besef van relateit terug te komen. En dan ineens werd ik teruggeschoten naar die ene ruimte. Die thuisvoelt, zonder er echt te zijn. Waar fysieke en mentale krachten mekaar ontkrachten. Zo eng, en toch zo mooi. Ergens waar geen ego's bestaan, enkel krachten die we hier niet kennen of kunnen aanvoelen.
Het was een ervaring die ik ga koesteren. En niemand die weet waarom we deze dingen onder sommige omstandigheden kunnen waarnemen.
Het was een afsluiter, als ik dit teveel doe ga ik er mentaal volledig onderuit. Wij zijn in dit leven niet gemaakt om deze dingen dagelijks/wekelijks te beleven. We moeten genieten en genoegen nemen dat we het überhaupt eens hebben mogen hebben beleven.
Het is er zo donker maar oh zo mooi...
Had ik herinneringen aan de baarmoeder? Of aan het leven voor er een IK was? Dit was geflipt. Wat was in godsnaam dien plaats?
Hou jullie allemaal goed in 2024! 💜
Laatst bewerkt:
