Leonina
Experimenterende gebruiker
Wat er afgelopen nacht gebeurde:
Wij zijn twee normale saaie studenten: Leon en Nina, die goed bevriend zijn. (Belangrijk!)
Op een dag midden in de week, besloten we om truffels uit te proberen voor de ervaring. We hebben beiden nog nooit aan drugs gedaan. Truffels leek ons het veiligst manier omdat het uit de natuur groeit.
We hebben wat research gedaan over de truffels en we hebben voor de ene sterkste truffels gekozen: 'Psilocube Atlantis Forbidden Fruit'.
Om 21:00 hadden we afgesproken om bij Nina thuis te doen. Uiteraard hadden we de huisgenoten op de hoogte gesteld dat we dit deden zodat we beiden niet voor een onaangename verrassingen zouden staan! 1 van hun zou ons gaan babysitten.
Leon maakte thee, en sneed de truffels in kleine stukjes en deed het erin. Nina at puur.
De smaak van de truffels in thee smaakte mild. De smaak van de truffels rauw was super droog en smaakte naar nootjes. Het was in het begin nog niet vies, maar daarna begon het steeds smeriger te worden. En zuur.
Vervolgens gingen we met de babysitter kaarten. En ong. na een klein halfuurtje voelden we alsof we veel hadden gedronken. Niet aangeschoten. Leon voelde heel licht in zijn hoofd, en Nina's hoofd voelde het juist heel zwaar.
We gingen even door met spelen totdat Nina het heel koud kreeg. Die stopte met spelen en kwam naast Leon zitten. Toen begon haar hoofd echt zwaar te voelen en legde ze haar hoofd op de tafel. Daarna staarden we naar objecten op de tafel, niet veel later merkten we dat het effect zichtbaarder werd.
Nina zag dat de kaarten op tafel over elkaar glijden, met 3D effect erin. Dit vertelde ze en toen zag Leon de hout textuur spliten van de tafel.
En toen wisten we het zeker: it has begun!
We konden niet ophouden met vertellen wat we zagen en hoe we ons voelden. De babysitter verliet ons.
Op de tafel zag Nina twee opgestapelde lege doosjes waar eerst de truffels inzaten. De bovenste doosje bewoog in cirkel. Leon zag dit later.
De tafel leek bol, en Nina maakte een beetje zorgen over dat de glazen op tafel niet om zouden vallen. Onze lichamen voelde verdoofd, en we hadden echt een leuning nodig om in te zakken. Onze armen voelden zwaar.
Nina knipperde paar keer -blijkbaar langzaam-. Want toen ze nog haar ogen open had, zat Leon voorover gebogen, en toen ze haar ogen "even" knipperde, zat Leon OPEENS achterover.
Nina had het heel de tijd koud, maar voor haar voelde het IJS koud. En pakte haar winterjas die TOEVALLIG in de woonkamer lag. Daarna ging ze weer naast Leon zitten.
Het groene tapijtkleedje waar ze opzaten, begon te ademen. En toen zagen we de houten laminaat vloer.
De donkere plankjes schoven en bewogen, de lichtere plankjes stonden stil. Dit zagen we allebei. En toen keken we verder naar de muur en die leek opeens heeeeel ver weg.
Nina zag 2 eetkamer stoelen die aan tafel stonden, naar elkaar toe trekken, heen en weer. Alsof ze elkaar kusden. De kronkel aan de bovenkant van de eetkamerstoel draaiden.
Toen zagen we de plafond lamp van de woonkamer interessanter worden, het plafond rondom de lamp kreeg hele water-achtige textuur en het draaide ook rond. Leon merkte zelfs op dat hij wat lichtstralen letterlijk eruit zag knallen.
Nina zag allemaal cirkels over de hele plafond. De verlichting kleur werd intenser.
Nina deed haar ogen dicht en zag allemaal bewegende patronen, ook zag ze vierkant die roterend kleiner werd. Ze vroeg aan Leon dit ook te proberen.
Leon deed zijn ogen dicht en zag een donkerder versie van de woonkamer waarbij alle rechte lijnen heel kronkelig bewogen. Hij hield dit niet lang vol door de afleiding.
Leon keek weer op de tafel met alle kaarten en pakte een willekeurige kaart, deze was de klaver 7. De klavers draaiden telkens rechtsom wanneer de kaart omgedraaid werd.
Opeens ging de deur open en kwam er een ander huisgenoot binnen om hallo te zeggen. Leon zag deze huisgenoot heel onproportioneel tegenover de woonkamer en vroeg zelfs aan hem om zijn armen omhoog te doen. De huisgenoot leek op een lange sliert! De huisgenoot begreep niet zo goed wat er aan de hand was, maar vond het wel hilarisch.
Daarna begon hij Nina te plagen dat hij het aan haar ouders zal vertellen en haar broertje smsen. Vervolgens verliet hij de kamer.
Diep van binnen wist Nina dat hij het niet zal doen, maar toch maakte ze beetje zorgen. En van beetje werd de zorgen steeds erger. Dit duurde zeker halfuur. Ondertussen voelde Nina ook niet goed, heeft het nog steeds koud. Terwijl Leon heel warm had.
Dus ging Nina zijn hand voelen om de lichaamstemperatuur verschil te voelen, en toen ze haar hand weghaalde voelde ze de zweet van Leon's hand intenser. Alsof het echt nat was. Dat voelde Leon ook bij zijn eigen handen, alsof zijn handen in het water hadden gezeten.
Leon wilde wat drinken, hij had nog een glas cola staan. Tijdens het drinken keek hij in het glaasje en zag een grote diepte! Alsof het glas heel lang was! Hij riep dit meerdere malen naar Nina, maar toen zij dit wilde zien zag zij het echter niet. Bij het pakken van een glas om dat zelfde effect te zien, vond Nina de glas heel zwaar. Voor Leon was het te veel moeite om het glas door te geven, terwijl hij naast haar zat. En voor Nina was het op zich ook wel moeite, maar wel te doen.
Vervolgens vroeg Leon aan Nina of zij even naar een poster wilde kijken aan de muur. Allebei zagen ze hierin de elementen bewegen.
De ketting bungelde en draaide beetje. En we zagen de twee mannetjes lopen.
Door al deze dingen die rondom Nina gebeurde, had ze klein beetje overgegeven maar voor haar voelde dat lang duurde en veel was. De kots kwam op tapijt en op haar broek (precies op haar kruis!). Ze kon niet even naar de wc of keuken lopen omdat het echt heel erg veel niet-normaal moeite kost. Zelfs voor Leon was dat ook zo, maar hij heeft wel rondgekeken voor servetjes en 2x naar de babysitter geroepen. Hij heeft ons niet gehoord. Ze ging ook elders zitten om even andere afleiding te vinden. Want de kotsgeur naast Nina vond ze te storend. Gelukkig dat Leon er geen last van de geur had.
Nina pakte een snoepje uit een zak dat op tafel lag om haar maag te vullen. Voor Leon leek het alsof zij super veel at terwijl zij maar 1 snoepje op had. Het kauwen op een snoepje ging heeeeeel sloom. Alsof ze elastiek in haar kaken had. Het was zo apart en zei tegen Leon dat hij ook kauwen moest proberen. Maar hij werd te afgeleid door de bank. Door de muziek begon Leon de textuur van de bank zien veranderen, en het leek alsof de hele bank ademde. Hij ging op de bank zitten en daarna erop liggen omdat hij het koud begon te krijgen.
Toen viel het ons op dat de gordijnen flink bewogen. Alsof de ramen open stonden en er wind was. Want we hadden ook koud. Maar de ramen stonden niet open. Niet dat we het echt ging checken omdat het te veel moeite was, maar Nina wist het al omdat zij daar woont.
Vlak daarna kwam de babysitter weer even kijken en zag dat er gekotst was. Hij vroeg aan Nina of alles OK was en of ze wat nodig had. Nina antwoordde met water. Ondertussen begon Leon schommelig te voelen door de muziek - de muziek klonk heel zweverig. Leon vroeg een paar keer aan de babysitter om de muziek te veranderen of even uit te zetten. De babysitter veranderde de muziek.
Ondanks dit had Nina wel echt de moeite genomen om een dekentje (in de kast van de woonkamer) te pakken voor Leon. Leon had niet eens door dat Nina diegene was die de deken aan hem gaf. Hij zag Nina wel naar de kastdeur lopen en die open deed. Maar hij zag niet dat ze daaruit een deken had gepakt. Waarschijnlijk knipperde hij met zijn ogen en ging alles te snel voor hem. Toen Leon opeens de deken had, en deze over zich heen probeerde te wikkelen voelde de deken oneindig aan, alsof er geen eind aan kwam aan de omtrek ervan. Toen Leon onder de dekens keek naar zijn voeten leek de binnenkant van de dekens als een kolkgat.
Toen begon alle textures van objecten te bewegen. De logo op de Coca-Cola fles zag er nog nooit ZO sierlijk uit. Het was zo levendig, alle textures op objecten zaten vol met animaties!
Vooral de texturen op deze glas was te spacend!!
Dat geldt ook voor andere dingen zoals de posters.
Nina zag in dit poster de armen van de vrouw schommelen/balanceren alsof ze op de muziek aan het dansen was.
Leon zag dat de kleuren van het achtergrond verkleuren. Het werd meer rood en paars!
En we zagen allebei dat specifiek deze poster (echt alleen deze poster) ademde.
We vonden het fascinerend dat de rondjes op deze poster rond draaiden. Hoe gek het ook klinkt. Want normaal gesproken in de realiteit is het niet te zien dat een perfecte cirkel roteert. Maar wij zagen dat wel!!
We keken allebei richting de klok, Leon zag dat de wijzers gek deden - soms achteruit tikken en soms ontzichtbaar werden. Nina zag dit niet echt maar wel dat de cijfers roteerde en blurry waren.
Rond dit moment begon de muziek intenser te klinken. Nina had hier weinig last van maar Leon reageerde er heel erg op. Dit merkte zij op en had het meerdere malen gezegd tegen hem. Ze hadden moeite met concentereren op elkaar door de muziek en de omgeving maar ondanks dat wisten ze elkaar wel heel goed te begrijpen, de connectie was goed.
Tijdens het praten probeerden we ook dingen uit te leggen. Dat was lastig en dan denk je "laat maar" maar dan wist de ander diegene weer aan te vullen en vonden we het zooo tof dat we elkaar begrepen. We hebben heel vaak gezegd: "Ik begrijp jou!" "ik snap wat je bedoeld" "ja snap je". Dit hadden we echt super vaak!
Wanneer Nina lachde, en daarna klaar was met lachen, stopte ze wel met lachen alleen haar gezicht lachde nog. Ze had niet altijd de controlle over haar gezicht omdat die zo traag was. Soms begon haar mond ook opeens vanzelf te krullen, terwijl haar "geest" gewoon normaal kijkt. Maar haar gezicht doet gewoon raar. Dit bestuurt zij niet, maar het voelde alsof er iets met de zwaartekracht was of zo.
Voor Leon leek het ook alsof Nina helemaal in de bank werd geduwd toen zij over zwaartekracht ging praten.
We zaten vast in de loop omdat een nummer van de afspeellijst constant herhaalde wanneer het afgelopen was. In dat nummer zit er een soort deuntje/bass en dat was overweldigend voor Leon. Hij stopte met waarmee hij bezig was (meestal tijdens ons gesprek) en keek met grote ogen wijzend naar de laptop waar de muziek vandaan kwam.
http://www.tangerinedream-music.com/index.php
Dat nr heet: "Zeitgeist concert - song of the whale". (Gele album)
Elke keer gebeurde dit, en toen zei Leon elke keer hetzelfde: "Sorry. De muziek.." (ofzo).
Waarop Nina weer zei: "Ja dat heb je al gezegd" en "De muziek heeft echt veel effect op jou maaaaan". We kwamen ook achter dat sommige woorden die Nina zei heel langdradig waren. zoals "Waarooooooom". Maar dit deed ze niet expres, haar lichaam deed zo. Terwijl ze eigenlijk al klaar was met praten.
Maar, om uit de loop te ontsnappen moesten we van patroon veranderen. Door steeds iets anders te zeggen en de muziek MOEST veranderd worden. Maar dat was echt moeilijk, omdat het opstaan, en het lopen ernaar toe, en in het licht van de laptop te kijken, en de laptop te bedienen was echt veel moeite. Maar het was Nina eindelijk gelukt. Ze zette de '90's music album mix op.
http://www.youtube.com/watch?v=_3EVzixU4OU
Dat zorgde voor een hele feest-achtige sfeer. (Aanrader!) Echt positief en blij enzo.
De muziek gaf Leon een heel unieke ervaring en ieder nummer had zo zijn eigen sfeer en diepte, Leon merkte de veranderingen en verschillen op een fundamenteel niveau.
We zagen de 2 deuren naast elkaar schommelen. Dat was wel grappig om te zien. Het valt ons op dat de meubels/textures op de muziek bewegen. Sinds de '90's music bewegen ze meer dansend dan spacend.
Telkens wanneer we naar de wc moesten, gingen we eerst inhouden omdat het gewoon te veel moeite kost om "helemaal" naar de wc te lopen. Totdat we echt echt moesten. Wanneer je opstaat (Dit hadden we allebei 1x), voelden we onszelf langer, gerekt. De grond leek zo ver weg!
Zodra je de deur van de woonkamer opendoet, voel je meteen de kou, de temperatuurverschil. En alles op de gang zag er zo normaal uit. Welcome back to the reality-gevoel. De muziek was op de gang gedempt. Eenmaal in de wc, hoor je niks. Leon zag water druppelen en zag een druppel heeeel langzaam vallen. Het leek alsof de druppel bleef hangen, maar ook weer niet. Nina voelde beetje dronken omdat haar lichaam zo sloom was.
Daarna als je van de wc terug naar de woonkamer ging, hoor je de muziek weer en weet je dat je weer terug bent in de trip.
Rond deze tijd kwam een andere huisgenoot binnen om de muziek zachter te zetten; het was immers al half 2 op een schoolavond! Nina was toen even naar de wc en Leon reageerde op deze huisgenoot met een geknik en duimen-omhoog. De huisgenoot vroeg of het okay was de muziek zachter te zetten en ook om rustiger te doen verder. Leon vond het allemaal wel best!
Vanaf dit moment begon de trip te verminderen in intensie. Nina kwam alweer terug van haar wc bezoekje en ze hadden het uitgebreid over wat ze tot dat moment gezien hadden. Ook de laptop viel opeens uit waardoor de muziek weg was. Ze dachten dat het afgelopen was maar hadden een poster gekozen als reality-check. Wanneer deze poster niet vreemd in de ogen was, wisten ze dat het voorbij was. Het was nog niet voorbij.
Er werd gepraat tot de trip voorbij was, en daarna nog meer gepraat omdat we niet moe waren en alles wilden navertellen. Pas om 7:30 gingen we slapen. We hadden maar 3 of 3,5 uur geslapen.
Er zijn paar objecten in de woonkamer dat gewoon heel normaal bleef. Het bewoog niet en zo.
De router, De piano, De TV (die uit stond, en behalve de reflectie want daar zag Leon een ander persoon ipv Nina).
De lampen van de router stonden echt aan, maar dat is bijna niet te zien op deze foto.
We hadden wel verwacht dat er iets met de router zou gebeuren tijdens de trip. Maar dat was het niet.
De draden daarachter weer wel, die begonnen de kronkelen alsof het slangen waren!!
Toen de trip voorbij was, merkten we ook dat het licht in de woonkamer neutraler werd. Muziek stond al uit. Je merkt gewoon dat alles minder interessant werd.
Even later keken we rond in de woonkamer en dachten we: "Is dit de kamer waar alles was gebeurd?" Het was zo dood.. terwijl tijdens onze trip alles leefden!
Tips:
- Het is ECHT belangrijk dat je met iemand tript die je goed kent en vertrouwd. Dan beleef je alles samen en weet je dat je op elkaar kunt rekenen/vertrouwen. Het gevoel dat iets niet gauw mis kan gaan. Dan raak je niet snel in paniek.
- Kies een plek waar je ALLES in de kamer kunt zien. Als je bv in de midden van de kamer gaat zitten kijk je meestal rechtvooruit of naar de plek waar je trip-maatje ook zit.
Want het kost gewoon moeite om helemaal naar links te kijken terwijl daar niemand zit bv.
- We hadden ook heel vaak droge mond, dus zorg ervoor dat je drinken en glazen op tafel of in handbereik hebt. Want je wordt echt heeeeel lui, en alles kost echt te veel moeite.
- Muziek moet niet herhalend zijn, want dat kan storend zijn.
- WC moet dichtbij zijn, omdat het heel ver weg is.
- Goed opletten wat je die dag hebt gegeten. (Geen Turkse pizza).
- Servet op tafel.
We dachten dat we niet genoeg aan de woonkamer hadden maar dat was zeker wel genoeg, alle objecten die voor de truffels niet boeiend waren opeens wel interessant!!
Wij zijn twee normale saaie studenten: Leon en Nina, die goed bevriend zijn. (Belangrijk!)
Op een dag midden in de week, besloten we om truffels uit te proberen voor de ervaring. We hebben beiden nog nooit aan drugs gedaan. Truffels leek ons het veiligst manier omdat het uit de natuur groeit.
We hebben wat research gedaan over de truffels en we hebben voor de ene sterkste truffels gekozen: 'Psilocube Atlantis Forbidden Fruit'.
Om 21:00 hadden we afgesproken om bij Nina thuis te doen. Uiteraard hadden we de huisgenoten op de hoogte gesteld dat we dit deden zodat we beiden niet voor een onaangename verrassingen zouden staan! 1 van hun zou ons gaan babysitten.
Leon maakte thee, en sneed de truffels in kleine stukjes en deed het erin. Nina at puur.
De smaak van de truffels in thee smaakte mild. De smaak van de truffels rauw was super droog en smaakte naar nootjes. Het was in het begin nog niet vies, maar daarna begon het steeds smeriger te worden. En zuur.
Vervolgens gingen we met de babysitter kaarten. En ong. na een klein halfuurtje voelden we alsof we veel hadden gedronken. Niet aangeschoten. Leon voelde heel licht in zijn hoofd, en Nina's hoofd voelde het juist heel zwaar.
We gingen even door met spelen totdat Nina het heel koud kreeg. Die stopte met spelen en kwam naast Leon zitten. Toen begon haar hoofd echt zwaar te voelen en legde ze haar hoofd op de tafel. Daarna staarden we naar objecten op de tafel, niet veel later merkten we dat het effect zichtbaarder werd.
Nina zag dat de kaarten op tafel over elkaar glijden, met 3D effect erin. Dit vertelde ze en toen zag Leon de hout textuur spliten van de tafel.
En toen wisten we het zeker: it has begun!
We konden niet ophouden met vertellen wat we zagen en hoe we ons voelden. De babysitter verliet ons.
Op de tafel zag Nina twee opgestapelde lege doosjes waar eerst de truffels inzaten. De bovenste doosje bewoog in cirkel. Leon zag dit later.
De tafel leek bol, en Nina maakte een beetje zorgen over dat de glazen op tafel niet om zouden vallen. Onze lichamen voelde verdoofd, en we hadden echt een leuning nodig om in te zakken. Onze armen voelden zwaar.
Nina knipperde paar keer -blijkbaar langzaam-. Want toen ze nog haar ogen open had, zat Leon voorover gebogen, en toen ze haar ogen "even" knipperde, zat Leon OPEENS achterover.
Nina had het heel de tijd koud, maar voor haar voelde het IJS koud. En pakte haar winterjas die TOEVALLIG in de woonkamer lag. Daarna ging ze weer naast Leon zitten.
Het groene tapijtkleedje waar ze opzaten, begon te ademen. En toen zagen we de houten laminaat vloer.
De donkere plankjes schoven en bewogen, de lichtere plankjes stonden stil. Dit zagen we allebei. En toen keken we verder naar de muur en die leek opeens heeeeel ver weg.
Nina zag 2 eetkamer stoelen die aan tafel stonden, naar elkaar toe trekken, heen en weer. Alsof ze elkaar kusden. De kronkel aan de bovenkant van de eetkamerstoel draaiden.
Toen zagen we de plafond lamp van de woonkamer interessanter worden, het plafond rondom de lamp kreeg hele water-achtige textuur en het draaide ook rond. Leon merkte zelfs op dat hij wat lichtstralen letterlijk eruit zag knallen.
Nina zag allemaal cirkels over de hele plafond. De verlichting kleur werd intenser.
Nina deed haar ogen dicht en zag allemaal bewegende patronen, ook zag ze vierkant die roterend kleiner werd. Ze vroeg aan Leon dit ook te proberen.
Leon deed zijn ogen dicht en zag een donkerder versie van de woonkamer waarbij alle rechte lijnen heel kronkelig bewogen. Hij hield dit niet lang vol door de afleiding.
Leon keek weer op de tafel met alle kaarten en pakte een willekeurige kaart, deze was de klaver 7. De klavers draaiden telkens rechtsom wanneer de kaart omgedraaid werd.
Opeens ging de deur open en kwam er een ander huisgenoot binnen om hallo te zeggen. Leon zag deze huisgenoot heel onproportioneel tegenover de woonkamer en vroeg zelfs aan hem om zijn armen omhoog te doen. De huisgenoot leek op een lange sliert! De huisgenoot begreep niet zo goed wat er aan de hand was, maar vond het wel hilarisch.
Daarna begon hij Nina te plagen dat hij het aan haar ouders zal vertellen en haar broertje smsen. Vervolgens verliet hij de kamer.
Diep van binnen wist Nina dat hij het niet zal doen, maar toch maakte ze beetje zorgen. En van beetje werd de zorgen steeds erger. Dit duurde zeker halfuur. Ondertussen voelde Nina ook niet goed, heeft het nog steeds koud. Terwijl Leon heel warm had.
Dus ging Nina zijn hand voelen om de lichaamstemperatuur verschil te voelen, en toen ze haar hand weghaalde voelde ze de zweet van Leon's hand intenser. Alsof het echt nat was. Dat voelde Leon ook bij zijn eigen handen, alsof zijn handen in het water hadden gezeten.
Leon wilde wat drinken, hij had nog een glas cola staan. Tijdens het drinken keek hij in het glaasje en zag een grote diepte! Alsof het glas heel lang was! Hij riep dit meerdere malen naar Nina, maar toen zij dit wilde zien zag zij het echter niet. Bij het pakken van een glas om dat zelfde effect te zien, vond Nina de glas heel zwaar. Voor Leon was het te veel moeite om het glas door te geven, terwijl hij naast haar zat. En voor Nina was het op zich ook wel moeite, maar wel te doen.
Vervolgens vroeg Leon aan Nina of zij even naar een poster wilde kijken aan de muur. Allebei zagen ze hierin de elementen bewegen.
De ketting bungelde en draaide beetje. En we zagen de twee mannetjes lopen.
Door al deze dingen die rondom Nina gebeurde, had ze klein beetje overgegeven maar voor haar voelde dat lang duurde en veel was. De kots kwam op tapijt en op haar broek (precies op haar kruis!). Ze kon niet even naar de wc of keuken lopen omdat het echt heel erg veel niet-normaal moeite kost. Zelfs voor Leon was dat ook zo, maar hij heeft wel rondgekeken voor servetjes en 2x naar de babysitter geroepen. Hij heeft ons niet gehoord. Ze ging ook elders zitten om even andere afleiding te vinden. Want de kotsgeur naast Nina vond ze te storend. Gelukkig dat Leon er geen last van de geur had.
Nina pakte een snoepje uit een zak dat op tafel lag om haar maag te vullen. Voor Leon leek het alsof zij super veel at terwijl zij maar 1 snoepje op had. Het kauwen op een snoepje ging heeeeeel sloom. Alsof ze elastiek in haar kaken had. Het was zo apart en zei tegen Leon dat hij ook kauwen moest proberen. Maar hij werd te afgeleid door de bank. Door de muziek begon Leon de textuur van de bank zien veranderen, en het leek alsof de hele bank ademde. Hij ging op de bank zitten en daarna erop liggen omdat hij het koud begon te krijgen.
Toen viel het ons op dat de gordijnen flink bewogen. Alsof de ramen open stonden en er wind was. Want we hadden ook koud. Maar de ramen stonden niet open. Niet dat we het echt ging checken omdat het te veel moeite was, maar Nina wist het al omdat zij daar woont.
Vlak daarna kwam de babysitter weer even kijken en zag dat er gekotst was. Hij vroeg aan Nina of alles OK was en of ze wat nodig had. Nina antwoordde met water. Ondertussen begon Leon schommelig te voelen door de muziek - de muziek klonk heel zweverig. Leon vroeg een paar keer aan de babysitter om de muziek te veranderen of even uit te zetten. De babysitter veranderde de muziek.
Ondanks dit had Nina wel echt de moeite genomen om een dekentje (in de kast van de woonkamer) te pakken voor Leon. Leon had niet eens door dat Nina diegene was die de deken aan hem gaf. Hij zag Nina wel naar de kastdeur lopen en die open deed. Maar hij zag niet dat ze daaruit een deken had gepakt. Waarschijnlijk knipperde hij met zijn ogen en ging alles te snel voor hem. Toen Leon opeens de deken had, en deze over zich heen probeerde te wikkelen voelde de deken oneindig aan, alsof er geen eind aan kwam aan de omtrek ervan. Toen Leon onder de dekens keek naar zijn voeten leek de binnenkant van de dekens als een kolkgat.
Toen begon alle textures van objecten te bewegen. De logo op de Coca-Cola fles zag er nog nooit ZO sierlijk uit. Het was zo levendig, alle textures op objecten zaten vol met animaties!
Vooral de texturen op deze glas was te spacend!!
Dat geldt ook voor andere dingen zoals de posters.
Nina zag in dit poster de armen van de vrouw schommelen/balanceren alsof ze op de muziek aan het dansen was.
Leon zag dat de kleuren van het achtergrond verkleuren. Het werd meer rood en paars!
En we zagen allebei dat specifiek deze poster (echt alleen deze poster) ademde.
We vonden het fascinerend dat de rondjes op deze poster rond draaiden. Hoe gek het ook klinkt. Want normaal gesproken in de realiteit is het niet te zien dat een perfecte cirkel roteert. Maar wij zagen dat wel!!
We keken allebei richting de klok, Leon zag dat de wijzers gek deden - soms achteruit tikken en soms ontzichtbaar werden. Nina zag dit niet echt maar wel dat de cijfers roteerde en blurry waren.
Rond dit moment begon de muziek intenser te klinken. Nina had hier weinig last van maar Leon reageerde er heel erg op. Dit merkte zij op en had het meerdere malen gezegd tegen hem. Ze hadden moeite met concentereren op elkaar door de muziek en de omgeving maar ondanks dat wisten ze elkaar wel heel goed te begrijpen, de connectie was goed.
Tijdens het praten probeerden we ook dingen uit te leggen. Dat was lastig en dan denk je "laat maar" maar dan wist de ander diegene weer aan te vullen en vonden we het zooo tof dat we elkaar begrepen. We hebben heel vaak gezegd: "Ik begrijp jou!" "ik snap wat je bedoeld" "ja snap je". Dit hadden we echt super vaak!
Wanneer Nina lachde, en daarna klaar was met lachen, stopte ze wel met lachen alleen haar gezicht lachde nog. Ze had niet altijd de controlle over haar gezicht omdat die zo traag was. Soms begon haar mond ook opeens vanzelf te krullen, terwijl haar "geest" gewoon normaal kijkt. Maar haar gezicht doet gewoon raar. Dit bestuurt zij niet, maar het voelde alsof er iets met de zwaartekracht was of zo.
Voor Leon leek het ook alsof Nina helemaal in de bank werd geduwd toen zij over zwaartekracht ging praten.
We zaten vast in de loop omdat een nummer van de afspeellijst constant herhaalde wanneer het afgelopen was. In dat nummer zit er een soort deuntje/bass en dat was overweldigend voor Leon. Hij stopte met waarmee hij bezig was (meestal tijdens ons gesprek) en keek met grote ogen wijzend naar de laptop waar de muziek vandaan kwam.
http://www.tangerinedream-music.com/index.php
Dat nr heet: "Zeitgeist concert - song of the whale". (Gele album)
Elke keer gebeurde dit, en toen zei Leon elke keer hetzelfde: "Sorry. De muziek.." (ofzo).
Waarop Nina weer zei: "Ja dat heb je al gezegd" en "De muziek heeft echt veel effect op jou maaaaan". We kwamen ook achter dat sommige woorden die Nina zei heel langdradig waren. zoals "Waarooooooom". Maar dit deed ze niet expres, haar lichaam deed zo. Terwijl ze eigenlijk al klaar was met praten.
Maar, om uit de loop te ontsnappen moesten we van patroon veranderen. Door steeds iets anders te zeggen en de muziek MOEST veranderd worden. Maar dat was echt moeilijk, omdat het opstaan, en het lopen ernaar toe, en in het licht van de laptop te kijken, en de laptop te bedienen was echt veel moeite. Maar het was Nina eindelijk gelukt. Ze zette de '90's music album mix op.
http://www.youtube.com/watch?v=_3EVzixU4OU
Dat zorgde voor een hele feest-achtige sfeer. (Aanrader!) Echt positief en blij enzo.
De muziek gaf Leon een heel unieke ervaring en ieder nummer had zo zijn eigen sfeer en diepte, Leon merkte de veranderingen en verschillen op een fundamenteel niveau.
We zagen de 2 deuren naast elkaar schommelen. Dat was wel grappig om te zien. Het valt ons op dat de meubels/textures op de muziek bewegen. Sinds de '90's music bewegen ze meer dansend dan spacend.
Telkens wanneer we naar de wc moesten, gingen we eerst inhouden omdat het gewoon te veel moeite kost om "helemaal" naar de wc te lopen. Totdat we echt echt moesten. Wanneer je opstaat (Dit hadden we allebei 1x), voelden we onszelf langer, gerekt. De grond leek zo ver weg!
Zodra je de deur van de woonkamer opendoet, voel je meteen de kou, de temperatuurverschil. En alles op de gang zag er zo normaal uit. Welcome back to the reality-gevoel. De muziek was op de gang gedempt. Eenmaal in de wc, hoor je niks. Leon zag water druppelen en zag een druppel heeeel langzaam vallen. Het leek alsof de druppel bleef hangen, maar ook weer niet. Nina voelde beetje dronken omdat haar lichaam zo sloom was.
Daarna als je van de wc terug naar de woonkamer ging, hoor je de muziek weer en weet je dat je weer terug bent in de trip.
Rond deze tijd kwam een andere huisgenoot binnen om de muziek zachter te zetten; het was immers al half 2 op een schoolavond! Nina was toen even naar de wc en Leon reageerde op deze huisgenoot met een geknik en duimen-omhoog. De huisgenoot vroeg of het okay was de muziek zachter te zetten en ook om rustiger te doen verder. Leon vond het allemaal wel best!
Vanaf dit moment begon de trip te verminderen in intensie. Nina kwam alweer terug van haar wc bezoekje en ze hadden het uitgebreid over wat ze tot dat moment gezien hadden. Ook de laptop viel opeens uit waardoor de muziek weg was. Ze dachten dat het afgelopen was maar hadden een poster gekozen als reality-check. Wanneer deze poster niet vreemd in de ogen was, wisten ze dat het voorbij was. Het was nog niet voorbij.
Er werd gepraat tot de trip voorbij was, en daarna nog meer gepraat omdat we niet moe waren en alles wilden navertellen. Pas om 7:30 gingen we slapen. We hadden maar 3 of 3,5 uur geslapen.
Er zijn paar objecten in de woonkamer dat gewoon heel normaal bleef. Het bewoog niet en zo.
De router, De piano, De TV (die uit stond, en behalve de reflectie want daar zag Leon een ander persoon ipv Nina).
De lampen van de router stonden echt aan, maar dat is bijna niet te zien op deze foto.
We hadden wel verwacht dat er iets met de router zou gebeuren tijdens de trip. Maar dat was het niet.
De draden daarachter weer wel, die begonnen de kronkelen alsof het slangen waren!!
Toen de trip voorbij was, merkten we ook dat het licht in de woonkamer neutraler werd. Muziek stond al uit. Je merkt gewoon dat alles minder interessant werd.
Even later keken we rond in de woonkamer en dachten we: "Is dit de kamer waar alles was gebeurd?" Het was zo dood.. terwijl tijdens onze trip alles leefden!
Tips:
- Het is ECHT belangrijk dat je met iemand tript die je goed kent en vertrouwd. Dan beleef je alles samen en weet je dat je op elkaar kunt rekenen/vertrouwen. Het gevoel dat iets niet gauw mis kan gaan. Dan raak je niet snel in paniek.
- Kies een plek waar je ALLES in de kamer kunt zien. Als je bv in de midden van de kamer gaat zitten kijk je meestal rechtvooruit of naar de plek waar je trip-maatje ook zit.
Want het kost gewoon moeite om helemaal naar links te kijken terwijl daar niemand zit bv.
- We hadden ook heel vaak droge mond, dus zorg ervoor dat je drinken en glazen op tafel of in handbereik hebt. Want je wordt echt heeeeel lui, en alles kost echt te veel moeite.
- Muziek moet niet herhalend zijn, want dat kan storend zijn.
- WC moet dichtbij zijn, omdat het heel ver weg is.
- Goed opletten wat je die dag hebt gegeten. (Geen Turkse pizza).
- Servet op tafel.
We dachten dat we niet genoeg aan de woonkamer hadden maar dat was zeker wel genoeg, alle objecten die voor de truffels niet boeiend waren opeens wel interessant!!
