SerotoNino
Newbie
Trip report vrijdag 26 Januari 2018
Mijn eerste trip report, enjoy!
Wat: 25gram High Hawaiian truffels
Met wie: Ik (1
, S (19) en H (17)
Waar: in de kamer van S
Hoofdstuk 1: Prepping
H en ik hadden al om 13:25 school uit, dus we gingen samen naar mij toe om de traditionele ‘Friday Highday’ al even af te trappen. Na een dikke toeter te hebben gerookt in de schuur, hadden we al om kwart voor 3 een pizza naar binnen gewerkt, zodat we op later op een lege maag de truffels konden eten.
We hadden nog een paar uur series gekeken en ik had H nog een joint-draai cursus gegeven (wat verrassend goed ging!)
Om 19:00 zijn we met een tas vol tripspulletjes en intens-smakend eten naar S gelopen, die slechts 100m verder woonde.
Hoofdstuk 2: Aanranding van de smaakpapillen
Eenmaal daar aangekomen hadden we nog even serie gekeken. S was ongeduldig en uiteindelijk hadden we besloten de truffels maar alvast op te eten. S had in totaal 10g, die hij in een keer in zijn mond gooide en na kauwen en spoelen door zijn strot forceerde. H had in totaal 15g, maar begon met 10g. Ik had in eerste instantie in totaal dus 20g, en werkte met moeite de eerste 10g naar binnen. Truffels vallen mij nooit goed op de maag (of überhaupt al in de mond) en een kwalm van misselijkheid nam me over. S voelde de kracht van de truffels al na 20 minuten en deelde dit erg enthousiast met ons: “Soooow de tering, pik! “. H en ik wisten niet wat we ervan moesten maken, aangezien we nog helemaal niks voelden. S zat ondertussen al als een blij klein kind op de bank met een joint. H was enigszins stil en zelf zat ik ook met een verontrustend gevoel (“fuck, dadelijk werken ze niet ofzo”).
Hoofdstuk 3: “Lekker sjpeesen!”
Terwijl S compleet overgenomen was door de truffels en nog net geen licht gaf van energie, begonnen H en ik ook al wat te voelen. H eerder dan ik. Ik voelde dat mijn spieren begonnen te ontspannen en een stroom van warme energie betrad mijn lichaam. Dat echte spacey gevoel.
Ondertussen bleef S maar delen met ons hoe geweldig hij het vond en flapte hij dingen uit zijn mond waar H en ik geen logica uit konden halen. Desalniettemin fucking grappig. H was uitermate vredig en rustig, terwijl S echt een blij klein kind leek. Ikzelf begon plotseling ook vage shit te zeggen, waarna iedereen meegezogen werd in een hilarische lachbui. We hadden Planet Earth opgezet en twee joints opgestoken. S vond het visueel erg bevredigend, terwijl ik compleet werd meegesleurd door de zachte stem van Sir David Attenbrough. We volgden er echter alledrie geen kut van.
Hoofdstuk 4: Shrek.
Ik kwam met het idee om Shrek op te zetten. Leuk idee, maar het werkte totaal niet. De visuals waren nu bij ons alledrie (S en ik in ieder geval sowieso) op volle toeren. De balken op het plafond werden pikzwart en begonnen de golven, terwijl de ruimtes daartussen in knalgeel werden. Prachtig vond ik het. Op de tafel in de hoek stond een lamp, ofja drie lampen op dat moment. Ze keken me alledrie aan. “Ik ga die lamp vanavond confronteren”, zei ik. H en S snapte geen kut van wat ik zei en schoten in de lach.
Shrek stond nog altijd op en ik was weer een beetje terug in het verhaal gekomen. Ondertussen waren H en S op het luchtbed gaan zitten. H zat volledig in zen-mode, terwijl S zat te koprollen. Besef van tijd was compleet verdwenen. Ik had mezelf getrakteerd op een caramel puddinkje.
Hoofdstuk 5: “Waar de fuck zijn we?”
Na een aantal gare gesprekken en fucked up rare situaties die me niet meer volledig bijstaan, hadden we besloten om een vriend van mij en H op bezoek te laten komen. Eenmaal aangekomen, bleek het toch geen geweldig idee, aangezien hij zich niet goed kon vinden in de situatie. Het hele milieu trok hem niet aan. Hij vond het wel geweldig om te zien hoe wij eraan toe waren, maar daar bleef het ook bij.
Na kort overleg hadden we besloten om een stukje te gaan lopen en een joint te roken. Tijdens het lopen voelde ik me heel vrij en besloot ik om midden op de straat te gaan lopen (het was overigens een rustige straat). H vond het opzich wel prima, maar S voelde zich niet chill. We hebben een beetje rond gekloot in het speeltuintje, waar ik wel plezier had met onze gast. H was lekker op het gras gaan liggen. S lag echter compleet gedesoriënteerd op het bankje en voelde zich erg verward. Hij wist niet wat hij wilde.
Eenmaal thuis aangekomen was onze gast maar vertrokken. S voelde zich nog altijd niet denderend. Hij had er genoeg van en nam een Dextro. Hij had geluk, aangezien hij al richting het einde van zijn trip ging. We hebben hem dus gerustgesteld en toen is hij vredig in slaap gevallen. H was het ook wel zat en nam ook een Dextro.
Hoofdstuk 6: A new hope and a stronger trip
H was weer de oude en besloot de avond verder te gaan met alleen wiet. Ik had echter nog zin in meer, dus had ik de rest van mijn truffels en nog die van H opgegeten. H stond enigszins versteld, maar ik ging erg goed. Ik raakte verdwaald in WhatsApp, terwijl H StarWars: A New Hope had opgezet. Ik moest een joint draaien, wat zeker een halfuur duurde. Ondertussen hield ik mijn vrienden op WhatsApp up to date over de situatie. Appen vond ik prachtig. De tweede dosis truffels knalde er met mach 6 in en StarWars was mooier dan ooit. Het zand werd gevuld met prachtige, draaiende patroontjes, die later overgingen in de muren. Gezichten begonnen te vervormen en droids waren opeens hilarisch. H en ik begonnen een beetje te filosoferen over bepaalde dingen (bv. waarde hechten aan tijd) en we voelden dat we op een lijn zaten, wat ons wel goed deed. Ik had nog een joint gedraaid, maar het duurde zeker een kwartier voordat ik die had opgestoken. De joint was namelijk versierd met mandala’s die begonnen te draaien en van grootte te veranderen. H kwam niet meer bij van het lachen en ook ik werd slachtoffer van de grootste lachbui van mijn leven. Mijn gezicht was compleet doorweekt van tranen en H flikkerde nog net niet van de bank af. Visueel bleef alles lekker vermakelijk.
Hoofdstuk 7: wanneer lachen niet meer leuk is.
H en ik raakte weer verstrikt in een lachbui. Ik was echter al zo uitgeput van het lachen, dat mijn lichaam raar reageerde. Het voelde alsof ik een hartslag oversloeg en ik was even compleet van de kaart. Niet wetend wat ik moest denken zei ik tegen H dat er iets mis voelde aan mijn hart. H zat echter nog altijd gaar te lachen. Ik overtuigde mezelf dat het gewoon even door het lachen kwam en dat alles weer goed is.
Hoofdstuk 8: Kut Dextro.
Na een tijdje wilde ik de film heel graag volgen, maar de truffels lieten dat niet toe. Constant werd ik afgeleid door de visuals en een deel van mijn lichaam voelde erg verdoofd. Strontvervelend. Op een gegeven moment had ik er genoeg van. “Ja fuck dit, ik pak me wat Dextro”. Little did I know dat ik Dextro echt super smerig vind en het me totaal niet goed valt. De bruisende en vies-smakende Dextro zorgde voor een vulkaan in mijn maag en het voelde even alsof deze gruwelijk zou uitbarsten. Met een emmer op schoot besloot ik maar gewoon de film af te kijken en na een tijdje trok de misselijkheid weg. H was na de film naar huis gegaan, mijn trip was na 8 uur lang eindelijk voorbij. Nog een jointje en toen besloot ik mijn luchtbed maar eens op te zoeken.
REFLECTIE: Visueel was dit een hele leuke en vermakelijke trip. De setting was juist en mijn compagnons waren ook goed gezelschap. Ik had alleen gehoopt op wat meer diepte en spirituele verkenning, zoals ik dat had bij de Dragon's Dynamite. Het einde was ook niet echt denderend, maar dat komt voornamelijk door de Dextro. Al met al zijn High Hawaiians zeker een aanrader.
THE END.
Mijn eerste trip report, enjoy!
Wat: 25gram High Hawaiian truffels
Met wie: Ik (1
, S (19) en H (17)Waar: in de kamer van S
Hoofdstuk 1: Prepping
H en ik hadden al om 13:25 school uit, dus we gingen samen naar mij toe om de traditionele ‘Friday Highday’ al even af te trappen. Na een dikke toeter te hebben gerookt in de schuur, hadden we al om kwart voor 3 een pizza naar binnen gewerkt, zodat we op later op een lege maag de truffels konden eten.
We hadden nog een paar uur series gekeken en ik had H nog een joint-draai cursus gegeven (wat verrassend goed ging!)
Om 19:00 zijn we met een tas vol tripspulletjes en intens-smakend eten naar S gelopen, die slechts 100m verder woonde.
Hoofdstuk 2: Aanranding van de smaakpapillen
Eenmaal daar aangekomen hadden we nog even serie gekeken. S was ongeduldig en uiteindelijk hadden we besloten de truffels maar alvast op te eten. S had in totaal 10g, die hij in een keer in zijn mond gooide en na kauwen en spoelen door zijn strot forceerde. H had in totaal 15g, maar begon met 10g. Ik had in eerste instantie in totaal dus 20g, en werkte met moeite de eerste 10g naar binnen. Truffels vallen mij nooit goed op de maag (of überhaupt al in de mond) en een kwalm van misselijkheid nam me over. S voelde de kracht van de truffels al na 20 minuten en deelde dit erg enthousiast met ons: “Soooow de tering, pik! “. H en ik wisten niet wat we ervan moesten maken, aangezien we nog helemaal niks voelden. S zat ondertussen al als een blij klein kind op de bank met een joint. H was enigszins stil en zelf zat ik ook met een verontrustend gevoel (“fuck, dadelijk werken ze niet ofzo”).
Hoofdstuk 3: “Lekker sjpeesen!”
Terwijl S compleet overgenomen was door de truffels en nog net geen licht gaf van energie, begonnen H en ik ook al wat te voelen. H eerder dan ik. Ik voelde dat mijn spieren begonnen te ontspannen en een stroom van warme energie betrad mijn lichaam. Dat echte spacey gevoel.
Ondertussen bleef S maar delen met ons hoe geweldig hij het vond en flapte hij dingen uit zijn mond waar H en ik geen logica uit konden halen. Desalniettemin fucking grappig. H was uitermate vredig en rustig, terwijl S echt een blij klein kind leek. Ikzelf begon plotseling ook vage shit te zeggen, waarna iedereen meegezogen werd in een hilarische lachbui. We hadden Planet Earth opgezet en twee joints opgestoken. S vond het visueel erg bevredigend, terwijl ik compleet werd meegesleurd door de zachte stem van Sir David Attenbrough. We volgden er echter alledrie geen kut van.
Hoofdstuk 4: Shrek.
Ik kwam met het idee om Shrek op te zetten. Leuk idee, maar het werkte totaal niet. De visuals waren nu bij ons alledrie (S en ik in ieder geval sowieso) op volle toeren. De balken op het plafond werden pikzwart en begonnen de golven, terwijl de ruimtes daartussen in knalgeel werden. Prachtig vond ik het. Op de tafel in de hoek stond een lamp, ofja drie lampen op dat moment. Ze keken me alledrie aan. “Ik ga die lamp vanavond confronteren”, zei ik. H en S snapte geen kut van wat ik zei en schoten in de lach.
Shrek stond nog altijd op en ik was weer een beetje terug in het verhaal gekomen. Ondertussen waren H en S op het luchtbed gaan zitten. H zat volledig in zen-mode, terwijl S zat te koprollen. Besef van tijd was compleet verdwenen. Ik had mezelf getrakteerd op een caramel puddinkje.
Hoofdstuk 5: “Waar de fuck zijn we?”
Na een aantal gare gesprekken en fucked up rare situaties die me niet meer volledig bijstaan, hadden we besloten om een vriend van mij en H op bezoek te laten komen. Eenmaal aangekomen, bleek het toch geen geweldig idee, aangezien hij zich niet goed kon vinden in de situatie. Het hele milieu trok hem niet aan. Hij vond het wel geweldig om te zien hoe wij eraan toe waren, maar daar bleef het ook bij.
Na kort overleg hadden we besloten om een stukje te gaan lopen en een joint te roken. Tijdens het lopen voelde ik me heel vrij en besloot ik om midden op de straat te gaan lopen (het was overigens een rustige straat). H vond het opzich wel prima, maar S voelde zich niet chill. We hebben een beetje rond gekloot in het speeltuintje, waar ik wel plezier had met onze gast. H was lekker op het gras gaan liggen. S lag echter compleet gedesoriënteerd op het bankje en voelde zich erg verward. Hij wist niet wat hij wilde.
Eenmaal thuis aangekomen was onze gast maar vertrokken. S voelde zich nog altijd niet denderend. Hij had er genoeg van en nam een Dextro. Hij had geluk, aangezien hij al richting het einde van zijn trip ging. We hebben hem dus gerustgesteld en toen is hij vredig in slaap gevallen. H was het ook wel zat en nam ook een Dextro.
Hoofdstuk 6: A new hope and a stronger trip
H was weer de oude en besloot de avond verder te gaan met alleen wiet. Ik had echter nog zin in meer, dus had ik de rest van mijn truffels en nog die van H opgegeten. H stond enigszins versteld, maar ik ging erg goed. Ik raakte verdwaald in WhatsApp, terwijl H StarWars: A New Hope had opgezet. Ik moest een joint draaien, wat zeker een halfuur duurde. Ondertussen hield ik mijn vrienden op WhatsApp up to date over de situatie. Appen vond ik prachtig. De tweede dosis truffels knalde er met mach 6 in en StarWars was mooier dan ooit. Het zand werd gevuld met prachtige, draaiende patroontjes, die later overgingen in de muren. Gezichten begonnen te vervormen en droids waren opeens hilarisch. H en ik begonnen een beetje te filosoferen over bepaalde dingen (bv. waarde hechten aan tijd) en we voelden dat we op een lijn zaten, wat ons wel goed deed. Ik had nog een joint gedraaid, maar het duurde zeker een kwartier voordat ik die had opgestoken. De joint was namelijk versierd met mandala’s die begonnen te draaien en van grootte te veranderen. H kwam niet meer bij van het lachen en ook ik werd slachtoffer van de grootste lachbui van mijn leven. Mijn gezicht was compleet doorweekt van tranen en H flikkerde nog net niet van de bank af. Visueel bleef alles lekker vermakelijk.
Hoofdstuk 7: wanneer lachen niet meer leuk is.
H en ik raakte weer verstrikt in een lachbui. Ik was echter al zo uitgeput van het lachen, dat mijn lichaam raar reageerde. Het voelde alsof ik een hartslag oversloeg en ik was even compleet van de kaart. Niet wetend wat ik moest denken zei ik tegen H dat er iets mis voelde aan mijn hart. H zat echter nog altijd gaar te lachen. Ik overtuigde mezelf dat het gewoon even door het lachen kwam en dat alles weer goed is.
Hoofdstuk 8: Kut Dextro.
Na een tijdje wilde ik de film heel graag volgen, maar de truffels lieten dat niet toe. Constant werd ik afgeleid door de visuals en een deel van mijn lichaam voelde erg verdoofd. Strontvervelend. Op een gegeven moment had ik er genoeg van. “Ja fuck dit, ik pak me wat Dextro”. Little did I know dat ik Dextro echt super smerig vind en het me totaal niet goed valt. De bruisende en vies-smakende Dextro zorgde voor een vulkaan in mijn maag en het voelde even alsof deze gruwelijk zou uitbarsten. Met een emmer op schoot besloot ik maar gewoon de film af te kijken en na een tijdje trok de misselijkheid weg. H was na de film naar huis gegaan, mijn trip was na 8 uur lang eindelijk voorbij. Nog een jointje en toen besloot ik mijn luchtbed maar eens op te zoeken.
REFLECTIE: Visueel was dit een hele leuke en vermakelijke trip. De setting was juist en mijn compagnons waren ook goed gezelschap. Ik had alleen gehoopt op wat meer diepte en spirituele verkenning, zoals ik dat had bij de Dragon's Dynamite. Het einde was ook niet echt denderend, maar dat komt voornamelijk door de Dextro. Al met al zijn High Hawaiians zeker een aanrader.
THE END.
