Gisteravond heb ik Trip-E geprobeerd (capsules met Hawaiian Baby Woodrose en guarana) voordat ik naar een feestje ging met vrienden. Ik verwachtte er niet veel van, maar was toch nieuwsgierig. Nou, ik heb het geweten. Het was zo'n bijzondere ervaring dat ik speciaal een account heb aangemaakt hier om mijn tripreport te schrijven. Het is een lang verhaal geworden, korter kon ik het niet maken. Of wilde ik het niet maken.
Aangezien ik voor veel dingen erg ongevoelig ben, nam ik meteen 3 pillen om 19:00, en na anderhalf uur nog 1. Nog eens een uur later begon ik iets te merken. Ik voelde me lekker en vol energie. Ik kwam met vrienden aan op een feestje, het was toen 22:00. Het feest was geweldig, ik kan moeilijk omschrijven wat ik voelde. Lichamelijk vrijwel niets, op een wat zwaar gevoel op de maag na. Maar geestelijk was het heel vreemd. Ik had vrede met alles om me heen, ik was gelukkig. Wat anderen ook van me dachten, ik vond het prima. Na wat leek een enorm lange avond keek ik hoe laat het was, het was 1:00. Pas drie uurtjes gefeest maar het leek alsof het vele uren waren. Het feestje ging nog een uurtje door, maar het leek eindeloos te duren. Toen ik het gevoel had dat het inmiddels ochtend moest zijn en ik niet snapte waarom het feest nu nog steeds niet afgelopen was, was het kwart voor 2. Mijn hele tijdsbesef was in de war. Wel begon ik het steeds warmer te krijgen, tot ik zelfs bang werd dat ik out zou gaan van de warmte. Even naar de kraan gelopen en mezelf natgemaakt met koud water, dat hielp. Toen terug naar huis. Ik was blij dat het feestje toen afgelopen was. Niet dat het een slecht feestje was, integendeel. Maar ik wilde weer iets nieuws, nieuwe ervaringen opdoen. In de auto zitten bij een vriend om terug te rijden. Hoe heerlijk zal dat zijn, om in zo'n lekkere zachte autostoel te gaan zitten. De weg terug leek veel langer dan de heenreis, maar ik genoot ervan. Op de snelweg, die witte strepen op de weg. Zo mooi. Het gevoel werd op een gegeven moment zelfs overweldigend. Het zware gevoel op de maag was een nadeeltje, en ik was gedurende de hele avond af en toe bang dat ik moest overgeven, maar het ebte steeds weer weg. Die vriend zou me af zetten waar mijn fiets stond, en zelf moest ik daarna nog een stukje fietsen. Op een gegeven moment was ik de auto ook wel zat. Ik genoot er nog steeds van, maar ik wilde het nu ook wel meemaken om te fietsen, dat moest ook geweldig zijn. Het voelde alsof ik de hele wereld opnieuw kon gaan ontdekken. Alles was bijzonder.
Hij zette me af bij mijn fiets, en ik moest nog 20 minuten fietsen. Maar wat een lange reis wat dat. Voor mijn gevoel heb ik uren gefietst. Ik vond het heel vreemd. Soms koos ik een stukje fietspad uit dat ik in de gaten hield. Een stuk langs een flatgebouw, een stukje van een meter of 100, helemaal niets dus. Even kijken of dit ook duidelijk langer leek dan normaal, en dat was zo. Die 100 meter was echt een heel eind. Toen ik aan het eind van dat stukje fietspad arriveerde voelde het alsof dat ook weer een hele reis was geweest. Ik houd wel van fietsen dus ik vond het niet zo vervelend, maar het was wel erg ver.
Toen ik bijna thuis was, het was rond 3:00, zag ik twee mannen over de stoep lopen. 50 meter verder een zojuist kapotgegooid bierflesje, midden op het fietspad. Normaal zou ik daar heel kwaad om worden. Maar toen merkte ik een ander effect van deze pilletjes. Ik voelde namelijk geen boosheid, echt helemaal niet. Ik begreep het niet. Het is toch kwalijk om dat te doen? Maar ik kon geen boosheid ervaren. Op dat moment werd ik erg filosofisch. Ik bedacht me, of het niet juist goed was dat ik niet boos werd? Dat dat eigenlijk is zoals ik zou willen, want boosheid is maar een negatieve emotie, boosheid is onwenselijk. Boosheid is niet mooi. Ik voelde me tevreden met het feit dat ik niet boos werd. Ik was bijna thuis, ik had enorm genoten van de fietstocht, maar verheugde me nu ook op de thuiskomst, om nog even lekker warm, in mijn eentje, in een donkere rustige kamer na te genieten. Ik vond dingen ook bij vlagen grappig, zoals met truffels. Het laatste stukje naar huis kan ik boven- of onderlangs de dijk fietsen. Ik bedacht, laat ik nu eens onderlangs fietsen. Normaal fiets ik altijd bovenlangs. Maar laat ik nu eens onderlangs fietsen. Ik weet niet waarom ik dat doe. Gewoon, omdat ik het grappig vind. Omdat ik het vandaag eens anders wil doen. Ik houd van verandering, niet altijd hetzelfde doen. Ik zei dat allemaal ook daadwerkelijk hardop tegen mezelf. En terwijl ik onderlangs de dijk fietste, moest ik lachen. Hardop lachend heb ik dat stukje gereden, omdat ik het zo grappig vond dat ik nu eens onderlangs fietste. Terwijl ik daar helemaal geen bijzondere reden voor had. Gewoon zomaar, een andere route gekozen, zo maf. Geweldig vond ik het.
Thuis mijn fiets in de schuur gezet, en naar binnen gegaan. Even naar de wc geweest, en toen lekker op bed gaan liggen, met de lichten uit. Och, wat heerlijk. Ik lag nog met mijn kleding aan en er zat een telefoon in mijn broekzak, dat lag iets minder comfortabel, en ik dacht, straks trek ik mijn kleding uit, dan lig ik nog lekkerder. En ik lig nu al zo lekker. Och, wat een genot.
Ik ging nog eens goed nadenken. In de volgende alinea's schrijf ik nu de gedachten op zoals die vannacht in me opkwamen, in de tegenwoordige tijd. Als je niet geïnteresseerd bent in filosofisch geneuzel, en in hoe vannacht de gedachten door mijn hoofd spookten, sla dan lekker het gedeelte tussen aanhalingstekens over.
" Waarom werd ik nu niet boos om diegene die dat bierflesje op het fietspad had gegooid? En waarom heb ik eigenlijk altijd gedacht dat het vanzelfsprekend en correct is om daar boos om te worden? Is dat wel goed? Ik dacht terug aan een incident dat ik een paar weken geleden had meegemaakt. Een vrouw op de fiets had tegen mij gesnauwd omdat ik in de weg stond en niet op tijd merkte dat zij er langs wilde. Zij fietste tegen het verkeer in en ik vond dus dat ze niet zo arrogant tegen mij moest doen. Ik heb haar toegesnauwd dat zij niet tegen het verkeer in moest fietsen, en haar nageroepen dat ze een teef was. Tot in de details heb ik die gebeurtenis nu liggen analyseren. Ik werd boos op haar. Dat was een reactie op haar snauwen tegen mij. Boosheid is niet mooi, waarom gaf ik er dan aan toe? En moest ik er zelfs het woord 'teef' aan toevoegen? Dat is geen mooi woord om tegen iemand te roepen. Zeker niet de intentie die daarachter zit. De intentie was dat ik haar pijn wilde doen. Ik was niet van plan om haar te gaan slaan, dat zou te ver gaan, maar ik wilde haar toen pijn doen door haar een teef te noemen. De intentie was om haar pijn te doen. Dat is toch niet goed? Ik wil zelf toch ook geen pijn hebben? En ik wil normaalgesproken toch ook niet dat een ander pijn heeft? Ik heb juist het beste met iedereen voor. Maar waarom dan, waarom heb ik er dan toch op dat moment aan toegegeven om moedwillig te trachten die vrouw pijn te doen? Wilde ik echt dat die vrouw pijn had? Nee, nu ik heel helder en helemaal eerlijk ben, wil ik dat niet. Maar op dat moment wilde ik dat wel. Wat is dan het verschil tussen nu en toen op dat moment? Het juiste is, om haar geen pijn te doen. Dat weet ik nu. En dat wist ik toen misschien eigenlijk ook wel, maar toch deed ik het niet. Dat was een fout van mij, dat geef ik nu toe. Haar optreden was ook niet netjes. Tegen het verkeer in fietsen hoort niet, maar dat is niet zo erg. Maar op mij gaan schelden was helemaal niet netjes, en dat had ze niet mogen doen. Dat was fout. Maar het is net zo fout om als reactie daarop ook boos op haar te worden, en dat ook te uiten. Beter was geweest om mijn boosheid niet te uiten, en nóg beter was geweest, als ik innerlijk zo zuiver was geweest dat ik niet eens boosheid had gevoeld. Nu ben ik daartoe in staat. Ik wil geen boosheid voelen, en dat voel ik dan ook niet.
En dat voelt goed, daar ben ik tevreden mee. "Be the change you wish to see in the world", een prachtige en ware uitspraak van Gandhi, spookte door mijn hoofd. The change die ik wil zien, is dat iedereen vriendelijk met elkaar omgaat, respect voor elkaar heeft, boosheid omzet in een minzaam begrijpen, ten hoogste verbazing wanneer een ander iets doet dat niet goed is. Die verandering wil ik zien, laat ik dan beginnen met zelf die verandering te zijn. Laat ik een vriendelijk mens zijn, respect hebben voor iedereen, laat ik vrede hebben met het feit dat mensen soms dingen doen die ze eigenlijk beter niet zouden kunnen doen, maar laat ik daar in geen geval boos om worden. Boosheid om slecht gedrag van een ander, het is een verkeerde reactie. Schaduw bestrijd je toch ook niet met nog meer schaduw? Schaduw bestrijd je door er licht op te schijnen. Slecht gedrag bestrijd je niet door boos te worden. Probeer te begrijpen waarom iemand tot die actie is gekomen, wat de basis-oorzaak daarvan is. Het brein kan ik niet doorgronden, ik weet niet precies wat er in iemand omgaat, maar misschien kan hij er niets aan doen. De vrije wil bestaat misschien helemaal niet, en hoe kwalijk kan je iemand zijn gedrag dan nemen? Maar al is het iemand wel te verwijten, dan nog is boosheid niet de juiste reactie. Laat allereerst duidelijk zijn dat door het vraagstuk van de vrije wil niet is vast te stellen of iemand zijn kwalijk gedrag is aan te rekenen, en dat daardoor de wil om die persoon daarvoor te straffen voorbarig is, sowieso. En daarnaast, iemand doet iets slechts, maar hij is ook maar eens mens, een deel van het universum. Hij wil ook gewoon gelukkig zijn. Laat ik niet de wil hebben om hem zijn geluk te ontnemen, ook al ontneemt hij met zijn actie wel enigszins het geluk van een ander. Straffen is ook maar het veroorzaken van meer pijn. En pijn, het is mooi als daar zo min mogelijk van in deze wereld is. Mijn diepste wens voor mij persoonlijk is om gelukkig te zijn en zo weinig mogelijk pijn te hebben. En dat wil waarschijnlijk ieder ander ook, op welke manier dan ook. Sommige mensen belemmeren anderen weleens in het gelukkig zijn, dat is fout, maar laat ik dat zelf niet doen, of zo min mogelijk doen als in mijn macht ligt. Wat mooi, dat ik nu zo zuiver ben vanbinnen dat ik dat niet alleen begrijp, maar dat ook echt voel. Een verbondenheid met iedereen en het hele universum, dat we allemaal samen zijn en dat we beter goed voor elkaar kunnen zijn.
Kom ik weer terug op het incident met die vrouw op de fiets. Normaalgesproken besef ik diep vanbinnen ook wel dat boosheid niet juist is. Ik praktiseer al heel lang dat ik iedereen met alle respect wil behandelen, dat ik zo zuiver mogelijk wil zijn. Maar soms ben ik daar niet toe in staat, en ervaar ik boosheid. Nu weet ik dat niet alleen diep vanbinnen, maar voel ik dat ook in iedere cel van mijn lichaam. Het juiste doen om te zorgen dat iedereen zo gelukkig mogelijk is. Ook al doet een ander weleens iets dat niet goed is. En ik vraag me dus af, waarom ervaar ik dat normaalgesproken niet zo? Niet dat het vreemd is, want vrijwel iedereen ervaart weleens boosheid. Het is eerder de norm om af en toe boos te zijn, dan om dat nooit te zijn. Maar ik wil dat eigenlijk niet, ik vind dat niet mooi. Maar toch voel ik het soms. En het lijkt op zo'n moment ook wel, alsof ik dat goed vind, alsof ik daarin berust. En soms laat ik zelfs merken dat ik boos op iemand ben. En als ik daar later op terug kijk, denk ik zelfs weleens dat ik goed gehandeld heb. Dat mijn boosheid terecht was. Dat is zo lelijk. Dat is waarschijnlijk gemakzucht. Want waarom reageer ik anders boos? Bijvoorbeeld tegen die vrouw op de fiets? Voelde dat goed? Ja, ik denk dat dat zo is. Want waarom deed ik het anders? Het voelde op dat moment prettig om tegen die vrouw terug te snauwen, en haar zelfs uit te schelden. Wat lelijk! Wat een lelijke gewaarwording dat ik er genoegdoening in vind om een persoon kwaad te doen! Nu wil ik verder analyseren, namelijk waarom ik het op sommige moment prettig vind om iemand kwaad te doen, en hoe ik dat kan veranderen. Op dit moment weet ik dat ik niet boos op iemand zal worden, want ik ben nu zuiver vanbinnen. Maar als de pilletjes uitgewerkt zijn, word ik dat misschien weer wel. Ik kan dus beter analyseren waardoor het komt dat ik het soms prettig vind, wat de precieze oorzaak is, zodat ik daar iets aan kan veranderen. Want zoals ik nu voel, dat wil ik het liefst behouden. Het is moeilijk, want ik wil dit al veel langer, maar het is me nooit gelukt. Maar misschien heb ik er niet genoeg moeite voor gedaan. Die gemakzucht weer. Boosheid is soms makkelijk, en boosheid uiten kan soms heel gemakkelijk genoegdoening geven. Ook al is het niet juist, gemakzucht wint het weleens. Beter kan ik wel die moeite nemen. Wanneer iemand iets verkeerds doet, moet ik beseffen dat boosheid niet juist is. Het makkelijkste gedeelte is nog wel om niet boos te reageren. Ik kan rationeel besluiten om geen boze reactie te geven. Maar dat neemt het boze gevoel nog niet weg. En dat wil ik ook kwijt. Ik wil geen boosheid voelen. En dat gevoel wegnemen, dat is denk ik moeilijker. Op dit moment is het helemaal niet moeilijk, het lijkt me zelfs moeilijk om juist wèl boosheid te ervaren. Maar dat komt door de pilletjes, en ik kan niet elke dag die pilletjes slikken om een zuiver, vredelievend mens te zijn. Ik moet in staat zijn om dat op mezelf te kunnen. Het gaat erom dat ik daar moeite voor doe, dat ik niet gemakzuchtig mijn boosheid uit door bijvoorbeeld op iemand te schelden of een cynische opmerking te maken. Als het eenmaal een tijdlang lukt om mijn boosheid niet te uiten, raak ik er steeds meer bedreven in om mijn boosheid op een andere manier weg te werken dan door het te uiten. Naarmate ik er meer bedreven in raak, zal ik steeds meer voldoening halen uit het feit dat het me zo goed afgaat. Ik zal het steeds prettiger vinden om mijn boosheid niet te uiten. En dat prettige gevoel dat ik mijn boosheid niet uit, dat zal mijn boosheid neutraliseren. Wanneer ik op een gegeven moment in staat ben zoveel positieve emoties te ontwikkelen op de momenten dat iemand iets verkeerds doet, zal dat voldoende zijn om te zorgen dat mijn boosheid niet eens tot ontwikkeling komt, maar onmiddelijk teniet wordt gedaan door het zuivere gevoel dat ik geen boosheid hoef te kennen, dat ik geen boosheid nodig heb. Wanneer ik zo ver ben, zal ik geen boosheid meer ervaren. Daar is de wil voor nodig. Als mijn wil om dat te bereiken niet sterk genoeg is, zal ik die staat niet bereiken. Maar als mijn wil wel sterk genoeg is, zal dat misschien wel lukken. Zeker weet ik het niet, maar ik denk dat de kans groot is dat dat dan lukt. Dus ik ga het proberen. Ik wil het echt. Ik wilde het altijd al, maar heb dat toch de moeite teveel gevonden, gemakzucht heeft het tot nu toe toch teveel gewonnen van mijn geweten. En ik wil dat daar vanaf vandaag verandering in komt. Ik wil echt vredelievend leven, echt optimaal handelen om zo vriendelijk mogelijk te zijn tegen iedereen, optimaal het geluk van iedereen bevorderen, en vanbinnen zuiver zijn. En ik ben bereid daar moeite voor te doen. Dit is wat ik nodig had, dit besef. Ik ben zo dankbaar voor deze ervaring van vanavond. Dit zal mijn leven veranderen, in ontzettend positieve zin. Dit wilde ik zo graag.
Ik ben tevreden. Ik heb vrede met hoe de wereld is. Sommige dingen zijn minder mooi, en die probeer ik te veranderen waar ik dat kan. En met wat ik niet kan veranderen, heb ik vrede. Ik ben nog jong, ik heb het grootste deel van mijn leven nog voor me. Dat is zo'n groot geluk. Ik mag nog zoveel jaren meemaken, ik kan nog zoveel mooie ervaringen meemaken. Deze avond was zo mooi en zo speciaal. En wie weet wat er allemaal nog meer op mijn pad komt? Zelfs wanneer ik nu, vannacht nog, sterf, heb ik daar vrede mee. Dat zij dan zo. Maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik nog heel lang zal leven, zodat ik nog veel mooie dingen mag meemaken. Daar zou ik heel erg dankbaar voor zijn. "
Ik besloot verder te gaan genieten van deze nacht. Alles was zo fijn. Wat is de wereld toch mooi, de zon brandt zo fel, en al zo lang, en zal dat nog zo lang blijven doen. En deze aarde, die draait daar omheen en blijft netjes in een baan om de zon, niet te dichtbij, zodat we zouden verbranden, en niet te ver weg, zodat we zouden bevriezen. Een aardkorst met een grote variatie aan mineralen, die de grond vruchtbaar maken en planten wilderig laten groeien. Een atmosfeer met een perfecte samenstelling. Een hoeveelheid koolstofdioxide, een hoeveelheid zuurstof, stikstof en een hoop andere gassen. Het samenspel daarvan zorgt dat we hier prettig kunnen leven, dat we kunnen ademen en de zuurstof gebruiken, dat planten energie kunnen maken uit de koolstofdioxide en dat dan weer in zuurstof omzetten. Het is zo'n mooi, en ook zo'n fragiel evenwicht. We moeten daar zo zuinig en voorzichtig mee omspringen. En ik geniet ondertussen van deze prachtige planeet, waar ik gast mag zijn. Ik ben zo dankbaar, en ik geniet. Het dekbed op mijn huid, dat voelt zo goed, zo warm en zo zacht. Wanneer het te warm wordt, verschuif ik het dekbed een beetje, zodat er weer een wat kouder gedeelte op mijn huid komt, wat is dat toch heerlijk.
Op een gegeven moment lag ik bovenop het dekbed, mijn benen en armen gespreid. En ik had het gevoel dat ik zou kunnen zweven. Ik bedacht me, dat als het mogelijk was op een bovennatuurlijke manier te leviteren, dit het moment was. Ik heb er nooit voor open gestaan, maar nu stond ik ervoor open. Alles kan. Ik besloot mijn ogen dicht te doen en me te concentreren op het zweven. Na een tijdje was het nog niet gebeurd, maar ik wist dat het zou kúnnen gebeuren. Er is nog zoveel wat we niet begrijpen. Voor een laatste keer besloot ik me er volledig op te concentreren, en... ik voelde mezelf opstijgen. Ik bleef mijn ogen dichthouden, en ik voelde dat mijn benen opstegen, mijn bovenlichaam, ik steeg op. Met de toppen van mijn vingers voelde ik nog wel dat deze nog steeds op het matras rustten, maar verder voelde ik mezelf zweven. Ik zweefde voor misschien 15 seconden, voordat ik mijn ogen weer opende en zag dat ik weer op het matras lag. Ik heb niet echt geleviteerd, maar ik heb het wel echt ervaren. Het voelde bijzonder.
Alles voelde fijn. Elke spier die ik strekte, voelde goed. Dat was weer meer een XTC-gevoel: alles voelt zo lekker, elke beweging voelt lekker. Ik heb een hele tijd liggen kronkelen in mijn bed, want elke beweging was prettig. Ik probeerde uit of stil liggen ook prettig was, en dat was het. Ik ging weer bewegen en dat was ook weer fijn. Ik besefte dat ik op dat moment weer om iedere kleinigheid gelukkig kon zijn. Zo gelukkig als een kind. Ik verbaasde me over alles, en ik was alles op nieuw aan het ontdekken. Ik besloot mijn hand in de lucht te steken, mijn vinger naar het plafond wijzend. En ik moest lachen. Ik had daar de grootste lol om. Wat grappig om mijn vinger in de lucht te steken. Net als vroeger op de basisschool, mijn vinger opsteken als ik iets aan de juf wilde vragen. Ik vond het geweldig en voelde me weer helemaal kind. Ik heb daarna nog een hele tijd liggen kronkelen in bed, waarna ik besloot weer stil te gaan liggen genieten. Het was toen ongeveer 5:00, en om 7:00 lag ik nog steeds stil, in precies dezelfde houding, en nog steeds niet in slaap gevallen. Ik genoot nog steeds, en besloot even naar de wc te gaan want ik moest plassen. Toen ik weer in beweging kwam merkte ik dat het effect wel een stuk minder was geworden. Het was ook alweer licht geworden buiten. Ik ging weer terug in bed en ging weer rustig liggen. Nog een tijd heb ik liggen genieten, en viel daarna in een heerlijke slaap. Om 12:00 werd ik wakker en ging ik weer uit bed om te eten. Daarna ben ik muziek gaan luisteren en wat op internet zitten zoeken. Af en toe een kort dutje gedaan, wat heerlijk was. Toen weer wat gaan eten, en nu zit ik dit verhaal te schrijven.
En nu, nu voel ik me nog steeds raar. Het is nu ik dit schrijf 20:00, precies 25 uur geleden dat ik de pillen genomen heb, en 23 geleden dat het effect duidelijk merkbaar werd. Ik ben nu op dit moment nog steeds erg vriendelijk en blij tegen anderen, dat gaat als vanzelf. Maar ik wil het wel volhouden.
Jemig, wat een ervaring was dit. Ik ben er echt van onder de indruk. Met truffels ben ik ook weleens wat filosofisch geworden, maar dat bleef oppervlakkig. Dit was echt heel anders. Het effect had raakvlakken met die van truffels, en met die van XTC. Maar bij elkaar toch weer een heel andere ervaring. Ik kan het vooral omschrijven als: ik ben tevreden, het leven is mooi, de wereld is zoals hij is, en daar heb ik vrede mee, het leven is om gelukkig te zijn, het is goed zo.
Wow. En dat terwijl ik zelfs heel weinig had verwacht. Ik ben totaal ongevoelig voor salvia, kratom, kanna, coke (!), poppers, bijna alle partypilletjes, en slechts weinig gevoelig voor wiet en truffels. Dus ik had eigenlijk verwacht dat het niets zou doen. Ik ben blij dat ik daarom meteen 4 pilletjes heb gebruikt, waardoor ik deze mooie ervaring in alle intensiteit heb mogen meemaken. Ik ga hier nog heel veel aan terugdenken.
Wanneer ik het ooit weer eens gebruik, zal ik dat eerder in een rustige setting doen, alleen of met een goede vriend, waar ik goed mee kan praten. Tijdens het feestje was het ook prettig. Leuk bij-effect was ook dat het feestje dat in werkelijkheid 4 uur duurde, voor mijn gevoel bijna eindeloos leek te duren. Maar het effect kwam pas echt goed tot zijn recht toen ik thuis in alle rust in het donker in bed lag.
Nu kan ik verder met mijn leven. Ik zal leuke en minder leuke dingen gaan meemaken, maar de mooie dingen maken alle vervelende dingen meer dan goed. Het staat me vrij om iets van mijn leven te maken, dan moet ik wel de moeite nemen om juist te handelen, de juiste dingen te doen. Het leven gaat door, en daar ben ik dankbaar voor.
Aangezien ik voor veel dingen erg ongevoelig ben, nam ik meteen 3 pillen om 19:00, en na anderhalf uur nog 1. Nog eens een uur later begon ik iets te merken. Ik voelde me lekker en vol energie. Ik kwam met vrienden aan op een feestje, het was toen 22:00. Het feest was geweldig, ik kan moeilijk omschrijven wat ik voelde. Lichamelijk vrijwel niets, op een wat zwaar gevoel op de maag na. Maar geestelijk was het heel vreemd. Ik had vrede met alles om me heen, ik was gelukkig. Wat anderen ook van me dachten, ik vond het prima. Na wat leek een enorm lange avond keek ik hoe laat het was, het was 1:00. Pas drie uurtjes gefeest maar het leek alsof het vele uren waren. Het feestje ging nog een uurtje door, maar het leek eindeloos te duren. Toen ik het gevoel had dat het inmiddels ochtend moest zijn en ik niet snapte waarom het feest nu nog steeds niet afgelopen was, was het kwart voor 2. Mijn hele tijdsbesef was in de war. Wel begon ik het steeds warmer te krijgen, tot ik zelfs bang werd dat ik out zou gaan van de warmte. Even naar de kraan gelopen en mezelf natgemaakt met koud water, dat hielp. Toen terug naar huis. Ik was blij dat het feestje toen afgelopen was. Niet dat het een slecht feestje was, integendeel. Maar ik wilde weer iets nieuws, nieuwe ervaringen opdoen. In de auto zitten bij een vriend om terug te rijden. Hoe heerlijk zal dat zijn, om in zo'n lekkere zachte autostoel te gaan zitten. De weg terug leek veel langer dan de heenreis, maar ik genoot ervan. Op de snelweg, die witte strepen op de weg. Zo mooi. Het gevoel werd op een gegeven moment zelfs overweldigend. Het zware gevoel op de maag was een nadeeltje, en ik was gedurende de hele avond af en toe bang dat ik moest overgeven, maar het ebte steeds weer weg. Die vriend zou me af zetten waar mijn fiets stond, en zelf moest ik daarna nog een stukje fietsen. Op een gegeven moment was ik de auto ook wel zat. Ik genoot er nog steeds van, maar ik wilde het nu ook wel meemaken om te fietsen, dat moest ook geweldig zijn. Het voelde alsof ik de hele wereld opnieuw kon gaan ontdekken. Alles was bijzonder.
Hij zette me af bij mijn fiets, en ik moest nog 20 minuten fietsen. Maar wat een lange reis wat dat. Voor mijn gevoel heb ik uren gefietst. Ik vond het heel vreemd. Soms koos ik een stukje fietspad uit dat ik in de gaten hield. Een stuk langs een flatgebouw, een stukje van een meter of 100, helemaal niets dus. Even kijken of dit ook duidelijk langer leek dan normaal, en dat was zo. Die 100 meter was echt een heel eind. Toen ik aan het eind van dat stukje fietspad arriveerde voelde het alsof dat ook weer een hele reis was geweest. Ik houd wel van fietsen dus ik vond het niet zo vervelend, maar het was wel erg ver.
Toen ik bijna thuis was, het was rond 3:00, zag ik twee mannen over de stoep lopen. 50 meter verder een zojuist kapotgegooid bierflesje, midden op het fietspad. Normaal zou ik daar heel kwaad om worden. Maar toen merkte ik een ander effect van deze pilletjes. Ik voelde namelijk geen boosheid, echt helemaal niet. Ik begreep het niet. Het is toch kwalijk om dat te doen? Maar ik kon geen boosheid ervaren. Op dat moment werd ik erg filosofisch. Ik bedacht me, of het niet juist goed was dat ik niet boos werd? Dat dat eigenlijk is zoals ik zou willen, want boosheid is maar een negatieve emotie, boosheid is onwenselijk. Boosheid is niet mooi. Ik voelde me tevreden met het feit dat ik niet boos werd. Ik was bijna thuis, ik had enorm genoten van de fietstocht, maar verheugde me nu ook op de thuiskomst, om nog even lekker warm, in mijn eentje, in een donkere rustige kamer na te genieten. Ik vond dingen ook bij vlagen grappig, zoals met truffels. Het laatste stukje naar huis kan ik boven- of onderlangs de dijk fietsen. Ik bedacht, laat ik nu eens onderlangs fietsen. Normaal fiets ik altijd bovenlangs. Maar laat ik nu eens onderlangs fietsen. Ik weet niet waarom ik dat doe. Gewoon, omdat ik het grappig vind. Omdat ik het vandaag eens anders wil doen. Ik houd van verandering, niet altijd hetzelfde doen. Ik zei dat allemaal ook daadwerkelijk hardop tegen mezelf. En terwijl ik onderlangs de dijk fietste, moest ik lachen. Hardop lachend heb ik dat stukje gereden, omdat ik het zo grappig vond dat ik nu eens onderlangs fietste. Terwijl ik daar helemaal geen bijzondere reden voor had. Gewoon zomaar, een andere route gekozen, zo maf. Geweldig vond ik het.
Thuis mijn fiets in de schuur gezet, en naar binnen gegaan. Even naar de wc geweest, en toen lekker op bed gaan liggen, met de lichten uit. Och, wat heerlijk. Ik lag nog met mijn kleding aan en er zat een telefoon in mijn broekzak, dat lag iets minder comfortabel, en ik dacht, straks trek ik mijn kleding uit, dan lig ik nog lekkerder. En ik lig nu al zo lekker. Och, wat een genot.
Ik ging nog eens goed nadenken. In de volgende alinea's schrijf ik nu de gedachten op zoals die vannacht in me opkwamen, in de tegenwoordige tijd. Als je niet geïnteresseerd bent in filosofisch geneuzel, en in hoe vannacht de gedachten door mijn hoofd spookten, sla dan lekker het gedeelte tussen aanhalingstekens over.
" Waarom werd ik nu niet boos om diegene die dat bierflesje op het fietspad had gegooid? En waarom heb ik eigenlijk altijd gedacht dat het vanzelfsprekend en correct is om daar boos om te worden? Is dat wel goed? Ik dacht terug aan een incident dat ik een paar weken geleden had meegemaakt. Een vrouw op de fiets had tegen mij gesnauwd omdat ik in de weg stond en niet op tijd merkte dat zij er langs wilde. Zij fietste tegen het verkeer in en ik vond dus dat ze niet zo arrogant tegen mij moest doen. Ik heb haar toegesnauwd dat zij niet tegen het verkeer in moest fietsen, en haar nageroepen dat ze een teef was. Tot in de details heb ik die gebeurtenis nu liggen analyseren. Ik werd boos op haar. Dat was een reactie op haar snauwen tegen mij. Boosheid is niet mooi, waarom gaf ik er dan aan toe? En moest ik er zelfs het woord 'teef' aan toevoegen? Dat is geen mooi woord om tegen iemand te roepen. Zeker niet de intentie die daarachter zit. De intentie was dat ik haar pijn wilde doen. Ik was niet van plan om haar te gaan slaan, dat zou te ver gaan, maar ik wilde haar toen pijn doen door haar een teef te noemen. De intentie was om haar pijn te doen. Dat is toch niet goed? Ik wil zelf toch ook geen pijn hebben? En ik wil normaalgesproken toch ook niet dat een ander pijn heeft? Ik heb juist het beste met iedereen voor. Maar waarom dan, waarom heb ik er dan toch op dat moment aan toegegeven om moedwillig te trachten die vrouw pijn te doen? Wilde ik echt dat die vrouw pijn had? Nee, nu ik heel helder en helemaal eerlijk ben, wil ik dat niet. Maar op dat moment wilde ik dat wel. Wat is dan het verschil tussen nu en toen op dat moment? Het juiste is, om haar geen pijn te doen. Dat weet ik nu. En dat wist ik toen misschien eigenlijk ook wel, maar toch deed ik het niet. Dat was een fout van mij, dat geef ik nu toe. Haar optreden was ook niet netjes. Tegen het verkeer in fietsen hoort niet, maar dat is niet zo erg. Maar op mij gaan schelden was helemaal niet netjes, en dat had ze niet mogen doen. Dat was fout. Maar het is net zo fout om als reactie daarop ook boos op haar te worden, en dat ook te uiten. Beter was geweest om mijn boosheid niet te uiten, en nóg beter was geweest, als ik innerlijk zo zuiver was geweest dat ik niet eens boosheid had gevoeld. Nu ben ik daartoe in staat. Ik wil geen boosheid voelen, en dat voel ik dan ook niet.
En dat voelt goed, daar ben ik tevreden mee. "Be the change you wish to see in the world", een prachtige en ware uitspraak van Gandhi, spookte door mijn hoofd. The change die ik wil zien, is dat iedereen vriendelijk met elkaar omgaat, respect voor elkaar heeft, boosheid omzet in een minzaam begrijpen, ten hoogste verbazing wanneer een ander iets doet dat niet goed is. Die verandering wil ik zien, laat ik dan beginnen met zelf die verandering te zijn. Laat ik een vriendelijk mens zijn, respect hebben voor iedereen, laat ik vrede hebben met het feit dat mensen soms dingen doen die ze eigenlijk beter niet zouden kunnen doen, maar laat ik daar in geen geval boos om worden. Boosheid om slecht gedrag van een ander, het is een verkeerde reactie. Schaduw bestrijd je toch ook niet met nog meer schaduw? Schaduw bestrijd je door er licht op te schijnen. Slecht gedrag bestrijd je niet door boos te worden. Probeer te begrijpen waarom iemand tot die actie is gekomen, wat de basis-oorzaak daarvan is. Het brein kan ik niet doorgronden, ik weet niet precies wat er in iemand omgaat, maar misschien kan hij er niets aan doen. De vrije wil bestaat misschien helemaal niet, en hoe kwalijk kan je iemand zijn gedrag dan nemen? Maar al is het iemand wel te verwijten, dan nog is boosheid niet de juiste reactie. Laat allereerst duidelijk zijn dat door het vraagstuk van de vrije wil niet is vast te stellen of iemand zijn kwalijk gedrag is aan te rekenen, en dat daardoor de wil om die persoon daarvoor te straffen voorbarig is, sowieso. En daarnaast, iemand doet iets slechts, maar hij is ook maar eens mens, een deel van het universum. Hij wil ook gewoon gelukkig zijn. Laat ik niet de wil hebben om hem zijn geluk te ontnemen, ook al ontneemt hij met zijn actie wel enigszins het geluk van een ander. Straffen is ook maar het veroorzaken van meer pijn. En pijn, het is mooi als daar zo min mogelijk van in deze wereld is. Mijn diepste wens voor mij persoonlijk is om gelukkig te zijn en zo weinig mogelijk pijn te hebben. En dat wil waarschijnlijk ieder ander ook, op welke manier dan ook. Sommige mensen belemmeren anderen weleens in het gelukkig zijn, dat is fout, maar laat ik dat zelf niet doen, of zo min mogelijk doen als in mijn macht ligt. Wat mooi, dat ik nu zo zuiver ben vanbinnen dat ik dat niet alleen begrijp, maar dat ook echt voel. Een verbondenheid met iedereen en het hele universum, dat we allemaal samen zijn en dat we beter goed voor elkaar kunnen zijn.
Kom ik weer terug op het incident met die vrouw op de fiets. Normaalgesproken besef ik diep vanbinnen ook wel dat boosheid niet juist is. Ik praktiseer al heel lang dat ik iedereen met alle respect wil behandelen, dat ik zo zuiver mogelijk wil zijn. Maar soms ben ik daar niet toe in staat, en ervaar ik boosheid. Nu weet ik dat niet alleen diep vanbinnen, maar voel ik dat ook in iedere cel van mijn lichaam. Het juiste doen om te zorgen dat iedereen zo gelukkig mogelijk is. Ook al doet een ander weleens iets dat niet goed is. En ik vraag me dus af, waarom ervaar ik dat normaalgesproken niet zo? Niet dat het vreemd is, want vrijwel iedereen ervaart weleens boosheid. Het is eerder de norm om af en toe boos te zijn, dan om dat nooit te zijn. Maar ik wil dat eigenlijk niet, ik vind dat niet mooi. Maar toch voel ik het soms. En het lijkt op zo'n moment ook wel, alsof ik dat goed vind, alsof ik daarin berust. En soms laat ik zelfs merken dat ik boos op iemand ben. En als ik daar later op terug kijk, denk ik zelfs weleens dat ik goed gehandeld heb. Dat mijn boosheid terecht was. Dat is zo lelijk. Dat is waarschijnlijk gemakzucht. Want waarom reageer ik anders boos? Bijvoorbeeld tegen die vrouw op de fiets? Voelde dat goed? Ja, ik denk dat dat zo is. Want waarom deed ik het anders? Het voelde op dat moment prettig om tegen die vrouw terug te snauwen, en haar zelfs uit te schelden. Wat lelijk! Wat een lelijke gewaarwording dat ik er genoegdoening in vind om een persoon kwaad te doen! Nu wil ik verder analyseren, namelijk waarom ik het op sommige moment prettig vind om iemand kwaad te doen, en hoe ik dat kan veranderen. Op dit moment weet ik dat ik niet boos op iemand zal worden, want ik ben nu zuiver vanbinnen. Maar als de pilletjes uitgewerkt zijn, word ik dat misschien weer wel. Ik kan dus beter analyseren waardoor het komt dat ik het soms prettig vind, wat de precieze oorzaak is, zodat ik daar iets aan kan veranderen. Want zoals ik nu voel, dat wil ik het liefst behouden. Het is moeilijk, want ik wil dit al veel langer, maar het is me nooit gelukt. Maar misschien heb ik er niet genoeg moeite voor gedaan. Die gemakzucht weer. Boosheid is soms makkelijk, en boosheid uiten kan soms heel gemakkelijk genoegdoening geven. Ook al is het niet juist, gemakzucht wint het weleens. Beter kan ik wel die moeite nemen. Wanneer iemand iets verkeerds doet, moet ik beseffen dat boosheid niet juist is. Het makkelijkste gedeelte is nog wel om niet boos te reageren. Ik kan rationeel besluiten om geen boze reactie te geven. Maar dat neemt het boze gevoel nog niet weg. En dat wil ik ook kwijt. Ik wil geen boosheid voelen. En dat gevoel wegnemen, dat is denk ik moeilijker. Op dit moment is het helemaal niet moeilijk, het lijkt me zelfs moeilijk om juist wèl boosheid te ervaren. Maar dat komt door de pilletjes, en ik kan niet elke dag die pilletjes slikken om een zuiver, vredelievend mens te zijn. Ik moet in staat zijn om dat op mezelf te kunnen. Het gaat erom dat ik daar moeite voor doe, dat ik niet gemakzuchtig mijn boosheid uit door bijvoorbeeld op iemand te schelden of een cynische opmerking te maken. Als het eenmaal een tijdlang lukt om mijn boosheid niet te uiten, raak ik er steeds meer bedreven in om mijn boosheid op een andere manier weg te werken dan door het te uiten. Naarmate ik er meer bedreven in raak, zal ik steeds meer voldoening halen uit het feit dat het me zo goed afgaat. Ik zal het steeds prettiger vinden om mijn boosheid niet te uiten. En dat prettige gevoel dat ik mijn boosheid niet uit, dat zal mijn boosheid neutraliseren. Wanneer ik op een gegeven moment in staat ben zoveel positieve emoties te ontwikkelen op de momenten dat iemand iets verkeerds doet, zal dat voldoende zijn om te zorgen dat mijn boosheid niet eens tot ontwikkeling komt, maar onmiddelijk teniet wordt gedaan door het zuivere gevoel dat ik geen boosheid hoef te kennen, dat ik geen boosheid nodig heb. Wanneer ik zo ver ben, zal ik geen boosheid meer ervaren. Daar is de wil voor nodig. Als mijn wil om dat te bereiken niet sterk genoeg is, zal ik die staat niet bereiken. Maar als mijn wil wel sterk genoeg is, zal dat misschien wel lukken. Zeker weet ik het niet, maar ik denk dat de kans groot is dat dat dan lukt. Dus ik ga het proberen. Ik wil het echt. Ik wilde het altijd al, maar heb dat toch de moeite teveel gevonden, gemakzucht heeft het tot nu toe toch teveel gewonnen van mijn geweten. En ik wil dat daar vanaf vandaag verandering in komt. Ik wil echt vredelievend leven, echt optimaal handelen om zo vriendelijk mogelijk te zijn tegen iedereen, optimaal het geluk van iedereen bevorderen, en vanbinnen zuiver zijn. En ik ben bereid daar moeite voor te doen. Dit is wat ik nodig had, dit besef. Ik ben zo dankbaar voor deze ervaring van vanavond. Dit zal mijn leven veranderen, in ontzettend positieve zin. Dit wilde ik zo graag.
Ik ben tevreden. Ik heb vrede met hoe de wereld is. Sommige dingen zijn minder mooi, en die probeer ik te veranderen waar ik dat kan. En met wat ik niet kan veranderen, heb ik vrede. Ik ben nog jong, ik heb het grootste deel van mijn leven nog voor me. Dat is zo'n groot geluk. Ik mag nog zoveel jaren meemaken, ik kan nog zoveel mooie ervaringen meemaken. Deze avond was zo mooi en zo speciaal. En wie weet wat er allemaal nog meer op mijn pad komt? Zelfs wanneer ik nu, vannacht nog, sterf, heb ik daar vrede mee. Dat zij dan zo. Maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik nog heel lang zal leven, zodat ik nog veel mooie dingen mag meemaken. Daar zou ik heel erg dankbaar voor zijn. "
Ik besloot verder te gaan genieten van deze nacht. Alles was zo fijn. Wat is de wereld toch mooi, de zon brandt zo fel, en al zo lang, en zal dat nog zo lang blijven doen. En deze aarde, die draait daar omheen en blijft netjes in een baan om de zon, niet te dichtbij, zodat we zouden verbranden, en niet te ver weg, zodat we zouden bevriezen. Een aardkorst met een grote variatie aan mineralen, die de grond vruchtbaar maken en planten wilderig laten groeien. Een atmosfeer met een perfecte samenstelling. Een hoeveelheid koolstofdioxide, een hoeveelheid zuurstof, stikstof en een hoop andere gassen. Het samenspel daarvan zorgt dat we hier prettig kunnen leven, dat we kunnen ademen en de zuurstof gebruiken, dat planten energie kunnen maken uit de koolstofdioxide en dat dan weer in zuurstof omzetten. Het is zo'n mooi, en ook zo'n fragiel evenwicht. We moeten daar zo zuinig en voorzichtig mee omspringen. En ik geniet ondertussen van deze prachtige planeet, waar ik gast mag zijn. Ik ben zo dankbaar, en ik geniet. Het dekbed op mijn huid, dat voelt zo goed, zo warm en zo zacht. Wanneer het te warm wordt, verschuif ik het dekbed een beetje, zodat er weer een wat kouder gedeelte op mijn huid komt, wat is dat toch heerlijk.
Op een gegeven moment lag ik bovenop het dekbed, mijn benen en armen gespreid. En ik had het gevoel dat ik zou kunnen zweven. Ik bedacht me, dat als het mogelijk was op een bovennatuurlijke manier te leviteren, dit het moment was. Ik heb er nooit voor open gestaan, maar nu stond ik ervoor open. Alles kan. Ik besloot mijn ogen dicht te doen en me te concentreren op het zweven. Na een tijdje was het nog niet gebeurd, maar ik wist dat het zou kúnnen gebeuren. Er is nog zoveel wat we niet begrijpen. Voor een laatste keer besloot ik me er volledig op te concentreren, en... ik voelde mezelf opstijgen. Ik bleef mijn ogen dichthouden, en ik voelde dat mijn benen opstegen, mijn bovenlichaam, ik steeg op. Met de toppen van mijn vingers voelde ik nog wel dat deze nog steeds op het matras rustten, maar verder voelde ik mezelf zweven. Ik zweefde voor misschien 15 seconden, voordat ik mijn ogen weer opende en zag dat ik weer op het matras lag. Ik heb niet echt geleviteerd, maar ik heb het wel echt ervaren. Het voelde bijzonder.
Alles voelde fijn. Elke spier die ik strekte, voelde goed. Dat was weer meer een XTC-gevoel: alles voelt zo lekker, elke beweging voelt lekker. Ik heb een hele tijd liggen kronkelen in mijn bed, want elke beweging was prettig. Ik probeerde uit of stil liggen ook prettig was, en dat was het. Ik ging weer bewegen en dat was ook weer fijn. Ik besefte dat ik op dat moment weer om iedere kleinigheid gelukkig kon zijn. Zo gelukkig als een kind. Ik verbaasde me over alles, en ik was alles op nieuw aan het ontdekken. Ik besloot mijn hand in de lucht te steken, mijn vinger naar het plafond wijzend. En ik moest lachen. Ik had daar de grootste lol om. Wat grappig om mijn vinger in de lucht te steken. Net als vroeger op de basisschool, mijn vinger opsteken als ik iets aan de juf wilde vragen. Ik vond het geweldig en voelde me weer helemaal kind. Ik heb daarna nog een hele tijd liggen kronkelen in bed, waarna ik besloot weer stil te gaan liggen genieten. Het was toen ongeveer 5:00, en om 7:00 lag ik nog steeds stil, in precies dezelfde houding, en nog steeds niet in slaap gevallen. Ik genoot nog steeds, en besloot even naar de wc te gaan want ik moest plassen. Toen ik weer in beweging kwam merkte ik dat het effect wel een stuk minder was geworden. Het was ook alweer licht geworden buiten. Ik ging weer terug in bed en ging weer rustig liggen. Nog een tijd heb ik liggen genieten, en viel daarna in een heerlijke slaap. Om 12:00 werd ik wakker en ging ik weer uit bed om te eten. Daarna ben ik muziek gaan luisteren en wat op internet zitten zoeken. Af en toe een kort dutje gedaan, wat heerlijk was. Toen weer wat gaan eten, en nu zit ik dit verhaal te schrijven.
En nu, nu voel ik me nog steeds raar. Het is nu ik dit schrijf 20:00, precies 25 uur geleden dat ik de pillen genomen heb, en 23 geleden dat het effect duidelijk merkbaar werd. Ik ben nu op dit moment nog steeds erg vriendelijk en blij tegen anderen, dat gaat als vanzelf. Maar ik wil het wel volhouden.
Jemig, wat een ervaring was dit. Ik ben er echt van onder de indruk. Met truffels ben ik ook weleens wat filosofisch geworden, maar dat bleef oppervlakkig. Dit was echt heel anders. Het effect had raakvlakken met die van truffels, en met die van XTC. Maar bij elkaar toch weer een heel andere ervaring. Ik kan het vooral omschrijven als: ik ben tevreden, het leven is mooi, de wereld is zoals hij is, en daar heb ik vrede mee, het leven is om gelukkig te zijn, het is goed zo.
Wow. En dat terwijl ik zelfs heel weinig had verwacht. Ik ben totaal ongevoelig voor salvia, kratom, kanna, coke (!), poppers, bijna alle partypilletjes, en slechts weinig gevoelig voor wiet en truffels. Dus ik had eigenlijk verwacht dat het niets zou doen. Ik ben blij dat ik daarom meteen 4 pilletjes heb gebruikt, waardoor ik deze mooie ervaring in alle intensiteit heb mogen meemaken. Ik ga hier nog heel veel aan terugdenken.
Wanneer ik het ooit weer eens gebruik, zal ik dat eerder in een rustige setting doen, alleen of met een goede vriend, waar ik goed mee kan praten. Tijdens het feestje was het ook prettig. Leuk bij-effect was ook dat het feestje dat in werkelijkheid 4 uur duurde, voor mijn gevoel bijna eindeloos leek te duren. Maar het effect kwam pas echt goed tot zijn recht toen ik thuis in alle rust in het donker in bed lag.
Nu kan ik verder met mijn leven. Ik zal leuke en minder leuke dingen gaan meemaken, maar de mooie dingen maken alle vervelende dingen meer dan goed. Het staat me vrij om iets van mijn leven te maken, dan moet ik wel de moeite nemen om juist te handelen, de juiste dingen te doen. Het leven gaat door, en daar ben ik dankbaar voor.
