-
Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?
Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!
[Triggerwarning] 50ug 1P-LSD, wanneer leek dat een goed idee?
- Onderwerp starter Mevrouw Pløp
- Startdatum
@Rottende Blablador
Helemaal prima dat je een eigen mening hebt en die ook deelt. Er zitten absoluut risico’s vast aan in een matige set&setting lsd te nemen. Het is overduidelijk dat zowel @Mevrouw Pløp als andere leden op dit forum daar bewust van zijn. Als je daar nog een keer extra op wilt wijzen kan dat maar let wel een beetje op je toon.
Ik denk dat mevrouw plop, ondanks haar persoonlijke issues, heel goed zelf kan inschatten waaraan en met wie ze haar tijd en energie wilt besteden. Daar heeft ze misschien niet per se de mening van een nieuw lid voor nodig die nog geen kennis heeft kunnen nemen van haar persoonlijkheid, uitermate beperkte drugsgebruik en functioneren omdat dat nieuwe lid pas vandaag lid is geworden.
Ik vermoed toch echt dat ze meer heeft aan de andere hartverwarmende, en soms kritische, reacties van leden die haar al wat langer kennen.
Helemaal prima dat je een eigen mening hebt en die ook deelt. Er zitten absoluut risico’s vast aan in een matige set&setting lsd te nemen. Het is overduidelijk dat zowel @Mevrouw Pløp als andere leden op dit forum daar bewust van zijn. Als je daar nog een keer extra op wilt wijzen kan dat maar let wel een beetje op je toon.
Hier doe je wel echt veel aannames en schets je een heel eenzijdig beeld. Ten eerste zitten er ook heel veel niet-verslaafde mensen op dit forum. Ten tweede… wie zegt dat (ex) verslaafden niets zinnigs te melden hebben en altijd een vertroebeld beeld geven?
Ik denk dat mevrouw plop, ondanks haar persoonlijke issues, heel goed zelf kan inschatten waaraan en met wie ze haar tijd en energie wilt besteden. Daar heeft ze misschien niet per se de mening van een nieuw lid voor nodig die nog geen kennis heeft kunnen nemen van haar persoonlijkheid, uitermate beperkte drugsgebruik en functioneren omdat dat nieuwe lid pas vandaag lid is geworden.
Ik vermoed toch echt dat ze meer heeft aan de andere hartverwarmende, en soms kritische, reacties van leden die haar al wat langer kennen.
ljuv
DF-koningin
die kritische noot kun je ook lezen. Dat ze het allerminst verstandig vond en niet per se kei blij was met of trots was op haar keuze, maar dat het in een bepaalde context toch gebeurde. Ook in haar latere reactie verwijst ze naar de eventuele gevolgen die het had kúnnen hebben in haar situatie.
Voldoende harmreductie volgens mij. Als je Plop al langer volgt, weet je ook dat dat zegmaar een beetje haar ding is. Ze zit erop.
Ik snap je punt en fijn dat je het nog even herhaalt, ook voor de minder doorgewinterde gebruikers. Maar lijkt me nu weer goed om constructief op het topic te reageren😊
Relmuis
Wijs gebruiker
Ken Plop en haar achtergrond ook niet zo goed, ben nog niet lang lid.
Las ook nieuwe dingen in dit topic.
Voor mij geldt nu vooral;
Luisteren en serieus nemen, dat vind ik de twee belangrijkste dingen.
En verder analyseren, in de ander proberen te verplaatsen, kijken of je iets kan betekenen enz.
En vooral nooit oordelen.
Las ook nieuwe dingen in dit topic.
Voor mij geldt nu vooral;
Luisteren en serieus nemen, dat vind ik de twee belangrijkste dingen.
En verder analyseren, in de ander proberen te verplaatsen, kijken of je iets kan betekenen enz.
En vooral nooit oordelen.
Rottende Blablador
Newbie
dat was niet zo handig van min excuus. Ik had juist de bedoeling dat het inderdaad nodig was en daar ook serieus op gereageerd kan worden. Mijn bescheiden mening staat, dat u hier allemaal het geliefde en vooraanstaand lid zo steunt is hartverwarmend, maar er mag best kritisch gekeken worden en LSD is geen medicijn. Als men dit toch zonder professionele begeleiding gebruikt en in een diep dal zit is zogezegd niet helemaal kies. k ga hier verder ook geen woorden aan vuil maken daar ik me zeker en vast bij dn vaste aanhang nie populair ga maken. Het is verder aan vrinden en familie daar steun in te geven. Ik behoor niet tot dezen category.
Dirkdirk
DF-koning
Ik heb ooit 300 mcg gedaan na vele andere lagere ervaringen en dat heb ik geweten, het was fantastisch maar oh god wat bizar en confronterend en buitenaards. Nooit meer. Lsd is liefdevol, maar kan uiterst wreed en gemeen zijn. Maar in mijn ogen is het wel een van de meest fijne drugs die je kan hebben in de goede stemming en setting. Luister naar je hart, je weet als je het aankan, diep van binnen, en ik kon dat toen niet aan. Ik heb er veel lessen uit getrokken maar het ks net als bungeejumpen. Je staat daar en je wilt niet. Maar je moet. Je moet het ondergaan.
Nog even ter verduidelijking, ik vergelijk niks. Jouw ervaring was van jou. Uniek. En beren interessant en ontroerend om te lezen. Je schrijft mooi. Ook al ben je wellicht wat uit het veld geslagen en aan het verwerken.
OtherShore
Badass junkie
Hoe gaat het vandaag @Mevrouw Pløp ? Vannacht wel weer goed geslapen?
Innerscoop
Bewuste gebruiker
Gebrek aan zelfliefde dus. Ik kan uit ervaring zeggen dat voldoende zelfliefde een huge verschil kan maken.
Tip die ik altijd geef: plak een post-it op je spiegel met "ik hou van jou" op je spiegel.
Kijk dagelijks in die spiegel en zeg dat je van je houdt.
Doe dit minimaal een maand en observeer het verschil.
Komt goed met "ons Plopsken"
Dirkdirk
DF-koning
Dit maakt mij zo fucking sad. Echt. Dit raakt mij heel diep. Iedereen mag je. Je bent zo’n sympathieke leuke stoere chick en dat je dat zelf niet of weerstand veroorzaakt dat is om te huilen. Ik herken van mezelf (ik ben niet zo stoer en leuk als jij *dat is altijd lastig jezelf beoordelen Lets face it maar ik heb zelf enorm laag zelfbeeld). Maar hoe ik jou ken en hoe jij je leven bepaalt en inricht daar heb ik niets dan respect voor en het is misschien te begrijpen wat je voelt, die weerstand, het is moeilijk, maar echt, je bent awesome en ik bedoel niks raars ik meen het oprecht 🤝 ik wou dat ik kon geloven als mensen mij complimenteren, vaak lukt het mij ook niet.
Anyway niet over mij, dit wilde ik zeggen want ik ben fucking diep geraakt hierdoor. You bitch you shot a fucking .50 into my feelings. 😢
De bedoeling van je bericht is goed en kritisch zijn mag, maar het is in deze specifieke situatie beschreven door deze specofieke persoon een beetje ongepast. Dus ondanks dat ik begrijp waar je voor wil waarschuwen lijkt me dit niet de plek en de context om op dit aspect te gaan focussen en hameren. Kon jij niet weten als newbie, maar dan weet je het nu. @Mevrouw Pløp heeft zoals ze ook weer in dit report laat zien echt voldoende (zelf)inzicht over de jaren opgebouwd om dit zelf in te zien.
* Edit: Oh oepsie, zie nu dat er al veel meer reacties hierop waren dan ik had gezien, dus mijn comment was wellicht onnodige herhaling.
Laatst bewerkt:
Ik heb zelf last van (vrij extreme) minderwaardigheid, hier ook al langdurig therapie voor, en deze tip hoor ik vaak van allerlei mensen (“Plak een post-it op de spiegel met ‘ik hou van jou’ en zeg dit tegen jezelf”). Dat heeft altijd zo’n allergie bij mij opgeroepen. Dat is geen kritiek op jou; het werkt gewoon niet of zelfs averechts (bij mij). Dat voelt zo fake en ongemeend en ongemakkelijk, dat ik er gewoon alleen maar meer weerstand en weerzin ten opzichte van mezelf van krijg. Ik hoef niet van mezelf te houden, en wil dat dus ook helemaal niet tegen mezelf zeggen. Ik wil mezelf kunnen verdragen. Dat zou al heel wat zijn.
Niet om het topic van Plop te kapen, maar dit soort trucjes werken meestal echt niet bij structurele, diepgewortelde issues met zelfwaarde. Hoe goed bedoeld ook.
Innerscoop
Bewuste gebruiker
@Roze Olifant
Voor veel mensen roept deze oefening aanvankelijk weerstand op.
Nu denk ik dat het voor Plop een goede oefening kan zijn omdat zij rationeel wel kan bedenken dat ze liefde verdient.
Andere vorm van deze oefening is om jezelf complimenten te geven, of cadeautjes, maar dan wel echte, geen drugs, meer een momentje voor jezelf of een lekker theetje oid.
Oftewel, gedraag je in elk geval alsof je van jezelf houdt of, als dat teveel is. Gedraag je alsof je jezelf accepteert en je een plekje op deze wereld verdient.
Ik hoop dat je op een dag tot zelfliefde kan komen, in mijn ogen ben je als mens niet compleet als je dat niet hebt.
Voor veel mensen roept deze oefening aanvankelijk weerstand op.
Nu denk ik dat het voor Plop een goede oefening kan zijn omdat zij rationeel wel kan bedenken dat ze liefde verdient.
Andere vorm van deze oefening is om jezelf complimenten te geven, of cadeautjes, maar dan wel echte, geen drugs, meer een momentje voor jezelf of een lekker theetje oid.
Oftewel, gedraag je in elk geval alsof je van jezelf houdt of, als dat teveel is. Gedraag je alsof je jezelf accepteert en je een plekje op deze wereld verdient.
Ik hoop dat je op een dag tot zelfliefde kan komen, in mijn ogen ben je als mens niet compleet als je dat niet hebt.
Om hier even op in te haken:
Ik denk hier precies hetzelfde over. Fijn dat het voor sommigen werkt, maar bij mij werkten dat soort dingen averechts.
Maar juist wat je zegt: mezelf kunnen verdragen, dát werkt(e) voor mij. Niet alleen als eindstation, maar als weg om uiteindelijk zelfliefde te kunnen geven/ontvangen. Want dat geloof ik dan wel weer: dat niet gestopt "moet" worden bij slechts jezelf verdragen. Het leven is er niet om overleefd te worden, maar om geleefd te worden. Alleen, voor sommigen is direct zelfliefde een stap te snel. Een meer neutrale beschouwing van jezelf en wat er in je omgaat kan een stepping stone zijn naar zelfliefde.
Dit kan ook wel weer werken soms. Maar voor de ene makkelijker dan de andere. En voor sommigen alleen op goede momenten.
Een beetje het 'fake it until you make it' principe.
Dirkdirk
DF-koning
Tegeletje. Mooie vent jij. Don’t change. Keep philosophical beauty in here 🥲
Ik heb jaren lang “overleefd”. Ik las het en dacht wat een hel was dat. Gewoon doen wat je moet doen om niet dood te gaan en verder niets meekrijgen van het gift dat uiteindelijk het hele doel van alles is: rust acceptatie en compassie.
Oh je zweeft alweer weg, laters 👋
Ik ga vanavond even uitgebreider op dingen in. Voor nu wil ik alleen even kwijt dat ik net de eerste inhoudelijke sessie van traumatherapie heb gekaapt. Met de billen bloot gegaan over afgelopen weekeind en helemaal eerlijk geweest. En ze hebben me er niet uitgeflikkerd. Er gaat wel het e.e.a. veranderen, in goede zin 
Dirkdirk
DF-koning
Trots op je. 🤝 je kan dit aanIk ga vanavond even uitgebreider op dingen in. Voor nu wil ik alleen even kwijt dat ik net de eerste inhoudelijke sessie van traumatherapie heb gekaapt. Met de billen bloot gegaan over afgelopen weekeind en helemaal eerlijk geweest. En ze hebben me er niet uitgeflikkerd. Er gaat wel het e.e.a. veranderen, in goede zin
MR_CHIP
Badass junkie
you got thisIk ga vanavond even uitgebreider op dingen in. Voor nu wil ik alleen even kwijt dat ik net de eerste inhoudelijke sessie van traumatherapie heb gekaapt. Met de billen bloot gegaan over afgelopen weekeind en helemaal eerlijk geweest. En ze hebben me er niet uitgeflikkerd. Er gaat wel het e.e.a. veranderen, in goede zin
Goed gezegd, helemaal mee eens.
Zweevteev
Wijs gebruiker
Love it wanneer mensen aan mij denken bij de drang om te poepen.
MR_CHIP
Badass junkie
sorry ja haha tegen jou
ik hou van je dirkjan haha mede vanwege deze dingen en je uitleg over bepaalde dingen echt blij dat je niet die ban heb gepakt/gekregen
Innerscoop
Bewuste gebruiker
Ehhmm...
Ach, Tja, kan als zelfliefde gerekend worden
Innerscoop
Bewuste gebruiker
Precies dat idd
Dirkdirk
DF-koning
Jezus christus wat een gedoe ik maakte oprecht een fout, ik zat in het verkeerde topic, heb alles verwijderd en bied nogmaals mijn excuus aan. Dat je dat uberhaupt denkt dat ik dat express doe, donder toch op. Kan je jou reactie ook even weghalen met mijn quote? Plop je weet toch heus wel dat het een fout was. Komaan.
Hoop dat je beter voelt btw.
Laatst bewerkt:
Ben ik weer. Ik zag enorm tegen de sessie op, want ik was er gewoon nog niet klaar voor. Was heel erg in dubio of ik wilde vertellen over mijn LSD-misstap of niet, of ik mijn behandeling ermee op het spel zou zetten, heel erg bang voor een oordeel. En er zit veel schaamte en een gevoel van falen.
Op de vraag hoe het sinds vrijdag was gegaan begon ik met "Niet zo heel fantastisch...", daarna rolde eigenlijk alles er zo uit. Na mijn relaas was ging het eerst vooral over 'hoe kunnen we crisis voorkomen?' en was er even twijfel of we de behandeling in deze intensiteit door moeten zetten. Gaandeweg veranderde dat. We moeten absoluut in de gaten houden of het vol te houden is, maar we blijven wel de grens opzoeken. Deze heftigheid maakt kwetsbaar, die kwetsbaarheid is nodig voor herstel. Niks geen oordeel, niemand boos, geen behandeling gestopt, geen zes jaar huisarrest.
Veel gesproken over mijn blokkades op het gebied van het voelen van emoties. Het lijkt me ontzettend fantastisch om emoties zo te kunnen doorvoelen dat er daadwerkelijk crisis is, om te kunnen gillen, schreeuwen of huilen, om de hele wereld de touwtering te laten krijgen omdat er even niets anders bestaat dan je emoties. Om een bord naar iemands hoofd te smijten omdat je ontiegelijk kwaad bent. Maar ik kan het niet, het kan en mag er niet zijn. Dat geeft ook aanleiding om niet zo hard in te zetten op het proberen te voorkomen van crisis, maar wel op het proberen te voorkomen van dissociatie. Dissociatie heeft zijn functie gehad, maar is nu niet meer functioneel. Het is namelijk nu wél veilig om te voelen. Therapeute gaat nog met andere therapeuten in overleg wat de juiste weg is. Of er bijvoorbeeld ook nog iets te doen is op het vlak van lichaamswerk (als in: bij mij is daar genoeg te doen, maar of zij dat ook kunnen bieden). De PMT die ik nu krijg is te oppervlakkig. Traumabehandeling word waarschijnlijk een mix van exposure op trauma en EMDR op blokkades. Ze moeten een beetje creatief denken, want ik ben ingewikkeld.
Het LSD-avontuur zelf hebben we niet zozeer besproken, wel een aantal dingen eruit mee genomen (wie zei het hier? "never waste a good crisis"). Ik heb niet hoeven zeggen dat ik het nooit meer zal doen, maar vooral als opdracht gekregen om vooral alles te blijven delen. Omdat deze actie evengoed voort kwam uit trauma, omdat er geen goed of fout is, omdat ze me alleen kunnen leren kennen als ik open ben. En omdat dit echt niet het allerraarste of ergste is wat ze hebben gehoord.
Komende week wil ik nog graag met mijn moeder in gesprek. Dat vind ik doodeng, maar die angst ligt volledig bij mij. Ik wil graag open naar haar zijn en weten wat ze zou doen als ik haar zou bellen terwijl ik iets stoms heb gedaan. Want wat had ik ontzettend graag gehad dat ik haar zondag had durven bellen toen ik wist dat het een shitshow zou worden, zodat ze in mijn buurt had kunnen zijn, me af en toe even vast had kunnen houden. En ik weet dat zij dat ook ontzettend graag gewild zou hebben. Dat ik haar vertrouwen dat ik altijd verantwoord met drugs om ga dan beschaam, dat is dan maar even zo.
Ik ben heel blij dat het vandaag wat rustiger was in mijn hoofd. De tranen zitten nog hoog en voel me nog steeds wat vervreemd (vaak zo na extreem dissociëren), maar ik voel me wat minder overspoeld. Vooral heel erg moe. Vanavond een poging in bed te slapen ipv op de bank.
Ik reageer morgen op berichten, heb ze allemaal gelezen
Op de vraag hoe het sinds vrijdag was gegaan begon ik met "Niet zo heel fantastisch...", daarna rolde eigenlijk alles er zo uit. Na mijn relaas was ging het eerst vooral over 'hoe kunnen we crisis voorkomen?' en was er even twijfel of we de behandeling in deze intensiteit door moeten zetten. Gaandeweg veranderde dat. We moeten absoluut in de gaten houden of het vol te houden is, maar we blijven wel de grens opzoeken. Deze heftigheid maakt kwetsbaar, die kwetsbaarheid is nodig voor herstel. Niks geen oordeel, niemand boos, geen behandeling gestopt, geen zes jaar huisarrest.
Veel gesproken over mijn blokkades op het gebied van het voelen van emoties. Het lijkt me ontzettend fantastisch om emoties zo te kunnen doorvoelen dat er daadwerkelijk crisis is, om te kunnen gillen, schreeuwen of huilen, om de hele wereld de touwtering te laten krijgen omdat er even niets anders bestaat dan je emoties. Om een bord naar iemands hoofd te smijten omdat je ontiegelijk kwaad bent. Maar ik kan het niet, het kan en mag er niet zijn. Dat geeft ook aanleiding om niet zo hard in te zetten op het proberen te voorkomen van crisis, maar wel op het proberen te voorkomen van dissociatie. Dissociatie heeft zijn functie gehad, maar is nu niet meer functioneel. Het is namelijk nu wél veilig om te voelen. Therapeute gaat nog met andere therapeuten in overleg wat de juiste weg is. Of er bijvoorbeeld ook nog iets te doen is op het vlak van lichaamswerk (als in: bij mij is daar genoeg te doen, maar of zij dat ook kunnen bieden). De PMT die ik nu krijg is te oppervlakkig. Traumabehandeling word waarschijnlijk een mix van exposure op trauma en EMDR op blokkades. Ze moeten een beetje creatief denken, want ik ben ingewikkeld.
Het LSD-avontuur zelf hebben we niet zozeer besproken, wel een aantal dingen eruit mee genomen (wie zei het hier? "never waste a good crisis"). Ik heb niet hoeven zeggen dat ik het nooit meer zal doen, maar vooral als opdracht gekregen om vooral alles te blijven delen. Omdat deze actie evengoed voort kwam uit trauma, omdat er geen goed of fout is, omdat ze me alleen kunnen leren kennen als ik open ben. En omdat dit echt niet het allerraarste of ergste is wat ze hebben gehoord.
Komende week wil ik nog graag met mijn moeder in gesprek. Dat vind ik doodeng, maar die angst ligt volledig bij mij. Ik wil graag open naar haar zijn en weten wat ze zou doen als ik haar zou bellen terwijl ik iets stoms heb gedaan. Want wat had ik ontzettend graag gehad dat ik haar zondag had durven bellen toen ik wist dat het een shitshow zou worden, zodat ze in mijn buurt had kunnen zijn, me af en toe even vast had kunnen houden. En ik weet dat zij dat ook ontzettend graag gewild zou hebben. Dat ik haar vertrouwen dat ik altijd verantwoord met drugs om ga dan beschaam, dat is dan maar even zo.
Ik ben heel blij dat het vandaag wat rustiger was in mijn hoofd. De tranen zitten nog hoog en voel me nog steeds wat vervreemd (vaak zo na extreem dissociëren), maar ik voel me wat minder overspoeld. Vooral heel erg moe. Vanavond een poging in bed te slapen ipv op de bank.
Ik reageer morgen op berichten, heb ze allemaal gelezen
Laatst bewerkt:
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Ik heb anders behoorlijk wat mensen met dit trucje op zien knappen die serieuze issues hadden met eigenwaarde. Maar ècht serieuze issues met eigenwaarde.
De voorwaarde is wel dat je er voor open moet staan en het uiteindelijk ècht moet gaan menen. En het openstaan voor dit soort dingen, gebeurt vaak pas als je je nederlaag volledig hebt toegegeven en je dan dus volledig kan overgeven aan dit soort 'domme' suggesties. Want ja, dit soort suggesties zullen de eerste weken echt als heel dom aanvoelen.
M.a.w. vaak zijn hier meerdere crises voor nodig. Anders staat je ego je in de weg.
Wil niet zeggen dat het voor jou kan werken. Maar om te zeggen dat het helemaal niet werkt voor diepgewortelde issues met eigenwaarde lijkt me ook niet op zijn plek.
Het is niet zozeer dat het dom aanvoelt. Meer gewoon zinloos. Ik vind het voor mijzelf een van de vele dooddoeners. Net als “Bekijk de zaak eens van de zonnige kant” als je depressief bent. Ik heb in mijn eigen therapieën een psycholoog ook nog niet horen suggereren dat ik elke dag tegen mezelf in de spiegel zou kunnen proberen te zeggen dat ik van mezelf houd. Dat is ook niet mijn streven/therapiedoel, om van mezelf te houden zoals ik van anderen kan houden. Ik zou zoals gezegd al tevreden zijn met een zekere neutraliteit naar mezelf toe, en dat lukt al niet. Ik vind ‘zelfacceptatie’ sowieso een fijnere term dan ‘zelfliefde’.
Ik snap niet zo goed hoe het met ego te maken heeft als deze opdracht je een beetje jeuk geeft? Ik vind het niet fijn om compleet ongemeend tegen mezelf te moeten zeggen dat ik van mezelf hou.
Ik zeg niet dat voor anderen nooit kan werken, in de context van een bepaalde therapie, of als ‘van jezelf houden’ echt jouw doel is kan dat waarschijnlijk zeker. Maar ik geloof dat als je je hele leven al met diepgewortelde minderwaardigheidsgevoelens in de knoop zit, dat je meestal wel grotere (therapeutische) interventies nodig hebt - en dan nog is het een zeer hardnekkig iets - dan een ritueel van dagelijks tegen de spiegel zeggen dat je van jezelf houdt. Ik vond hoe @Mindless het beschreef wel treffend: dat het een proces is en dat daarin verschillende, soms langdurige of complexe, stappen nodig zijn.
Dirkdirk
DF-koning
Als het leven constant ellende en wanhoop geeft dan heeft een push naar positiviteit nul zin maar juist erkennen en accepteren en begrijpen dat een depressie je verkrampt en verblind en dat het oké is en dat het er mag zijn.
“Always look on the bright sight of life”.
Met een depressie heb je ogen met -10 en is er niks te zien van dar
Het is ook wel een beetje een semantisch iets, want wat is zelfacceptatie, anders dan zelfliefde. Helaas hebben we in de maatschappij bij "liefde" ook gauw een associatie met meer uitbundige vormen daarvan, bijvoorbeeld romantische liefde. Terwijl (imo dan hè) heel kalm jezelf en je persoonlijke eigenschappen accepteren al gewoon echt liefde is. Het kan dan nog wel zo zijn dat dit wat neutraal en kil aanvoelt en ik begrijp ook dat je zegt dat je streven niet beslist is om van jezelf te houden, maar eenmaal op dat punt van zelfacceptatie, hoef je in principe (in mijn ervaring) nog maar een kleine glimlach op je gezicht te brengen (misschien zelfs een heeel klein beetje geforceerd) en het gevoel van liefde kan er dan ook zo bij komen. Bovendien, er is altijd een aantrekking terug naar liefde. We kunnen het tijdelijk niet in ons hoofd hebben, maar het is je thuis en dat blijft je terug roepen naar zichzelf.
Wat ook zo is imo: zelfacceptatie zonder liefde, dus meer neutraal aanschouwen en accepteren van jezelf: is de hard way. Zelfacceptatie mét liefde (meer het gevoel in jezelf oproepen, aan jezelf geven en van jezelf ontvangen) maakt ditzelfde proces veel makkelijker, op momenten zelfs enorm prettig. Desondanks begrijp ik je insteek, want ik ben dus ook het type die dan nóg vaak voor de hard way heeft gekozen en soms nog steeds, tegen beter weten in zelfs. Om wat jij zegt: het kan geforceerd aanvoelen om mezelf echt liefde te geven als ik niet in die mood ben.
Ik vul misschien een beetje voor hem in (zeg het als ik dat doe @LucidLucy), maar volgens mij doelt hij erop dat het enige dat ons in de weg staat van onze eigen liefde ervaren, het ego is. Want in werkelijkheid is die liefde in elk moment direct beschikbaar. En hoewel ik het met je eens ben dat dat "fake it until you make it" makkelijk een beetje jeuk kan geven: niet oprecht aanvoelt, kan het ook heel snel omslaan in het daadwerkelijk echt menen, want de liefde is hier.
Maar goed, ik heb denk ik wel duidelijk gemaakt dat ik ook weleens last van die jeuk heb dus.
Er zijn denk ik alleen maar zoveel stappen nodig als dat we er zelf voorwaarden aan stellen. De liefde is hier aanwezig bij stap 0. Er is absoluut niets nodig om daar te komen. Maar als we willen, kunnen we eerst een heel pad afleggen, als dat beter voelt voor ons. Dan zal later in de toekomst ergens op het punt gekomen worden dat we ons klaar voelen om het toe te laten. De liefde wacht wel. Het gaat nergens heen, want het is jezelf.
Wij hebben de vrijheid om uit te stellen om terug te komen naar onszelf, naar liefde. Helaas vaak met grote consequenties als we dat uitstellen. Maar zonder dat zou er ook geen keuzevrijheid bestaan.
Innerscoop
Bewuste gebruiker
@Mevrouw Pløp
Behoorlijke therapeutische rollercoaster dus.
Knap van je dat je het aangaat.
Gelukkig begin je weer wat te stabiliseren.
Sterkte he.
Behoorlijke therapeutische rollercoaster dus.
Knap van je dat je het aangaat.
Gelukkig begin je weer wat te stabiliseren.
Sterkte he.
De beschrijving van wat je voelde tijdens de trip als gevolg van wat je ooit is aangedaan raakte me. Dat gebeurt me zelden bij het lezen van tekst. Dat verraadt talent. Je verdient niet alleen daarom, maar ongetwijfeld ook om veel andere kenmerken die jou maken tot wie je bent, een beter zelfbeeld. Helaas is dat het destructieve gevolg van trauma, die stem: "ben ik wel goed genoeg?"; "hoe kan ik andermans liefde ooit waard zijn?"; "waarom voel ik me altijd anders?"; "waarom anderen wel en ik niet?" Bewonderenswaardig dat je daarmee aan de slag bent in een therapeutische setting en ook dat je zo open hierover durft te schrijven op een forum waar men je inmiddels duidelijk vrij goed kent. Ik heb ook weleens iets gedeeld via DF, maar dat is toch veel minder kwetsbaar als je eens in de zoveel tijd even langswipt. Dat jij dat zomaar doet richting leden die je inmiddels tamelijk goed kent getuigt van meer kracht dan je jezelf toedicht.
Iedere dag een stapje verder in de juiste richting. Fortitudine vincimus.
Iedere dag een stapje verder in de juiste richting. Fortitudine vincimus.
Metalcored00d
Bewuste gebruiker
WOW, @Mevrouw Pløp, jij hebt in dit report prachtig beschreven wat mijn haat- en liefdesverhouding met LSD verklaart en door jouw report te lezen lijk ik beter te begrijpen waar mijn interesse voor dit middel vandaan komt... Ik herken zeker de fine line tussen automutilatie en de drang naar trippen. Je uitleg van dissociatie was spot-on: ik besef dit tijdens mijn trips, maar had nog niet beseft dat ik ervoor al aan het dissociëren was. Wat zijn daar indicatoren van die ik kan spotten alvorens het "te laat" is?
Bedankt om hier zo open en bloot over te schrijven, ondanks de diepe traumatische inhoud. Erg relateerbaar allemaal :/ zeker ook die drang om verbinding te maken met anderen en te beseffen dat dat even niet gaat.
.
Bedankt om hier zo open en bloot over te schrijven, ondanks de diepe traumatische inhoud. Erg relateerbaar allemaal :/ zeker ook die drang om verbinding te maken met anderen en te beseffen dat dat even niet gaat.
Dit! Dat vat veel van mijn LSD-ervaringen samen
.
