Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?
Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!
Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een alternatieve webbrowser te gebruiken.
[Triggerwarning] 50ug 1P-LSD, wanneer leek dat een goed idee?
Zoals algemeen bekend gebruik ik zelden drugs. Als ik drugs gebruik is dat vaak LSD, vrijwel altijd met een therapeutische of introspectieve intentie. Een lage dosis LSD heeft me meer dan eens ergens doorheen geholpen waarvan ik nog niet wist dat ik er tegenaan zat te hikken. Ik heb ook eerder microdoses gedaan als ongeveer alle seinen op rood stonden. Dat leverde dan absoluut een moeilijke dag op, maar wel altijd met een waardevolle opbrengst. Over vandaag ben ik er nog niet helemaal of er überhaupt één hersencel actief is geweest bij de beslissing LSD te nemen. Ik gebruik dit report vooral om alles inclusief aanloop en context op een rijtje te krijgen voor mezelf. Wees gewaarschuwd, er kunnen stukjes in zitten die heftig zijn om te lezen. En mij kennende zal het wel een longread worden. Geen zin in? Scroll door naar de tl;dr.
Mogelijk haal ik later nog wat weg ivm persoonlijke lading, gelieve quoten te beperken tot steekwoorden/zinnen.
Afgelopen week was pittig. Het heel snel naderende afscheid van de hond van mijn ouders, wat extreem onrechtvaardig voelde. Daarover elke dag contact met mijn moeder, waarin ik als 'blik met iets meer afstand' de rol nam van het bewaken van het comfort van de hond, zonder daarbij de emoties van mijn moeder uit het oog te verliezen. Vrijdag de eerste afspraak van mijn intensieve traumabehandeling. Ook heel spannend. Waar ik me normaal vrij onaangedaan door zo'n gesprek weet te loodsen (valkuil) werd ik nu meteen een aantal keer klem gezet en ervoer ik voor het eerst dat er dingen waren die ik niet wilde zeggen of waar ik me extreem ongemakkelijk bij voelde. Op de kop naar huis, maar dan anders. Even later een afspraak met een nieuwe ondersteunende hulpverlener, waar ik me nog niet genoeg op mijn gemak voelde me helemaal bloot te geven over mijn mentale staat op dat moment. Aansluitend daarop door naar mijn ouders, nog even knuffelen met de hond en door naar de dierenarts. Objectief gezien is de hond heel rustig en vredig ingeslapen, heeft ze snoepjes gegeten totdat ze te slaperig werd. Haar hoofd in mijn moeders handen gelegd en haar ogen dichtgedaan voor een dutje waarvan zij nog niet wist dat het voor altijd zou duren. Maar gevoelsmatig... Een intens verscheurde Plop.
Weinig tijd om bovenstaande te verwerken, want er moesten boodschappen worden gedaan en een tas worden ingepakt voor een dag demonstreren in Den Haag. Vrienden vroegen zich nog af of ik wel moest gaan, ik heb zelf (te) weinig tijd genomen om daarbij stil te staan. Ik denk dat ik ook liever niet wilde worden ingehaald door mijn emoties, dus vol gas vooruit. Pas de ochtend daarna in de trein had ik wat tijd om het e.e.a. te overdenken, maar toen was ik al onderweg dus hey ho, let's go. Een mening over die demonstratie mag hier trouwens compleet achterwege worden gelaten. Ga er maar vanuit dat ik me terdege bewust ben over de verschillende meningen daaromtrent, en dat ik op heel veel andere momenten en plekken graag in gesprek ga, maar laat dit topic alsjeblieft mijn safe space zijn. Na een intense dag kwam ik alleen thuis en zorgde een externe trigger voor een neerwaartse spiraal. Uiteindelijk onrustig geslapen met intense dromen met intense emoties.
Gezien de gebeurtenissen van afgelopen week en het gebrek aan tijd om die te verwerken was ik erop voorbereid dat vandaag geen leuke dag zou worden. Maar ik was niet voorbereid op de mate van verwarring en wazigheid waarmee ik vanmorgen wakker werd en die ook aan bleef houden. Tussen het lamzakken en hondjes knuffelen door las ik de informatie over mijn behandeling door. En daar braken de dijken door. Huilbui #1 (ik waarschuw vast: die tel gaan we kwijtraken). Waar precies op deze ochtend/middag het idee LSD te nemen mijn brein in sloop weet ik niet. Ik kan me wel herinneren dat ik een paar keer heb gedacht 'hey hallo, vet slecht idee, nee'. Niet hard genoeg gedacht blijkbaar. Met de eerste 25ug al een tijdje onder mijn tong ga ik rond 15u even op bed liggen. Ik sta stil bij de emoties die ik voel: we duiken er head first in vandaag. Niet veel later voel ik handen langs mijn lijf. Een bekende herbeleving, maar hoe echt hij voelt is nieuw. Waar ik ze normaal stil liggend aan kan gaan, voel ik mijn lijf nu schokken. Dan volgt een volgende bekende herbeleving: twee handen om mijn keel. Ik moet moeite doen te blijven ademen. De behoefte aan iemand naast me die deze herinneringen kan overschrijven of verdringen is groot. Been there, done that, werkt niet. Die wetenschap maakt de eenzaamheid niet minder. Huilbui #2. 'Alles mag eruit, laat het maar gaan'. De intentie is gezet. De gedachte achteraf hierbij: 'be careful what you wish for'.
Overtuigd dat ik van de 25ug LSD niets ga voelen en dat het (blijkbaar) nog head firster kan leg ik de tweede 25ug onder mijn tong. Ik twijfel nog of ik in verband met tolerantie niet nog meer moet nemen, gewoon de rest van de zegel? Ik denk dat ik mijzelf nog heel lang dankbaar blijf van mijn vrekkige gedachte dat het zonde van de rest van de zegel zou zijn, dus dat vandaag gewoon een verloren dag is. Met die acceptatie trek ik om 15u30 mijn schoenen aan en lijn ik de honden aan voor een wandeling - die moeten er toch een keer uit. Ik kan geen koptelefoon met juiste adapter of draadloze oortjes vinden, dus zonder muziek op pad. Boeit niet, want van die LSD ga ik toch niets voelen. Zo uitgetypt lijkt dit een vrij coherent verhaal, maar de mate van verwarring was hier onverminderd groot. Ik ben de hele dag al niet echt op deze planeet.
Halverwege de wandeling voelt het of mijn hele hoofd van binnen opzwelt. Mijn keel en neus haperen bij elke ademhaling alsof ik snotverkouden ben, mijn ogen voelen alsof ik een enorme hooikoortsaanval heb, zo dik. Dit herken ik uit de trip met @Roze Olifant. Het eerste moment dat ik denk: 'this is gonna be a shitshow'. Reutelend als een vis op het droge hobbel ik verder. Enerzijds voel ik mijn lijf niet, geen enkele verbinding met de voeten die ik onder me heen en weer zie gaan. Anderzijds ben ik me ontzettend er ontzettend bewust van dat ik het bloedheet heb en het zweet over mijn rug gutst.
Ik merk dat ik schaamte voel over dingen die ik denk of voel. Experiment: denk alles wat je denkt en voel alles wat je voelt. Ik lach mezelf een klein beetje uit als ik me besef hoeveel schaamte ik voel over hele normale dingen en ik moet een beetje huilen als ik besef hoe moeilijk ik het vind om het onderscheid te maken tussen de slachtofferrol aannemen en slachtoffer zijn. Ik wil het allebei niet, maar traumaverwerking begint bij de acceptatie dat er gebeurtenissen zijn geweest waarbij ik slachtoffer was. Er zijn mij dingen aangedaan. Ik word misselijk, sta een paar keer te kokhalzen. Er passeert een moment dat ik mijn sluitspier even heel snel moet herinneren aan zijn functie, mits ik het voorbeeld van @Zweevteev niet wil volgen. En ik heb een lichte broek aan dus dat wil ik heel graag niet. De Labrador sleurt me bijna mee het water in, het allerliefst was ik met haar mee gegaan. Zo warm. Toch trek ik haar terug, genoeg gezwommen, ik wil naar huis, ik voel me ontzettend slecht. Ondertussen lees ik een appje van mijn buddy van gister. Die heeft afgelopen nacht een innige relatie gehad met de toiletpot, of het goed met mij gaat. Ik hoop van harte dat we dit niet gaan doen. Alles mag eruit behalve de inhoud van mijn maag en darmen. Hier ergens komt huilbui #3 voorbij, voor een extra dramatisch 'reutelende vis op het droge'-effect.
Thuis aangekomen probeer ik de honden af te drogen maar dat lukt niet. Het lijkt of ik geen contact heb met mijn lijf, ik voel mijn handen niet. Ik heb er ook helemaal de kracht niet voor en ik geef het op. De geur van natte hond is zo intens dat ik met medeneming van een appel en een leeg glas - ik heb nog niets gedronken vandaag - naar boven vlucht en een bad aan zet. Het koortsige gevoel blijkt ondertussen gewoon te kloppen, mijn temperatuur is 38 graden. Voor mijn gevoel heb ik uren gewacht en honderd dingen gedaan wanneer ik rond 17u weer de badkamer in loop en mijn gore zweetkleren uittrek om me vervolgens te laten zakken in een laagje water waarin je een peuter nog niet zou kunnen verzuipen. Met mijn armen om mijn benen en mijn hoofd op mijn knieën wacht ik tot het waterpeil stijgt. Ik voel me een kwetsbaar hoopje mens. Huilbui #4. Deze gaat nog redelijk beschaafd. Voor de zoveelste keer bedenk ik me dat het heel handig zou zijn als je in je hoofd op een 'Record'-knop zou kunnen drukken zodat alle gevoelens en gedachten opgenomen worden om ze later, nuchter, terug af te spelen. God, wat zou dat bijdragen aan mijn herstel. Maar de recordknop is er niet en ik ben te verward om dingen op papier te zetten.
Mijn bad is voorzien van een thermostaatkraan, maar zoals gewoonlijk onder invloed van LSD is mijn innerlijke thermostaat in staat om me te voorzien van een prachtig setje brandwonden. Ondanks mijn broeierige zweterigheid heb ik het koud. Een kou die niet te verwarmen is. Dat weet ik, dus ik weersta de verleiding om het bad met heet water bij te vullen totdat ik het wél lekker warm heb. Warm maar te koud. Ik voel me bij lange na niet genoeg, maar tegelijk ook veel te veel. Te goot en te klein. Dat ik nergens een uitgesproken standpunt inneem maakt dat ik nergens echt bij hoor. Dat ik maar zelden drugs gebruik maakt dat ik er op DF een beetje buiten val. Maar dat ik soms drugs gebruik maakt ook dat ik bij mensen die daar tegen zijn buiten de boot val. Dat zeer gematigd klimaatactivist ben maakt dat ik het gevoel heb me te moeten verantwoorden naar mensen (waaronder ook vrienden) die tegen de acties waaraan ik mee doe zijn, maar ook naar de mensen wáármee ik de acties doe. En ondertussen zie ik de agenten die tegen ons zijn en elke wegwerpponcho die ze zien zullen gebruiken om dat uit te spreken, maar ik zie ook de agenten die gemoedelijk toe staan te kijken, twee ouderen die aangeven mee te willen doen onder de afzetting door helpen, die zeggen 'als je hier toch bent kun je er maar beter wat moois van maken'. En ik zie heel bewust ook de agenten die zodra er langs het fietspad een scootertje bij de scooterbrigade - waar af en toe een shawl nog even extra hoog over de neus wordt opgetrokken - aansluit zich omdraaien om dat in de gaten te houden. De agenten die, als er een mongool besluit gas te geven vóór mij op de eerste rang staan om dat op te vangen. Ik voel de positie waar ik die agent in breng en ondanks dat dat zijn werk is (en hij dat ook uitspreekt) vind ik daar wat van. Dat ik altijd overal in het midden sta, maakt dat ik altijd overal buiten val. En meestal laveer ik daar prima tussendoor en ben ik blij me niet aan de mening van een groep te hoeven conformeren, maar op dit moment voel ik vooral het erbuiten vallen. Huilbui #5.
Inmiddels begint een stormvloed aan emoties het over te nemen. Dit zou een prima moment zijn geweest om hulp te bellen en in tegenstelling tot de normale gang van zaken wil ik dat ook. Maar ik heb drugs op. De behoefte aan contact is groot, maar mijn gedachten niet coherent genoeg om contact te leggen. In eerste instantie gedachteloos laat ik mijn handen langs mijn been gaan. Het valt me op dat ik een grotere afstand voel dan normaal. Zowel mijn handen als mijn been zijn niet van mij, maar als dat zo was zou ik het helemaal niet voelen en ik voel het wel, dus heh? Zonder LSD is er ook een afstand trouwens: ik raak mezelf aan zoals een arts zijn (of haar) patiënt. Absoluut geïnteresseerd, maar ook absoluut gespeend van elke vorm van liefde. Deze benen hebben zo weinig liefde ontvangen. Niet omdat niemand ze liefde wilde geven, maar omdat ik het ze zelf, mij zelf, niet kon geven. En omdat ik het niet of moeilijk kan ontvangen. De ontvanger is kapot. Stond al op de lijst voor therapie om te repareren. Niet letterlijk. Huilbuien volgen elkaar inmiddels in rap tempo op. Van stil huilen naar zacht snikken tot lange uithalen. Ben ik even blij dat mijn huisgenoot er niet is.
Mijn vingers gaan langs de littekens van vroeger. Misschien is de poging van destijds om iets van de gevoelens die achter metersdik matglas verstopt zaten te voelen het meest intense wat mijn brein en lijf ooit bewust met elkaar hebben uitgewisseld.
De behoefte aan contact word steeds groter en het besef dat ik niet weet hoe ook. Ik wissel een paar berichtjes uit met @Zeehond maar wil hem niet ongerust maken. Hij appt 'dit is tijdelijk' en ik denk 'neehoor vriend, dit gaat nooit voorbij'. Er staat een vriend op mijn shortlist, maar daarmee heb ik al lang niet gesproken. Ik stuur hem om 18u een appje met zijn naam. Een vriend die in de buurt woont vraag ik of hij thuis is. Ik laat me drijven in bad, voel de invloed van mijn ademhaling: een heel stuk bovendrijven als ik diep inadem, bijna kopje onder als ik heel diep uitadem. Er zijn meer CEV's dan ik dacht, maar de emotie neemt het teveel over om ernaar te kijken. Zou ik diep genoeg uit kunnen ademen om te verdwijnen? Tussendoor kijk ik steeds op mijn telefoon. Ik ben inmiddels zes eeuwen ouder, maar het is pas 3, 5, 6 minuten later. De tijd is kapot. Elke keer als ik denk dat het huilen klaar is begint het opnieuw. Het vraagstuk over hulp vragen terwijl ik drugs heb gebruikt speelt nog steeds, maar ik besluit halfslachtig dat ik het op zijn minst verdien hulp te vragen. Ik bel de eerste vriend, maar hang ook weer op voor hij op kon nemen. Hij appt en ik app terug of hij vanavond toevallig niets te doen heeft. Om me vervolgens te beseffen dat dit voor iemand die gemiddeld na 3 maanden terug appt absoluut geen duidelijke hulpvraag is. "Hoezo is het zo moeilijk om hulp te vragen?" stuur ik er achteraan. Ondertussen heb ik de stop uit het bad getrokken en probeer ik op te staan. Het lukt niet. Met geen mogelijkheid.
Ik mis iemand in huis die je soms tegen het lijf loopt (of zich af zou vragen waarom da fuq zijn chick zit te janken in de badkamer) en die je gewoon even vast kan houden. En iemand die me uit het bad zou kunnen vissen. Want de vriend die ik probeerde te bellen voel ik me absoluut comfortabel bij om hem onder te snotteren en te kwijlen en hij zou me met alle liefde vasthouden tot ik eindelijk uitgedroogd/opgedroogd was, maar hij heeft geen huissleutel. Zo af en toe doe ik een verwoede poging op te staan maar tevergeefs. Meer huilen, spugen, kokhalzen. Alles mag eruit, laat het maar gaan.
Uiteindelijk lukt het me op te staan en af te douchen, maar daarna moet ik weer gaan zitten. Tegen de tijd dat ik uitgehuild ben is mijn handdoek grotendeels volgesnotterd en ben ik grotendeels opgedroogd. De andere handdoek pak ik voor mijn haar, maar ik droog me routinematig toch verder af en zoek schone, zachte kleren. In mijn babyroze trainingsbroek én roze enorme fleece hoody stommel ik de trap af, in de lach schietend bij de gedachte dat ik in deze outfit de deur open zou moeten doen. Mijn standaard is niet hoog, maar hier moeten we wel wat op bedenken áls er iemand komt. De andere vriend appt terug, laat vervolgens weten dat hij me nu niet op kan vangen, maar blijft wel oppervlakkig in gesprek. Met de honden nog nat en stinkend erbij op de bank (ze voelen zich de koning te rijk dat ze aan die afdroogbeurt zijn ontkomen én toch op de bank mogen) begin ik heel langzaam te landen. Ik ben doodmoe.
Het liefst zou ik even met mijn moeder bellen, gewoon even menselijk contact. Ik heb vandaag nog geen andere stem gehoord dan die van mijzelf. Ik probeer het bij een paar vrienden, maar wederom zonder duidelijke hulpvraag. Het resultaat: ik bel morgen met heel veel mensen.
Tl;dr:
Inmiddels, nu ik weer gewoon ben ingeplugd bij planeet aarde, heb ik me gerealiseerd dat ik gisteravond al ben begonnen met dissociëren en dat ik vanmorgen nog meer gedissocieerd wakker ben geworden. In de waas daarvan aan een al dan niet lage dosis LSD beginnen is objectief gezien natuurlijk ontzettend dom. Een beetje jammer dat ik in die mate van dissociatie niet zo heel capabel ben gebleken dit objectief te bekijken. Tijdens het grootste deel van deze reis was ik fysiek erg zwak. Dat herken ik vanuit dissociatie en speelde ook in mijn eerste Ayahuasca-reis een grote rol. Ik denk dat het dissociëren voor mij het effect van psychedelica flink versterkt. In dit geval heeft het goed uitgepakt. Ik ben niet gevlucht voor mijn gevoelens maar ik heb ze juist intens in de ogen gekeken en doorvoeld. Of vandaag minder dramatisch was verlopen zonder LSD is ook maar de vraag, goede kans van niet. Ik denk dat alles vandaag weliswaar op het randje van handelbaar maar toch relatief gedoseerd naar buiten is gekomen, waar ik er nuchter veel harder tegen zou hebben gevochten. Maar ik weet ook dat de actie van het nemen van de LSD vanuit hetzelfde destructieve mechanisme als automutilatie ooit en dat is iets om mee op te passen.
@Roze Olifant vroeg ergens vanavond hoe ik me nu voel. "Alsof de hele dienstregeling van de NS de hele dag over me heen is gereden zonder uitval van treinen, met uitzondering van die ene trein die ze in mijn reet hebben geparkeerd".
Spijt? Nee.
But would not recommend.
Morgen heb ik twee afspraken, dinsdag een dagje om bij te komen. Nu een poging te gaan slapen.
Maar moedig dat je je hier kwetsbaar over opstelt en een (voor mij in ieder geval) andere kant van jezelf laat zien.
Kan me ook wel verplaatsen in het moeilijk hulp vragen en ook in het tegen beter weten in toch nemen van iets en dan meer specifiek een tripmiddel. Soms is het ook gewoon niet rationeel, maar een (in mijn ervaring dan) soort hoop dat zo'n trip je door een bepaald gevoel (of juist gevoelloosheid/niet in contact te lijken staan met je lichaam) heen breekt. Maar in de praktijk lukt dat niet altijd.
Jeetje heftig om te dissociëren en dan dit mee te moeten maken. Ik heb ook wel vaak gedissocieerd maar toen gebruikte ik nog geen drugs. Maar heb ik wel andere erge dingen gedaan en ben ik zelfs een dag vermist geweest. Dapper dat je het hier deelt en dikke knuffel 💜
Hela @Mevrouw Pløp , wat een mooi, openhartig en goed geschreven report zeg! Dapper dat je ook je kwetsbare kant durft te laten zien op het forum.
Ik zou me niet teveel zorgen maken dat je er “niet helemaal bij hoort” op dit forum. Je bent de laatste maanden onze meest actieve moderator. We kunnen op dit forum alleen maar dankbaar zijn voor al die inzet! Bovendien maakt het niet uit of je incidenteel, regelmatig of excessief drugs gebruikt. Dit forum is er voor alle drugsgebruikers toch?!
Tot slot ben ik heel benieuwd hoe je achteraf tegen deze ervaring aankijkt. Ik kan me voorstellen dat lsd nemen met een dergelijke ‘set & setting’ niet per se prettig of aan te raden is. Vraag me dan toch af of je er achteraf wel iets van hebt kunnen leren wat je mee kunt nemen in je herstel en therapie…
Nu eerst maar eens goed uitrusten. Dikke knuffel van deze boom!
Sending some BigHuGs!!
En goed toch dat je eigenlijk bijna nooit geen drugs gebruikt!! 🍀
En natuurlijk nog heel veel sterkte hopelijk is er iemand in je omgeving die een beetje voor je kan zorgen. Beetje eten maken, theetje brengen met iets lekkers. Een knuffel en wat lieve woorden.
In gevallen als deze; hoe langer hoe beter.
Ik lees dit soort topics altijd een keer of drie.
Heb het nu één keer gelezen en er meer dan een uur over gedaan maar dat ligt aan mij; brein gefrituurd op een geweldig feestje afgelopen weekend, toen vanochtend de shadow people aankwamen ben ik maar eens gaan slapen.
Ben je weer een beetje geland/bekomen van de schrik?
Gelukkig heeft Eik heel goed verwoord wat ikzelf wilde vragen/zeggen, dat scheelt gelukkig typen.
Het dissociatieve gedeelte springt er opvallend boven uit maar ik meen ook wat somatische klachten te zien.
Bedankt voor je openheid!
Met dit zinnetje wilde ik eigenlijk beginnen maar het brein werkt niet helemaal mee.
Ok nu snap ik vanwaar dit komt.
Ik krijg net een privéberichtje van een moderator dat jij destijds je bewegende avatar hebt moeten weghalen en dat je nu wat verbitterd bent omdat het bij mij wel toegelaten was omdat er geen klachten kwamen.
Ik wist niets van die ongeschreven regel, tot daarnet.
Ik zal´m zo veranderen voor je in een niet bewegende avatar. Opgelost, ik snap je frustratie
Ok nu snap ik vanwaar dit komt.
Ik krijg net een privéberichtje van een moderator dat jij destijds je bewegende avatar hebt moeten weghalen en dat je nu wat verbitterd bent omdat het bij mij wel toegelaten was omdat er geen klachten kwamen.
Ik wist niets van die ongeschreven regel, tot daarnet.
Ik zal´m zo veranderen voor je in een niet bewegende avatar. Opgelost, ik snap je frustratie
Vanmorgen werd ik na drie uurtjes slaap wakker. Halverwege de morgen had ik een afspraak, en dat was even een harde confrontatie de echte wereld in. Deze WMO ondersteuner is nieuw en ik kan haar nog niet zo goed peilen, dus ik weet het even niet. Neiging om af te bellen onderdrukt, ga het maar aan. En dat was goed. Juist de kwetsbaarheid van dit moment. Ik heb heel open met haar kunnen praten en waar ik bang was voor een oordeel was ze vooral heel open, nieuwsgierig en eerlijk.
Groepstherapie vanmiddag was oke, ik was wat in mezelf gekeerd maar de opdrachten waren daar ook wel passend voor: lekker kleien. De eerste opdracht ging vooral in op voelen, de tweede opdracht op fijne sensaties en de derde opdracht op het verdragen van minder fijne sensaties. Binnen grenzen de randjes opgezocht. Rake vraag van de therapeut: "kan je jezelf ook toestaan die rand niet op te zoeken?".
Daarna naar huis. Moe en gedehydrateerd doordat ik gister bijna niets heb gedronken. Ik lees jullie reacties, maar kom er nog even niet toe te reageren. Hang een tijdje aan de telefoon met een vriendin. Vooral gehad over het effect van de dagen voor zaterdag richting compleet overwhelmed en gedissocieerd raken, niet verteld dat ik ook nog gewoon zelf een beetje extra dom ben geweest.
Vanavond gebeld met de vriend die ik gister als eerste probeerde te contacten. De reden dat ik als eerste contact met hem zocht was omdat ik weet dat ik bij hem zo lelijk en smerig durf/kan zijn als dat het soms is en dat hij niet terughoudend is in zijn reacties, maar niet oordeelt. Hij laat zich niet verleiden door mijn normaal verantwoorde omgang met drugs of mijn opmerkingen over de opbrengst van deze actie, maar wijst me op een aantal risico's van LSD gebruiken in deze staat en we praten nog even door over therapie. Nieuwe inzichten, dingen waarover ik nog niet na had gedacht. Ik voel me een stukje minder zeker over 'maar het heeft toch goed uitgepakt' en heb voldoende stof tot nadenken voorlopig. Hoe te zorgen dat ik niet weer zo'n actie uithaal, hoe hiermee om te gaan richting de ggz (ik vind het moeilijk daar open over te zijn), of de eerste sessie van traumabehandeling niet een tandje te hard ging etc. Dankbaar voor dit gesprek.
Hoewel het gister niet gelukt is om daadwerkelijk constructief hulp in te schakelen, ben ik heel blij te ervaren dat ik vandaag bij mensen terecht kan, dat ik kan delen. Hopelijk maakt dat het een volgende keer makkelijker om hulp te vragen.
Ik ben me er in elk geval nu van bewust dat ik de komende tijd hoog in moet zetten op zelfzorg. De traumabehandeling vraagt naast twee sessies per week en twee ondersteunende afspraken ook een behoorlijke tijdsinvestering buiten de afspraken om. Met de afspraken van de WMO erbij stroomt de agenda behoorlijk vol, lopen afspraken regelmatig achter elkaar door. Ik moet bewust tijd in gaan plannen om bij te komen, en te voelen hoe het gaat, wat er gebeurt. Met dat ik dit typ besef ik me ook dat ik tijd in moet gaan plannen voor de tijdsinvestering thuis, en dat dat betekent dat ik meer dan ik dacht (of beter gezegd: meer dan waar ik net dacht op te worden gewezen) ook dingen in moet leveren. Mweep.
Ik had deze kwetsbaarheid ergens niet aan zien komen, die ken ik ook niet. Eng!
@OtherShore, ik heb vannacht best een tijd na zitten denken over je inmiddels verwijderde post en ik ga er stiekem toch op reageren. Ik denk dat de reden om LSD te nemen precies het omgekeerde was van wat je zei. In dissociatie voel ik weinig, behalve 'naar'. Alles zit achter matglas. Ik wilde juist voelen. Let's face the bitch, kom maar door, head first dwars er doorheen. Gezien vanuit het standpunt dat ik wat emoties betreft behoorlijk vermijdend ben is lijkt dat positief maar uiteindelijk is het gewoon destructief gedrag vanuit PTSS. De juiste weg gister was geweest om hulp te vragen in plaats van LSD te nemen. Zoals aan de telefoon vanavond terecht werd opgemerkt: die traumabehandeling is er juist op gericht om met dit soort emoties om te leren gaan op een beheersbare manier. En dat was dit niet.
@Casrus voor dat dissociëren heb ik geen disso nodig, dat gebeurt gewoon helemaal vanzelf als ik de mentale lading niet meer aan kan. Maakt het wel erg lastig te doseren.
@Mindless het klopt wel redelijk wat je zegt inderdaad. Dat wat achter matglas zit voelbaar en zichtbaar maken. Daarbij wel uit het oog verliezend dat het op dat moment met een reden achter matglas zit, namelijk omdat het veel te heftig is. Onder begeleiding stukje bij beetje erachter vandaan volgens een evidence based methode is misschien toch de betere weg.
@Perenijsje ik ga je een klein beetje corrigeren. Ik moest het niet meemaken, ik koos er (hoe niet verwijtbaar misschien ook) zelf voor om het mee te maken. Maar ik snap wat je bedoelt, thanks
@Eik dankjewel voor je lieve woorden. Gevoel is nou eenmaal niet altijd rationeel hé Hoe ik er nu tegenaan kijk: zie bovenstaande uiteenzetting. Ik heb nog steeds geen spijt en ik wil ook absoluut benadrukken dat ik op geen enkel moment het gevoel heb gehad in een bad trip te zijn beland. Er gebeurde in die reis niets wat niet had moeten gebeuren, maar achteraf gezien had de hele reis niet moeten gebeuren. Desondanks neem ik de ervaring uiteraard mee. Er zijn zo ontzettend veel details van trauma's, van behoeftes en gevoelens voorbij gekomen die ik hier niet heb gedeeld omdat dat echt heel veel te kwetsbaar voelde. Als ik ze onder woorden kan brengen werk ik ze misschien nog wel voor mezelf uit morgen Ik ben in elk geval voornemens niet nog eens in zo'n set/setting psychedelica te nemen en ga komende dagen ook wel aan de slag met een plan om dat te waarborgen. Hoe graag ik psychedelica ook met traumabehandeling zou willen combineren: aangezien dat niet onder begeleiding van een psycholoog kan worden geïntegreerd in de behandeling denk ik dat ik psychedelica sowieso een tijdje in de ijskast moet zetten (letterlijk hehe). Ik wil niet riskeren dat de cocktail PTSS, behandeling, eventuele set/setting en dissociatie en psychedelica wél een keer uitmonden in een bad trip of in het ergste geval in een psychose.
@Relmuis het dissociatieve heeft inderdaad behoorlijk de overhand gehad, maar heeft er denk ik ook voor gezorgd dat e.e.a. wel te handelen is geweest. Het aangaan van het verwerken van trauma's en de weg naar herstel, het leren kennen en ervaren van emoties, het af en toe dissociëren. Dat geheel is een (spirituele) reis op zich. Ik overweeg wel eens om daar een volgtopic over te maken, maar het heeft natuurlijk helemaal niets met drugs te maken dus ik weet niet of dat passend is. Naast dat ik me daar als moderator wel iets extra kwetsbaar in voel ook. Ik vind het in elk geval zelf een interessant en leerzaam proces
Vergeet ik toch bijna onze @Zeehond! Dankjewel voor je lieve woorden gister en vandaag. En je had gelijk: het was tijdelijk en het ging voorbij
Lief lief Plopje. Wat ontzettend heftig en mooi om te lezen. Het meest heftige, eigenlijk, je eenzaamheid. Want je bent zo’n mooi mens, met toch ook echt mooie mensen om je heen. Ik hoop dat je je minder eenzaam voelt als je weet dat ik alles, lettttterlijk alles tussen huilbui 4 en huilbui 5 enorm herken. Maar je mag er zijn: je bent er toch al en ik vind dat sporadisch erg fijn! (Sporadisch als in wanneer ik het voorrecht heb je aanwezigheid te genieten🤪). Mocht je morgen nog een iemand willen bellen, laat me dat weten. Veel liefs en knuffels❤️
@Casrus voor dat dissociëren heb ik geen disso nodig, dat gebeurt gewoon helemaal vanzelf als ik de mentale lading niet meer aan kan. Maakt het wel erg lastig te doseren.
Ik overweeg wel eens om daar een volgtopic over te maken, maar het heeft natuurlijk helemaal niets met drugs te maken dus ik weet niet of dat passend is. Naast dat ik me daar als moderator wel iets extra kwetsbaar in voel ook. Ik vind het in elk geval zelf een interessant en leerzaam proces
Wat mij betreft heb ik er wel belangstelling voor want ik heb zelf heel veel ervaring met dissociaties vanwege trauma (tot aan een dag vermissing aan toe). Misschien een topic in het forum voeding gezondheid etcetera.
Goed dat je er niet in ieder geval zo mee aan de slag wilt gaan en dat je geen spijt hebt gehad en het geen bad trip of zoiets is geweest voor je. Veel succes met dit verwerken/uitwerken op therapie. En doe verder naast alles maar een beetje rustig aan ja🤗
Leuk dat je toch reageert. Nadat ik mijn post geplaatst had dacht ik “Misschien heeft @Mevrouw Pløp helemaal geen zin om hier verder over na te denken.” Maar gelukkig valt het mee.
Het advies dat je op dit forum vaak hoort is “gebruik psychedelica alleen als je je goed voelt”. Daar is veel voor te zeggen, maar ik heb psychedelica ook vaak gebruikt op momenten dat het even niet lekker ging. Ook op die momenten hebben psychedelica me geholpen, bijvoorbeeld met een stukje verwerking of met nieuwe inzichten. Niet dat de trip zelf op dat soort momenten altijd ‘leuk’ was, maar wel waardevol en verrijkend. De echte bad trips komen vooral als je in paniek raakt en je begint te verzetten, maar een trip die moeilijk en confronterend is, is niet automatisch slecht. Dus ik kan me wel iets voorstellen bij LSD nemen in de situatie waarin je zat en ‘dom’ is niet het eerste woord dat daarbij in me opkomt.
Maar het klinkt alsof je in dit geval toch op zoek was naar een soort snelle oplossing — even snel voelen zodat je er ook weer snel vanaf bent. En ik kan me voorstellen dat wat je echt nodig had meer zoiets was als je kwetsbaar opstellen, op een tedere manier contact maken met jezelf en ruimte maken voor je gevoel, zodat je op een bewuste manier kan leren omgaan met je gevoelens en gedachtes. De traumabehandeling maakt waarschijnlijk al genoeg los. Daarna heb je waarschijnlijk vooral baat bij een stukje integratie. Als je daarbij een stukje ondersteuning nodig hebt dan is om hulp vragen idd de juist weg en dat heb je natuurlijk ook gedaan, maar dit keer pas nadat je LSD achter de kiezen had 😅
Ploppieeee. 😘 Lieverd. We hadden het verhaal al oppervlakkig gehoord, maar om het zo in detail te lezen raakt me wel, en ik ga nu ongeveer hetzelfde zeggen als wat ik op m’n briefje schreef toen ik je huis verliet (terwijl jij al de deur uit was) na onze gezamenlijke trip: je bent zo’n mooi sterk mens.
En ik weet dat ‘je bent sterk’ niet altijd fijn is om te horen als iemand die worstelt, omdat je het gevoel hebt dat je niet anders kan als je door een mentale hel gaat, en ik weet ook hoe klein en kwetsbaar je je dan kunt voelen en hoe f*cking moeilijk het is om dan hulp te vragen en die kwetsbaarheid aan anderen te tonen. En hoeveel makkelijker het is dat uit te weg te gaan, je ‘sterk’ voor te doen, omdat dat comfortabeler voelt. Maar ik zie ook de stappen die je zet en daar heb ik zoveel respect voor. Hoe je open durft te zijn. Misschien dan nog niet op het moment van crisis zelf (mag wel, nogmaals, altijd welkom om te bellen!), maar ook dat komt nog wel. Je bent hier al zo in gegroeid (voor zover ik kan beoordelen vanaf de zijlijn) en dát bedoel ik met sterk.
Oh, en je keihard slachtoffer voelen van je trauma’s mag gewoon. Dat ben je namelijk. Dit en alle emoties die daarbij komen kijken accepterend doorvoelen, hoe heftig ook, hoort bij het proces en is heel wat anders dan altijd in die rol zitten en van daaruit geen eigen enkele verantwoordelijkheid nemen. (Jij bent de laatste die dit doet.)
Niet nodig om te zeggen hoeveel wij je waarderen, al voelt het niet zo tijdens dit soort duistere momenten - of dat nu trippend of nuchter is, want ik hoop dat je dat stiekem rationeel wel weet, maar toch: wij waarderen je, je hoort erbij, en je bent niet alleen. Eenzaamheid - helaas ook horend bij het langdurig single zijn - is helaas een ontzettende bitch die ik herken en ik wilde dat ik die voor je kon wegnemen. Het is een leegte die soms even gewoon keiveel pijn doet, die ik jou (en anderen in een zelfde situatie) niet gun.
Wat een indrukwekkend report, helder geschreven, en weer een hele mooie stap die je hebt gezet omdat je ons (en dan bedoel ik ‘ons’ als in een breder publiek dan je directe naaste kring) meeneemt in je kwetsbaarheid die er 100% mag zijn.
Bedankt voor het delen, en op naar de volgende stappen in je herstel, op naar meer (verdiende) zelfwaarde en daarmee ook op naar de mooie toekomst die je verdient. 🍀 Het zal niet makkelijk worden, het zal zelfs op veel momenten ontzettend zwaar zijn, maar je hebt al zoveel overwonnen, de rest gaat met ups en downs ook lukken! 😘
Mijn hoop was dat ik me na een nacht goed slapen beter zou voelen. Dat is niet zo. Het lukt me nog niet mezelf weer op poten te zetten. Eten gaat soort van ok, drinken niet. Op de bank geslapen, vaak wakker. Gister helder, vandaag niet. Iedereen om me heen is lief en dat roept weerstand op. Heel veel weerstand. Ik kan het niet goed ontvangen. Heb niet het gevoel dat ik dat verdien (rationeel weet ik prima dat dat anders is). Begin van de middag veel onrust en huilbuien, op het punt gestaan een hulpverlener te bellen maar toen kalmeerde het weer. Het zou zoveel makkelijker zijn fysieke pijn te voelen.
De behoefte aan rust en even niets voelen, denken, hoeven of zijn is groot.
Vanavond moet (wil) ik een debrief leiden over de actie van zaterdag. Ik ga zo proberen te sporten en ik hoop dat dat me voldoende in mijn window of tolerance brengt om vanavond mijn taak te vervullen. Denk dat het goed is even onder de mensen te zijn.
“If you can’t stand the heat stay out of the kitchen”. LSD is gene wondermiddel off course. Sad dat u zo bad ging op zon lage dose. Gezien uw ganse lap tekst ook aardig in de knoop met uzelf en dan LSD argeloos tot u nemen is vragen om opname. Ook de drukte op dees forum is hard werk dus houdt u rustig en neem afstand van de digitale vaak “nep” wereld en u zult u zeker en vast beter voele.
Maar het is belangrijk om te erkennen dat het gebruik van LSD geen oplossing biedt voor trauma of emotionele pijn, en het kan zelfs deze problemen verergeren of nieuwe problemen veroorzaken.
Het is moedig dat u open bent over je ervaring en dat u op zoek bent naar manieren om te herstellen. Het kan nuttig zijn om professionele hulp te zoeken bij het verwerken van je ervaring en het omgaan met eventuele onderliggende trauma's of emotionele problemen. Daarnaast is het belangrijk om uzelf te omringen met ondersteunende mensen die je kunnen helpen tijdens je herstelproces. Een plek als deze online vind men vaak wel lotgenoten maar eerlijk ook veel verslaafden welke uw visie op de wereld versomberen.
“If you can’t stand the heat stay out of the kitchen”. LSD is gene wondermiddel off course. Sad dat u zo bad ging op zon lage dose. Gezien uw ganse lap tekst ook aardig in de knoop met uzelf en dan LSD argeloos tot u nemen is vragen om opname. Ook de drukte op dees forum is hard werk dus houdt u rustig en neem afstand van de digitale vaak “nep” wereld en u zult u zeker en vast beter voele.
Maar het is belangrijk om te erkennen dat het gebruik van LSD geen oplossing biedt voor trauma of emotionele pijn, en het kan zelfs deze problemen verergeren of nieuwe problemen veroorzaken.
Het is moedig dat u open bent over je ervaring en dat u op zoek bent naar manieren om te herstellen. Het kan nuttig zijn om professionele hulp te zoeken bij het verwerken van je ervaring en het omgaan met eventuele onderliggende trauma's of emotionele problemen. Daarnaast is het belangrijk om uzelf te omringen met ondersteunende mensen die je kunnen helpen tijdens je herstelproces. Een plek als deze online vind men vaak wel lotgenoten maar eerlijk ook veel verslaafden welke uw visie op de wereld versomberen.
@Rottende Blablador, je weet dit vast nog niet omdat je nieuw bent, maar @Mevrouw Pløp is één van de meest verantwoordelijke gebruikers van het hele forum. Het is -onder andere- daarom zo -denk ik, want het was voor mijn tijd- dat ze Moderator is.
Dingen werken hier op Drugsforum.nl wat anders dan veel andere fora omdat sommige mensen hier veel ervaring hebben en met de psychiatrie en/of de verslavingszorg.
Zelf heb ik de gevolgen van de heroïne-golf als kind meegemaakt en er als jongvolwassene mijn tenen in gedoopt. (Ben nu 46).
Bij sommigen van de jongere forumleden vraag ik me af of ze wel begrijpen waarmee ze zich inlaten. Die indruk heeft @Mevrouw Pløp nooit gemaakt.
Wauw… plop… wat is dit allemaal? Ik schrik hiervan. Ik ga het allemaal nog een aantal keer lezen want het verdient meer dan 1 keer lezen. Je weet dat ik je respecteer en je ontzettend hoog heb zitten, als persoon, als mod, je bent echt een tof persoon en ik hoop dat je goed hersteld.
We zijn er voor je. Als forum, als team, we helpen jou zoals je ons altijd hebt geholpen. 🤝
Het is nogal een drug om tot u te nemen dat LSD. Kheb het hele verhaal dat ze hier heeft neergeschreven dan ook volledig gelezen en vind in zo’n situatie zitten en achtergrond van psychische verleden het toch wel een beetje onverantwoord en gevaarlijk zo’n bezigheid als trippen in haar situatie. Mag dan wel nieuw zijn hier maar ik zie dat ze als mod wel degelijk goed werk verricht maar het is beter om hier op zo’n forum met meer probleemgevallen misschien verstandig een stapje terug te nemen.
Het is nogal een drug om tot u te nemen dat LSD. Kheb het hele verhaal dat ze hier heeft neergeschreven dan ook volledig gelezen en vind in zo’n situatie zitten en achtergrond van psychische verleden het toch wel een beetje onverantwoord en gevaarlijk zo’n bezigheid als trippen in haar situatie. Mag dan wel nieuw zijn hier maar ik zie dat ze als mod wel degelijk goed werk verricht maar het is beter om hier op zo’n forum met meer probleemgevallen misschien verstandig een stapje terug te nemen.
Deze gebruiker is al langere tijd mod en erg geliefd. Ze is niet van de hardcore tripreports maar dit raakte haar blijkbaar heel erg, het moest er uit en dat mag en ik zie niet waarom je er een probleem van maakt.
Als elke mod elke party festival trip om het weekend gaat reporten het een ander verhaal. Ik snap je punt maar het ligt naar mijn inziens anders in dit geval. Denk ik.
u weet natuurlijk best dat het droppen van vloeibaar LSD op een zegel op z’n minst gezegd alles behalve nauwkeurig. en is het weldegelijk mogelijk om een veel te hoge dosering van deze drug te tot zich genomen kan hebben. Triggerwarning was op z’n plaats en een kritische note mag hier toch wel geuit worden?
u weet natuurlijk best dat het droppen van vloeibaar LSD op een zegel op z’n minst gezegd alles behalve nauwkeurig. en is het weldegelijk mogelijk om een veel te hoge dosering van deze drug te tot zich genomen kan hebben. Triggerwarning was op z’n plaats en een kritische note mag hier toch wel geuit worden?
Zeker, en ik snap je reactie ook wel maar ik wilde alleen benadrukken dat dit niet een geval is van iemand die constant grenzen overschrijdt en ik vind dat dit report gepost mag worden, en dat heeft ze vind ik op een goexe manier gedaan.z
Deze site maakt gebruik van cookies om de inhoud te personaliseren, jouw ervaring aan te passen en om je ingelogd te houden als jij je registreert.
Door deze site te blijven gebruiken, stem je in met ons gebruik van cookies.
