iridescent
Newbie
Wie? - vrouw, 21 jaar
Setting - Studentenkamer
Dosis - 15g tampanensis truffels
Twee jaar geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met truffels. Ik heb toen tweemaal getript met een groep vrienden op +- 10 gram Mexicana truffels. Aangezien het al een lange tijd kriebelt besloot ik om een keer te solo trippen.
Rond kwart voor 6 in de avond ben ik begonnen met het eten van de truffels. De smaak blijft toch echt de mindere kant aan de hele ervaring. Het duurde ongeveer een half uurtje voordat ik de portie naar binnen gewerkt had. Als voorwerk had ik alvast wat fijne muziek aangezet en wat mooie beelden op mijn tv laten afspelen.
+- 45 minuten na het eten van de truffels begon ik de eerste effecten te voelen. Alle kleuren in mijn kamer werden dieper en intenser, met name de lamp aan het plafond (die uitstond) trok mijn aandacht. Ik kreeg heel erg het gevoel dat de lamp vriendschappelijke gevoelens voor me koesterde, en dat hij vrienden met me wilde worden. Hierna moest ik keihard lachen om mijn eigen gedachten. Het is immers maar een lamp, die heeft geen gevoelens.
Ik besloot te gaan schrijven in mijn notitieboekje. Dit heb ik tijdens mijn laatste trip ook gedaan en dit beviel me erg goed. Het schrijven op papier heeft iets magisch en mijn handschrift voelt heel kunstzinnig. Ik voel me verbonden met mijn pen die over het papier heen glijdt. Terwijl ik aan het schrijven ben hoor ik dat een van mijn huisgenoten aan het koken is. Ik krijg ineens heel sterk het gevoel om naar hem toe te gaan om te kijken of zijn eten hem wel smaakt. Ik wil het moment graag met hem delen.
Over-all heb ik een zeer positief gevoel en zit ik lekker in mijn eigen bubbeltje onder een dekentje op de bank. Terwijl ik notities maak kan ik de hele kamer om me heen vergeten en lijkt het alsof ik het enige ben dat zich in de ruimte bevindt. De visuals zijn vrij mild, ik moet me concentreren om ze te zien. Als ik naar de natuurbeelden staar valt het me op dat de 'motion- pictures' zijn begonnen. De sterren op het scherm twinkelen zachtjes in de lucht. Erg aangenaam om naar te kijken.
2,5 uur in de trip. Inmiddels is het half 9 en ik ben erg bezig met de tijd. Dit is een verschijnsel waar ik tijdens mijn laatste trip ook erg mee bezig was. Ik krijg altijd keuzestress rond mijn piek. Ik wil mijn gedachten schrijven, maar ik wil ook naar mijn omgeving kijken om te zien hoe mooi alles is. En dan heb ik nog niet eens tijd gehad om mijn ogen te sluiten om de closed-eyed visuals te bestuderen. Ik ben alleen maar bang dat de tijd straks voorbij is en dat het effect afneemt. Hierdoor heb ik niet het idee dat ik volledig van de trip kan genieten, aangezien ik constant het gevoel heb dat ik 'nog maar een x aantal uur heb'. Ik wil graag op meerdere plekken tegelijk zijn maar dat kan niet.
3,5 uur in de trip. De closed eyed visuals zijn erg mooi. Vooral de kleur groen komt sterk terug in alle patronen die ik zie. Om deze beelden te versterken heb ik een doekje over mijn gezicht heen gelegd. Wanneer ik met mijn handen over die doek heen ga ziet de schaduw van mijn vingers er erg cool uit. Ik vraag me af hoe dit voor een nuchter iemand eruit moet zien, vast erg komisch. Op mijn computer heb ik een foto van mijn hond geopend die achter een tennisbal aanrent. Ik zie iedere zandkorrel die omhoog spatte en het lijkt net alsof mijn hond uit het scherm komt. Heel vet, ik zie alle dimensies in de foto. Ik ben inmiddels overgestapt naar muziek via mijn oortjes. Ik vind dit toch fijner dan via een speaker. Ik schrijf in mijn notitieboekje dat ik graag iets wil proberen met sterkere visuals, deze vind ik erg mild en hadden van mij best intenser mogen zijn.
4 uur in de trip. Het is nu ongeveer 22u en ik merk dat ik duidelijk over de piek heen ben. Naar muziek luisteren is erg fijn, ik hoor ieder instrument afzonderlijk. Het lijkt wel alsof ik in de opname studio sta en ik iedere laag van de muziek die over elkaar heen geëdit is afzonderlijk kan horen. Ik merk dat ik moe begin te worden en ik besluit om de lichten uit te doen. Langzaam worden de closed-eyed visuals minder en minder. Ik val in slaap.
Al met al een fijne trip met veel positieve gevoelens. Ik heb veel kunnen lachen om mezelf om de gedachtes die ik had. Mijn nuchtere ik die ergens die van binnen ziet heeft altijd de neiging om de trippende versie van mezelf uit te lachen omdat je zulke grappige, maar debiele dingen kan denken. Ergens vind ik het jammer dat het een vrij oppervlakkige trip was en dat ik geen diepzinnige gevoelens heb kunnen oproepen. De visuals waren mild en ik hoop de volgende keer een iets sterkere trip te ervaren. Voor nu was dit prima als solotrip, het is me erg bevallen en ik ga het zeker nog een keer doen.
P.s. als iemand tips heeft om minder met de tijd bezig te zijn dan hoor ik deze erg graag!
Setting - Studentenkamer
Dosis - 15g tampanensis truffels
Twee jaar geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met truffels. Ik heb toen tweemaal getript met een groep vrienden op +- 10 gram Mexicana truffels. Aangezien het al een lange tijd kriebelt besloot ik om een keer te solo trippen.
Rond kwart voor 6 in de avond ben ik begonnen met het eten van de truffels. De smaak blijft toch echt de mindere kant aan de hele ervaring. Het duurde ongeveer een half uurtje voordat ik de portie naar binnen gewerkt had. Als voorwerk had ik alvast wat fijne muziek aangezet en wat mooie beelden op mijn tv laten afspelen.
+- 45 minuten na het eten van de truffels begon ik de eerste effecten te voelen. Alle kleuren in mijn kamer werden dieper en intenser, met name de lamp aan het plafond (die uitstond) trok mijn aandacht. Ik kreeg heel erg het gevoel dat de lamp vriendschappelijke gevoelens voor me koesterde, en dat hij vrienden met me wilde worden. Hierna moest ik keihard lachen om mijn eigen gedachten. Het is immers maar een lamp, die heeft geen gevoelens.
Ik besloot te gaan schrijven in mijn notitieboekje. Dit heb ik tijdens mijn laatste trip ook gedaan en dit beviel me erg goed. Het schrijven op papier heeft iets magisch en mijn handschrift voelt heel kunstzinnig. Ik voel me verbonden met mijn pen die over het papier heen glijdt. Terwijl ik aan het schrijven ben hoor ik dat een van mijn huisgenoten aan het koken is. Ik krijg ineens heel sterk het gevoel om naar hem toe te gaan om te kijken of zijn eten hem wel smaakt. Ik wil het moment graag met hem delen.
Over-all heb ik een zeer positief gevoel en zit ik lekker in mijn eigen bubbeltje onder een dekentje op de bank. Terwijl ik notities maak kan ik de hele kamer om me heen vergeten en lijkt het alsof ik het enige ben dat zich in de ruimte bevindt. De visuals zijn vrij mild, ik moet me concentreren om ze te zien. Als ik naar de natuurbeelden staar valt het me op dat de 'motion- pictures' zijn begonnen. De sterren op het scherm twinkelen zachtjes in de lucht. Erg aangenaam om naar te kijken.
2,5 uur in de trip. Inmiddels is het half 9 en ik ben erg bezig met de tijd. Dit is een verschijnsel waar ik tijdens mijn laatste trip ook erg mee bezig was. Ik krijg altijd keuzestress rond mijn piek. Ik wil mijn gedachten schrijven, maar ik wil ook naar mijn omgeving kijken om te zien hoe mooi alles is. En dan heb ik nog niet eens tijd gehad om mijn ogen te sluiten om de closed-eyed visuals te bestuderen. Ik ben alleen maar bang dat de tijd straks voorbij is en dat het effect afneemt. Hierdoor heb ik niet het idee dat ik volledig van de trip kan genieten, aangezien ik constant het gevoel heb dat ik 'nog maar een x aantal uur heb'. Ik wil graag op meerdere plekken tegelijk zijn maar dat kan niet.
3,5 uur in de trip. De closed eyed visuals zijn erg mooi. Vooral de kleur groen komt sterk terug in alle patronen die ik zie. Om deze beelden te versterken heb ik een doekje over mijn gezicht heen gelegd. Wanneer ik met mijn handen over die doek heen ga ziet de schaduw van mijn vingers er erg cool uit. Ik vraag me af hoe dit voor een nuchter iemand eruit moet zien, vast erg komisch. Op mijn computer heb ik een foto van mijn hond geopend die achter een tennisbal aanrent. Ik zie iedere zandkorrel die omhoog spatte en het lijkt net alsof mijn hond uit het scherm komt. Heel vet, ik zie alle dimensies in de foto. Ik ben inmiddels overgestapt naar muziek via mijn oortjes. Ik vind dit toch fijner dan via een speaker. Ik schrijf in mijn notitieboekje dat ik graag iets wil proberen met sterkere visuals, deze vind ik erg mild en hadden van mij best intenser mogen zijn.
4 uur in de trip. Het is nu ongeveer 22u en ik merk dat ik duidelijk over de piek heen ben. Naar muziek luisteren is erg fijn, ik hoor ieder instrument afzonderlijk. Het lijkt wel alsof ik in de opname studio sta en ik iedere laag van de muziek die over elkaar heen geëdit is afzonderlijk kan horen. Ik merk dat ik moe begin te worden en ik besluit om de lichten uit te doen. Langzaam worden de closed-eyed visuals minder en minder. Ik val in slaap.
Al met al een fijne trip met veel positieve gevoelens. Ik heb veel kunnen lachen om mezelf om de gedachtes die ik had. Mijn nuchtere ik die ergens die van binnen ziet heeft altijd de neiging om de trippende versie van mezelf uit te lachen omdat je zulke grappige, maar debiele dingen kan denken. Ergens vind ik het jammer dat het een vrij oppervlakkige trip was en dat ik geen diepzinnige gevoelens heb kunnen oproepen. De visuals waren mild en ik hoop de volgende keer een iets sterkere trip te ervaren. Voor nu was dit prima als solotrip, het is me erg bevallen en ik ga het zeker nog een keer doen.
P.s. als iemand tips heeft om minder met de tijd bezig te zijn dan hoor ik deze erg graag!
