Nathaniel
Wijs gebruiker
Het is onmogelijk voor me deze trip tot in detail uitgebreid te beschrijven. Toch voel ik de behoefte een report te maken. Een beknopt verslag van de mutidimensionale reis die ik vannacht gemaakt heb..
Wie: Ik
Wat: Methoxetamine en Psylocibe Cubensis
Dosis: ??
Waar: thuis
Ten eerste,
Het niet weten van je dosis is ten zeerste af te raden. Ik heb ruime ervaring met beide substanties, dus wist in die zin enigszins waar ik mee bezig was. Echter was de combinatie nieuw voor me en heb ik me niet van tevoren ingelezen op de mogelijke risico's van de combinatie.
Als tripsitter heb ik slechts een van mijn oudste en beste vrienden via internet op de hoogte gebracht van mijn plan. Daarmee een soortiment nachtzuster ingeschakeld. Dit is verre van ideaal. Mocht er iets mis zijn gegaan had ik per computer of telefoon hulp moeten inschakelen. Iets wat vrijwel onmogelijk is als je geest en Ziel lichtjaren verwijderd zijn van je lichaam.
Beiden erg onverantwoord. Niet mijn stijl. Maar het initiatief kwam zo spontaan dat dit het beste is wat ik aan voorbereiding heb kunnen treffen.
Ik heb wel van te voren muziek uitgezocht (Canto Ostinato van Simeon ten Holt, de harp versie) en bedacht of er voldoende goed vocht en voedsel in huis was (groente, fruit, soep, thee, sap en water)
Ik wil iedere ervaren en onervaren gebruiker afraden op deze manier te trippen. Mocht er iets fout zijn gegaan was dat volledig aan mij te wijten. De media zouden daar echter aan voorbij gegaan zijn en de krantenkop was dus weer "Dode door drugs" geweest, in plaats van wat er werkelijk gaande was: "Dode door onverantwoord drugsgebruik". Hier mee heb ik het risico genomen drugs, weer, in een kwaad daglicht te stellen. Hetgeen ik ten zeerste betreur. Excuses daarvoor.
Het was rond 1.30 's nachts. Ik had de avond thuis doorgebracht met een paar biertjes en wat lijnen methoxetamine. Terwijl ik mijn snuifgerei opberg in een doosje zie ik een zakje paddo's. Ik heb deze lang geleden uit eigen kweek verkregen. Het is erg lang geleden, zeker een jaar of drie, dat ik paddo's gebruikt heb. Dat was een zeer heftige ervaring waarin ik gestorven en gelukkig ook weer herrezen ben.
Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en plots krijg ik de kriebels om het weer eens te doen. Ik loop twijfelend met het zakje door het huis, te bedenken hoe ik dit zo slim mogelijk aanpak. Minimale dosis, goed tot poeder vermalen voor er thee van te zetten. Theezakje (groene thee,citroen) en honing erbij tegen de vieze smaak. Proberen nog iemand in te schakelen als tripsitter.
Als dit allemaal geregeld is neem ik plaats achter de computer met mijn thee. Ik klets nog wat met de nachtzuster en drink ondertussen mijn thee. Vanaf de eerste slok voel ik de bedwelming beginnen.
Ik sluit het gesprek af en maak een geschikte plek om mijn lichaam neer te leggen voor de trip.
Deze vind ik in een kleine zitzak die ik midden in de zolderkamer plaats, en leg mezelf er op neer. Het voelt alsof ik op een altaar lig, overgeleverd aan de wil van het Universum en de Paddo's.
Op de klanken van het Canto word ik met ogen dicht langzaam weggevoerd. Eerst naar binnen toe, de geest in. En dan nog verder daar voorbij, de Ziel in. Vervolgens word ik afgeschoten, het universum in.
Ik heb geen idee in de hoeveelste dimensie ik als eerste beland. In ieder geval tot het verste punt mogelijk. Vanuit daar begin ik langzaam terug te reizen naar mijn lichaam. In elke dimensie word ik onderhanden genomen door de daar levende entiteiten, wezens. De bewoners van de verschillende dimensies verwelkomen me steeds, soms met vreugde, een waar welkomst commitee. Soms ook lijk ik een indringer en schrikt de bevolking van mijn plotselinge aanwezigheid in hun wereld.
In elke dimensie ben ik echter vriendelijk en met liefde behandelt. Werkelijk behandelt.
De wezens hebben allerlei technieken om mijn wezen volledig te doorgronden en zo nodig aan te passen, up to date te maken.
Keer op keer voelt het alsof ik op een lopende band lig, door een scan ga, volledig afgebroken wordt en weer opgebouwt.
Af en toe hoor ik nog de muziek op de achtergrond. Maar regelmatig verdwijnt de muziek volledig achter het geluid van de wezens en machines waar ik aan word bloot gesteld. Wanneer het geluid uit onze dimensie weer even terugkomt klinkt dit steeds eerst zeer bizar en vervormt. Andere tempo's en gekke effecten.
Na ongeveer anderhalf uur, in onze eigen werkelijke tijd, ben ik weer terug op Aarde, terug in mijn lichaam. Zoals gebruikelijk in trips heb ik echter in eerste instantie geen enkel besef van tijd. Het is de muziek die nog speelt waaraan ik mij in de tijd weet te oriënteren.
Ik verplaats van mijn altaar naar mijn bed, en begin langzaam te bevatten wat ik net heb meegemaakt. In volledige euforie en extase probeer ik alles wat ik heb ervaren te verklaren. Regelmatig barst ik in een lachbui uit als ik mijn nieuwe wijsheid relativeer naar onze dagelijkse werkelijkheid.
Het is inmiddels tegen 5 uur in de ochtend en ik probeer mezelf er toe te zetten te gaan slapen. Maar steeds dwaal ik weer af in gedachten die steeds weer leiden tot enorme lachbuien. Het voelt alsof ik een logeerpartijtje heb in me eentje bij mezelf thuis en stiekem wakker ben terwijl het gezag al meermaals heeft gezegd te gaan slapen.
Ik ga maar even uit bed om mijn gedachten wat tot rust te laten komen en wat te drinken. Al rondlopend geniet ik van de kleuren die nog door mijn gezichtsveld dansen. Alles ziet er onwerkelijk prachtig uit.
Al denkend kom ik tot een inzicht welke ik snel in het donker op een papiertje krabbel:
"Stiekeme dingen doe je het beste 's nachts, geen risico's. Het enige wat 's nachts moet is slapen."
Bedankt voor het lezen
Wie: Ik
Wat: Methoxetamine en Psylocibe Cubensis
Dosis: ??
Waar: thuis
Ten eerste,
Het niet weten van je dosis is ten zeerste af te raden. Ik heb ruime ervaring met beide substanties, dus wist in die zin enigszins waar ik mee bezig was. Echter was de combinatie nieuw voor me en heb ik me niet van tevoren ingelezen op de mogelijke risico's van de combinatie.
Als tripsitter heb ik slechts een van mijn oudste en beste vrienden via internet op de hoogte gebracht van mijn plan. Daarmee een soortiment nachtzuster ingeschakeld. Dit is verre van ideaal. Mocht er iets mis zijn gegaan had ik per computer of telefoon hulp moeten inschakelen. Iets wat vrijwel onmogelijk is als je geest en Ziel lichtjaren verwijderd zijn van je lichaam.
Beiden erg onverantwoord. Niet mijn stijl. Maar het initiatief kwam zo spontaan dat dit het beste is wat ik aan voorbereiding heb kunnen treffen.
Ik heb wel van te voren muziek uitgezocht (Canto Ostinato van Simeon ten Holt, de harp versie) en bedacht of er voldoende goed vocht en voedsel in huis was (groente, fruit, soep, thee, sap en water)
Ik wil iedere ervaren en onervaren gebruiker afraden op deze manier te trippen. Mocht er iets fout zijn gegaan was dat volledig aan mij te wijten. De media zouden daar echter aan voorbij gegaan zijn en de krantenkop was dus weer "Dode door drugs" geweest, in plaats van wat er werkelijk gaande was: "Dode door onverantwoord drugsgebruik". Hier mee heb ik het risico genomen drugs, weer, in een kwaad daglicht te stellen. Hetgeen ik ten zeerste betreur. Excuses daarvoor.
Het was rond 1.30 's nachts. Ik had de avond thuis doorgebracht met een paar biertjes en wat lijnen methoxetamine. Terwijl ik mijn snuifgerei opberg in een doosje zie ik een zakje paddo's. Ik heb deze lang geleden uit eigen kweek verkregen. Het is erg lang geleden, zeker een jaar of drie, dat ik paddo's gebruikt heb. Dat was een zeer heftige ervaring waarin ik gestorven en gelukkig ook weer herrezen ben.
Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en plots krijg ik de kriebels om het weer eens te doen. Ik loop twijfelend met het zakje door het huis, te bedenken hoe ik dit zo slim mogelijk aanpak. Minimale dosis, goed tot poeder vermalen voor er thee van te zetten. Theezakje (groene thee,citroen) en honing erbij tegen de vieze smaak. Proberen nog iemand in te schakelen als tripsitter.
Als dit allemaal geregeld is neem ik plaats achter de computer met mijn thee. Ik klets nog wat met de nachtzuster en drink ondertussen mijn thee. Vanaf de eerste slok voel ik de bedwelming beginnen.
Ik sluit het gesprek af en maak een geschikte plek om mijn lichaam neer te leggen voor de trip.
Deze vind ik in een kleine zitzak die ik midden in de zolderkamer plaats, en leg mezelf er op neer. Het voelt alsof ik op een altaar lig, overgeleverd aan de wil van het Universum en de Paddo's.
Op de klanken van het Canto word ik met ogen dicht langzaam weggevoerd. Eerst naar binnen toe, de geest in. En dan nog verder daar voorbij, de Ziel in. Vervolgens word ik afgeschoten, het universum in.
Ik heb geen idee in de hoeveelste dimensie ik als eerste beland. In ieder geval tot het verste punt mogelijk. Vanuit daar begin ik langzaam terug te reizen naar mijn lichaam. In elke dimensie word ik onderhanden genomen door de daar levende entiteiten, wezens. De bewoners van de verschillende dimensies verwelkomen me steeds, soms met vreugde, een waar welkomst commitee. Soms ook lijk ik een indringer en schrikt de bevolking van mijn plotselinge aanwezigheid in hun wereld.
In elke dimensie ben ik echter vriendelijk en met liefde behandelt. Werkelijk behandelt.
De wezens hebben allerlei technieken om mijn wezen volledig te doorgronden en zo nodig aan te passen, up to date te maken.
Keer op keer voelt het alsof ik op een lopende band lig, door een scan ga, volledig afgebroken wordt en weer opgebouwt.
Af en toe hoor ik nog de muziek op de achtergrond. Maar regelmatig verdwijnt de muziek volledig achter het geluid van de wezens en machines waar ik aan word bloot gesteld. Wanneer het geluid uit onze dimensie weer even terugkomt klinkt dit steeds eerst zeer bizar en vervormt. Andere tempo's en gekke effecten.
Na ongeveer anderhalf uur, in onze eigen werkelijke tijd, ben ik weer terug op Aarde, terug in mijn lichaam. Zoals gebruikelijk in trips heb ik echter in eerste instantie geen enkel besef van tijd. Het is de muziek die nog speelt waaraan ik mij in de tijd weet te oriënteren.
Ik verplaats van mijn altaar naar mijn bed, en begin langzaam te bevatten wat ik net heb meegemaakt. In volledige euforie en extase probeer ik alles wat ik heb ervaren te verklaren. Regelmatig barst ik in een lachbui uit als ik mijn nieuwe wijsheid relativeer naar onze dagelijkse werkelijkheid.
Het is inmiddels tegen 5 uur in de ochtend en ik probeer mezelf er toe te zetten te gaan slapen. Maar steeds dwaal ik weer af in gedachten die steeds weer leiden tot enorme lachbuien. Het voelt alsof ik een logeerpartijtje heb in me eentje bij mezelf thuis en stiekem wakker ben terwijl het gezag al meermaals heeft gezegd te gaan slapen.
Ik ga maar even uit bed om mijn gedachten wat tot rust te laten komen en wat te drinken. Al rondlopend geniet ik van de kleuren die nog door mijn gezichtsveld dansen. Alles ziet er onwerkelijk prachtig uit.
Al denkend kom ik tot een inzicht welke ik snel in het donker op een papiertje krabbel:
"Stiekeme dingen doe je het beste 's nachts, geen risico's. Het enige wat 's nachts moet is slapen."
Bedankt voor het lezen
