Santo Daime : andere werelden

[cheiron]

Ik heb het ayahuasca in een rituele setting gevolgd bij de santo daime in noord holland. Dit is een verslag van de 4e of 5e keer dat ik een ritueel meemaakte, in januari van 2010

Aankomen
Ik zit in de kerk. Ik herken ondertussen een aantal mensen van vorige keren. Ik voel me op mijn gemak, want ik voel het vertrouwen dat ik hier ongeschonden uitkom. Het is een goede plek waar ik mezelf kan toevertrouwen aan de structuur. Ik heb een boekje met de liederen die ze gaan zingen, ik ga een poging wagen mee te zingen. Na de ayahuasca naar binnen te hebben gewerkt (zo bitter dat de rillingen door mijn lijf lopen) ga ik terug naar mijn plaats en zing mee.

Opschonen van mijn lijf
Langzaam begint mijn lijf effecten te voelen van de ayahuasca. Het ligt zwaar op mijn maag. Kleuren beginnen er anders uit te zien, lichteffecten beginnen op te spelen. Langzaam begint zich een innerlijke beeldenwereld te openen. Mijn vaste “begeleider” is al in de buurt en doemt op in mijn innerlijke wereld. Hij is mannelijk, maar wekt deze keer een minder menselijke indruk dan voorheen. Ik begrijp dat hij is opgebouwd uit energie, intelligentie, en dat ik als het ware in mijn “beeldendatabase” in mijn geheugen zoek om een soort rationeel begrijpbare interpretatie te krijgen voor wat ik zie. Ik heb stress in mijn lijf, gelocaliseerd rondom het zware gevoel in mijn maag. Mijn “begeleider” helpt me de stress uit mijn lijf te schonen. Hij vertelt me dat ik in mijn werk teveel het gevoel van eeuwigheid verlies. Door te denken dat ik haast heb, dat dingen snel af moeten, vernauwt de realiteit zich en ontstaat er stress. Door te werken vanuit de eeuwigheid zal het beter gaan met de stress. Hij legt uit, laat zien, hoe ik dit gevoel kan herstellen in bijvoorbeeld een vergadering. Ook dat het niet alleen voor mijzelf goed is, maar voor iedereen. Het zware gevoel zakt uit mijn maagstreek, mijn lijf begint langzaam te tintelen. Ik weet nu zeker dat ik niet meer zal hoeven overgeven: de ayahuasca is door mijn systeem geaccepteerd.

Ontmoeting met een tweede gids
Ik wordt door mijn begeleider meegenomen naar een andere entiteit. Deze is veel complexer, wijzer, grootser. Hij heeft een wijsheid van eeuwen. Ik ben een beetje ongerust, ik weet niet zeker of ik hem kan vertrouwen. Deze nieuwe begeleider ziet mijn onrust, en identificeert zichzelf door zijn hart te laten zien. In zijn hartstreek is allemaal informatie zichtbaar. Het doet me denken aan egyptische hieroglyphen. Het zijn niet echt hieroglyphen, maar dat is het dichtsbijzijnde beeld dat ik in mijn geheugen kan vinden om het te begrijpen. Hoewel ik de informatie niet kan lezen, begrijp ik wel wat er staat: het spreekt over de intentie vanuit licht te werken, mee te werken aan de ontwikkeling van de mensheid, liefde. Ik vind dat voldoende om hem te vertrouwen en met hem mee te gaan. Mijn eerste begeleider blijft nu achter, deze nieuwe begeleider neemt me mee.

Dieper erin: door de poort van de dood heen
Ik wordt diep in een tijdloze wereld meegenomen. Een tijd terug had ik snachts een droom waarbij ik door een shamaan in de leer werd genomen en hij had beelden losgemaakt van een vorig leven waarin ik werd opgehangen. We gaan naar dat moment in de tijd toe. Daar hang ik! Het is een leven, lang geleden. Ik denk ergens in de middeleeuwen, 1400 ofzo. Ik begrijp dat ik was opgehangen omdat ik teveel had gezegd. Ik voel de strop om mijn nek klemmen, nu, zittend in de kerk. Ik zie zijn/mijn doodsangst. Het gevoel: het was allemaal voor niks! Alles is verloren. De angst om te sterven. De spijt: was het deze prijs wel waard? Vaag besef ik dat ik mensen achterlaat in dat andere leven. Ik zie dat deze vorige incarnatie van mijzelf als het ware in dit moment gevangen is. De tijd staat stil en ik/hij kan zich niet overgeven aan het sterven. Samen met mijn gids benader ik hem. We zoeken contact, ik kijk in zijn ogen. Hij is blij, maar ook verrast: wie zijn jullie? Ik stel me voor met mijn normale dagelijkse naam, maar besef me meteen dat deze incarnatie nog niet weet dat hij het zelf is, in de verre toekomst. Hoe moet hij/ik weten dat ik over zoveel jaren, eeuwen, deze naam zal krijgen? Mijn begeleider legt me uit dat deze incarnatie als het ware gevangen is in het duister van zijn sterven. Dat we kunnen helpen om het voor hem lichter te maken. Ik laat los dat ik aan mijn stervende zelf uit wil leggen dat ik hem ben. Ik kijk hem gewoon aan, zoek contact. Hij is bang, verdrietig. Maar er komt ook een soort ruimte. Ik voel, zittend in de kerk, mijn keel. Alsof ik de strop om mijn keel kan voelen. Ik kijk naar mijzelf, er komt licht in de keel van mijn stervende zelf. Ik zie het letterlijk oplichten. De gedachte: alles is verloren gegaan is niet waar. Want: de kennis kan nu doorgedragen worden. Ik heb gewoon toegang tot de kennis. Dat lucht mijn stervende zelf als het ware op: hij dacht dat hij voor niks een hoge prijs had betaald, denkend aan wie hij achterliet. De tijd staat stil. Het doet iets denken aan die special effects uit “The Matrix” serie, waarbij een speler stil in de ruimte hangt en je om dat moment heen kunt lopen. Het is als het ware bevroren in bewustzijn. Maar door contact met mijzelf te maken ontstaat er licht, vertrouwen, liefde. Ineens merk ik dat ik toegang heb tot alle informatie van dat leven. Ik heb in dat leven uren, maanden gestudeerd, gedachten gevormd. Ik kan als het ware over mijn eigen schouders meelezen, eeuwen terug. Het voelt alsof ik de informatie “download” op mijn harde schijf van nu. Mijn stervende zelf beseft zich dat hij dood is, maar niet verloren. Dat het doorgaat. Hij wordt blijer, lichter, omdat hij door de dood heen is gegaan. Het doet me denken aan de film van “the fountain”. Ik denk dat de maker ervan een soortgelijke ervaring gehad moet hebben.

Werk: interesse in het licht.
Mijn begeleider is nu geinteresseerd in het werk dat ik doe. Hoewel een vrij specifiek gedeelte van mijn werk: dat stuk waarbij er als het ware licht ontstaat in de interactie met anderen. Hij gaat een tijd lang in op mijn kennis van acupunctuur. Hij laat me in beelden zien hoe het energetische systeem van mensen eruit ziet. Ik zie mezelf naalden zetten en de naalden veranderen in slangen. Het is als het ware een levende slang in plaats van een naald die ik prik. Ik zie hoe energiebanen verschuiven bij mensen, ik begrijp iets van de samenhang van lichaam en geest door middel van dit licht. Ik krijg ook een aantal specifieke aanwijzingen: prik voor die persoon dit en dit punt, verwarm dat punt met moxa. Niet zozeer om die combinaties klakeloos over te nemen, maar ook om te begrijpen wat ik doe als ik iemand behandel. Ik krijg verder nog een aantal heel specifieke aanwijzingen over familieopstellingen waar hij aan mee wil werken. Hij legt uit waarom sommige zaken minder makkelijk lukken, hoe ik dat anders aan kan pakken. Ik wilde bij de managers op mijn werk opstellingen doen. Maar er is een manager bang voor het effect van de opstellingen. Op deze manier zou er te weinig ruimte zijn voor het licht, waardoor het in wezen ook niet fijn is om opstellingen te doen. Verder geeft hij een aantal specifieke aanwijzingen over tijd, plaats, etc. voor toekomstige opstellingen en ook iemand met wie ik kan samenwerken. Echter, voordat je dat met diegeen gaat samenwerken, moet er nog iets gebeuren. Vertel hem het volgende: (deze boodschapdata wordt wel drie keer herhaald, als het ware in HOOFDLETTERS, zodat ik hem niet zal vergeten) Hij draagt een “entiteit” (dat zeggen ze zo niet; ze gebruiken uberhaupt geen woorden. Ze laten een donkere verdichte energie zien, die autonoom is. Ik denk: een demon) uit zijn familie met zich mee. Als hij langskomt, dan zal dat stuk in een ritueel aan het licht worden gebracht. Dit in de dubbele zin van het woord: bewust worden, maar ook, naar de liefde gebracht worden. Dit stuk verduistert het contact van hem met het licht; het heeft generaties lang lijden veroorzaakt. Ik zie hoe mijn begeleider de demon van hem naar het licht brengt, hoe dat deel worstelt, verdwijnt, zich overgeeft.

Oplossen in het kosimische licht
Dan gaan we een tweede keer ayahuasca drinken en wordt er ook Santa Maria (wiet) gerookt. Dit is extreem heftig. Mijn hele beeld wordt kaleidoscopisch. Ik probeer de teksten van de liederen te lezen, maar dat is nagenoeg onmogelijk. Ik zie de zwarte letters op de witte bladzijde in allerlei kleuren: geel, rood, blauw, wit. De letters zijn ook een soort magisch geschrift, die licht geven. Het is portugees, ik kan het niet lezen maar begrijp wel dat het een magische tekst is met een diepe boodschap. Het boek in mijn hand is een soort representant van een kosmische tekst. Dan worden de visioenen intenser. Ik los langzaam op. Er komt een steeds feller licht. Ik los op in kristallen, kaleidoscopische punten, stromen van licht en energie. Dan verdwijn ik totaal. Mijn lijf lost op, ik ben een kosmische vibratie. Ik hoor het zingen in de kerk. Ik vibreer mee, de klanken scheppen een heelal gevuld met de intentie van liefde. Ik adem door, hoewel taal hier eigenlijk tekort schiet. Hoezo ik...?Er is adem. Er is bewustzijn. Er is licht. Er is vibratie. Maar geen ik meer. Geen lijf meer. Deze toestand houdt een tijd lang aan. Ik heb geen enkel besef van tijd, dus het kan 5 minuten zijn geweest of een uur. De klanken van de liederen dringen diep door in mijn energetische toestand. Heel langzaam wordt “Ik” weer gevormd. Ik krijg weer vaste substantie, een identiteit. Ik heb het gevoel alsof ik wordt wedergeboren uit een kosmisch licht. De intensiteit is enorm: vergelijkbaar met verblindt te worden door een rij bouwlampen. Nou ja, vergelijkingen schieten tekort. Het is zo intens en enorm fijn. Ze zingen over kracht, over liefde , over het hart. Ik neem langzaam weer vorm aan, voel mezelf geconstrueerd worden uit de kosmos. Ik begrijp dat ik in mijn identiteit iets van dit licht kan en mag meenemen. Het heelal wordt voortdurend opgebouwd uit klank, uit verhalen. Ik begrijp dat het verhaal dat ik nu vertel over mijzelf, mijzelf schept. De mate waarin ik het licht kan vasthouden in mijn verhaal, bepaalt mijn nieuwe geboorte. Ze vertellen me over dood en wedergeboorte, over het scheppen van het heelal. Ik begrijp dat we duizende keren worden geboren, dat zelfs mens zijn elke dag opnieuw een daad is van het scheppen van het heelal door onze verhalen.

De godin
In de zaal is ondertussen iemand luid aan het huilen. Ik weet dat dit goed wordt opgevangen door de begeleiders. Ik heb een diep ontzag voor de mensen die dit ritueel kunnen begeleiden. Vooral ook omdat zij allemaal meedrinken. Hoe is het in godsnaam mogelijk om nog iets te doen in deze toestand. Ik wordt me wat meer bewust van mijn omgeving. Dan wordt mij een beeld getoond van een godin. Het lijkt op de egyptische Isis. Ze vertellen me dat dit geen echte ontmoeting is, maar een beeld. Het is bedoeld om te kunnen tekenen als ik straks weer “op aarde” ben. Ik krijg te zien hoe ik het perspectief kunstzinnig kan vertalen met behoudt van de kaleidoscopische natuur van deze wereld. Dan verdwijnt het beeld en zie ik een Godin, maar nu echt. Het is een enorm diepgaande ervaring. Het is een stralende Godin, een vrouw, maar zo licht, zo omvattend dat ik mijn handen ophef. Ik baad mijzelf in haar licht.

Vrouw en kinderen
Ik denk na over een vriendin. Die heb ik op het moment niet maar ik ben wel op zoek naar iemand. Ik open mijn ogen en zie een vrouw aan de overkant in de kerk zitten. Als ik mijn ogen sluit, wordt mij verteld dat het van belang is om te weten of ik nog kinderen wil. Het is van belang om te weten , voordat ik me met een vrouw verbindt. Ik zie hoe de relatie tussen man en vrouw een symbool is voor een archetypische verbinding tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Dan zie ik ineens allemaal zielen die nog niet geboren zijn. Ik begrijp wat het betekent om een kind op deze aarde te zetten: het is een ziel die kan afdalen naar de aarde. Dan zie ik opeens mijn eigen (huidige) kinderen. Ze zitten op mijn schoot als energetische wezens. Ook N (die is overleden) is aanwezig. Hij vibreert door de lucht als energie, licht. Ik voel me intens gelukkig met wat ik al heb.

Afscheid nemen
Langzamerhand moeten we afscheid nemen. Ik versta de portugese liederen niet, maar ze klinken voor mij als afscheid. Ik voel de andere wereld afstand nemen. Het is een soort gelukzalig gevoel, maar ook een beetje, nou ja, zoals afscheid voelt als je het heel fijn hebt gehad. Maar ik krijg heel veel licht mee, ik weet ook dat ik deze ervaring mee kan nemen. Mijn lijf krijgt langzaam steeds meer vorm. Ik voel mijn spieren, mijn energie stromen. Dit proces gaat nog een tijd door. Langzaam gaan mijn tijdsbesef weer werken. Een periode is dat nog verstoord: de tijd loopt terug. Ik weet van de vorige keren dat ik hier niet over in paniek hoef te raken: het is mijn “tijdzintuig” dat ontregeld is en het gevolg van half hier, half daar zijn. Het zal straks weer gaan werken. Hoewel dat “de tijd loopt achteruit” een bizar gevoel is. Mijn lijf bouwt op, ik voel me diep gelukzalig. Het was bizarder dan ooit. Dan is het ritueel afgelopen en kan ik, intens gelukkig, naar huis.

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik vind het echt fijn dat je de moeite hebt gedaan om dit op te schrijven ! Echt intrigerend, zo een reis met Ayahuasca.

Het heeft me van het begin tot het einde geboeit.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik vind het echt fijn dat je de moeite hebt gedaan om dit op te schrijven ! Echt intrigerend, zo een reis met Ayahuasca.

Het heeft me van het begin tot het einde geboeit.

Fijn te horen dat het met interesse gelezen wordt

 

[Drientje]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Wat een heftige ervaring zeg!

Ik heb tot nu toe 4 keer Ayahuasca gedronken en alle keren waren zwaar. Geen visioenen alleen maar angst. Maar een trip als die van jou lijkt me enorm vet!

Misschien word het ook voor mij weer eens tijd om me te gaan verbinden met de Grootmoeder.

Dank je wel! Je hebt me echt geraakt met je report.

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik vind het echt fijn dat je de moeite hebt gedaan om dit op te schrijven ! Echt intrigerend, zo een reis met Ayahuasca.

Het heeft me van het begin tot het einde geboeit.

Fijn te horen dat het met interesse gelezen wordt

Ayahuasca boeit me in het algemeen al, maar jouw ervaring en de manier waarop je het beschrijft, is naar mijn mening een mooi voorbeeld

Waren de andere keren ook zo intens ?

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Wat een heftige ervaring zeg!

Ik heb tot nu toe 4 keer Ayahuasca gedronken en alle keren waren zwaar. Geen visioenen alleen maar angst. Maar een trip als die van jou lijkt me enorm vet!

Misschien word het ook voor mij weer eens tijd om me te gaan verbinden met de Grootmoeder.

Dank je wel! Je hebt me echt geraakt met je report.

Graag gedaan De trips zoals deze zijn inderdaad erg fijn en vet. De angst is iets wat ik zeker ken, sommige keren erger dan de andere keren. Maar gelukkig heb ik in het ritueel van de Santo Daime een soort innerlijke route gevonden om daar voorbij te komen. Dat is ook de reden dat ik eigenlijk helemaal niet ergens anders, laat staan alleen thuis, Santo Daime zou willen gebruiken.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik vind het echt fijn dat je de moeite hebt gedaan om dit op te schrijven ! Echt intrigerend, zo een reis met Ayahuasca.

Het heeft me van het begin tot het einde geboeit.

Fijn te horen dat het met interesse gelezen wordt

Ayahuasca boeit me in het algemeen al, maar jouw ervaring en de manier waarop je het beschrijft, is naar mijn mening een mooi voorbeeld

Waren de andere keren ook zo intens ?

Yep deze trip is eigenlijk een mooi voorbeeld van mijn "gemiddelde" Ayahuasca ervaring. Inderdaad erg intens en heftig. Ik heb vooral de eerste keren moeite gehad om de ervaring goed te integreren in mijn eigen wereldbeeld. Zo van: het is zo echt, zo enorm werkelijk. Het maakt een heel verschil als je leest van dit soort dingen of het echt zelf meemaakt. Het is voor mij langzamerhand een geaccepteerde ervaring geworden, dat ik naar een andere wereld kan reizen en daar gebaad en geheeld kan worden in een soort kosmisch licht. Ook de communicatie met de "wezens" (engelen / aliens / whatever je ze wilt noemen) is ondertussen een min of meer innerlijk geaccepteerd feit.

Voor sommige mensen in mijn omgeving is het overigens echt een brug te ver, haha. Ik heb nog wel meer reportjes liggen, ik zal die ook eens op t forum zetten

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Yep deze trip is eigenlijk een mooi voorbeeld van mijn "gemiddelde" Ayahuasca ervaring. Inderdaad erg intens en heftig. Ik heb vooral de eerste keren moeite gehad om de ervaring goed te integreren in mijn eigen wereldbeeld. Zo van: het is zo echt, zo enorm werkelijk. Het maakt een heel verschil als je leest van dit soort dingen of het echt zelf meemaakt. Het is voor mij langzamerhand een geaccepteerde ervaring geworden, dat ik naar een andere wereld kan reizen en daar gebaad en geheeld kan worden in een soort kosmisch licht. Ook de communicatie met de "wezens" (engelen / aliens / whatever je ze wilt noemen) is ondertussen een min of meer innerlijk geaccepteerd feit.

Voor sommige mensen in mijn omgeving is het overigens echt een brug te ver, haha. Ik heb nog wel meer reportjes liggen, ik zal die ook eens op t forum zetten

Vooral het gedeelte waar je terug in de tijd gaat naar jouw voorouders vond ik enorm boeiend. Heb het zelf twee keer geprobeerd, maar de MAOI deed zijn werk niet fatsoenlijk. We hadden een niet zo potente banisteriopsis caapi denk ik. Helaas.

Ik ben benieuwd naar je andere reports ! Post ze maar gauw !

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Hieronder mijn allereerste ayahuasca ervaring. Ik heb deze ervaring in april 2009 gehad, maar pas rond september 2009 op papier gezet. Het was een hele vreemde ervaring, op een bepaalde manier ook een soort van traumatiserend. Niet omdat het een bad trip was, maar meer het soort van shock die je zou hebben wanneer er drie levensgrote aliens in je kamer zouden lopen. Het gevoel van "wat de FUCK is dit" overheerste best wel. In eerste instantie ben ik de ervaring na een week of twee ook min of meer "vergeten" , zoals ervaringen als het ware naar de achtergrond kunnen verdwijnen. Tegen de herfst kwam de herinnering weer sterk terug, maar ook met een soort van innerlijke eis: ik MOET hier wat mee. In de zin van: ik moet deze ervaring integreren in mijn wereldbeeld. Dit heb ik gewoon meegemaakt, punt uit. Wat het betekent is een tweede, maar het is wel een ervaring.

Latere ayahuascaervaringen hebben deze eerste ervaring ook wel weer sterk gerelativeerd: waar ik in deze ervaring echt het idee had dat ik in een soort ruimteschip terecht was gekomen, heb ik dat later nooit meer zo gehad. Het is weliswaar dezelfde ruimte waar ik elke trip naar terug ga, maar het is gewoon geen ruimteschip. Dat zijn van die interpretaties die ik de eerste keer heb gemaakt om het een soort van bevatbaar te maken. Nou ja, oordeel zelf.

Aankomst in de kerk
Het bizarre begon al toen ik aankwam bij de kerk van santo daime. Een doorsnee protestantse kerk, met heel veel beschaafde, oudere heren en dames. Ik had allemaal spaced-out hippies verwacht, maar niets was minder waar: oude dametjes van 60,70 jaar, inclusief wandelstok. Natuurlijk niet alleen bejaarden, het grootste gedeelte waren gewoon beschaafd geklede mensen van 40-50 jaar. Maar goed, die oma's vielen zo extreem op omdat ik ze absoluut niet verwachtte.

Je krijgt even een korte uitleg als je voor t eerst bent over de "spelregels" (je krijgt een eigen stoel bijvoorbeeld, er zijn mensen die voor het ritueel zorgen etc.) en dan begin je. Ze zingen overigens de hele 4 uur lang van het ritueel. Je gaat naar voren, en alsof je een hostie haalt krijg je een glaasje ayahuasca. Enorm smerig spul, dat wel. Dan weer zitten, en langzaam slaat het in.

Het wezen in de kerk
Eerst begon ik een "wezen" te zien. Het was een soort mens, maar ik nam hem vooral met mijn ogen dicht waar. Hij was daar, in de kerk, en praatte tegen me. Hij voelde heel bekend, en legde gewoon allerlei dingen uit over wat er zoal gebeurde in de kerk. Dat mensen als het ware dingen onder ogen moeten zien die er zijn gebeurd. En er zijn nu eenmaal dingen, die met sommige mensen zijn gebeurd, waarvan je moet overgeven. Er waren als het ware ook mensen die "meehielpen" (niet letterlijk, maar door hun intentie, innerlijk zeg maar) om bepaalde nare dingen onder ogen te zien. Door samen te kijken naar de nare gebeurtenissen, en daarvan te moeten overgeven, nou ja, dat was behulpzaam ofzo. Ik heb persoonlijk een hekel aan overgeven, en was allang blij dat ik niet hoefde over te geven en had dan ook geen behoefte om te helpen met zaken onder ogen te zien.
Ik voelde me overigens wel misselijk worden, het lag zwaar op mijn maag. Maar het wezen legde mij uit dat dit geen persoonlijke emoties waren, maar emoties van mensen om me heen die ik had opgepikt. Om die reden kon hij me helpen om het direct uit mijn lijf te verwijderen. Hij pakte het als het ware uit mijn maag, en haalde de emoties er zo uit. De misselijkheid werd toen minder.

Naar boven
De mensen in de kerk waren allemaal intens aan het zingen. Het zingen maakte dat er een soort ruimte openging, alsof het dak van de kerk transparant werd. Er verscheen een soort, nou ja, een soort wand of iets dergelijks. Je moet je overigens voorstellen dat ik mijn ogen dicht had. Ik nam het als het ware in een andere realiteit waar. Met behulp van het zingen kon ik omhoog, door de opening , de ruimte in. Er waren nu meer wezens. Ze legden me uit, dat niet iedereen de UFO binnenkon. Ik noem het maar UFO bij gebrek aan een beter woord. Het was eigenlijk veel organischer, de ruimte leefde als het ware, er was ook geen metaal, het was eerder steen en hout achtig. Nou ja, ook dat niet helemaal. Het was levend materiaal, maar wel hard zeg maar.
Maar goed, niet iedereen kon de UFO in. Dat kwam, omdat in de UFO iedereen bewust had gekozen om zich aan de intentie van liefde over te geven. Liefde als in, mededogen voor anderen. Als ik dat schrijf klinkt het heel EO-erig, maar goed, ik kan het niet goed beter verwoorden. Nou goed, niet iedereen kon zich daaraan overgeven werd mij uitgelegd. Sommige mensen moesten, alleen al door de uitstraling van de Tijdloze UFO, door allerlei persoonlijke zaken heen van vroeger. Zeg maar, om de uitstraling van de UFO te verdragen werd er als het ware oud zeer uit de mensen gewassen / gestraald. Er waren ook daadwerkelijk een aantal mensen in de kerk die aan het huilen waren, dat soort dingen. Ik kon ook waarnemen dat een aantal mensen die naast mij zaten niet de UFO in konden, anderen, dichter bij het midden (en meer ervaren) wel. Ik zat samen met hen in de ruimte.

De zaal
Het was een soort grote zaal, waar iedereen zong. Ik werd ontvangen. Echt heel hartelijk. Alsof je jaren weg bent geweest uit je geboortedorp en met een warm onthaal verwelkomd werd. “Hee cheiron, wat fijn! Wat leuk! Kom vaker langs! Zolang geleden, wel dertig jaar!”. Ik begreep dat ik hier eerder was geweest, en wel voordat ik geboren was.
Er waren ook mensen die veel en veel ervarener waren dan mij. Ik voelde me een beetje het jonge broekie van de zaal. Het was een enorm fijne ervaring. Ik had de indruk alsof ik jaren had rondgedwaald, me niet helemaal op mijn plek voelend op deze planeet, en dat ik eindelijk had gevonden waar ik thuis hoorde. Alsof ik met een verkennningsschip op pad was geweest, en nu eindelijk het moederschip had terug gevonden.

Overlopende realiteiten
Nou, daar was ik dan in de Tijdloze UFO. Ik begreep dat er geen tijd was. Soms was dat erg desorienterend voor me. Als ik mijn ogen opendeed, zag ik nog vagelijk de kerk waar ik in zat. Hoewel de twee realiteiten als het ware door elkaar heenliepen. Alsof je een tv tegelijkertijd op nederland 1 en 2 zet: twee zenders door elkaar heen. Ik kon waarnemen dat er een heleboel wezens buiten de UFO waren, die niet binnen konden. Ik was heel blij dat mannen en vrouwen in de kerk gescheiden zaten. Dat was een soort van minimale ordening in de nu tijdloze en eeuwige realiteit. Als ik naar de mensen in de kerk keek, waren sommigen ook echt een soort aliens ofzo. Sommige zagen er meer uit als dinosauriers, andere meer als insecten. Het is heel lastig te omschrijven,

deze afbeelding van Alex Grey komt een beetje in de buurt van wat ik probeer te omschrijven, hoewel nog te menselijk voor wat ik bedoel. Ik begreep ineens dat ik al gedurende jaren was voorbereid door allerlei media op deze ervaring. Ik moest denken aan Men in Black, waarbij je een shot hebt van een grote zaal waar allerlei aliens rondlopen. Ik dacht dat er veel meer filmmakers etc. wisten van hoe dit in elkaar zaten, en dat ze me via films etc. hadden proberen uit te leggen van wat ik zou gaan ervaren.

Hogere wezens
Er waren ook wezens die nog hoger waren. Iedereen in de kerk stopt met zingen. De ruimte kraakten, echt hoorbaar: krrrr, prsss trkrk , krr....krkrkr.pprrr.....rkrkrksss. Alsof we een fysieke ruimte hadden gezongen, van materiaal dat we nu konden horen leven en kraken. Toen kwam er een wezen binnen. Het was een enorm groot wezen. Hij had iets insectachtigs, maar dat klinkt zo koud en gevoelloos: dat was hij juist totaal niet. Het insectachtige is wellicht een manier van mijn onbewuste om het totale anderszijn, of het vreemd zijn van dit wezen, zijn als het ware mathematische perfectie, aan te duiden. Het was juist een wezen dat zo ontzagwekkend veel kennis had, zoveel wijsheid, zoveel mededogen, dat het enorm was om erbij in de buurt te zijn. Het was overweldigend. Ook heftig. Alleen al door zijn aanwezigheid toe te laten, werd ik getransformeerd. Ik voelde een angst om me over te geven. Het was tastbare wijsheid die door de ruimte straalde. Ik wist op een of andere manier, dat dit wezen uit een ruimte kwam ik ik zelf nog niet kon betreden. Dit was nog een voorportaal, waar ik was. Toen ging hij weer weg, en was ik enerzijds blij dat ik hem had mogen ontmoeten, maar ook blij dat hij weg was. Hij voelde zoveel grootser dan mij dat ik mij totaal overgeleverd had gevoeld. Alsof een reus over een mier heenbukt.

Inzichten
Ik kreeg ook een aantal lessen mee. Er werden persoonlijke gebeurtenissen uit mijn leven teruggehaald, en er werd me uitgelegd waarom deze gebeurtenissen van belang waren voor anderen. De rol die ik had gespeeld werd uitgelegd, omdat ik hem onderschat had. Een aantal situaties werd anders uitgelegd: voor situaties die ik moeilijk had gevonden werd uitgelegd hoe ik daar zo mee had kunnen omgaan dat ze tot meer inzicht hadden geleid. Het bleken helemaal geen moeilijke situaties te zijn, maar eigenlijk allemaal situaties waarbij ik de energie uit deze andere realiteit niet had door durven laten dringen en bijvoorbeeld had gedacht dat ik me moest schamen, terwijl ik juist had kunnen rusten in de transformerende ervaring die het voor iedereen was en kon zijn.
Er werden nog veel meer persoonlijke lessen gegeven, waarbij ik inzicht kreeg in de situaties waar ik mee worstelde op dat moment in mijn leven.

Afscheid
Ook begon ik afscheid te nemen. Drie, vier keer ging ik weg. Ik wilde helemaal niet weg, vond het jammer dat ik weg moest. Ze zwaaiden allemaal. Daaaag! Daaag! Dan begonnen ze weer te zingen in de kerk, en op de energie van het zingen kon ik weer terug. Maar dan ging ik weer. Ze legden uit dat ik in mijn dagelijks leven moest leren afscheid te nemen, en dat op een goede manier moest leren doen.

Verwarring
Toen was er een periode een soort verwarring. Ik had in een tijdloos universum gezeten, maar nu was ik echt weer in de kerk terug. Maar ik dacht dat het nog steeds tijdloos was. Heel vervelend: fuck , nu zit ik voor eeuwig in deze kerk te zingen! Dat wil ik niet! Aangezien mij was uitgelegd dat het in wezen tijdloze universum in beweging wordt gebracht door intentie en dat tijd door intentie ontstaat, dacht ik: ik moet gewoon naar huis gaan, de intentie hebben om naar huis te gaan. Dan zal de tijd weer beginnen. Ik werd (gelukkig) tegengehouden bij de deur toen ik in naar buiten, naar mijn auto wilde gaan. Ik overwoog of ik de persoon die me tegenhield bij de deur (ik heb het nu dus over een persoon in deze realiteit, die mee zorg droeg voor het ritueel) een soort personage van mijn onderbewuste was dat ik moest overwinnen en dat ik hem bijvoorbeeld moest neerslaan. Ik voelde me ook enigszins gevangen in de kerk toen. Waarom mag ik niet weg? Gelukkig was ik met een goede vriend van me, dus dat was al weer beter. Een tijd heb ik toen bij de deur gezeten, nog twee keer geprobeerd naar buiten te breken om bij mijn auto te komen. Als ik naar huis zou gaan rijden, zou de tijd weer starten! Gelukkig werd ik heel vriendelijke tegen gehouden. Toen maar terug de kerk in, naar mijn stoel. Ineens had ik momenten waarop ik begreep: “het is allemaal een kosmisch spel! Maar we vergeten de spelregels, en denken dat het echt is. Waarom verteld niemand de regels? “ Maar daarna ging ik weer onder in overpeinzingen waarom ik gevangen zat in deze kerk. Dat ging zo een aantal keer rond: inzicht: het is een grap! Waarom vergeet ik dat steeds....en dan weer verwarring.

Terug
Plotseling was het over. Iedereen begon “in de gloria” te zingen. Het was feest, we waren klaar. Alle structuur en regels verdween, mensen namen weer hun “normale” sociale zelf aan. Ik was “mindblown”. Wat in CHRISTUSNAAM was DAT? Was het eerste dat ik zei. Ik voelde me alsof ik was meegenomen door een UFO en nu weer netjes was afgeleverd. Enorm verbaasd, blij weer met mensen te kunnen spreken, zocht ik mijn weg naar buiten.

 

[DrippTone]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Altijd mooi wanneer trauma's uit vorige levens op zo'n mooie manier geheeld kunnen worden. Zo ver ben ik nog niet geweest in mijn Ayahuasca reizen(2 keer). Dit hoop ik ook nog mee te maken.

Van verhalen van andere mensen sprak de santo daime me niet zo aan. Ik heb gehoord dat ze heel streng zijn en volgens een strikt schema werken. Hoe heb jij dit ervaren? Was je wel gewoon vrij om jou proces volledig op jou manier te ondergaan?

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Wow, wat een ervaring !

Nu ik dit gelezen heb, overweeg ik het toch serieus om ook eens naar de Santo Daime te gaan. Ik had er al enkele negatieve dingen over gelezen, dat er bijvoorbeeld verplichtingen waren enzo. Maar dit heeft mij overtuigd om het wel eens te gaan doen !

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Hieronder mijn laatste report dat ik tussen mn bestanden had zitten. Dit report is van 7 maart 2010. Voor mijzelf ook wel interessant om terug te lezen hoe anders het is dan het eerste report. Waar daar de bizarre en onplaatsbare beelden veel meer overheersen, is er in dit report veel meer ontspanning en een veel passendere beeldenwereld ontstaan die voor mij beter uitdrukt wat ik meemaak.

Aanvang
Ik ben een beetje nerveus. In mijn buik zit wat spanning, tegelijkertijd voel ik vertrouwen: ik weet dat ik in goede handen ben bij de Santo Daime. Ik voel de smaak van de Daime van te voren al door mijn lijf gaan, nog voordat ik een slok gedronken heb. Zo bitter, zo bitter. De rllingen lopen al over mijn rug bij de gedachte aan de smaak alleen al. Ik voel hem al in mijn mond, nog voordat ik hem heb gedronken. Na wat inleidend gebed beginnen we snel aan de Daime. Oh, zo bitter, zo sterk. Het lijkt alsof de smaak elke keer dat ik hem drink intenser wordt. Ik probeer de smaak tot me te laten doordringen, te proeven zonder af te wijzen. Bitter... Ik ril... Neem dan toch een slokje water, nadat ik dat zolang mogelijk heb uitgesteld. Alsof de smaak te proeven een voorbode is van wat de Daime zal gaan vertellen.
De Daime ligt er zwaar op mijn maag deze keer. Ik voel mijn buik. Ik probeer het toe te laten. Misschien moet ik overgeven, als dat nodig is, is dat nodig. Die overgave is al heel wat, voor mij, wat betreft overgeven dan. Ik richt me op het zingen, ga op in de zang. Dan , langzaam, beginnen de beelden te komen, de visioenen. Langzaam bouwt zich de wereld op, de andere realiteit, die begint te openen. Het is niet eens zozeer een andere realiteit; het is eerder deze realiteit, maar op een andere frequentie. Ik voel hoe de zaal zich verbindt in de energie. Het wordt langzaam meer een geheel. Ik zing door, geniet van het zingen. De zang trilt in mijn lijf.

De wezens en De Ruimte
Dan voel ik de wezens komen. Engelen, intelligenties, aliens... Ik weet niet hoe ze te noemen. Ze zeggen: engelen is een goede naam. Ik voel de Daime door mijn lijf stromen; mijn lijf heeft de Daime geaccepteerd. Het stroomt, het zware komt van mijn maag af. Dan voel ik: we gaan. De kerk heeft voldoende energie opgebouwd: we kunnen. Dan wordt de consecration of the space voorgelezen. (zie bijvoorbeeld http://ayahuasca.tribe.net/thread/ebea1967-8920-4edb-8dbc-f0a292da5618 voor de tekst van de consecration of the space) Ik sluit mijn ogen, probeer de woorden zo volledig mogelijk toe te laten. Intens.... Mijn aandacht dwaalt af van de woorden... Ik ga de ruimte binnen... Het is een soort binnentreden in een andere realiteit. Of beter: in een andere frequentie van deze realiteit. Alsof je de stekker uit de realiteitsmachine trekt, en het “beeld” ineens uitvalt; ik duik dieper in de stemming in mijn maag. Het is verdriet; Ik worstel om het toe te laten; dan begrijp ik: met deze emotie kan ik de ruimte niet betreden. Ik heb echter toestemming om het los te laten: want alles is goed. Ik mag me overgeven aan het licht, aan het weten dat alles goed is. Juist in die overgave ligt de oplossing voor mijn verdriet. Ik hoef het verdriet niet “uit te werken”: ik kan gewoon de ruimte ingaan, en me overgeven aan het licht.

Alles is een
Ik zie hoe alles samenhangt. Alles is een. Alles hangt samen. Een diepe ordening. Waar alles een plek heeft. Wij denken zo vaak dat het universum gescheiden is, niet een. Dat we in een proces naar heelheid toe werken; dat is echter niet zo. Alles is al een. Alles past in de samenhang. Ook de pijn, het verdriet. Het is juist de illusie dat er geen samenhang is, die het verdriet en de pijn veroorzaakt. Ik ga dieper de ruimte in. Er zijn hier verschillende kamers, verschillende vertrekken. Ik voel hoe de engelen rondlopen, werken. Er wordt geheeld. Mensen geven over, huilen; ondertussen draagt de zang ons door het ritueel heen.
Ik zie een fel licht. Vreugdevol. Het is het licht in het centrum van het heelal. Grootst, stralend. Ik zie dat het een gezicht kan hebben: Christus. Maar het licht is veel ruimer dan dat beeld. Het licht straalt, vlamt, jubelt. Het is een soort weten: alles is licht. Alles is goed. Alles mag er zijn.

Lijden
Ik zie meer lijden. Concentratiekampen, hakenkruizen, moorden. Ik besef me: ook dit hangt samen. Ook dit hoort erbij. Ik realiseer me dat het lijden ook hier in de zaal is. De demonen, de slangen, komen ook binnen. Het pijn, het lijden. Ik zie een moord. Een archetypische moord. De mens die een ander mens vermoord. Het bloed aan zijn handen. Ook dit is onderdeel van de cosmos. Van het grote geheel. Het is een deel dat zich verduisterd heeft. Het zwart , het donker, laat ik toe. Ik zie de moord; heel erg as-it-is, matter-of-fact. De moord. Het bloed. Het verdriet. En door het te zien, door het licht toe te laten, door het licht te schijnen, wordt het geheeld. Het donker in de zaal wordt getransformeerd. De deelnemers nemen hun duister mee: met elkaar helen we het duister, de pijn, door het licht toe te laten.
Ik zie de pijn van F.B. Ik zie hem lijden. Ik hoor dat het goed als ik in mijn licht naar hem toe kan gaan. Eenvoudig weg om te delen dat ik zijn lijden zie. Mijn werk is een mooie plek; echter, ook met veel lijden. Ik probeer te zingen, uit het boekje. Ik merk hoe ik, door te zingen, mee vibreer op de intentie van het ritueel. Hoe ik mijn energie toewend voor heling. Mijn vriend R die naast me zit begint te grappen; het is lastig de tekst te volgen. Maar wanneer ik geconcentreerd ben, mijn voeten op de grond voel, geaard bent, ben ik ineens weer in-tune met het lied en kan ik de tekst volgen. Het vraagt echter enorm veel concentratie. Ik zeg tegen R: door te zingen, helen we de mensen. Onze vibratie raakt de mensen die daar op de grond liggen, hun diepste trauma’s verwerken.
Op een bepaald punt wordt gezongen over “the line of tuncum” die komt om alle “liars” tot gerechtigheid te brengen. Ik zie hoe er een of twee mensen enorm beginnen over te geven. Ik denk: zij hebben iets met die leugens. Zij worden nu door “the line of tuncum”, wat dat ook precies mag zijn, met hun leugens geconfronteerd.

Tweede keer Daime
De tweede keer drinken. Ik wil niet. Ik ga niet drinken. Ik weet: dit wordt meer dan ik kan dragen. Ik kan niet nog een keer drinken. Dat is too much. Ik zal eraan bezwijken. Het zal een overload zijn. Het zou overmoedig zijn. Ik drink maar een keer vanavond. Mijn ogen gaan open, ik kijk rond. Ik besef me hoe het ritueel wordt gedragen door de aanwezigen. Hoe er leiding is in het ritueel van de ouderlingen. Ik besef me, hoe het er juist om gaat dat ik het niet hoef te dragen. Ik mag de anderen voor laten gaan; alles heeft zijn plek. Zijn tijd. Zijn moment. Ik voel me ineens wakker worden. Ik ben nu uit de engelenwereld. Ik voel hoe de engelen het goed, fijn vinden als ik mee werk. Zo van: je bent welkom. Ik heb mijn plek in het werk, daar. Dan begrijp ik: ik mag drinken, maar het zal meer zijn dan ik zelf kan dragen. Ik heb echter toestemming om mee te gaan, de ruimte te betreden, om mee te kijken hoe het geavanceerdere, diepere werk zal gaan.
Dan ga ik naar voren, het voelt nu goed. Ik krijg het glaasje met Daime. Ik zet een stap terug. Ik ga het niet impulsief drinken, maar met aandacht. Hoe wil ik dat deze slok zal zijn? Ik bid om grond, om voeten, om aarde. Ik concentreer me op mijn voeten. Mijn contact met de grond. Met de intentie gevoed te worden in het contact met de grond drink ik. Het is bitter, maar heeft een zoete ondertoon. Als honing. Bitterzoet. Ik denk: de pijn, het bitter, maar ook de liefde die de pijn verzacht. Ik zet mijn glaasje terug, maar wordt teruggehaald: de laatste druppel. Ik denk: symbolisch: het laatste is het bitterst. Tot op de laatste druppel de beker leegdrinken.
De smaak is bitter. Ik ril, mijn lijf schokt. Bijna alsof ik moet huilen. Whhhuuuhuhhhuhuhuh. Een rilling. Nog een rilling. Ooh bitter. Ik probeer de smaak toe te laten. Voel hoe de smaak zijn werk doet. Dan roken we Santa Maria. Het geeft een zoete smaak over het bitter. Het verzacht de pijn.

Familielijnen
Ik voel het verdriet van mijn zus. Ik zie haar huilen, haar pijn. Ik begrijp dat zij veel verdriet draagt van de jongeren waar ze mee werkt, en dat ze die niet over kan dragen. Hoe ze mij nodig heeft om te helpen het te dragen. Ik zie de lijn van F (mijn exvrouw) hoe er een duisternis in haar familielijn zit. Een donkerte, een afgescheidenheid. Donker, boosaardig. Tegelijkertijd veel kracht. Power. Echter, weinig licht. Ik zie hoe F dat meedraagt. Ik hoef daar niks mee. Dat is F’s bloedlijn. F’s karma. Ik ziet echter hoe M (onze jongste dochter) heeft besloten om dat Karma op zich te nemen, gemengd met mijn lichtheid. Zij heeft besloten die twee bloedlijnen te integreren. Enerzijds de power, anderzijds de lichtheid.. Ik zie hoe ik haar kan helpen dat te integreren. Of, vooral, ik zie dat het zo is. Het te zien zoals het is zal mij de kracht geven haar te helpen. Ik kan M helpen door het gedicht dat we bij haar geboorte hebben gemaakt voor te lezen. Dat zal haar goed doen, haar te herinneren aan de boodschap van licht en warmte die we hebben meegegeven in het gedicht.
Ik zie hoe in mijn schouder beelden zitten van boosheid. De boosheid met F: zo woedend. Hoe die woede wortelt in onze karmische botsing. M heeft die strijd in zich opgenomen. Onze ruzie is tot haar doorgedrongen. Dat heeft niet eens te maken met dat ze die ruzie’s letterlijk gehoord zou hebben (hoewel dat waarschijnlijk wel zo is). Het heeft veel meer te maken met dat die informatie wordt uitgestraald, zoals iedereen informatie overdraagt aan de ander, waarbij als het ware het gehele hologram van de biografie in een keer wordt overgedragen.
Ik zie hoe L (mijn middelste dochter) veel meer van mijn lijn is; de lichtheid, het onwereldse. Ze wordt bijna 7. Het is belangrijk die verjaardag goed te vieren. De engelen leggen uit: ga de 22ste bij het ritueel van L’s verjaardag aanwezig zijn. Draag het gedicht van haar geboorte voor in de klas. Neem M op schoot: M zal meegenieten van hoe je dat doet., ernaar verlangen dat je het ook voor haar zal doen. Op haar verjaardag, in de winter, zal de energie lastiger zijn; meer kracht vragen. Dan komt F’s duisternis meer in het geding. Dan lees je het gedicht van M in december (haar verjaardag) ook voor.

Santa Maria
In de zaal verschijnt een licht. Een liefdevolle aanwezigheid. Vrouwelijk. Ik zie Maria voor me. Het is moeilijk om waar te nemen wat er precies gebeurd. Het is zo overweldigend, zo grootst, dat het nauwelijks te bevatten is. Ik zie het beeld van de Maria zoals mijn oma die had: een halve maan, daarop de slang, en Maria die haar voet op de slang heeft en daar hoog bovenuit toornt.

Ik besef dat het een beeld is: het beeld verduisterd juist de volle ervaring, de volle waarneming. Het beeld is meer bedoeld om een soort besef te hebben van wat ik waarneem; om een soort herinnering te kunnen hebben aan wat ik zie. Ik begrijp echter heel goed, dat wat ik zie op geen enkele manier op het beeld lijkt. Het is zo ongeveer de verhouding die het woord “aap” tot een werkelijke aap heeft: het woord bestaat uit drie letters. De werkelijke aap is duizenden malen complexer dan het woordbeeld zelf. Het woordbeeld helpt echter met communiceren; zolang het duidelijk is dat het een beeld is, is het goed.
Maria is zo liefdevol aanwezig; ze neemt alle leed tot zich. In de zaal zijn mensen aan het huilen. Gesnik, verdriet. Mijn neus loopt; het water stroomt eruit. Ik zing mee; het kost me moeite om te zingen, om te lezen. Maar ik kan mee zingen. Maria neemt alle verdriet tot zich. Ik voel hoe het verdriet in mijn buik naar haar toe mag stromen. Hoe zij mijn verdriet en het verdriet van de wereld tot zich neemt. Ze troost, koestert. De tranen van maria. Het is heel zacht, heel vochtig, vrouwelijk. Yin. En ze kan het dragen; ze is zo grootst, zo sterk; ze is er gewoon. Ze blijft gewoon aanwezig in het verdriet, en heelt het zo.

Het zingen neemt de overhand. Ik luister. Zo mooi, hoe de oudste mensen van de Santo Daime doorzingen. Zij dragen het ritueel nu. Zij kunnen doorzingen. Het zijn nog maar 5, 6 mensen lijkt wel die zingen. Zo mooi hoe hun gezang samenhangt. Zo mooi.

Afscheid
Dan is er het stuk van afscheid nemen. Het is steeds datzelfde lied dat zo van afscheid spreekt. Ik herken het lied: het is echt een uitzwaai lied. De energie begint af te nemen, ik ga langzaam terug. Ik mag nog even blijven: enerzijds beangstigd het me om zo diep in die andere realiteit te zitten. Of, beter, ik voel een stem die zich afvraagt: ik zit nu wel heel diep in die andere wereld. Tegelijkertijd voel ik het vertrouwen: ik kom terug. Het is mijn werk om zo diep in deze realiteit te gaan. Ik breng het licht, de heling, terug in mijn dagelijkse werk.
Ik begrijp heel diep wat er gebeurt als we praten. Hoe lastig het is om af te stemmen. Alles is al aanwezig. Niks hoeft gezegd of uitgelegd te worden. In het contact, in het samenzijn, ontstaat vanzelf de taal. Ontstaat vanzelf het woord. Ik kan spreken zoveel ik wil over het Daimeritueel; echter, in afstemming. Ik zie hoe ik soms praat vanuit mijn herinnering. Dan heeft de ander niet de energie om mij te volgen. Wanneer de ander aandachtig is, kan ik ook vertellen. Dan groeien de woorden als vanzelf uit het contact.
Ik besef ook het belang van woorden geven. Woorden kunnen helen. Dit is een ritueel dat ik zal kunnen en mogen navertellen, vanwege het effect dat het geven van woorden heeft.
Ik besef me hoe fantastisch het is om een lijf te hebben. Mijn DNA wordt de hele dag door gelezen. Er stroomt informatie uit mijn DNA, om mijn lijf draaiende te houden; de processen passen zich voortdurend levend en intelligent aan. Enorme informatiestromen. Ik ben onder de indruk.

 

[Drientje]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ze schenken daar dan wel potente thee zeg!

Ik heb ook nog steeds het gevoel met Ayahuasca dat ik een drempel over moet en dat durf ik echt niet. Zo durf ik ook geen DMT te roken en ik weet dat het mijn ego is wat me bang laat zijn en me zelfs fysieke dingen laat ervaren (zo denk ik steeds dat ik in mijn slaapzak geplast heb, het voelt echt zo aan maar als ik dat dan check is er niets aan de hand) om me uit mijn concentratie te halen en me niet de Ayahuasca ten volle laat ervaren. Er is iets wat me tegen houdt, zowel mentaal als fysiek.

Heb jij dat helemaal niet gehad?

Ook voel ik me echt ziek als ik gedronken heb en weet ik dat dat over gaat als ik meer drink maar daar is weer die drempel.

Ik heb meer moed nodig denk ik.

En ik denk ook om naar Santo Daime te gaan. Sowieso wou ik dat al eens want ik merk dat ik me niet echt kan vereenzelvigen met de ideeën van de sjamaan waar ik toen was. Veel gepraat over 2012 en dat we door de poort zouden gaan maar daar kom ik niet voor, ik kom voor de reiniging, niet voor zijn persoonlijk gedachtegoed.

Ook heb ik eens de tip gekregen van de Ayahuasca workshop. Dan ben je ook met yoga bezig voor het drinken. Tijdens doen ze ook oefeningen (als je mee kan doen) en het is niet dat gepraat over eigen zaken, gewoon straight to the point.

http://www.ayahuasca-therapie.nl/pageID_6789515.html

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Altijd mooi wanneer trauma's uit vorige levens op zo'n mooie manier geheeld kunnen worden. Zo ver ben ik nog niet geweest in mijn Ayahuasca reizen(2 keer). Dit hoop ik ook nog mee te maken.

Van verhalen van andere mensen sprak de santo daime me niet zo aan. Ik heb gehoord dat ze heel streng zijn en volgens een strikt schema werken. Hoe heb jij dit ervaren? Was je wel gewoon vrij om jou proces volledig op jou manier te ondergaan?

Ja, die strengheid stond me in het begin ook wel tegen, toen ik daarvan hoorde. Ik ben in mijn dagelijkse leven innovatiemanager en het is mijn werk om structuren om te vormen. Ik kan gewoonlijk enorm slecht tegen wat voor systeem dan ook dat me wordt opgelegd

Maar bij de Santo Daime waren er meerder aspecten waarom ik het ok vond, en later zelfs enorm ben gaan waarderen. Allereerst: de ervaring was voor mij zo extreem heftig, dat ik heel blij was dat er een bepaald soort ordening was. Vrouwen aan de ene kant in de zaal, mannen aan de andere kant. Dat geeft toch een hele bepaalde structuur, ook het zingen dat steeds doorgaat: het is een structuur die mij in ieder geval helpt in de chaos die er soms ontstaat.

Dan is er het punt van het zitten: je wordt aangemoedigd om rechtop te blijven zitten, op je eigen stoel in het ritueel te blijven zitten, je armen niet te kruisen etc. Dat kan allemaal aanvoelen als vervelend. Er zijn echter meerdere redenen waarom ik dat ben gaan waarderen. Het is in wezen een groepsritueel. Ik ga vaak naar de zogenaamde "Cura's" , wat echte helingsrituelen zijn. Je bouwt als collectief een bepaald veld, een bepaalde energie op die beschikbaar komt voor de genezing. Ik merk het zelf steeds meer naarmate ik vaker kom en helderder in het ritueel zit: de energiestroom blokkeert meteen als er iemand naast mij zijn armen kruist en wegzakt. Dat is heel sterk voelbaar. Ook als er iemand die voor mij zit tijdens het ritueel weggaat: dat verandert heel sterk de energiestroom. Het is als het ware bovenpersoonlijk: je bent onderdeel van het collectief, en draagt daaraan bij. Bovendien is het zo, dat het "licht" juist in het ritueel wordt gegenereerd. Het licht reinigt, heelt, maar brengt ook alle pijn aan het licht. Omdat mensen dat zwaar vinden, hebben ze de neiging zich af te sluiten voor het licht: armen over elkaar, in elkaar zitten, uit het ritueel gaan etc. De truc is juist, om in het ritueel te blijven: omhoog, gezicht naar het midden, blijven zingen. Dat helpt enorm om de angst etc te transformeren. Tegenwoordig, als ik het zwaar heb tijdens een ritueel, is het juist die structuur die ik WIL volgen: omhoog, aangesloten op het collectief. Ik merk ook dat ik soms als het ware een aantal mensen om me heen "draag" : door rechtop te blijven zitten, te blijven zingen als zij het zwaar hebben, doe ik iets voor hen dat hen helpt.

Nou ja, ieder zijn ding, maar ik ben het dus echt wel gaan waarderen. Ik ben ook de mensen die het begeleiden wat beter gaan kennen en daardoor beter gaan begrijpen wat ze doen en waarom, en daardoor dus steeds meer gaan vertrouwen in dat ik erachter kan staan en dat het goed is.

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Die moord die je zag, waar kwam dat vandaan ?

 

[Drientje]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

En ik moet nu bekennen dat ik bij dat laatste report een zakdoek nodig had.

Alsof al dat verdriet uit je report mij nu helpt met het verwerken van nare dingen in mijn leven.

Dank je.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ze schenken daar dan wel potente thee zeg!

Ik heb ook nog steeds het gevoel met Ayahuasca dat ik een drempel over moet en dat durf ik echt niet. Zo durf ik ook geen DMT te roken en ik weet dat het mijn ego is wat me bang laat zijn en me zelfs fysieke dingen laat ervaren (zo denk ik steeds dat ik in mijn slaapzak geplast heb, het voelt echt zo aan maar als ik dat dan check is er niets aan de hand) om me uit mijn concentratie te halen en me niet de Ayahuasca ten volle laat ervaren. Er is iets wat me tegen houdt, zowel mentaal als fysiek.

Heb jij dat helemaal niet gehad?

Ook voel ik me echt ziek als ik gedronken heb en weet ik dat dat over gaat als ik meer drink maar daar is weer die drempel.

Ik heb meer moed nodig denk ik.

Ehm, ja, er is zeker een bepaalde drempel. Ik ben altijd een soort van bang en nerveus voordat ik begin aan een ritueel. Soms ook wel prettig, misschien vergelijkbaar met in de rij staan van een achtbaan of bungeejump ofzo

Tijdens het ritueel heb ik altijd een periode dat ik een stuk stress etc uit mijn lijf moet werken voordat ik "De Ruimte" inkan. Ik moet inderdaad een heleboel loslaten. Het is me een keer gebeurd dat me dat niet lukte, toen heb ik het heel zwaar gehad. Overgeven ook enzo, waarbij er overigens geen druppel vocht uit mijn lijf kwam maar wel allemaal (niet fysieke natuurlijk) slangen en beesten die als het ware een visualisatie waren van het trauma dat ik uit mijn bewustzijn aan het losmaken was.

Tegenwoordig bereid ik me meestal een week van te voren goed voor door dagelijks minimaal een uur te mediteren. De laatste keer dat ik ben gegaan, had ik een soort van idee: ik moet door een soort wolkendek heen van dagelijkse angsten, stress, dat soort dingen. Maar ik blijf me gewoon focussen op het licht: ik weet dat ik naar het licht moet, alles wat geen licht is is nog niet het eindstation. Op een bepaald moment is die "dagelijse" storm uit mijn lijf en ben ik aanbeland in het "Licht", wat overigens ook iets is dat echt in het ritueel zelf gebeurt, met alle aanwezigen samen, in de energie. Het is denk ik heel anders wanneer ik het in een andere setting zou doen.

En ik denk ook om naar Santo Daime te gaan. Sowieso wou ik dat al eens want ik merk dat ik me niet echt kan vereenzelvigen met de ideeën van de sjamaan waar ik toen was. Veel gepraat over 2012 en dat we door de poort zouden gaan maar daar kom ik niet voor, ik kom voor de reiniging, niet voor zijn persoonlijk gedachtegoed.

Ook heb ik eens de tip gekregen van de Ayahuasca workshop. Dan ben je ook met yoga bezig voor het drinken. Tijdens doen ze ook oefeningen (als je mee kan doen) en het is niet dat gepraat over eigen zaken, gewoon straight to the point.

Ik heb een keer met Geraldine gesproken, zij heeft de kerk in nederland opgericht. Wat zij zei, sprak me wel heel erg aan. Het kwam op het volgende neer: in elke religie moet je door de persoonlijkheid van de ander heen je waarheid vinden. Er is altijd een bemiddelaar, een priester, een guru. En die hebben altijd een persoonlijkheid. Wij hebben geen priester, wij hebben de Daime. De Daime vertelt ons wat we moeten weten en dat is voor iedereen anders.

Dit hangt ook weer samen met mijn waardering van het strak gereguleerde en rituele aspect van de Santo Daime: er zit een minimum aan persoonlijkheid in. Het enige wat er gebeurt is dat we de liederen zingen. Je zingt gewoon de hele avond, van 1900 tot 1:00 snachts ongeveer. Gewoon het boekje door , steeds een sectie door, in principe van voor naar achter. Heel fijn, het strakke ritueel geeft mij juist de vrijheid om mijn eigen ervaring te hebben. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik vanalles moet met allemaal mensen, of dat iedereen vrij is om dingen te doen, rond te lopen, te zeggen. Het leidt uiteindelijk allemaal af. Hoewel ik natuurlijk soms best wel oogcontact en knipogen heb met bijvoorbeeld een vriend waar ik mee ga.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Die moord die je zag, waar kwam dat vandaan ?

Ik had het idee dat dat iets archetypisch was. Het was meer een toestand van de mensheid dan iets persoonlijks. Zo van: dit gebeurt. Dit doen mensen met elkaar. Voortdurend, zet het nieuws maar aan. Het had iets heel archaïs, mythisch. Bijna een soort wereldlijden of iets dergelijks. Ik heb me later wel afgevraagd of er misschien mensen in de zaal geweest zouden zijn die dergelijke ervaringen met zich mee hebben gedragen, en dat die ervaring als het ware mede door mij onder ogen werd gezien. Ik beschrijf in mn report van mn allereerste keer dat andere mensen meehelpen om dingen onder ogen te zien: wellicht dat ik deze keer wel in staat was om die dingen onder ogen te zien.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

En ik moet nu bekennen dat ik bij dat laatste report een zakdoek nodig had.

Alsof al dat verdriet uit je report mij nu helpt met het verwerken van nare dingen in mijn leven.

Dank je.

Fijn te horen dat het je helpt Ik moet zeggen dat het nog steeds intense ervaringen zijn als ik ze zo teruglees. Zelfs al zijn het mijn eigen ervaringen, als ik het zo teruglees denk ik ook van: sjonge jonge, heftig man. Je zult het maar meemaken. Maar goed, dat heb ik dus gedaan haha. Het is op een bepaalde manier zo groots dat het nauwelijks bevatbaar is. Ook als ik het aan mensen vertel heeft het dat effect: sommige mensen zijn geroerd, andere worden angstig ("dat kan toch niet goed zijn? Dat is toch niet normaal? Pas je wel op?" etc.) andere worden boos ("dat mag niet, je gebruikt een middel om een grens te overschrijden die niet voor mensen om te overschrijden is") .

Ik moet zeggen, dat het best fijn is om hier op het forum zo fijn ontvangen te worden met mn verhalen Het zijn zulke intense ervaringen, maar ze zijn zo moeilijk te vertellen omdat mensen ze zo bizar vinden (wat ze eerlijk gezegd ook wel een beetje zijn haha)

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Die moord die je zag, waar kwam dat vandaan ?

Ik had het idee dat dat iets archetypisch was. Het was meer een toestand van de mensheid dan iets persoonlijks. Zo van: dit gebeurt. Dit doen mensen met elkaar. Voortdurend, zet het nieuws maar aan. Het had iets heel archaïs, mythisch. Bijna een soort wereldlijden of iets dergelijks. Ik heb me later wel afgevraagd of er misschien mensen in de zaal geweest zouden zijn die dergelijke ervaringen met zich mee hebben gedragen, en dat die ervaring als het ware mede door mij onder ogen werd gezien. Ik beschrijf in mn report van mn allereerste keer dat andere mensen meehelpen om dingen onder ogen te zien: wellicht dat ik deze keer wel in staat was om die dingen onder ogen te zien.

Dus er is een specifiek persoon die met jou meereist ? Een levend persoon, die ook mee drinkt. En die is dan aanwezig in jouw trip ?

Ik vind het apart dat je een beeld kreeg van wat de mensheid elkaar aandoet. Ik dacht eerst toen ik het las dat het misschien een trauma was van iemand anders in de zaal, wat jij ook kon zien.

Maar het idee dat je een beeld krijgt van de werkelijkheid, al het leed dat men elkaar aandoet vandaag de dag. Dat moet een aparte ervaring zijn geweest.

Dit report laat me echt niet meer los, het zet me enorm aan het denken.

Ik hoop dat ik snel de wondere wereld van Ayahuasca mag betreden.

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik moet zeggen, dat het best fijn is om hier op het forum zo fijn ontvangen te worden met mn verhalen Het zijn zulke intense ervaringen, maar ze zijn zo moeilijk te vertellen omdat mensen ze zo bizar vinden (wat ze eerlijk gezegd ook wel een beetje zijn haha)

Ik vind het helemaal niet raar. Het grote deel van de mensheid vandaag de dag zal het inderdaad zien als een "drempel" die je niet mag overschreiden. Maar dat is angst, angst voor het onbekende. En een grote dosis onwetendheid.

Dat heb ik al lang geleden losgelaten, ik ben blij dat er eindelijk iemand is die zijn ervaring met Ayahuasca hier post. Eindelijk ! Na al die truffel tripreports die leuk zijn om te lezen maar uiteindelijk allemaal op hetzelfde neerkomen.

Eindelijk Dit is een onderwerp waar ik enorm mee bezig ben, blij dat je hier op dit forum bent gekomen !

 

[spacelord]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

prachtig beschreven report

aan ayahuasca waag ik mijn jeugdige leven nog niet. Maandag ga ik voor mijn eerste ervaring met DMT (roken), heb er een enorme angst voor maar de nieuwsgierigheid maakt zich toch meester

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Dus er is een specifiek persoon die met jou meereist ? Een levend persoon, die ook mee drinkt. En die is dan aanwezig in jouw trip ?

Nee, ik ga wel vaak met een vriend. Maar we hebben (op wat oogcontact af en toe) eigenlijk een heel eigen trip. Hoewel we ondertussen bijvoorbeeld wel van elkaar weten wanneer we "het licht" zien. Dat kan dan reden zijn om even naar elkaar te griniken ofzo.

Tijdens mijn ayahuascatrips wordt ik altijd begeleid door een wezen. Soms zijn ze heel specifiek op mij gericht, soms ga ik als het ware met een groepje wezens mee in hun werk.

Wat betreft het helpen onder ogen zien: ik heb vaak wel het idee, dat een deel van de mensen die in de zaal zijn, fysiek zeg maar, ook meegaan die "andere Ruimte" in. Alsof zij daar aanwezig zijn, meewerken. Maar ik zie ze nooit echt in mijn trip. Of, misschien wel maar niet dat ik weet. Als ik andere (fysieke) mensen in de kerk zie, heb ik vaak wel het idee dat ik vrij goed weet wat er met ze gebeurt. Zeker van mn vrienden: ik ben heel sterk op ze afgestemd. Ik heb ook het idee, dat het bewustzijn van alle mensen die fysiek in de zaal zijn meehelpt om dingen onder ogen te zien. Dat de feitelijk aanwezigen helpen om als het ware dit veld van bewustzijn te creeren, waarin ik deze sterke ervaringen kan hebben en me gesteund voel om dit leed onder ogen te zien. Het voelt dan als een soort bovenpersoonlijke genezing, waar wij allemaal aan meewerken doordat alle aanwezigen (of een deel daarvan) hun bewustzijn inzetten om dingen "aan het licht" te brengen.

Beetje verward misschien, maar ik hoop dat het helder is.

Ik vind het apart dat je een beeld kreeg van wat de mensheid elkaar aandoet. Ik dacht eerst toen ik het las dat het misschien een trauma was van iemand anders in de zaal, wat jij ook kon zien.

Maar het idee dat je een beeld krijgt van de werkelijkheid, al het leed dat men elkaar aandoet vandaag de dag. Dat moet een aparte ervaring zijn geweest.

Ja, ik had later hetzelfde idee dat jij had: dat het misschien ook een trauma van een van de aanwezigen was. Maar dat is natuurlijk gissen. Ik had zelf tijdens de ervaring het idee, dat we als aanwezigen in de zaal een hoeveelheid pijn en duisternis meenemen. Die is soms persoonlijk, maar overstijgt het persoonlijke ook vaak (bijvoorbeeld doordat mensen familiethema's met zich meedragen). Wat dat betreft zal het niet heel onwaarschijnlijk zijn dat zelfs meerdere mensen in zo'n groep van 70 mensen ergens in hun familielijn de ervaring van een moord hebben zitten.

De ervaring dat het zo collectief is, is inderdaad een aparte ervaring. Het religieuze aspect maakt ook weer dat dat dragelijk is: laat alle pijn maar stromen naar iets dat groter is dan mijzelf, naar een intelligentie of wezen (zoals die vrouwelijke aanwezigheid die ik als Maria zag) dat die pijn kan dragen en verzachten. Anders zou het veel te groot en overweldigend zijn geweest.

Dit report laat me echt niet meer los, het zet me enorm aan het denken.

Ik hoop dat ik snel de wondere wereld van Ayahuasca mag betreden.

Het is ook voor mijzelf weer iets wat me aan het denken zet. Het is zeker een wondere wereld. Overigens is de ervaring die ik heb niet voor iedereen zo. Sommige vrienden die ik meeneem, hebben een heel vergelijkbare ervaring. Andere worstelen 80% van de tijd door allerlei trauma's heen voordat ze het laatste uurtje wat meer licht kunnen toelaten. Sommigen halen die lichtwereld nooit, of soms. Nou ja, heel wisselend eigenlijk. Het vraagt ook wel meer dan even trippen: het vraagt discipline en toewijding, de week ervaar en zeker ook erna.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Eindelijk Dit is een onderwerp waar ik enorm mee bezig ben, blij dat je hier op dit forum bent gekomen !

Dat is wederzijds Ik ben blij dat ik het ergens kan delen waar er meer mee gebeurt dan dat mensen hun wenkbrauwen optrekken en zeggen :"vage shit man"

Ik had hiervoor ook wel ervaring met LSD en paddos enzo. Heel interessant , zeker. Maar dit is echt van een andere orde.... Ik denk dat je dit ook wel gaat beleven met hele hoge, heroische doseringen LSD (+500 ug) en paddos (5 gram gedroogd).

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik dacht dat je een begeleider had omdat je ergens zei dat je het knap vond dat die mensen ook Ayahuasca dronken en toch nog in staat waren om jou te begeleiden.

Maar nu snap ik het. De begeleider zit in jou, en soms voel je de energie van de andere mensen

Nu begin ik echt interesse te krijgen in de Santo Daime.

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik had hiervoor ook wel ervaring met LSD en paddos enzo. Heel interessant , zeker. Maar dit is echt van een andere orde.... Ik denk dat je dit ook wel gaat beleven met hele hoge, heroische doseringen LSD (+500 ug) en paddos (5 gram gedroogd).

Dit is dus ook nog iets wat ik echt wil gaan doen. Heb zelf ook al ervaring met paddestoelen en LSD. En ben er al een tijdje over na aan het denken om daar de grens eens op te zoeken en hem dan ver te overschreiden.

Maar daar moet een geschikt moment voor komen, als er tijd en ruimte is

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

prachtig beschreven report

aan ayahuasca waag ik mijn jeugdige leven nog niet. Maandag ga ik voor mijn eerste ervaring met DMT (roken), heb er een enorme angst voor maar de nieuwsgierigheid maakt zich toch meester

dank je

Ik moet zelf eerlijk zeggen dat ik DMT roken wel spannender zou vinden dan ayahuasca drinken. Overigens net zo goed als ayahuasca drinken buiten een rituele context.

Je bent dan zo "on your own".... Het is juist de rituele context die mij heel veel veiligheid doet voelen. Tegelijkertijd is DMT natuurlijk ook in een kwartiertje weer voorbij, dus dat scheelt he

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Tegelijkertijd is DMT natuurlijk ook in een kwartiertje weer voorbij, dus dat scheelt he

Maar dat kwartiertje kan aanvoelen als een eeuwigheid hebben ze mij verteld

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Ik dacht dat je een begeleider had omdat je ergens zei dat je het knap vond dat die mensen ook Ayahuasca dronken en toch nog in staat waren om jou te begeleiden.

Maar nu snap ik het. De begeleider zit in jou, en soms voel je de energie van de andere mensen

Nu begin ik echt interesse te krijgen in de Santo Daime.

Oja, nu snap ik wat je bedoelt. Er zijn inderdaad mensen van de kerk die het ritueel ondersteunen. Zij doen zeg maar het verzorgende werk: mensen die overgeven een emmertje geven, eventueel kost opruimen. Mensen die niet meer kunnen zitten een matrasje geven en toedekken. Mensen die overstuur zijn als het nodig is even bijstaan buiten het ritueel. Mensen aansporen om hun armen & benen niet te kruisen. Dat soort dingen.

Dat is wel fijn, want soms gaan mensen echt hard uit hun plaat. Soms valt er ook gewoon iemand echt van zn stoel ofzo, of mensen strompelen verward naar de gang. Dan is het dus heel fijn dat daar een ervaren iemand zorg voor draagt. Die begeleiders drinken inderdaad ook allemaal mee, wat ik erg knap vind. Ik heb mn handen vol aan mn eigen trip

Omdat ik zelden een externe verzorger nodig heb gehad in het ritueel, en gewoon op mn stoel blijf zitten en meezing met de liederen (je zingt dus gewoon een dik liederen boek in het portugees van voor naar achter door, 4 a 5 uur lang) heb ikzelf tijdens mijn trips vooral te maken met mijn eigen interne begeleiders, geestelijke wezens die me uitleg geven etc.

Ik heb in juli weer twee dagen gepland om naar de Cura's te gaan, dus ik zal jullie zeker op de hoogte houden (en wellicht tegenkomen daar haha )

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Cura's ?

Ik heb zelf ook al eens de Amanita Muscaria geprobeert. Daar worden ook nogal vervalen van verteld, waar ze ook God zien enzo. Maar helaas was dat niet zo een geslaagde trip

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

...LSD (+500 ug) en paddos (5 gram gedroogd)....

Dit is dus ook nog iets wat ik echt wil gaan doen. Heb zelf ook al ervaring met paddestoelen en LSD. En ben er al een tijdje over na aan het denken om daar de grens eens op te zoeken en hem dan ver te overschreiden.

Maar daar moet een geschikt moment voor komen, als er tijd en ruimte is

Op zich vind ik dat ook wel altijd mooi van het Santo Daime ritueel. Die tweede keer drinken (en soms zelfs een derde keer) zou ik nooit in mn hoofd halen. Ik heb ook altijd zoiets van "oh mijn god, nee, niet meer drinken. Ik ben nu al higher dan ik ooit ben geweest op wat voor drugs dan ook . En nu wil je er een tweede dosis ingooien? WIl je me dood hebben?

Ik kan me voorstellen dat zoiets best lastig is met paddo's. Tenzij je natuurlijk gewoon van te voren besluit: hoppakee, 600 ug erin

Maar dat kwartiertje kan aanvoelen als een eeuwigheid hebben ze mij verteld

haha dat is waar Ik had tijdens een ayahuascatrip dat de tijd ging teruglopen. Achteruit dus. Echt , ook op mn horloge kijken: 22:00 . Dan een eeuwigheid later kijken: 21:30 . Toen werd ik echt effe gek. gelukkig moest ik er daarna weer enorm hard om lachen

Cura's ?

Ja, ze hebben verschillende soorten diensten. http://www.santodaime.nl/erediensten.html De cura is gericht op genezing, de concentration bevat een uur meditatie in stilte. Dan heb je de danswerken, die heeeeel lang duren (bijv van 14:00 tot 1:00) De cura is het meest toegankelijk voor beginners (duurt "maar" 5 uur)

Ik heb zelf ook al eens de Amanita Muscaria geprobeert. Daar worden ook nogal vervalen van verteld, waar ze ook God zien enzo. Maar helaas was dat niet zo een geslaagde trip

Ik las hem bij de top 5 genomineerde trips Klonk inderdaad als een vrij zware en nare trip. Die chaos in mn hoofd heb ik soms ook in het begin bij de ayahuasca... Dat is zo zwaar, alles in mn hoofd komt dan voorbijrazen, niks is meer stabiel.

Vandaar dat ik vaak ook de week van te voren braaf een uur per dag mediteer. Dat helpt enorm tijdens het ritueel om mn rust en focus te behouden in het neurosynaptische geweld

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Amanita Muscaria ga ik zeker nog eens opnieuw doen. Naar mijn gevoel was daar veel meer uit te halen, die keer ging het gewoon niet zo lekker

Nu ga ik morgen al die links toch eens goed doorlezen, vooral die van de Santo Daime. Als het mogelijk is wil ik zeker zo een ritueel eens bijwonen.

Nu is het tijd om te slapen, nog veel te leren voor mijn examens morgen ! :P

Nogmaals bedankt voor het delen van jouw ervaring, het heeft mij echt goed gedaan

En hopelijk mogen we het nog vaak over dit onderwerp hebben hier !

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Amanita Muscaria ga ik zeker nog eens opnieuw doen. Naar mijn gevoel was daar veel meer uit te halen, die keer ging het gewoon niet zo lekker

Nu ga ik morgen al die links toch eens goed doorlezen, vooral die van de Santo Daime. Als het mogelijk is wil ik zeker zo een ritueel eens bijwonen.

Nu is het tijd om te slapen, nog veel te leren voor mijn examens morgen ! :P

Nogmaals bedankt voor het delen van jouw ervaring, het heeft mij echt goed gedaan

En hopelijk mogen we het nog vaak over dit onderwerp hebben hier !

Dapper om nog een keer aan de Amanita te gaan Ik heb een dergelijke ervaring gehad met Datura, nou , dat was eens maar nooit weer haha.

De rituelen zijn gewoon bij te wonen, dus dat kan prima als je dat ooit zou willen. Ik heb n kalendertje voor je, als je geïnteresseerd bent. Ze hebben ook wekelijks rituelen, hoewel soms ook rituelen die echt niet zo heel geschikt zijn als beginner (om meteen 10+ uur in een dansritueel te stappen zou ik niet aanraden

Fijn te horen dat het je zo goed heeft gedaan... Dat is wederzijds, op een bepaalde manier lucht het me wel op en raakt het me wel , zoals jij en iedereen hier eigenlijk reageren.

T is inderdaad laat aan t worden, ik ga ook maar eens slapen Wat voor tentamen heb je op zondag btw?

En t zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik hier inlog, in tegendeel
Slaap ze allemaal!

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Dapper om nog een keer aan de Amanita te gaan Ik heb een dergelijke ervaring gehad met Datura, nou , dat was eens maar nooit weer haha.

Datura... Heb je daar toevallig ook een tripreportje van ? Ik heb daar inderdaad nog niet veel goeds over gehoord :P

Voor de rest PM ik je wel even

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Datura... Heb je daar toevallig ook een tripreportje van ? Ik heb daar inderdaad nog niet veel goeds over gehoord :P

Dat is wel weer een tijd geleden, toen ik 17 was ofzo Ik las in die tijd boeken van Castaneda, en het leek me wel eens interessant. Toen begon er een doornappel plant bij onze voordeur te groeien. Dat vond ik wel een soort van boeiende coïncidentie, dus ik dacht lets have a try. Effect was vooral desoriënterend. Ik ben in slaap gevallen en heb allerlei rare en surrealistische dromen gehad, van een soort plantwezen die mij overweldigde . Dan schrok ik weer wakker, dat soort dingen. Zwetend wakker worden. Het rare was dat alles eigenlijk normaal was, behalve het gevoel dat er iets heel erg mis was. Zo van, dat je niet meer zeker weet of je eigenlijk wel in deze realiteit zit. Misschien dacht ik alleen dat ik op mijn kamer was ofzo. Of misschien sliep ik nog wel.

Onprettig dus. En zie verder je PM

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Datura... Heb je daar toevallig ook een tripreportje van ? Ik heb daar inderdaad nog niet veel goeds over gehoord :P

Dat is wel weer een tijd geleden, toen ik 17 was ofzo Ik las in die tijd boeken van Castaneda, en het leek me wel eens interessant. Toen begon er een doornappel plant bij onze voordeur te groeien. Dat vond ik wel een soort van boeiende coïncidentie, dus ik dacht lets have a try. Effect was vooral desoriënterend. Ik ben in slaap gevallen en heb allerlei rare en surrealistische dromen gehad, van een soort plantwezen die mij overweldigde . Dan schrok ik weer wakker, dat soort dingen. Zwetend wakker worden. Het rare was dat alles eigenlijk normaal was, behalve het gevoel dat er iets heel erg mis was. Zo van, dat je niet meer zeker weet of je eigenlijk wel in deze realiteit zit. Misschien dacht ik alleen dat ik op mijn kamer was ofzo. Of misschien sliep ik nog wel.

Onprettig dus. En zie verder je PM

Dat lijkt me inderdaad geen aangename ervaring Ik heb de boeken van Castaneda ook liggen hier maar nog niet gelezen. Gaan die niet hoofdzakelijk over Mescaline ? Dacht dat op de achterflap gelezen te hebben :P

Datura zal ik misschien ooit nog wel eens proberen, maar scopolamine en dergelijke zijn toch vrij heftige stoffen. Misschien dat het dan zelfs beter is om de stoffen apart te doseren, als ze chemisch vervaardigd zijn. Want met een datura plant weet je nooit hoeveel je inneemt... En dat is toch iets wat mij enorm tegenhoud.

 

[Duifje]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Hoe vind je eigenlijk zulke workshops en hoe weetje nou of het wel of niet geschikt voor je is want wat zijn dan precies verschillen tussen een santo daime en een sjamaan? ik heb geen idee hoe dat soort dingen gaan..

 

[Sublimo]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Hoe vind je eigenlijk zulke workshops en hoe weetje nou of het wel of niet geschikt voor je is want wat zijn dan precies verschillen tussen een santo daime en een sjamaan? ik heb geen idee hoe dat soort dingen gaan..

Je moet eerst weten of je Ayahuasca aan kan Dan kun je gaan kijken op welke manier je het kan doen.

Over de Santo Daime staat enorm veel geschreven in dit tripreport, de manier waarop het er daar aan toe gaat bedoel ik dan.

Bij een sjamaan is het rustiger, er zijn minder mensen en je moet niks. In ieder geval niet zingen. Dat is toch wat ze mij verteld hebben. Ik denk dat er op internet vast wel een hoop te vinden is over dit onderwerp

 

[kapitein-x]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Je moet eerst weten of je Ayahuasca aan kan Dan kun je gaan kijken op welke manier je het kan doen.

Ik denk dat iedereen die uit zichzelf hier interesse in heeft het wel aankan. Tenzij je bepaalde klachten hebt zoals epilepsie ofzo (maar misschien is dat geen probleem, weet ik eigenlijk niet.)
Als je kijkt naar hoe het gaat in zuid-Amerika dan is het iig niet zo dat de mensen die het doen veel trip-ervaring hebben (ik denk vaak helemaal niet zelfs.) Wel heb ik het idee dat ze vaak een wat religieuze inslag hebben. Wellicht dat dat ook van invloed is op hoe je een reis ervaart.

 

[cheiron]

Re: Ayahuasca report : andere werelden

Hoe vind je eigenlijk zulke workshops en hoe weetje nou of het wel of niet geschikt voor je is want wat zijn dan precies verschillen tussen een santo daime en een sjamaan? ik heb geen idee hoe dat soort dingen gaan..

Via internet kun je allerlei workshops vinden. Bij Santo Daime sturen ze je per email gewoon een kalendertje op en dan kun je meedoen.

Er zijn op internet ook wel andere plekken te vinden waar ze ayahuasca rituelen doen. Ik heb het zelf nooit ergens anders gedaan, maar heb er wel eens van vrienden van gehoord. Het zijn soms dagen, soms weekenden. Meestal wordt het gecombineerd met een mix aan newage achtige en sjamanistische dingen. Wat ik begrijp is dat het in deze gevallen vaak afhangt van de klik die je met de sjamaan hebt. Sommige mensen vinden dat ook juist storend: de begeleider stopt er teveel zijn eigen ego, zijn eigen verhaal in en daar kwamen ze niet voor. Een soortgelijke reactie heb ik hier ook al gelezen. Maar goed, het is dus net wat je leuk vindt.

Santo Daime heeft zo zijn voor en nadelen. Wat mij betreft is het voordeel dat het een ritueel is zonder persoonlijk gedoe van een sjamaan die zijn verhaal kwijt moet. Sommige mensen vinden het vervelend dat het ritueel bij Santo Daime zo gestructureerd is. Als je het idee daarachter niet kent kan ik me inderdaad voorstellen dat het vervelend overkomt (bijv. dat iemand tegen je komt zeggen dat je beter je benen en armen niet kunt kruisen) . Anderen hebben last van de religieuze context (de portugeese liederen zijn sjamanistisch / christelijk georienteerd )
Ik vind die laatste dingen niet zo'n punt, zelfs wel ok. Maar dat hangt ook een beetje van je smaak af, denk ik.

Je moet eerst weten of je Ayahuasca aan kan Dan kun je gaan kijken op welke manier je het kan doen.

Het is op zich wel zo dat het visioen zich aanpast aan de gebruiker. Mijn visioenen zijn zeker geen standaard, hoewel veel mensen vergelijkbare dingen ervaren. De eerste keren is voor sommige mensen best zwaar, omdat ze geconfronteerd worden met allerlei zaken in hun leven. Anderen hebben de eerste keer een mooie trip. Het is in ieder geval erg heftig en intens.

Op zich weet ik niet of het nodig is bang te zijn voor ayahuasca. Het is een gereguleerd ritueel, met de meest ervaren "tripsitters" (er zijn begeleiders aanwezig die soms al 15 jaar bijna wekelijks ayahuasca drinken) dus je wordt goed begeleid mocht dat nodig zijn.Tenzij je psychiatrische problemen hebt lijkt het me niet zo'n punt als je het nog wilt nadat je weet wat je kunt verwachten.