Zeehond
Badass junkie
Bijna een jaar geleden schreef ik een report van onze eerste gezamenlijke 1p-lsd ervaring toen we verbleven in een huisje in het bos. We namen toen 120mcg via een zegeltje.
Zondag 28 juli jl. hadden we gepland om dit weer eens te doen, nu voor het eerst samen thuis. Het was een mooie dag, zonnig en niet te warm. We hadden wat lekkere dingen in huis gehaald, zoals chocolade koekjes en verse aardbeien. Onze mindset was goed.
We namen rond 12.00 uur een pilletje van 150mcg; de vorige keren was het een zegel, die we onder onze tong legden. Dit was anders, maar we voelden het al binnen een half uur opkomen. Die opkomst was ongemakkelijk, onprettig en misselijkheid (bodyload) en duurde lang, ik denk zomaar 1,5 uur. M’n vrouw had er meer last van dan ik en voelde zich echt niet fijn en vooral ook onrustig. Voor haar bleef dat zo de hele tijd gaan in golven.
We zijn buiten op ons terras gaan zitten in de schaduw onder de parasol, kijkend over het water en naar de bootjes. Het was prachtig, maar af en toe kwamen bootjes zo dicht langs ons huis varen (het leek nog dichterbij dan de werkelijkheid) dat het me onaangenaam prikkelde. We zijn daarom af en toe lekker naar binnen gegaan.
Ik keek er naar uit om ‘Riders on the Storm’ te luisteren en wat een fantastisch gevoel geeft dit nummer elke keer weer op lsd. Ik besloot om beneden alleen op een bank te gaan liggen en wilde intens genieten van ‘Wish you were here’ van Pink Floyd. Tot drie keer aan toe viel de muziek stil door één of ander probleem met de verbinding. Oef, dat was niet fijn, echt niet fijn. Uiteindelijk kwam het goed en ook dit nummer kwam zo diep en intens binnen.
Met een koptelefoon op heeft m’n vrouw een eerste meditatie gedaan van 10 minuten. Ze lag bij me en ik voelde haar rustig worden door de meditatie. Ze zei na afloop dat ze zich tijdens de meditaties het meest prettig, fijn en ontspannen voelde.
We hebben zowel binnen als buiten samen veel gelachen. Ik was grappig (vond ik) en vertelde dat door de aardbeien mijn witte sokken waarschijnlijk binnen niet al te lange tijd ook rood zouden zijn, ik ken mezelf een beetje. Zoiets simpels kan al heel grappig zijn met lsd.
Ik voelde me zelf vaak onrustig, kon niet lang stilzitten en wilde steeds van alles gaan doen, naar binnen, naar buiten, naar beneden, parasol inklappen etc.
Heb zelf ook meerdere meditaties gedaan (ik mediteer al dagelijks iedere ochtend) en kom door de lsd op een dusdanig diep niveau (vanzelf) waar ik nuchter never nooit kom. Ik voelde dankbaarheid voor m’n lieve ouders die nog leven en ook m’n schoonouders, waarbij ik ook voelde dat m’n overleden schoonvader meegenomen werd in het gevoel van ‘je bent niet vergeten’, terwijl ik dat eigenlijk nooit heb gehad, aangezien we geen sterke band met elkaar hadden. Dat was wel een bijzonder gevoel en emotioneel, waarbij ik m’n tranen liet gaan en een beetje moest huilen. Vanuit liefde. M’n vrouw huilde mee, alsof ze hetzelfde voelde.
Ik houd ontzettend van muziek en met lsd is het nog veel mooier. We merkten allebei dat we luisteren naar muziek vaak te druk vonden. We hebben daarna wel een mooie youtube set opgezet met krachtige meditatiemuziek (heel rustig) en mooie beelden daarbij, dat was wel heel fijn.
Het is niet verstandig om op je telefoon te gaan kijken met lsd, doe dat echt niet, want het is niet fijn. Ik keek dus wel en zag Formule 1 en de spanning die ik voelde was x 100. Hetzelfde gold voor een bericht wat ik las over het mislopen van een Olympische medaille door een lekke band, wat nog verschrikkelijker voelde dan het in werkelijkheid was. Heb m’n telefoon dus snel weggelegd, want ik schrok van die emotie en het voelde ongemakkelijk.
Ook andere kleine dingen voelden bij mij in gedachten erger dan ze in werkelijkheid zijn, een gevoel van bezorgdheid wat helemaal niet nodig is.
M’n vrouw moest af en toe huilen. Als ik vroeg waarom ze huilde, dan zei ze bijvoorbeeld dat ze wilde dat onze kinderen nog lang bij ons zouden blijven wonen, dat ze moeite heeft om ze los te laten nu ze wat ouder worden.
Het uitzicht over het water, de lucht, de bootjes, de bomen in de verte en de geluiden van vogels en eenden in de natuur. Het was zo fenomenaal. Af en toe was er volledige stilte. Alles bewoog op zo’n mooie manier, in balans, in harmonie. Het water veranderde soms visueel in verschillende kleuren blauw en groen, maar ook soms paars alsof het een lavendelveld was. En op sommige momenten veranderde het water in rechthoekige gekleurde patronen die dansten voor m’n ogen.
Tijdens een toiletbezoek voelde het alsof het donker om me heen werd op een prettige manier, heel sfeervol. Ik stond te plassen en elk geluidje van m’n plas in de pot maakte zo’n mooi sprankelend geluid en ik kon wel huilen van geluk. De vloer bewoog, de vormen in het behang aan de muur bewogen, het was echt ge-wel-dig.
Limonade om te drinken was erg lekker, die zoete smaak. En ook van de aardbeien hebben we enorm genoten. Wat is vers fruit op z’n moment heerlijk van smaak. Verder hadden we pas echt uren later een beetje trek in wat stokbrood met smeersels en vooral ik genoot er van, m’n vrouw had weinig trek. In plaats van het overgebleven stokbrood te bewaren gooide ik het klakkeloos in de prullenbak. M’n vrouw zei een seconde later: laat het maar staan voor straks. Ik zei iets van ‘oh, maar het zit al in de prullenbak…’waarop ze hoofdschuddend moest lachen dat ik dat had gedaan.
M’n vrouw kon verder heel weinig, terwijl ik op sommige momenten een beetje danste door de kamer en in ieder geval op veel momenten heel opgewekt was. Ik moest vooral normaal doen van haar, want anders gingen alle mensen buiten naar me kijken. Nou: boeie.
Ik besloot om een korte wandeling te maken, alleen. Ik naar buiten, zonnebril op en voelde al tijdens het lopen dat m’n benen anders aanvoelden dan normaal. Ik kwam er achter dat we de avond daarvoor de schuur niet op slot hadden gedaan en zag de sleutel nog in de deur zitten. Met een snelle blik keek ik naar binnen en alles van waarde stond er nog. Ik ben doorgelopen en even gaan zitten bij een bankje met mooi uitzicht. Lang kon ik niet genieten, want er stond iemand keihard te praten op een nabijgelegen balkon en ik kon dat niet handelen. Dus ben ik teruggelopen naar ons huis, waarbij plotseling paniek bij me ontstond, want stond echt alles nog wel in de schuur vroeg ik me af en ik begon sneller te lopen en het warm te krijgen. Ik twijfelde. Met m’n ogen dicht, bevend, deed ik de schuur open, ik zweette enorm en drie keer alles nageteld en alles stond er nog… Paniek om niks, maar het gevoel van bezorgdheid en paniek heb ik deze trip vaak gevoeld.
De hele dag hadden we het gevoel dat de tijd ontzettend snel ging, maar in werkelijkheid kroop de tijd voorbij. Pas rond 21.30 uur begon de trip merkbaar af te zwakken.
De lsd-ervaring ging echt in golven. De momenten waarop we ons allebei heel goed voelden waren er zeker, maar werden opgevolgd door moeilijkere momenten, het ging op en neer.
Ik heb opgeruimd en we zijn in bed gaan liggen om nog even te knuffelen. Tot mijn verbazing raakten we allebei opgewonden en hebben we in het staartje van de lsd nog hele fijne seks met elkaar gehad, hoe dan haha.
In slaap vallen was niet eenvoudig, maar is wel gelukt. De volgende ochtend voelde ik me niet herboren of heel erg uitgerust, maar voelde wel een bepaalde kalmte over me. Ik heb hardgelopen en had nog veel oog voor de mooie kleuren in de natuur waar ik van genoot. Ik heb die dag gewoon gewerkt en dat ging prima, maar ik zou de volgende keer wel vrij nemen de dag na zo’n trip. Dat is mijn advies om te doen, zodat je rustig kan landen en alles kunt verwerken.
Ik had niet gedacht dat de dosering 150mcg (pilvorm) zoveel intenser zou zijn dan 100mcg of 120mcg van de vorige keren(zegels). De volgende keer ga ik gewoon weer voor 100mcg, voor m’n gevoel is dat prettiger voor ons.
Ook vonden we lsd in een huisje in het bos zoals vorig jaar leuker dan thuis, dus een volgende keer doen we het weer op een fijne locatie in alle rust in de natuur.
M’n vrouw heeft voorlopig even geen zin in lsd, die geeft duidelijk de voorkeur aan een romantische private techno party, want dan voelt ze zich wel echt fijn (met 3-mmc). Dat is mooi, want die staat eind september gepland.
Zondag 28 juli jl. hadden we gepland om dit weer eens te doen, nu voor het eerst samen thuis. Het was een mooie dag, zonnig en niet te warm. We hadden wat lekkere dingen in huis gehaald, zoals chocolade koekjes en verse aardbeien. Onze mindset was goed.
We namen rond 12.00 uur een pilletje van 150mcg; de vorige keren was het een zegel, die we onder onze tong legden. Dit was anders, maar we voelden het al binnen een half uur opkomen. Die opkomst was ongemakkelijk, onprettig en misselijkheid (bodyload) en duurde lang, ik denk zomaar 1,5 uur. M’n vrouw had er meer last van dan ik en voelde zich echt niet fijn en vooral ook onrustig. Voor haar bleef dat zo de hele tijd gaan in golven.
We zijn buiten op ons terras gaan zitten in de schaduw onder de parasol, kijkend over het water en naar de bootjes. Het was prachtig, maar af en toe kwamen bootjes zo dicht langs ons huis varen (het leek nog dichterbij dan de werkelijkheid) dat het me onaangenaam prikkelde. We zijn daarom af en toe lekker naar binnen gegaan.
Ik keek er naar uit om ‘Riders on the Storm’ te luisteren en wat een fantastisch gevoel geeft dit nummer elke keer weer op lsd. Ik besloot om beneden alleen op een bank te gaan liggen en wilde intens genieten van ‘Wish you were here’ van Pink Floyd. Tot drie keer aan toe viel de muziek stil door één of ander probleem met de verbinding. Oef, dat was niet fijn, echt niet fijn. Uiteindelijk kwam het goed en ook dit nummer kwam zo diep en intens binnen.
Met een koptelefoon op heeft m’n vrouw een eerste meditatie gedaan van 10 minuten. Ze lag bij me en ik voelde haar rustig worden door de meditatie. Ze zei na afloop dat ze zich tijdens de meditaties het meest prettig, fijn en ontspannen voelde.
We hebben zowel binnen als buiten samen veel gelachen. Ik was grappig (vond ik) en vertelde dat door de aardbeien mijn witte sokken waarschijnlijk binnen niet al te lange tijd ook rood zouden zijn, ik ken mezelf een beetje. Zoiets simpels kan al heel grappig zijn met lsd.
Ik voelde me zelf vaak onrustig, kon niet lang stilzitten en wilde steeds van alles gaan doen, naar binnen, naar buiten, naar beneden, parasol inklappen etc.
Heb zelf ook meerdere meditaties gedaan (ik mediteer al dagelijks iedere ochtend) en kom door de lsd op een dusdanig diep niveau (vanzelf) waar ik nuchter never nooit kom. Ik voelde dankbaarheid voor m’n lieve ouders die nog leven en ook m’n schoonouders, waarbij ik ook voelde dat m’n overleden schoonvader meegenomen werd in het gevoel van ‘je bent niet vergeten’, terwijl ik dat eigenlijk nooit heb gehad, aangezien we geen sterke band met elkaar hadden. Dat was wel een bijzonder gevoel en emotioneel, waarbij ik m’n tranen liet gaan en een beetje moest huilen. Vanuit liefde. M’n vrouw huilde mee, alsof ze hetzelfde voelde.
Ik houd ontzettend van muziek en met lsd is het nog veel mooier. We merkten allebei dat we luisteren naar muziek vaak te druk vonden. We hebben daarna wel een mooie youtube set opgezet met krachtige meditatiemuziek (heel rustig) en mooie beelden daarbij, dat was wel heel fijn.
Het is niet verstandig om op je telefoon te gaan kijken met lsd, doe dat echt niet, want het is niet fijn. Ik keek dus wel en zag Formule 1 en de spanning die ik voelde was x 100. Hetzelfde gold voor een bericht wat ik las over het mislopen van een Olympische medaille door een lekke band, wat nog verschrikkelijker voelde dan het in werkelijkheid was. Heb m’n telefoon dus snel weggelegd, want ik schrok van die emotie en het voelde ongemakkelijk.
Ook andere kleine dingen voelden bij mij in gedachten erger dan ze in werkelijkheid zijn, een gevoel van bezorgdheid wat helemaal niet nodig is.
M’n vrouw moest af en toe huilen. Als ik vroeg waarom ze huilde, dan zei ze bijvoorbeeld dat ze wilde dat onze kinderen nog lang bij ons zouden blijven wonen, dat ze moeite heeft om ze los te laten nu ze wat ouder worden.
Het uitzicht over het water, de lucht, de bootjes, de bomen in de verte en de geluiden van vogels en eenden in de natuur. Het was zo fenomenaal. Af en toe was er volledige stilte. Alles bewoog op zo’n mooie manier, in balans, in harmonie. Het water veranderde soms visueel in verschillende kleuren blauw en groen, maar ook soms paars alsof het een lavendelveld was. En op sommige momenten veranderde het water in rechthoekige gekleurde patronen die dansten voor m’n ogen.
Tijdens een toiletbezoek voelde het alsof het donker om me heen werd op een prettige manier, heel sfeervol. Ik stond te plassen en elk geluidje van m’n plas in de pot maakte zo’n mooi sprankelend geluid en ik kon wel huilen van geluk. De vloer bewoog, de vormen in het behang aan de muur bewogen, het was echt ge-wel-dig.
Limonade om te drinken was erg lekker, die zoete smaak. En ook van de aardbeien hebben we enorm genoten. Wat is vers fruit op z’n moment heerlijk van smaak. Verder hadden we pas echt uren later een beetje trek in wat stokbrood met smeersels en vooral ik genoot er van, m’n vrouw had weinig trek. In plaats van het overgebleven stokbrood te bewaren gooide ik het klakkeloos in de prullenbak. M’n vrouw zei een seconde later: laat het maar staan voor straks. Ik zei iets van ‘oh, maar het zit al in de prullenbak…’waarop ze hoofdschuddend moest lachen dat ik dat had gedaan.
M’n vrouw kon verder heel weinig, terwijl ik op sommige momenten een beetje danste door de kamer en in ieder geval op veel momenten heel opgewekt was. Ik moest vooral normaal doen van haar, want anders gingen alle mensen buiten naar me kijken. Nou: boeie.
Ik besloot om een korte wandeling te maken, alleen. Ik naar buiten, zonnebril op en voelde al tijdens het lopen dat m’n benen anders aanvoelden dan normaal. Ik kwam er achter dat we de avond daarvoor de schuur niet op slot hadden gedaan en zag de sleutel nog in de deur zitten. Met een snelle blik keek ik naar binnen en alles van waarde stond er nog. Ik ben doorgelopen en even gaan zitten bij een bankje met mooi uitzicht. Lang kon ik niet genieten, want er stond iemand keihard te praten op een nabijgelegen balkon en ik kon dat niet handelen. Dus ben ik teruggelopen naar ons huis, waarbij plotseling paniek bij me ontstond, want stond echt alles nog wel in de schuur vroeg ik me af en ik begon sneller te lopen en het warm te krijgen. Ik twijfelde. Met m’n ogen dicht, bevend, deed ik de schuur open, ik zweette enorm en drie keer alles nageteld en alles stond er nog… Paniek om niks, maar het gevoel van bezorgdheid en paniek heb ik deze trip vaak gevoeld.
De hele dag hadden we het gevoel dat de tijd ontzettend snel ging, maar in werkelijkheid kroop de tijd voorbij. Pas rond 21.30 uur begon de trip merkbaar af te zwakken.
De lsd-ervaring ging echt in golven. De momenten waarop we ons allebei heel goed voelden waren er zeker, maar werden opgevolgd door moeilijkere momenten, het ging op en neer.
Ik heb opgeruimd en we zijn in bed gaan liggen om nog even te knuffelen. Tot mijn verbazing raakten we allebei opgewonden en hebben we in het staartje van de lsd nog hele fijne seks met elkaar gehad, hoe dan haha.
In slaap vallen was niet eenvoudig, maar is wel gelukt. De volgende ochtend voelde ik me niet herboren of heel erg uitgerust, maar voelde wel een bepaalde kalmte over me. Ik heb hardgelopen en had nog veel oog voor de mooie kleuren in de natuur waar ik van genoot. Ik heb die dag gewoon gewerkt en dat ging prima, maar ik zou de volgende keer wel vrij nemen de dag na zo’n trip. Dat is mijn advies om te doen, zodat je rustig kan landen en alles kunt verwerken.
Ik had niet gedacht dat de dosering 150mcg (pilvorm) zoveel intenser zou zijn dan 100mcg of 120mcg van de vorige keren(zegels). De volgende keer ga ik gewoon weer voor 100mcg, voor m’n gevoel is dat prettiger voor ons.
Ook vonden we lsd in een huisje in het bos zoals vorig jaar leuker dan thuis, dus een volgende keer doen we het weer op een fijne locatie in alle rust in de natuur.
M’n vrouw heeft voorlopig even geen zin in lsd, die geeft duidelijk de voorkeur aan een romantische private techno party, want dan voelt ze zich wel echt fijn (met 3-mmc). Dat is mooi, want die staat eind september gepland.
Laatst bewerkt:
