Nathaniel
Wijs gebruiker
15.00 ben ik klaar met mijn werk,’s avonds zou ik nog vrijwilligerswerk doen, maar de verkoudheid heeft zich ’s middags opgewaardeerd tot een lichte griep dus ik meld me ziek. Ik denk eraan vanavond voor het eerst te trippen op mijn zelf gekweekte paddo’s. Voel me te ziek voor fysieke arbeid maar mentale arbeid kan ik wel aan…
Na een kopje soep rond 19.00 besluit ik om 21.30 definitief te gaan trippen. Ik stop ongeveer anderhalve portie paddenstoelen in de blender met sinaasappelsap, die methode is mij vorige keer goed bevallen.
Al om 21.45 voel ik me buitengewoon high. Ik stap snel onder de douche. Het voelt alsof de warmte van het water mij totaal doordrenkt. Erg fijn. Als ik mijn haar heb gewassen zie ik de stippen op het douchegordijn rustig maar zeker pulseren, tijd om me op de bank te installeren.
22.10
Met The Trentemoller Chronicles op de achtergrond kijk ik de kamer door. Alles golft. Heftig.
Maar nog geen vormen en patronen. Even de ogen dicht dan maar. Mooie fractals komen mij tegemoet. Soms plat en symmetrisch dan weer als een enorm diepe tunnel en meer organisch. Mijn mond doet zachtjes mee met de muziek, en ondertussen denk ik aan de ervaringen van de dag. Pffft hard gewerkt, beetje grieperig en nu hard op weg naar de meest afgelegen oorden van mijn Zijn.
22.45
Ik wil mijn vriendin sms’en. Ze weet van mijn plannen en is een beetje bezorgd (heeft zelf geen ervaring met paddo’s). Ik wil laten weten dat het goed met me gaat.
Na een hoop gedoe, een kop vol paddo’s en moderne techniek gaan vaak niet zo goed samen haha, kan ik het bericht gaan typen. Maarja wat stuur ik dan? “Het gaat goed” hmmmnee dat klinkt niet als wat ik bedoel. Ik dwaal weer weg in psychedelische gedachten,en als ik daaruit kom met de conclusie Alles is Goed wordt dit ook het bericht naar mijn vriendin.Lijkt me duidelijk.
?
Alles stroomt in elkaar over, open ogen of dicht maakt niet genoeg verschil om van onder de indruk te zijn. Er is maar 1 indruk: Alles
Alles gaat, vloeit, bloeit, verschijnt, verdwijnt. Van minaretten op de muren en het plafond tot een uitgestrekt woud op de fleece deken die over mijn benen ligt. Gedachten komen van overal en nergens. Ik ga in foetus houding onder mijn dekentje liggen. Trentemoller speelt nog zijn laatste liedje, het klinkt prachtig.
Zoals wel vaker tijdens mijn trips denk ik ineens of ik iets zal doen. Computer? Nee, dat lukt nooit haha. Muziek maken? Kalimba en melodica liggen klaar. Misschien iets in mijn boekje schrijven dan?Televisie? Gemakshalve gaat de tv aan, maar het lawaai en de lelijke grauwe kleuren die de kamer in stromen doen me hem snel weer uitzetten.
De muziek is gestopt! Dat is in elk geval iets om me mee bezig te houden. Maar ik weet niet wat ik wil luisteren. Ja, ik weet van alles…Maar eigenlijk vond ik Trentemoller wel goed. Weetjewat, gewoon nog een keer Trentemoller.
Alles is goed zoals het is, ik hoef er niks voor te doen.
Weer veilig en warm onder de deken. Met 1 oog kan ik nog net de kamer in kijken. Rare hersenspinsels racen door mijn hoofd. Als ik ergens om grinnik voelt het alsof ik een duw krijg om harder te lachen, dit gebeurt dan ook. Ik zie voor me hoe iedereen soms een polonaise loopt met zichzelf. Voortgetrokken en geduwd door eigen hoop en verwachting, verlangen, alle emoties. Deinend op het ritme van de massa om ons heen. Het beeld is niet goed of slecht. Het komt over als een voorbeeld van functioneren. Afhankelijk van de situatie of het juist is of niet.
Alles is Goed. En zo is het.
Als een kind lig ik van onder mijn dekentje te grinniken om de dingen die ik denk en, met open en gesloten ogen, zie. Alsof ik stiekem iets ervaar wat absoluut niet mag, geheimen ontrafel die niet voor mij bedoeld zijn…grinnikgrinnik…
Tot ongeveer 00.00 zit ik in een heerlijke droom van kleuren, filosofie, spiritualiteit ..algehele raarheid. Dan merk ik dat alles wat rustiger begint te worden. Tot er geen kleuren en patronen meer te zien zijn. Wel flikkeren licht en schaduw een beetje, en als ik ergens op focus wordt het juist wazig.
00.30
Zit toch nog wel diep in de trip. Gedachten gaan in loops, soms zo erg dat ze een identiteit lijken te hebben, werkelijk iets of iemand te zijn. Ik probeer te begrijpen hoelang ik al trip, hoelang ik nog te gaan heb…Ik kan er niks van maken. Ach, ik weet dat het op z’n eind loopt en als het echt voorbij is heb ik dat wel door. Lekker uit spacen maar.
01.00
Het is nog niet voorbij.
Langzaam begin ik er genoeg van te krijgen, m’n hersens malen maar door, als een oneindige achtbaan met de meest bizarre loops en bochten.Naja toch maar genieten van de toestand zolang het duurt..lekker spacennn. Er ligt een jointje klaar die besluit ik op te steken om wat meer te kalmeren.
De tv is ondertussen weer aan. Ik lig er al een tijdje naar te staren als me ineens opvalt dat er iets niet klopt. De mensen! De mensen kloppen absoluut niet…Alsof ze allemaal zo uit de boeken van Tolkien komen lopen. Sommige zien er wat monsterachtig uit andere juist weer als engelen. Terwijl ik toch echt naar het journaal kijk.
Jeetje, dan ga ik toch nog wel hard. Dat kan toch niet kloppen? Ik voel me ook al even fysiek niet goed. Ik krijg het ineens heel warm of word misselijk. Ik heb het gevoel dat ik straks plotsklaps over me nek zal gaan,om daarna te beseffen dat de paddo’s dan pas zijn uitgewerkt, inzien dat ik ontzettend ver heen ben geweest de afgelopen 2 uur terwijl ik dacht dat het juist uitwerkte, alsof ik aan het slapen was wakker zou schrikken uit een droom.
1.30
Nog steeds ben ik aan het trippen. Ik probeer tijd en geest te doden met televisie. Het is best vermakelijk van tijd tot tijd maar kan mij niet uit mijn gedachten houden. Er zit iets vreselijk mis in mij. En ik weet wat het is
Alles is niet goed
Er is een hoop wat ik nog moet doen, praktische dingen. Dingen waar ik me niet goed over voel. En nu is er daadwerkelijk een stem in mijn hoofd die me er maar op blijft wijzen,alles wat ik fout doe. Ik probeer het te relativeren en negeren maar het heeft geen zin.
Ik mag en kan dit niet negeren. Ik besluit op bed te gaan liggen in een stille donkere kamer, en daar het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Dit uit te praten met degene die tot mij spreekt.
Ver kom ik niet. Meteen als ik opsta voel ik hoe zwak ik ben, mijn benen als elastiek,alsof er geen botten in zitten en ik al mijn spieren aan moet spannen om overeind te blijven. Ik ben erg misselijk. Ik kruip de trap op en sleep mezelf naar de wc, duw mezelf omhoog en begin hevig te kokhalzen, maar zonder resultaat, zelfs een paar vingers in de keel geven geen effect.
Ondertussen gutst het zweet uit mijn lijf, ik voel de druppels langs mijn gezicht gaan. Ik heb wel eerder overgegeven tijdens paddo’s en me niet goed gevoeld, maar nu voelt het anders..Het voelt absoluut niet goed, wat is er aan de hand?
“Je gaat dood”
Ik hoor het langzaam vanuit mijn binnenste opborrelen maar wil het niet horen.
“Je gaat dood”
Waarom dan wat is er aan de hand dan? Heeft mijn growkit een contaminatie opgelopen die dodelijk is bij consumptie?
Nee.
Ik ga dood door het mislukte leven dat ik leid. Ik heb van alles verpest en verkloot volledig
bewust, en nu moet ik het met de dood bekopen. Liggend op de grond vind ik de handdoek die ik eerder heb gebruikt na het douchen. Ik veeg het zweet van mij gezicht. De handdoek ruikt vertrouwd, wasmiddel je kent ‘t wel ghig, het geeft een veilig gevoel, alsof ik niet alleen ben in deze strijd maar bekenden en onbekenden die reeds aan de andere zijde zijn mij bijstaan. Ik ga languit in de gang liggen, armen wijd gespreid en benen gekruist. Geen idee of ik dit bewust deed maar het beeld is me sterk bijgebleven. Ik lag op dit punt te denken aan mijn familie en vrienden, hoe verdrietig zouden ze zijn..Hoe geschokt zouden mijn ouders zijn als ze mij zo dood zouden vinden? Als een liggende gekruisigde Jezus in de bovengang, naast een open wc deur, kleffe handdoek onder het hoofd. Voor de zekerheid zet ik een zelfverzekerde glimlach op mijn gezicht, zodat ze kunnen zien dat ik tevreden ben gestorven.
De verlichting van de geur van de handdoek duurt kort. De Stem raast voort over alles wat mij slecht maakt, zonder woorden maar met gevoelens en herinneringen.
Dood ga ik. Vannacht nog. Ik wijs de stem erop dat ik juist bezig ben mijn leven te beteren, maar dat maakt niet uit. Ik verkloot alles toch wel en heb mijn laatste kans gehad. De discussie gaat voort en het blijft een feit dat ik zal sterven. Toch begin ik punten te scoren.
De “stem” klinkt ineens niet alleen meer boos, maar ook erg verdrietig. “Ik wil er gewoon uit, ik ga kapot hierbinnen!” Dan dringt het tot me door, degene die tot mij spreekt en mij met de dood bedreigd ben ik zelf, mijn ware zelf. Mijn ultieme binnenste zelf..Of het dan mijn ziel is laat ik over aan de grote denkers.
In mijn dagelijkse (sleur) leven voelt hij zich opgesloten, en kan zich niet uiten. En hij heeft er helemaal genoeg van. Hij wil uit mijn lichaam en het wijde universum in waar de waarheid zeker is. Vrij van de ketens van het materiele leven.
Ik voel me fysiek weer wat sterker en ga weer naar beneden fijn onder mn dekentje op de bank, deze keer met nieuwe vriend de Handdoek. Teiltje erbij,vruchtensap en water, laat maar komen die badtrip
De toon van het gesprek is veranderd, niet meer een stem die dood en verdoemenis roept, maar een soort plaaggeest. Ook ik wordt wat bijdehanter. Ik geloof de stem niet meer helemaal, dat ik vanavond dood ga. In eerste instantie leek de stem afkomstig van een God, waardoor ik het hoe dan ook voor waar aan nam dat ik dood zou gaan, nu ik weet dat ik het zelf ben, geloof ik niet dat de stem de macht heeft mij te doden.
Ik daag de stem uit. Ik geloof niet meer dat ik sowieso hoe dan ook zomaar zal sterven deze nacht, waarom dan niet nu? De stem heeft geen antwoordt. Ik zet me schrap en roep “NU,DOE HET DAN NU VERDOMME!!!”
Er gebeurt niks.
Zie je nou. Het valt allemaal wel mee met dat spontaan dood gaan. Mijn Innerste Zelf begint een nieuwe tactiek. Waarom verder gaan met leven? Omdat het leven mooi is is mijn antwoordt. De Stem lacht me uit en laat in een flits beelden zien van pijn, oorlog, verdriet. Ik vecht terug met beelden van natuur en liefde.
2.30
Mijn vriendin sms’t dat ze nog naar een kroeg gaat met 2 vrienden, hoe ´t met mij gaat?Wat moet ik in Godsnaam zeggen. De stem doet een suggestie “Ik hou van je, vaarwel”….Niks daarvan! “gaat goed, bijna uitgetripped, zo slapen” stuur ik. De stem bespot me.
“Ik wil leven” zeg ik hardop “Ik,ik,ik,ik,ik, Ik ben Ik en Ik kies voor dit leven” De stem snapt het niet of lijkt het niet te snappen, achteraf gezien doet hij misschien alsof. Waarom zou ik dit leven willen? Op een wereld vol corruptie. De dood kan mij de waarheid en vrijheid bieden die ik zoek.”Ik zoek waarheid en vrijheid in dit leven, ik ben nog niet klaar”. “Maak er een eind aan, je hebt in 1 klap alles wat je wilt” zegt de stem. “NEE!”….
Boos lig ik op de bank, nog een beetje angstig om in slaap te vallen, de stem is langzaam stil gevallen. Achja schijt, ik ga lekker liggen en denk aan de betere ik die ik aan het worden ben, en de demon die ik nooit meer terug wil zijn.
06.00
Ik wordt wakker van de telefoon. Het is mijn vriendin die thuis is uit de stad. Nogal verward vertel ik haar het hele verhaal. Ze schrikt er erg van. Ik probeer haar nog duidelijk te maken dat het uiteindelijk een heel mooie bijzondere ervaring voor me is geweest, maar ze is er doodsbang van. Voor haar voorlopig nog geen psychedelische paddenstoelen.
Ik eet een cracker met kaas en wat druiven en ga naar bed.
Wat een belevenis. Tot op heden ben ik diep onder de indruk van wat me is overkomen, ik denk dat dat ook nog wel even blijft. Ik voel me nederig tegenover het leven. Maar eigenlijk ook trots. Nu pas heb ik Echt voor dit leven gekozen. Ik heb mezelf niet gek laten maken, nota bene door mezelf. Ik voel dat ik sterker in mijn schoenen sta. Een heel mooie intense trip waar ik erg dankbaar voor ben. Dat geld trouwens niet alleen voor het "bad" gedeelte. De vier uur daarvoor waren ook geweldig
Toch even de bijsluiter dat dit uiteraard een achterafse interpretatie is van wat mij is overkomen, het is onmogelijk alles te vertellen en nog onmogelijker dat alles in woorden te beschrijven. Zo was "de stem" bijvoorbeeld al geen stem..het sprak zonder woorden..misschien wel logisch als het je eigen gedachten zijn hehehe.
vragen en op/aanmerkingen zeer welkom
Na een kopje soep rond 19.00 besluit ik om 21.30 definitief te gaan trippen. Ik stop ongeveer anderhalve portie paddenstoelen in de blender met sinaasappelsap, die methode is mij vorige keer goed bevallen.
Al om 21.45 voel ik me buitengewoon high. Ik stap snel onder de douche. Het voelt alsof de warmte van het water mij totaal doordrenkt. Erg fijn. Als ik mijn haar heb gewassen zie ik de stippen op het douchegordijn rustig maar zeker pulseren, tijd om me op de bank te installeren.
22.10
Met The Trentemoller Chronicles op de achtergrond kijk ik de kamer door. Alles golft. Heftig.
Maar nog geen vormen en patronen. Even de ogen dicht dan maar. Mooie fractals komen mij tegemoet. Soms plat en symmetrisch dan weer als een enorm diepe tunnel en meer organisch. Mijn mond doet zachtjes mee met de muziek, en ondertussen denk ik aan de ervaringen van de dag. Pffft hard gewerkt, beetje grieperig en nu hard op weg naar de meest afgelegen oorden van mijn Zijn.
22.45
Ik wil mijn vriendin sms’en. Ze weet van mijn plannen en is een beetje bezorgd (heeft zelf geen ervaring met paddo’s). Ik wil laten weten dat het goed met me gaat.
Na een hoop gedoe, een kop vol paddo’s en moderne techniek gaan vaak niet zo goed samen haha, kan ik het bericht gaan typen. Maarja wat stuur ik dan? “Het gaat goed” hmmmnee dat klinkt niet als wat ik bedoel. Ik dwaal weer weg in psychedelische gedachten,en als ik daaruit kom met de conclusie Alles is Goed wordt dit ook het bericht naar mijn vriendin.Lijkt me duidelijk.
?
Alles stroomt in elkaar over, open ogen of dicht maakt niet genoeg verschil om van onder de indruk te zijn. Er is maar 1 indruk: Alles
Alles gaat, vloeit, bloeit, verschijnt, verdwijnt. Van minaretten op de muren en het plafond tot een uitgestrekt woud op de fleece deken die over mijn benen ligt. Gedachten komen van overal en nergens. Ik ga in foetus houding onder mijn dekentje liggen. Trentemoller speelt nog zijn laatste liedje, het klinkt prachtig.
Zoals wel vaker tijdens mijn trips denk ik ineens of ik iets zal doen. Computer? Nee, dat lukt nooit haha. Muziek maken? Kalimba en melodica liggen klaar. Misschien iets in mijn boekje schrijven dan?Televisie? Gemakshalve gaat de tv aan, maar het lawaai en de lelijke grauwe kleuren die de kamer in stromen doen me hem snel weer uitzetten.
De muziek is gestopt! Dat is in elk geval iets om me mee bezig te houden. Maar ik weet niet wat ik wil luisteren. Ja, ik weet van alles…Maar eigenlijk vond ik Trentemoller wel goed. Weetjewat, gewoon nog een keer Trentemoller.
Alles is goed zoals het is, ik hoef er niks voor te doen.
Weer veilig en warm onder de deken. Met 1 oog kan ik nog net de kamer in kijken. Rare hersenspinsels racen door mijn hoofd. Als ik ergens om grinnik voelt het alsof ik een duw krijg om harder te lachen, dit gebeurt dan ook. Ik zie voor me hoe iedereen soms een polonaise loopt met zichzelf. Voortgetrokken en geduwd door eigen hoop en verwachting, verlangen, alle emoties. Deinend op het ritme van de massa om ons heen. Het beeld is niet goed of slecht. Het komt over als een voorbeeld van functioneren. Afhankelijk van de situatie of het juist is of niet.
Alles is Goed. En zo is het.
Als een kind lig ik van onder mijn dekentje te grinniken om de dingen die ik denk en, met open en gesloten ogen, zie. Alsof ik stiekem iets ervaar wat absoluut niet mag, geheimen ontrafel die niet voor mij bedoeld zijn…grinnikgrinnik…
Tot ongeveer 00.00 zit ik in een heerlijke droom van kleuren, filosofie, spiritualiteit ..algehele raarheid. Dan merk ik dat alles wat rustiger begint te worden. Tot er geen kleuren en patronen meer te zien zijn. Wel flikkeren licht en schaduw een beetje, en als ik ergens op focus wordt het juist wazig.
00.30
Zit toch nog wel diep in de trip. Gedachten gaan in loops, soms zo erg dat ze een identiteit lijken te hebben, werkelijk iets of iemand te zijn. Ik probeer te begrijpen hoelang ik al trip, hoelang ik nog te gaan heb…Ik kan er niks van maken. Ach, ik weet dat het op z’n eind loopt en als het echt voorbij is heb ik dat wel door. Lekker uit spacen maar.
01.00
Het is nog niet voorbij.
Langzaam begin ik er genoeg van te krijgen, m’n hersens malen maar door, als een oneindige achtbaan met de meest bizarre loops en bochten.Naja toch maar genieten van de toestand zolang het duurt..lekker spacennn. Er ligt een jointje klaar die besluit ik op te steken om wat meer te kalmeren.
De tv is ondertussen weer aan. Ik lig er al een tijdje naar te staren als me ineens opvalt dat er iets niet klopt. De mensen! De mensen kloppen absoluut niet…Alsof ze allemaal zo uit de boeken van Tolkien komen lopen. Sommige zien er wat monsterachtig uit andere juist weer als engelen. Terwijl ik toch echt naar het journaal kijk.
Jeetje, dan ga ik toch nog wel hard. Dat kan toch niet kloppen? Ik voel me ook al even fysiek niet goed. Ik krijg het ineens heel warm of word misselijk. Ik heb het gevoel dat ik straks plotsklaps over me nek zal gaan,om daarna te beseffen dat de paddo’s dan pas zijn uitgewerkt, inzien dat ik ontzettend ver heen ben geweest de afgelopen 2 uur terwijl ik dacht dat het juist uitwerkte, alsof ik aan het slapen was wakker zou schrikken uit een droom.
1.30
Nog steeds ben ik aan het trippen. Ik probeer tijd en geest te doden met televisie. Het is best vermakelijk van tijd tot tijd maar kan mij niet uit mijn gedachten houden. Er zit iets vreselijk mis in mij. En ik weet wat het is
Alles is niet goed
Er is een hoop wat ik nog moet doen, praktische dingen. Dingen waar ik me niet goed over voel. En nu is er daadwerkelijk een stem in mijn hoofd die me er maar op blijft wijzen,alles wat ik fout doe. Ik probeer het te relativeren en negeren maar het heeft geen zin.
Ik mag en kan dit niet negeren. Ik besluit op bed te gaan liggen in een stille donkere kamer, en daar het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Dit uit te praten met degene die tot mij spreekt.
Ver kom ik niet. Meteen als ik opsta voel ik hoe zwak ik ben, mijn benen als elastiek,alsof er geen botten in zitten en ik al mijn spieren aan moet spannen om overeind te blijven. Ik ben erg misselijk. Ik kruip de trap op en sleep mezelf naar de wc, duw mezelf omhoog en begin hevig te kokhalzen, maar zonder resultaat, zelfs een paar vingers in de keel geven geen effect.
Ondertussen gutst het zweet uit mijn lijf, ik voel de druppels langs mijn gezicht gaan. Ik heb wel eerder overgegeven tijdens paddo’s en me niet goed gevoeld, maar nu voelt het anders..Het voelt absoluut niet goed, wat is er aan de hand?
“Je gaat dood”
Ik hoor het langzaam vanuit mijn binnenste opborrelen maar wil het niet horen.
“Je gaat dood”
Waarom dan wat is er aan de hand dan? Heeft mijn growkit een contaminatie opgelopen die dodelijk is bij consumptie?
Nee.
Ik ga dood door het mislukte leven dat ik leid. Ik heb van alles verpest en verkloot volledig
bewust, en nu moet ik het met de dood bekopen. Liggend op de grond vind ik de handdoek die ik eerder heb gebruikt na het douchen. Ik veeg het zweet van mij gezicht. De handdoek ruikt vertrouwd, wasmiddel je kent ‘t wel ghig, het geeft een veilig gevoel, alsof ik niet alleen ben in deze strijd maar bekenden en onbekenden die reeds aan de andere zijde zijn mij bijstaan. Ik ga languit in de gang liggen, armen wijd gespreid en benen gekruist. Geen idee of ik dit bewust deed maar het beeld is me sterk bijgebleven. Ik lag op dit punt te denken aan mijn familie en vrienden, hoe verdrietig zouden ze zijn..Hoe geschokt zouden mijn ouders zijn als ze mij zo dood zouden vinden? Als een liggende gekruisigde Jezus in de bovengang, naast een open wc deur, kleffe handdoek onder het hoofd. Voor de zekerheid zet ik een zelfverzekerde glimlach op mijn gezicht, zodat ze kunnen zien dat ik tevreden ben gestorven.
De verlichting van de geur van de handdoek duurt kort. De Stem raast voort over alles wat mij slecht maakt, zonder woorden maar met gevoelens en herinneringen.
Dood ga ik. Vannacht nog. Ik wijs de stem erop dat ik juist bezig ben mijn leven te beteren, maar dat maakt niet uit. Ik verkloot alles toch wel en heb mijn laatste kans gehad. De discussie gaat voort en het blijft een feit dat ik zal sterven. Toch begin ik punten te scoren.
De “stem” klinkt ineens niet alleen meer boos, maar ook erg verdrietig. “Ik wil er gewoon uit, ik ga kapot hierbinnen!” Dan dringt het tot me door, degene die tot mij spreekt en mij met de dood bedreigd ben ik zelf, mijn ware zelf. Mijn ultieme binnenste zelf..Of het dan mijn ziel is laat ik over aan de grote denkers.
In mijn dagelijkse (sleur) leven voelt hij zich opgesloten, en kan zich niet uiten. En hij heeft er helemaal genoeg van. Hij wil uit mijn lichaam en het wijde universum in waar de waarheid zeker is. Vrij van de ketens van het materiele leven.
Ik voel me fysiek weer wat sterker en ga weer naar beneden fijn onder mn dekentje op de bank, deze keer met nieuwe vriend de Handdoek. Teiltje erbij,vruchtensap en water, laat maar komen die badtrip
De toon van het gesprek is veranderd, niet meer een stem die dood en verdoemenis roept, maar een soort plaaggeest. Ook ik wordt wat bijdehanter. Ik geloof de stem niet meer helemaal, dat ik vanavond dood ga. In eerste instantie leek de stem afkomstig van een God, waardoor ik het hoe dan ook voor waar aan nam dat ik dood zou gaan, nu ik weet dat ik het zelf ben, geloof ik niet dat de stem de macht heeft mij te doden.
Ik daag de stem uit. Ik geloof niet meer dat ik sowieso hoe dan ook zomaar zal sterven deze nacht, waarom dan niet nu? De stem heeft geen antwoordt. Ik zet me schrap en roep “NU,DOE HET DAN NU VERDOMME!!!”
Er gebeurt niks.
Zie je nou. Het valt allemaal wel mee met dat spontaan dood gaan. Mijn Innerste Zelf begint een nieuwe tactiek. Waarom verder gaan met leven? Omdat het leven mooi is is mijn antwoordt. De Stem lacht me uit en laat in een flits beelden zien van pijn, oorlog, verdriet. Ik vecht terug met beelden van natuur en liefde.
2.30
Mijn vriendin sms’t dat ze nog naar een kroeg gaat met 2 vrienden, hoe ´t met mij gaat?Wat moet ik in Godsnaam zeggen. De stem doet een suggestie “Ik hou van je, vaarwel”….Niks daarvan! “gaat goed, bijna uitgetripped, zo slapen” stuur ik. De stem bespot me.
“Ik wil leven” zeg ik hardop “Ik,ik,ik,ik,ik, Ik ben Ik en Ik kies voor dit leven” De stem snapt het niet of lijkt het niet te snappen, achteraf gezien doet hij misschien alsof. Waarom zou ik dit leven willen? Op een wereld vol corruptie. De dood kan mij de waarheid en vrijheid bieden die ik zoek.”Ik zoek waarheid en vrijheid in dit leven, ik ben nog niet klaar”. “Maak er een eind aan, je hebt in 1 klap alles wat je wilt” zegt de stem. “NEE!”….
Boos lig ik op de bank, nog een beetje angstig om in slaap te vallen, de stem is langzaam stil gevallen. Achja schijt, ik ga lekker liggen en denk aan de betere ik die ik aan het worden ben, en de demon die ik nooit meer terug wil zijn.
06.00
Ik wordt wakker van de telefoon. Het is mijn vriendin die thuis is uit de stad. Nogal verward vertel ik haar het hele verhaal. Ze schrikt er erg van. Ik probeer haar nog duidelijk te maken dat het uiteindelijk een heel mooie bijzondere ervaring voor me is geweest, maar ze is er doodsbang van. Voor haar voorlopig nog geen psychedelische paddenstoelen.
Ik eet een cracker met kaas en wat druiven en ga naar bed.
Wat een belevenis. Tot op heden ben ik diep onder de indruk van wat me is overkomen, ik denk dat dat ook nog wel even blijft. Ik voel me nederig tegenover het leven. Maar eigenlijk ook trots. Nu pas heb ik Echt voor dit leven gekozen. Ik heb mezelf niet gek laten maken, nota bene door mezelf. Ik voel dat ik sterker in mijn schoenen sta. Een heel mooie intense trip waar ik erg dankbaar voor ben. Dat geld trouwens niet alleen voor het "bad" gedeelte. De vier uur daarvoor waren ook geweldig
Toch even de bijsluiter dat dit uiteraard een achterafse interpretatie is van wat mij is overkomen, het is onmogelijk alles te vertellen en nog onmogelijker dat alles in woorden te beschrijven. Zo was "de stem" bijvoorbeeld al geen stem..het sprak zonder woorden..misschien wel logisch als het je eigen gedachten zijn hehehe.
vragen en op/aanmerkingen zeer welkom
". Voor mij is het echt een ontwaking uit mijn luiheid en uitstellerij. Of ik de kamer nou krijg of niet, ik heb mezelf overwonnen en ben trots. Ik ervaar dit echt als een direct gevolg van mijn innerlijke reis.
