Report van de maand welverdiend!
Postzegels likken: Post naar een andere dimensie
Een rilling gaat over mijn rug. Met tegenzin pluk ik de rondkrioelende wormen van de grond. Ze lijken te gillen. Ze lijken te smachten naar het water waaruit ze net tot leven zijn gewekt. Met één oog dicht probeer ik me te focussen op de hulpeloze beestjes, maar dit gaat moeizamer dan verwacht. De beestjes lijken te verdwijnen onder de sterrenhemel waar ik nu over gehurkt zit. Het is te moeilijk alle beestjes te helpen. Ik wil het opgeven.
Maar een derde hand lijkt me te hulp te schieten. Zijn tast is een stuk doelbewuster en de beestjes worden weer één voor één terug naar hun bestemming gebracht. Ik ga langzaam weer staan. Ik sta erg onstabiel en probeer mijn fysieke ik steun te geven, door tegen de wasmachine aan te leunen. “Formaggio da pasta” zegt een stem. Ik loop naar het aanrecht en pak het bord. “Twee minuutjes?” vraag ik. De ander zegt iets instemmends. Ik kijk hoe de beestjes ronddraaien in de magnetron, ze zijn inmiddels onder een dansende rode saus bedekt. Een luide piep klinkt. Eet smakelijk.
Hoe, wie, wat, waar?
Drug: LSD
Personen: 1 (mijzelf)
Sitter(s): Eerst één, later acht.
Locatie: De woonkamer in ons huis, een foute club en overal en nergens. (Deze locaties bevinden zich in diverse dimensies).
Inrichting: De bedbank is uitgeklapt. Op de bank ligt: een uitgevouwen slaapzak met een erg kleurrijk motief, verschillende kussens en een deken. Op de tafel staan versschillende hapjes, drankjes en waxinelichtjes. De lampen in de kamer zijn gedimd of het zijn kleurlampen.
Muziek: Deadmau5, Bonobo en een hele zooi aan foute songs.
Stemming: Relaxed met een vleugje zenuwachtigheid.
Ervaring: Weinig met tripmiddelen. Geen met LSD.
Waarom LSD voor mij?
Postzegels likken vond ik altijd erg lekker. Op LSD zegels sabbelen zag ik echter niet zo erg zitten. Vroeger was ik van plan nooit LSD te nemen. Ik vond het maar eng en de spookverhalen die er heersen maakten het er niet aantrekkelijker op. Echter kwam ik er een half jaar geleden achter dat dit allemaal wel mee viel,.De verhalen die ik hoorde leken me in eerste instantie onwerkelijk. Ik kon niet bevatten hoe je je zou voelen en wat je zou zien. Ook de andere nieuwe gedachtes die je zou kunnen creëren leken me nogal onwaarschijnlijk. Daarom zou ik het wel een keertje willen meemaken.
Zodoende kocht ik vijf zegeltjes. Met als bedoeling, dat ik dat ergens dit jaar maar eens zou gaan proberen. Dit moment kwam eerder dan verwacht.
De voorbereiding: Chillen met muizen
In de trein terug naar huis. Anderhalf uur school gehad. Het is nu 4 uur en ik heb geen verplichtingen meer de komende twee dagen. Onder deze prima omstandigheden leek me het een goed idee maar eens lekker tijd voor mezelf te maken. Even nergens meer aan denken. Maar wat zal ik doen? Het is donderdagmiddag, dus studentenstapavond. Maar door te weinig geld en te weinig zin was dat idee al snel van de baan. Ik zou een vriend kunnen bellen om te vragen om een wijntje/biertje te drinken en een filmpje te kijken. Ik had wel iemand in gedachte. Ik pak mijn telefoon en scroll naar beneden door mijn contactenlijst. Ik stop bij de letter S. Sam (niet echte naam), misschien zou hij wel willen chillen? Ik twijfel even om hem te bellen. Ik leg mijn telefoon weer neer.
Ik houd mezelf voor de gek. Ik wil eigenlijk helemaal niet met iemand zijn. Ik wil even tot rust komen. Tot mezelf komen. In mijn achterhoofd denk ik aan de LSD die ik nog heb liggen. Ik had mezelf belooft dit met meerdere vrienden te doen. Maar deze belofte voelde niet goed aan.
Ik verveel me. Heb net soep met brood gegeten. De leegte in mijn hoofd is hetzelfde als de leegte in mijn maag. Ik zucht en pak mijn mobiel. Ik bel naar mijn zuster (huisgenoot, goede vriendin). Ze neemt vrijwel direct op. Ik vraag haar of ze nog thuis komt vanavond. Ze komt, maar niet voor erg lang. Ze moest die avond weer in de stad zijn met vrienden van school. Het maakte me niet zoveel uit. Het voelde als een kans.
Toen ze thuis kwam had ik vrijwel alles al neergelegd. De bank staat goed. De hapjes staan klaar. Toen ze de woonkamer binnenkwam keek ze even raar op. Maar ze had het redelijk snel door waar dit naar toe zou leiden. Ze wilden mijn sitster wel even zijn. Gelukkig! Ready for take off.
17:30 – Ik pak het zakje uit mijn drugsdoosje. Er zit een langwerpig strookje aluminiumfolie in. Ik pak het er voorzichtig uit. Ik open het met trillende handen. Ik zie een klein stukje afbeelding van een kater die me vanavond zal begeleiden naar alle plekken die nog onbekend voor mij zijn. Ik pak het op met een tissue, de druppel mag er niet af gaan. Ik scheur een zegel af en knip deze door midden. De rest stop ik weer terug in het aluminiumfolie en het zakje. Ik stop de halve zegel in mijn mond. Niet bang zijn.
18:00 - Geïntrigeerd kijk ik naar de smeltende punt. Elke seconde brand er een stukje weg. Ik blaas de rook uit, Er ontstaan grote slierten, ze dansen euforisch op Strobe van Deadmau5. Ik vraag me af waarom ik rook. Ik rookte tot een paar maanden geleden niet. Het is zonde. Ik heb nog zo’n leven te gaan en dan ga ik dingen roken om het leven wellicht korter te laten duren. Stom.
Ik denk na over de dood. Ik ben er niet bang voor. Als ik ga dan ga ik. Als het zou moeten, dan zouden ze me mogen hebben. Ik ben er misschien iets te nieuwsgierig naar, omdat ik weet (denk) dat het leven naar onze maatstaven niets te betekenen heeft.
Dit is ook precies de reden dat ik ooit aan harddrugs begon. Het is illegaal, omdat het schade zou kunnen aanbrengen aan de maatschappij. Het wordt als zo dusdanig slecht neergezet, dat het allemaal heel erg eng en/of enorm schadelijk lijkt. Door mijn eerste ervaring met harddrugs (XTC), weet ik wel beter. Het kan gewoon een middel zijn om de wereld en de organismen om ons heen anders te zien, voelen, proeven en ruiken.
Hierdoor ben ik ook tot de conclusie gekomen dat de wereld die we ‘normaal’ gesproken zien, ook wel eens niet de reële wereld kan zijn. Het is allemaal een interpretatie van ons brein.
19:00 - Ik denk na. Ik denk veel te veel na over verschillende vragen waar ik het antwoord niet op weet. Maar op één of andere manier lijken de antwoorden wel dichtbij. Ik kan me meer inleven in andere mensen. Ik voel opeens waarom mensen een geloof aanhangen (ik ben zelf verre van gelovig), omdat ik zelf geen antwoorden heb. Hierdoor is de keuze om in een hogere macht te geloven erg aannemelijk.
De mindset word me wel iets te veel. Een vloedgolf van hersenspinsels zorgen er voor dat ik tegelijkertijd (te) rationeel kan denken, maar me totaal lijk te ontvreemden van de buitenwereld. In dit geval mijn woonkamer. Ik pak mijn laptop, zet Deadmau5 af en ga een beetje televisie kijken. Een soort documentaire krijgt mijn aandacht.
Het is een aflevering wat gaat over mensen die bloed doneren in het ziekenhuis. Ik vind het een mooi gegeven. Ik zou het ook graag willen doen, als ik geen Hematofobie (bloedangst) had. Wat wonderlijk is, is dat ik de aflevering gewoon af kijk, terwijl ik normaal gesproken allang flauw was gevallen. Maar ik vind het gegeven zo mooi, dat ik daar gewoon door heen kijk. Deze situatie raakt me.
20:00 – Ik kijk de wereld draait door. Ik heb het tweede helftje genomen, omdat ik er naar mijn idee nog niet helemaal in zat. Communiceren via sms gaat nog prima, dingen lezen en typen op internet gaat nog, televisie kijken kan zonder al te veel problemen en ik kon nog normaal praten met mijn sitster. Tenminste, inmiddels is ze al weg. Ik ben dus alleen, maar dit vind ik geen beangstigend idee. Juist meer een verlossing.
De trip: Explosie aan euforie, beeld en geluid
‘He?’ Ik herhaal dit woord meerdere malen. Ik kijk om mij heen. Ik begrijp weinig van de omgeving waar ik me in begeef. Ik zie de kamer wel normaal, maar kan hem niet op een normale manier beschouwen. Ik vind wel alles heel erg mooi. Vooral de schaduw van de plant rechts van me. Hij lijkt wel driedimensionaal, doordat er een Ambilight (kleurlamp) op gericht staat. Ik herken deze gemoedstoestand gedeeltelijk van een eerdere Ketamine trip. Mijn ogen gaan naar de gordijnen, de schaduw tussen de plooien van het gordijn lijken te bewegen. Ik kruip er naar toe en bekijk het van dichtbij. Ik probeer het te beredeneren, het zal de wind wel zijn, want het tocht best wel in huis.
Ik wend mijn blik af en kijk naar beneden op het bed. Het kleurrijke motief danst heel subtiel, de rode vlakken golven onder mij door. Ik wil en kan het niet geloven en bekijk het van heel dichtbij. Er veranderd niets, ze blijven bewegen. Ik begin te lachen. ‘Wat is dit nou?’ zeg ik tegen mezelf. Ik kijk als een klein kind rond, alsof het de eerste keer is dat ik een bed zie.
‘Muziek zal veel te intens zijn,’ mompel ik in mijzelf. Ik wil de playlist die ik heb gemaakt gewoonweg niet afspelen, omdat ik er zeker van ben dan ik dan zal exploderen van euforie. Ik tril helemaal, de stroom van adrenaline lijkt met enorme snelheden door mijn lichaam te schieten. Het voelt net alsof ik uit een achtbaan kom of dat ik net mijn examen heb gehaald. Schichtig kijk ik om me heen. Ik voel me net een hond, als ik met iets leuks bezig ben, word ik alweer door duizend andere leuke dingen afgeleid. Ik pak wat water en zet het met een trillende hand aan mijn mond. Water heeft nog nooit zoveel smaak gekregen. Ik ben benieuwd hoe de karamel/vanille vla smaakt.
Ik heb mijn laptop weer gepakt. Ik probeer vat te krijgen op het scherm, wat uit een vloeibare substantie lijkt te bestaan. De mappenstructuur lijkt een doolhof voor mij. Toch vind ik de foto’s die ik zoek. Ik had pas naaktfoto’s (op de foto is het deels bedekt) van een goede vriendin gemaakt. Ik was normaal gesproken al erg tevreden met de foto’s. Maar nu ik ze nog een keer zie, word ik bijna verliefd op haar. Ik zie een pure vrouw. Ik voel de vrouwelijkheid die ze uitstraalt. Ik begin te twijfelen aan me eigen mannelijkheid. Dit komt voornamelijk, omdat ik het verschil wel kan zien, maar zo voel ik het niet. Ik bevind me in een grijs gebied. Ik klap de laptop weer dicht, in de hoop iets anders te vinden waar ik naar kan kijken of over kan nadenken. Dit lukt niet. Ik twijfel zo erg of ik een man ben dat ik aan mijn kruis voel. Dit geeft nog geen bevestiging. Op deze manier kleed ik me verder uit. Ik voel me niet gegeneerd, op geen enkele manier, ik ben immers alleen. Alleen als er duizenden mensen om mij heen hadden gestaan, had het me waarschijnlijk even veel uit gemaakt.
Ik kijk op mijn mobiel. Gelukkig probeert niemand me te bereiken. Normaal gesproken zou de helft van mijn vriendengroep al contact met me hebben gezocht, want het is nou eenmaal de donderdagavond. Ik kijk naar de achtergrond van mijn mobiel, het is een (communistische) vuist waar een explosie aan kracht uit komt. Ik knijp ik mijn mobiel en doe een soort playback oerkreet. Ik begin me opeens heel mannelijk te voelen. Ik sta op en beweeg me snel heen en weer door de kamer. Ik kijk naar de posters op de muur van diverse artiesten, zoals Tom Waits, Protest the Hero en Velvet Underground. Ik snap opeens hun muzikale ambities, ik snap opeens de reden waarom zij naamsbekendheid hebben gekregen, ik snap opeens zelfs de Beatles. Ik heb een hekel aan de Beatles, maar vanavond dus even niet! Ik loop naar de andere bank in de woonkamer en pak de akoestische gitaar. Ik begin te spelen op een manier waarop ik normaal gesproken nooit speel. Heel erg mellow en liefelijk,. Agressieve riffs komen er zeker niet uit. Ik soleer wat en kom uiteindelijk op een hoge C uit. Ik vind deze toon de mooiste toon die ik ooit gehoord heb. Ik zeg dit meerdere malen tegen mezelf.
Ik heb mijn oude schetsboekje gepakt. Mijn creatieve gedeelte van mijn brein draait op volle toeren. Bij elke tekening stop ik even. Omdat de plaatjes lijken te bewegen, verteld mijn eigen gemaakte tekening een nieuw verhaal tegen mij. Ik kan me door de personifiëring van de getekende figuren, totaal inleven in mijn gedachtegang die ik had toen ik de tekening maakte. Ik leg het boekje weer weg. Ik wil het boek van Walter van Beirendonck pakken, mijn grote held. Ik loop voor het eerst de woonkamer uit. Dit voelt als een heus avontuur. Van deur tot deur, van gang tot gang, kom ik uiteindelijk terecht in mijn kamer. Mission accomplished! Maar wat ging ik nou pakken? Ik was zo erg onder de indruk van alles buiten de woonkamer, dat ik mijn doel vergeten was. Ik loop terug naar de woonkamer. Ik sta midden in de woonkamer. Ik weet het weer.
Een enorm oorverdovend schraapgeluid vult de kamer. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik kijk naar links en naar rechts. Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik word wat paniekerig en probeer mijn normale verstand weer te gebruiken. Ik probeer de kamer op een zo nuchtere manier te beschouwen, te beredeneren. Opeens zie ik in de hoek dat er een poster van de muur is af gevallen. Ik zucht en moet een beetje lachen in mijzelf. Echter heeft dit er wel voor gezorgd dat mijn trip een heel andere feeling heeft gekregen. De muren beginnen wat duisterder te worden. Ze bewegen heftiger en de kleuren zijn donkerder. Ik kijk op mijn horloge. Ik lijk geen grip te kunnen krijgen op de tijd. Ik lijk het niet meer te snappen. Opeens word ik bang dat ik misschien wel in de trip blijf hangen. Ik denk aan mijn ouders, vrienden, opa en oma, ze gaan als een achtbaan door mijn hoofd. Ik probeer me te ontspannen en sluit mijn ogen. Ik ga wat comfortabeler liggen. In mijn hoofd gonst het en wordt ik aangevallen door allerlei donkere fractals.
Ik open mijn ogen weer, ik moet iets vinden om weer grip te krijgen op mijn trip. Ik pak het boek van Walter. Ik wil er in bladeren, maar stop al op de eerste pagina. Een enorm vrolijk Afrikaans figuurtje kijkt me met doordringende ogen aan. Ik voel de rustige vrolijkheid van de tekening af komen. Ik zie het figuurtje als een soort god, ik geloof in hem en dat zorgt voor rust en orde. Plots wordt deze rust bruut verstoord door een enorm hard piano deuntje. Ik kijk snel om mij heen, mijn telefoon geeft licht. Ik pak het op. Bellen lijkt me niet zo’n strak plan. Ik snap diegene aan de andere kant waarschijnlijk toch niet. Ik probeer te zien wie er belt, maar moet me eerst wanen door de krioelende pixel brei. Ik kan het lezen, het is Sam.
‘Welke winkel? Gast… Waar ben je? He? Waar is dat?’ Ik heb geen flauw benul van de notie wat er gaande is aan de andere kant van de lijn. Ik probeer de locatie te raden van Sam, wat niet geheel lukt. Ik kan uit het gesprek opmaken dat hij een slaapplek zoekt, ergens in Utrecht is en redelijk beschonken is. Hij vraagt of ik ook naar de stad kom. Hij is met mijn zuster en vrienden van school. Het klinkt gezellig, maar ik wil het niet doen. Ik vertel hem dat ik aan de LSD op de bank lig. Helaas ontstaat er een miscommunicatie en voor ik het weet heb ik gezegd dat ik er binnen een half uurtje zal zijn.
De trip (deel 2): Loesoe in the sky with diamonds
Ik sluit de deur achter me en draai het op slot. Ik kijk wat schichtig om me heen als ik mijn voortuin verlaat. Ik sla linksaf en controleer al mijn zakken. Mijn portemonnee, mobiel, sleutels en After Eight chocolaatjes zitten in mijn zakken. Niets vergeten. Tenminste, ik loop weer terug en check of ik de deur wel heb dicht gedaan. Hij is dicht. Opgelucht loop ik over de stoep richting het centrum. Het is stil, de wind is de enige wie nog spreekt. Ik kijk om de tien meter om, of er niemand achter me aan loopt. Ik vertel mezelf te kalmeren. Ik doe mijn oortjes in en zet Bonobo op. Gelukkig de hele sfeer veranderd direct. Ik krijg de neiging te bewegen op de muziek. Ik huppel zingend en neuriënd verder. Ik krijg een enorme smile op mijn gezicht. Ik vind de wereld, ondanks dat het pikkedonker is, wel enorm mooi. Ik zie mensen in de verte. Ze gaan waarschijnlijk net richting de club of kroeg. Wanneer ik dichterbij kom voel ik de aanwezigheid van de ingedronken jongeren. Ik ben opeens wat nuchterder. Ik vraag me af wat er nou zo leuk is aan hetgeen wat ze nu doen. Het voelt zo doelloos. Ik ben sowieso niet echt een drinker, dus kan me niet echt goed identificeren met één van de lallende en scheldende studenten.
Ik loop langs een groepje jongens die voor de Burger King staan, met in hun ene hand een burger en in hun andere hand een halve liter bier. Ik ben vegetariër. Nu ik dit zie weet ik ook precies waarom. De jongens lijken niet eens na te denken met wat voor producten ze hun ‘honger’ stillen en hun ‘dorst’ lessen. Een enorm gevoel van minachting komt naar boven. Ik stap door. Wanneer ik ze net gepasseerd ben, roept er één jongen nog iets na over mijn rode haar. Een paar lachen. Ik kan wel huilen.
Waarom lijkt alles zo op elkaar? Ik kijk om me heen. Ik probeer de Dom te vinden tussen alle huizen in. Door de mist is hij bijna niet te zien, daarnaast lijkt de rubber toren zichzelf ook nog eens te verplaatsen. ‘Oh wat kut.’ Ik denk er aan, iemand aan te spreken om de weg te vragen, maar ik durf niet. Ik ben te bang dat ze iets aan me zullen merken. Maar in mijn broek voel ik mijn verlossing. Ik neem de telefoon op. Sam vraagt waar ik ben, ik probeer het hem uit te leggen. Hij begeleid me een stukje de goede kant op. Maar al snel ben ik weer verdwaald. Hij geeft zijn telefoon aan een nuchtere klasgenoot. ‘Wat zie je precies?’ vraagt de stem. Ik probeer het hem uit te leggen, maar doordat alles om mij heen er raar uit ziet, kraam ik onzin uit. Hij vraagt wat ik in godsnaam genomen heb. Ik vertel hem van de LSD. Hij verteld me te blijven staan waar ik sta, dan komt hij me halen. Ik zoek een straatnaambordje en vertel hem deze. Over vijf minuten is hij bij me.
Mijn lichaam geeft een euforische kick wanneer ik de jongen zwaaiend zie aan lopen. We schudden de hand. Hij verteld me dat ik wel erg stom ben dat ik LSD gebruik en vervolgens alleen op pad ga. Ik schaam me een beetje. Ik dacht dat ik al wat meer volwassen was geworden. Maar mijn gedrag van vandaag ontkracht dit natuurlijk wel enorm. Maar het is te laat er nog zorgen over te maken, ik ben weer onder de mensen. De jongen vraagt wat ik allemaal bij me heb. Ik kijk hem aan, wilt hij nou na zijn betoog van daarnet zelf nu ook iets gebruiken? Ik vertel hem dat ik een paar xtc pillen bij me heb, maar deze was ik niet van plan te gebruiken. Ik wilde ze hooguit aan iemand anders geven, mocht er animo zijn. De jongen bedoelde het niet zo, er staat security voor de deur van de club. Dat betekend dus: schoen uit, pillen in de sok en schoen weer aan. We kunnen verder lopen. Ik zie al wat bekende in de verte.
We staan een sigaretje te roken voor de deur van de club. Ze zijn nog niet naar binnen gegaan in de club die erg mediterraans aan doet. De pompende bubbeling beats zijn dan ook niet erg aantrekkelijk. Ik zeg niet veel tegen de rest. Ik praat een beetje met Sam. Ik vertel hem over de LSD. Hij vind het erg grappig, maar ook erg knap dat ik er gewoon zo rustig onder blijf. Ik ben ook nog niet echt angstig geweest, gelukkig.
‘Dit is echt geen doen!’ roep ik tegen Sam. Ik kijk naar de dansende vloer. Het bloemetjesmotief golft onder mijn voeten door. Als een dronkenlap die net zijn portemonnee is kwijtgeraakt loop ik door de club. Fascinerend!
Ik gil mee met de tekst van De Jeugd Van Tegenwoordig met het nummer Sterrenstof. Mijn zuster, Sam en de andere klasgenoten lachen om de manier waarop ik doe alsof ik enorm aan het trippen ben. De LSD trip is merkbaar op zijn retour. Ik praat en dans gewoon gezellig mee. Ik voel me behoorlijk mellow. Ik begin in te kakken. Alle dingen die ik in zo’n korte tijd heb meegemaakt, zorgen er voor dat ik naar huis wil om het te verwerken door lekker te gaan slapen. Sam is het hier mee eens. De muziek in de club is enorm fout, evenals de meiden en jongens die eerder seks met elkaar lijken te hebben, dan dat ze met elkaar aan het dansen zijn. We pakken onze jassen en zeggen iedereen gedag.
We zoeken nog naar een eettent. Maar tevergeefs, we gaan richting huis. Onderweg hebben we nog wat interessante gesprekken over onze toekomst. De gesprekken zijn makkelijk te voeren, ik zie alleen nog wel alle kauwgompjes op straat aan voor kleine insecten. Het is nu echt tijd om te slapen. We pakken de taxi. Nog maar eventjes en ik kan lekker onder wol.
Thuis hebben we nog lekkere spaghetti gemaakt. Dit ging niet zonder slag of stoot, maar alsnog hebben we onze honger kunnen stillen. Na het eten zeg ik Sam welterusten en ga ik naar mijn kamer. Ik kleed me om en ga ik bed liggen. Hier heb ik nog wat conceptjes bedacht voor mijn project. De ideeën die ik toen had, ga ik nu ook echt uitvoeren. Het is waar, LSD maakt je creatiever. Ik kijk op de klok, het is half vier. Welterusten!
De conclusie
Wellicht de beste drug die ik ooit gebruikt heb. De visuals zijn interessant en mooi. De mindset is geweldig. Je krijgt hele rare gedachtes. Je voelt je net weer een klein kind. En het is inderdaad creatief stimulerend. Je leert er ook echt iets van, Maar eigenlijk dacht ik dat de visuals wat meer divers zouden zijn, op een gegeven moment heb je het ‘trucje’ wel door. En het is niet zo heftig zoals ik gehoord had. Maar wel precies goed!
Plus:
+ Visuals zijn awesome.
+ Het is enorm grappig.
+ Je gedachtegang is vernieuwend
+ Je creëert nieuwe visies. Je neemt dus echt nog iets mee.
+ Minder eng dan verwacht.
+ Je lichaam voelt heel erg chill aan.
Min:
- Ga (zeker de eerste keer) niet een club in aan de LSD
- Was hier en daar een beetje duizelig en misselijk
Ik hoop dat jullie mijn report met plezier gelezen hebben en ik hoop dat ik nog reacties krijg met misschien nog wat tips voor een eventuele volgende keer.
Groetjes,
J
Postzegels likken: Post naar een andere dimensie
Een rilling gaat over mijn rug. Met tegenzin pluk ik de rondkrioelende wormen van de grond. Ze lijken te gillen. Ze lijken te smachten naar het water waaruit ze net tot leven zijn gewekt. Met één oog dicht probeer ik me te focussen op de hulpeloze beestjes, maar dit gaat moeizamer dan verwacht. De beestjes lijken te verdwijnen onder de sterrenhemel waar ik nu over gehurkt zit. Het is te moeilijk alle beestjes te helpen. Ik wil het opgeven.
Maar een derde hand lijkt me te hulp te schieten. Zijn tast is een stuk doelbewuster en de beestjes worden weer één voor één terug naar hun bestemming gebracht. Ik ga langzaam weer staan. Ik sta erg onstabiel en probeer mijn fysieke ik steun te geven, door tegen de wasmachine aan te leunen. “Formaggio da pasta” zegt een stem. Ik loop naar het aanrecht en pak het bord. “Twee minuutjes?” vraag ik. De ander zegt iets instemmends. Ik kijk hoe de beestjes ronddraaien in de magnetron, ze zijn inmiddels onder een dansende rode saus bedekt. Een luide piep klinkt. Eet smakelijk.
Hoe, wie, wat, waar?
Drug: LSD
Personen: 1 (mijzelf)
Sitter(s): Eerst één, later acht.
Locatie: De woonkamer in ons huis, een foute club en overal en nergens. (Deze locaties bevinden zich in diverse dimensies).
Inrichting: De bedbank is uitgeklapt. Op de bank ligt: een uitgevouwen slaapzak met een erg kleurrijk motief, verschillende kussens en een deken. Op de tafel staan versschillende hapjes, drankjes en waxinelichtjes. De lampen in de kamer zijn gedimd of het zijn kleurlampen.
Muziek: Deadmau5, Bonobo en een hele zooi aan foute songs.
Stemming: Relaxed met een vleugje zenuwachtigheid.
Ervaring: Weinig met tripmiddelen. Geen met LSD.
Waarom LSD voor mij?
Postzegels likken vond ik altijd erg lekker. Op LSD zegels sabbelen zag ik echter niet zo erg zitten. Vroeger was ik van plan nooit LSD te nemen. Ik vond het maar eng en de spookverhalen die er heersen maakten het er niet aantrekkelijker op. Echter kwam ik er een half jaar geleden achter dat dit allemaal wel mee viel,.De verhalen die ik hoorde leken me in eerste instantie onwerkelijk. Ik kon niet bevatten hoe je je zou voelen en wat je zou zien. Ook de andere nieuwe gedachtes die je zou kunnen creëren leken me nogal onwaarschijnlijk. Daarom zou ik het wel een keertje willen meemaken.
Zodoende kocht ik vijf zegeltjes. Met als bedoeling, dat ik dat ergens dit jaar maar eens zou gaan proberen. Dit moment kwam eerder dan verwacht.
De voorbereiding: Chillen met muizen
In de trein terug naar huis. Anderhalf uur school gehad. Het is nu 4 uur en ik heb geen verplichtingen meer de komende twee dagen. Onder deze prima omstandigheden leek me het een goed idee maar eens lekker tijd voor mezelf te maken. Even nergens meer aan denken. Maar wat zal ik doen? Het is donderdagmiddag, dus studentenstapavond. Maar door te weinig geld en te weinig zin was dat idee al snel van de baan. Ik zou een vriend kunnen bellen om te vragen om een wijntje/biertje te drinken en een filmpje te kijken. Ik had wel iemand in gedachte. Ik pak mijn telefoon en scroll naar beneden door mijn contactenlijst. Ik stop bij de letter S. Sam (niet echte naam), misschien zou hij wel willen chillen? Ik twijfel even om hem te bellen. Ik leg mijn telefoon weer neer.
Ik houd mezelf voor de gek. Ik wil eigenlijk helemaal niet met iemand zijn. Ik wil even tot rust komen. Tot mezelf komen. In mijn achterhoofd denk ik aan de LSD die ik nog heb liggen. Ik had mezelf belooft dit met meerdere vrienden te doen. Maar deze belofte voelde niet goed aan.
Ik verveel me. Heb net soep met brood gegeten. De leegte in mijn hoofd is hetzelfde als de leegte in mijn maag. Ik zucht en pak mijn mobiel. Ik bel naar mijn zuster (huisgenoot, goede vriendin). Ze neemt vrijwel direct op. Ik vraag haar of ze nog thuis komt vanavond. Ze komt, maar niet voor erg lang. Ze moest die avond weer in de stad zijn met vrienden van school. Het maakte me niet zoveel uit. Het voelde als een kans.
Toen ze thuis kwam had ik vrijwel alles al neergelegd. De bank staat goed. De hapjes staan klaar. Toen ze de woonkamer binnenkwam keek ze even raar op. Maar ze had het redelijk snel door waar dit naar toe zou leiden. Ze wilden mijn sitster wel even zijn. Gelukkig! Ready for take off.
17:30 – Ik pak het zakje uit mijn drugsdoosje. Er zit een langwerpig strookje aluminiumfolie in. Ik pak het er voorzichtig uit. Ik open het met trillende handen. Ik zie een klein stukje afbeelding van een kater die me vanavond zal begeleiden naar alle plekken die nog onbekend voor mij zijn. Ik pak het op met een tissue, de druppel mag er niet af gaan. Ik scheur een zegel af en knip deze door midden. De rest stop ik weer terug in het aluminiumfolie en het zakje. Ik stop de halve zegel in mijn mond. Niet bang zijn.
18:00 - Geïntrigeerd kijk ik naar de smeltende punt. Elke seconde brand er een stukje weg. Ik blaas de rook uit, Er ontstaan grote slierten, ze dansen euforisch op Strobe van Deadmau5. Ik vraag me af waarom ik rook. Ik rookte tot een paar maanden geleden niet. Het is zonde. Ik heb nog zo’n leven te gaan en dan ga ik dingen roken om het leven wellicht korter te laten duren. Stom.
Ik denk na over de dood. Ik ben er niet bang voor. Als ik ga dan ga ik. Als het zou moeten, dan zouden ze me mogen hebben. Ik ben er misschien iets te nieuwsgierig naar, omdat ik weet (denk) dat het leven naar onze maatstaven niets te betekenen heeft.
Dit is ook precies de reden dat ik ooit aan harddrugs begon. Het is illegaal, omdat het schade zou kunnen aanbrengen aan de maatschappij. Het wordt als zo dusdanig slecht neergezet, dat het allemaal heel erg eng en/of enorm schadelijk lijkt. Door mijn eerste ervaring met harddrugs (XTC), weet ik wel beter. Het kan gewoon een middel zijn om de wereld en de organismen om ons heen anders te zien, voelen, proeven en ruiken.
Hierdoor ben ik ook tot de conclusie gekomen dat de wereld die we ‘normaal’ gesproken zien, ook wel eens niet de reële wereld kan zijn. Het is allemaal een interpretatie van ons brein.
19:00 - Ik denk na. Ik denk veel te veel na over verschillende vragen waar ik het antwoord niet op weet. Maar op één of andere manier lijken de antwoorden wel dichtbij. Ik kan me meer inleven in andere mensen. Ik voel opeens waarom mensen een geloof aanhangen (ik ben zelf verre van gelovig), omdat ik zelf geen antwoorden heb. Hierdoor is de keuze om in een hogere macht te geloven erg aannemelijk.
De mindset word me wel iets te veel. Een vloedgolf van hersenspinsels zorgen er voor dat ik tegelijkertijd (te) rationeel kan denken, maar me totaal lijk te ontvreemden van de buitenwereld. In dit geval mijn woonkamer. Ik pak mijn laptop, zet Deadmau5 af en ga een beetje televisie kijken. Een soort documentaire krijgt mijn aandacht.
Het is een aflevering wat gaat over mensen die bloed doneren in het ziekenhuis. Ik vind het een mooi gegeven. Ik zou het ook graag willen doen, als ik geen Hematofobie (bloedangst) had. Wat wonderlijk is, is dat ik de aflevering gewoon af kijk, terwijl ik normaal gesproken allang flauw was gevallen. Maar ik vind het gegeven zo mooi, dat ik daar gewoon door heen kijk. Deze situatie raakt me.
20:00 – Ik kijk de wereld draait door. Ik heb het tweede helftje genomen, omdat ik er naar mijn idee nog niet helemaal in zat. Communiceren via sms gaat nog prima, dingen lezen en typen op internet gaat nog, televisie kijken kan zonder al te veel problemen en ik kon nog normaal praten met mijn sitster. Tenminste, inmiddels is ze al weg. Ik ben dus alleen, maar dit vind ik geen beangstigend idee. Juist meer een verlossing.
De trip: Explosie aan euforie, beeld en geluid
‘He?’ Ik herhaal dit woord meerdere malen. Ik kijk om mij heen. Ik begrijp weinig van de omgeving waar ik me in begeef. Ik zie de kamer wel normaal, maar kan hem niet op een normale manier beschouwen. Ik vind wel alles heel erg mooi. Vooral de schaduw van de plant rechts van me. Hij lijkt wel driedimensionaal, doordat er een Ambilight (kleurlamp) op gericht staat. Ik herken deze gemoedstoestand gedeeltelijk van een eerdere Ketamine trip. Mijn ogen gaan naar de gordijnen, de schaduw tussen de plooien van het gordijn lijken te bewegen. Ik kruip er naar toe en bekijk het van dichtbij. Ik probeer het te beredeneren, het zal de wind wel zijn, want het tocht best wel in huis.
Ik wend mijn blik af en kijk naar beneden op het bed. Het kleurrijke motief danst heel subtiel, de rode vlakken golven onder mij door. Ik wil en kan het niet geloven en bekijk het van heel dichtbij. Er veranderd niets, ze blijven bewegen. Ik begin te lachen. ‘Wat is dit nou?’ zeg ik tegen mezelf. Ik kijk als een klein kind rond, alsof het de eerste keer is dat ik een bed zie.
‘Muziek zal veel te intens zijn,’ mompel ik in mijzelf. Ik wil de playlist die ik heb gemaakt gewoonweg niet afspelen, omdat ik er zeker van ben dan ik dan zal exploderen van euforie. Ik tril helemaal, de stroom van adrenaline lijkt met enorme snelheden door mijn lichaam te schieten. Het voelt net alsof ik uit een achtbaan kom of dat ik net mijn examen heb gehaald. Schichtig kijk ik om me heen. Ik voel me net een hond, als ik met iets leuks bezig ben, word ik alweer door duizend andere leuke dingen afgeleid. Ik pak wat water en zet het met een trillende hand aan mijn mond. Water heeft nog nooit zoveel smaak gekregen. Ik ben benieuwd hoe de karamel/vanille vla smaakt.
Ik heb mijn laptop weer gepakt. Ik probeer vat te krijgen op het scherm, wat uit een vloeibare substantie lijkt te bestaan. De mappenstructuur lijkt een doolhof voor mij. Toch vind ik de foto’s die ik zoek. Ik had pas naaktfoto’s (op de foto is het deels bedekt) van een goede vriendin gemaakt. Ik was normaal gesproken al erg tevreden met de foto’s. Maar nu ik ze nog een keer zie, word ik bijna verliefd op haar. Ik zie een pure vrouw. Ik voel de vrouwelijkheid die ze uitstraalt. Ik begin te twijfelen aan me eigen mannelijkheid. Dit komt voornamelijk, omdat ik het verschil wel kan zien, maar zo voel ik het niet. Ik bevind me in een grijs gebied. Ik klap de laptop weer dicht, in de hoop iets anders te vinden waar ik naar kan kijken of over kan nadenken. Dit lukt niet. Ik twijfel zo erg of ik een man ben dat ik aan mijn kruis voel. Dit geeft nog geen bevestiging. Op deze manier kleed ik me verder uit. Ik voel me niet gegeneerd, op geen enkele manier, ik ben immers alleen. Alleen als er duizenden mensen om mij heen hadden gestaan, had het me waarschijnlijk even veel uit gemaakt.
Ik kijk op mijn mobiel. Gelukkig probeert niemand me te bereiken. Normaal gesproken zou de helft van mijn vriendengroep al contact met me hebben gezocht, want het is nou eenmaal de donderdagavond. Ik kijk naar de achtergrond van mijn mobiel, het is een (communistische) vuist waar een explosie aan kracht uit komt. Ik knijp ik mijn mobiel en doe een soort playback oerkreet. Ik begin me opeens heel mannelijk te voelen. Ik sta op en beweeg me snel heen en weer door de kamer. Ik kijk naar de posters op de muur van diverse artiesten, zoals Tom Waits, Protest the Hero en Velvet Underground. Ik snap opeens hun muzikale ambities, ik snap opeens de reden waarom zij naamsbekendheid hebben gekregen, ik snap opeens zelfs de Beatles. Ik heb een hekel aan de Beatles, maar vanavond dus even niet! Ik loop naar de andere bank in de woonkamer en pak de akoestische gitaar. Ik begin te spelen op een manier waarop ik normaal gesproken nooit speel. Heel erg mellow en liefelijk,. Agressieve riffs komen er zeker niet uit. Ik soleer wat en kom uiteindelijk op een hoge C uit. Ik vind deze toon de mooiste toon die ik ooit gehoord heb. Ik zeg dit meerdere malen tegen mezelf.
Ik heb mijn oude schetsboekje gepakt. Mijn creatieve gedeelte van mijn brein draait op volle toeren. Bij elke tekening stop ik even. Omdat de plaatjes lijken te bewegen, verteld mijn eigen gemaakte tekening een nieuw verhaal tegen mij. Ik kan me door de personifiëring van de getekende figuren, totaal inleven in mijn gedachtegang die ik had toen ik de tekening maakte. Ik leg het boekje weer weg. Ik wil het boek van Walter van Beirendonck pakken, mijn grote held. Ik loop voor het eerst de woonkamer uit. Dit voelt als een heus avontuur. Van deur tot deur, van gang tot gang, kom ik uiteindelijk terecht in mijn kamer. Mission accomplished! Maar wat ging ik nou pakken? Ik was zo erg onder de indruk van alles buiten de woonkamer, dat ik mijn doel vergeten was. Ik loop terug naar de woonkamer. Ik sta midden in de woonkamer. Ik weet het weer.
Een enorm oorverdovend schraapgeluid vult de kamer. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik kijk naar links en naar rechts. Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik word wat paniekerig en probeer mijn normale verstand weer te gebruiken. Ik probeer de kamer op een zo nuchtere manier te beschouwen, te beredeneren. Opeens zie ik in de hoek dat er een poster van de muur is af gevallen. Ik zucht en moet een beetje lachen in mijzelf. Echter heeft dit er wel voor gezorgd dat mijn trip een heel andere feeling heeft gekregen. De muren beginnen wat duisterder te worden. Ze bewegen heftiger en de kleuren zijn donkerder. Ik kijk op mijn horloge. Ik lijk geen grip te kunnen krijgen op de tijd. Ik lijk het niet meer te snappen. Opeens word ik bang dat ik misschien wel in de trip blijf hangen. Ik denk aan mijn ouders, vrienden, opa en oma, ze gaan als een achtbaan door mijn hoofd. Ik probeer me te ontspannen en sluit mijn ogen. Ik ga wat comfortabeler liggen. In mijn hoofd gonst het en wordt ik aangevallen door allerlei donkere fractals.
Ik open mijn ogen weer, ik moet iets vinden om weer grip te krijgen op mijn trip. Ik pak het boek van Walter. Ik wil er in bladeren, maar stop al op de eerste pagina. Een enorm vrolijk Afrikaans figuurtje kijkt me met doordringende ogen aan. Ik voel de rustige vrolijkheid van de tekening af komen. Ik zie het figuurtje als een soort god, ik geloof in hem en dat zorgt voor rust en orde. Plots wordt deze rust bruut verstoord door een enorm hard piano deuntje. Ik kijk snel om mij heen, mijn telefoon geeft licht. Ik pak het op. Bellen lijkt me niet zo’n strak plan. Ik snap diegene aan de andere kant waarschijnlijk toch niet. Ik probeer te zien wie er belt, maar moet me eerst wanen door de krioelende pixel brei. Ik kan het lezen, het is Sam.
‘Welke winkel? Gast… Waar ben je? He? Waar is dat?’ Ik heb geen flauw benul van de notie wat er gaande is aan de andere kant van de lijn. Ik probeer de locatie te raden van Sam, wat niet geheel lukt. Ik kan uit het gesprek opmaken dat hij een slaapplek zoekt, ergens in Utrecht is en redelijk beschonken is. Hij vraagt of ik ook naar de stad kom. Hij is met mijn zuster en vrienden van school. Het klinkt gezellig, maar ik wil het niet doen. Ik vertel hem dat ik aan de LSD op de bank lig. Helaas ontstaat er een miscommunicatie en voor ik het weet heb ik gezegd dat ik er binnen een half uurtje zal zijn.
De trip (deel 2): Loesoe in the sky with diamonds
Ik sluit de deur achter me en draai het op slot. Ik kijk wat schichtig om me heen als ik mijn voortuin verlaat. Ik sla linksaf en controleer al mijn zakken. Mijn portemonnee, mobiel, sleutels en After Eight chocolaatjes zitten in mijn zakken. Niets vergeten. Tenminste, ik loop weer terug en check of ik de deur wel heb dicht gedaan. Hij is dicht. Opgelucht loop ik over de stoep richting het centrum. Het is stil, de wind is de enige wie nog spreekt. Ik kijk om de tien meter om, of er niemand achter me aan loopt. Ik vertel mezelf te kalmeren. Ik doe mijn oortjes in en zet Bonobo op. Gelukkig de hele sfeer veranderd direct. Ik krijg de neiging te bewegen op de muziek. Ik huppel zingend en neuriënd verder. Ik krijg een enorme smile op mijn gezicht. Ik vind de wereld, ondanks dat het pikkedonker is, wel enorm mooi. Ik zie mensen in de verte. Ze gaan waarschijnlijk net richting de club of kroeg. Wanneer ik dichterbij kom voel ik de aanwezigheid van de ingedronken jongeren. Ik ben opeens wat nuchterder. Ik vraag me af wat er nou zo leuk is aan hetgeen wat ze nu doen. Het voelt zo doelloos. Ik ben sowieso niet echt een drinker, dus kan me niet echt goed identificeren met één van de lallende en scheldende studenten.
Ik loop langs een groepje jongens die voor de Burger King staan, met in hun ene hand een burger en in hun andere hand een halve liter bier. Ik ben vegetariër. Nu ik dit zie weet ik ook precies waarom. De jongens lijken niet eens na te denken met wat voor producten ze hun ‘honger’ stillen en hun ‘dorst’ lessen. Een enorm gevoel van minachting komt naar boven. Ik stap door. Wanneer ik ze net gepasseerd ben, roept er één jongen nog iets na over mijn rode haar. Een paar lachen. Ik kan wel huilen.
Waarom lijkt alles zo op elkaar? Ik kijk om me heen. Ik probeer de Dom te vinden tussen alle huizen in. Door de mist is hij bijna niet te zien, daarnaast lijkt de rubber toren zichzelf ook nog eens te verplaatsen. ‘Oh wat kut.’ Ik denk er aan, iemand aan te spreken om de weg te vragen, maar ik durf niet. Ik ben te bang dat ze iets aan me zullen merken. Maar in mijn broek voel ik mijn verlossing. Ik neem de telefoon op. Sam vraagt waar ik ben, ik probeer het hem uit te leggen. Hij begeleid me een stukje de goede kant op. Maar al snel ben ik weer verdwaald. Hij geeft zijn telefoon aan een nuchtere klasgenoot. ‘Wat zie je precies?’ vraagt de stem. Ik probeer het hem uit te leggen, maar doordat alles om mij heen er raar uit ziet, kraam ik onzin uit. Hij vraagt wat ik in godsnaam genomen heb. Ik vertel hem van de LSD. Hij verteld me te blijven staan waar ik sta, dan komt hij me halen. Ik zoek een straatnaambordje en vertel hem deze. Over vijf minuten is hij bij me.
Mijn lichaam geeft een euforische kick wanneer ik de jongen zwaaiend zie aan lopen. We schudden de hand. Hij verteld me dat ik wel erg stom ben dat ik LSD gebruik en vervolgens alleen op pad ga. Ik schaam me een beetje. Ik dacht dat ik al wat meer volwassen was geworden. Maar mijn gedrag van vandaag ontkracht dit natuurlijk wel enorm. Maar het is te laat er nog zorgen over te maken, ik ben weer onder de mensen. De jongen vraagt wat ik allemaal bij me heb. Ik kijk hem aan, wilt hij nou na zijn betoog van daarnet zelf nu ook iets gebruiken? Ik vertel hem dat ik een paar xtc pillen bij me heb, maar deze was ik niet van plan te gebruiken. Ik wilde ze hooguit aan iemand anders geven, mocht er animo zijn. De jongen bedoelde het niet zo, er staat security voor de deur van de club. Dat betekend dus: schoen uit, pillen in de sok en schoen weer aan. We kunnen verder lopen. Ik zie al wat bekende in de verte.
We staan een sigaretje te roken voor de deur van de club. Ze zijn nog niet naar binnen gegaan in de club die erg mediterraans aan doet. De pompende bubbeling beats zijn dan ook niet erg aantrekkelijk. Ik zeg niet veel tegen de rest. Ik praat een beetje met Sam. Ik vertel hem over de LSD. Hij vind het erg grappig, maar ook erg knap dat ik er gewoon zo rustig onder blijf. Ik ben ook nog niet echt angstig geweest, gelukkig.
‘Dit is echt geen doen!’ roep ik tegen Sam. Ik kijk naar de dansende vloer. Het bloemetjesmotief golft onder mijn voeten door. Als een dronkenlap die net zijn portemonnee is kwijtgeraakt loop ik door de club. Fascinerend!
Ik gil mee met de tekst van De Jeugd Van Tegenwoordig met het nummer Sterrenstof. Mijn zuster, Sam en de andere klasgenoten lachen om de manier waarop ik doe alsof ik enorm aan het trippen ben. De LSD trip is merkbaar op zijn retour. Ik praat en dans gewoon gezellig mee. Ik voel me behoorlijk mellow. Ik begin in te kakken. Alle dingen die ik in zo’n korte tijd heb meegemaakt, zorgen er voor dat ik naar huis wil om het te verwerken door lekker te gaan slapen. Sam is het hier mee eens. De muziek in de club is enorm fout, evenals de meiden en jongens die eerder seks met elkaar lijken te hebben, dan dat ze met elkaar aan het dansen zijn. We pakken onze jassen en zeggen iedereen gedag.
We zoeken nog naar een eettent. Maar tevergeefs, we gaan richting huis. Onderweg hebben we nog wat interessante gesprekken over onze toekomst. De gesprekken zijn makkelijk te voeren, ik zie alleen nog wel alle kauwgompjes op straat aan voor kleine insecten. Het is nu echt tijd om te slapen. We pakken de taxi. Nog maar eventjes en ik kan lekker onder wol.
Thuis hebben we nog lekkere spaghetti gemaakt. Dit ging niet zonder slag of stoot, maar alsnog hebben we onze honger kunnen stillen. Na het eten zeg ik Sam welterusten en ga ik naar mijn kamer. Ik kleed me om en ga ik bed liggen. Hier heb ik nog wat conceptjes bedacht voor mijn project. De ideeën die ik toen had, ga ik nu ook echt uitvoeren. Het is waar, LSD maakt je creatiever. Ik kijk op de klok, het is half vier. Welterusten!
De conclusie
Wellicht de beste drug die ik ooit gebruikt heb. De visuals zijn interessant en mooi. De mindset is geweldig. Je krijgt hele rare gedachtes. Je voelt je net weer een klein kind. En het is inderdaad creatief stimulerend. Je leert er ook echt iets van, Maar eigenlijk dacht ik dat de visuals wat meer divers zouden zijn, op een gegeven moment heb je het ‘trucje’ wel door. En het is niet zo heftig zoals ik gehoord had. Maar wel precies goed!
Plus:
+ Visuals zijn awesome.
+ Het is enorm grappig.
+ Je gedachtegang is vernieuwend
+ Je creëert nieuwe visies. Je neemt dus echt nog iets mee.
+ Minder eng dan verwacht.
+ Je lichaam voelt heel erg chill aan.
Min:
- Ga (zeker de eerste keer) niet een club in aan de LSD
- Was hier en daar een beetje duizelig en misselijk
Ik hoop dat jullie mijn report met plezier gelezen hebben en ik hoop dat ik nog reacties krijg met misschien nog wat tips voor een eventuele volgende keer.
Groetjes,
J
