Levensgenieter🌈
Badass junkie
Datum: 29-01-2021
Wat: O-PCE, 14 mg oraal
3-MEO-PCP, 15 mg oraal, +/- 10 mg nasaal
Wie: ik, vrouw, 42, en vriend
Rond 18 uur op de avond nam ik 14 mg O-PCE op een lege maag, die snel kwam opzetten en waarvan de piek ook snel afzwakte, na een dik uur ongeveer. Daarna heel lang zo’n gevoel gehad alsof ik net wakker was na een lange, diepe slaap, heel duf, en nog geen koffie had gehad. Mentaal heel nuchter. Geen ruk aan, het was de vierde keer dat ik deze stof nam, en ik hoef het niet meer. 3-MEO-PCP heb ik al vaker genomen, het is een van mijn favoriete stofjes, waarop ik al veel leuke ervaringen heb gehad.
Later op de avond, rond middernacht, nam ik samen met mijn vriend 3-MEO-PCP. Omdat de O-PCE op de achtergrond nog aanwezig was, en in m’n bloed zat, was ik in eerste instantie voorzichtig met doseren. Ik nam 10 mg, volumetrisch gedoseerd in een vloeistof. Meestal begin ik met 15 mg. Na anderhalf uur merkte ik hier maar weinig effect van, dus ik nam 5 mg bij, ook oraal. Ook hier merkte ik niet veel van. Ik nam twee hele kleine puntjes bij; het lag ook in poedervorm op tafel.
We zaten schuin tegenover elkaar op de bank, en toen begon het. Ik merkte dat er iets ongewoons aan de hand was. Er kwam heel plotseling, heel sterk, een effect opzetten. Alsof de kamer en alle dingen en ook wij in een vacuüm zaten, en de lucht werd weggezogen. Ik had het gevoel dat er iets niet klopte, en ook besefte ik me dat dit door de drugs kwam. Alsof een trip opeens heel snel en hard kwam opzetten. Ik kreeg een heel onbehaaglijk gevoel. Het voelde alsof alles wat ik zag nep was, een toneelstuk. De realiteit begon steeds meer te verdwijnen.
Mijn vriend zag dat ik schrok, en kwam bij me zitten. Ik zei dat de realiteit veranderde. En ik voelde dat ik de controle verloor. Vanaf hier was opeens alles weg. De kamer en mijn vriend waren er niet meer. Later begreep ik van hem dat ik opstond en weg wou. Ik wilde weg van deze situatie, die me beangstigde. Ik was op dit moment het besef volledig kwijt van mijn omgeving en had niet in de gaten dat ik in het gat gevallen was. Op de gang liep ik naar boven, ik zag vaag de trap. Daarna was er niets, alleen maar grijs en rood. Ik voelde me heel verloren, verdwaald. Er was alleen dit grote niets, van grijs en rood, het voelde oneindig. Ik had het gevoel dat ik hier nooit meer weg kwam, en gedoemd was om hier voor altijd te blijven. Alsof ik was doodgegaan, en mijn geest uit mijn lichaam was getreden. Mijn lichaam was dood, maar ik was er nog. Ik had geen idee waar ik was en voelde mijn dochter bij me. En een schuldgevoel dat ook zij dankzij mij voor altijd hier moest blijven zweven met mij, in het grote niets. Het voelde alsof tijd niet meer bestond, en ik had geen idee waar ik was, of wat er hiervoor en hierna was.
Achteraf hoorde ik van mijn vriend dat ik toch niet naar buiten wilde, maar weer terug naar de woonkamer. Dus we zaten weer op de bank. Hij stelde me gerust, hij zei dat hij al vaker op die plek geweest was, dat het tijdelijk was, dat het door de drugs kwam. Ik herinner me alleen zijn gezicht vlakbij me, en ik voelde zijn aanwezigheid.
Op een gegeven moment kwam de kamer weer terug, en was ik opeens weer hier. Ik begreep toen meteen dat ik in het gat was geweest. Ik was stomverbaasd, en wilde vertellen wat er gebeurd was, maar ik kon geen woorden vinden! Het was zo bizar wat er gebeurd was, er bestaan geen woorden voor om te omschrijven wat er gebeurd was. Ik was met stomheid geslagen. En ontzettend blij dat alles vanzelf weer normaal was geworden! Dat ik niet voor eeuwig daar in die leegte hoefde rond te zweven! Ik voelde me daar zo ontzettend eenzaam en verloren!
Nu kan ik me tot op bepaalde hoogte voorstellen hoe het voelt om gek te worden. Het moment dat de realiteit oploste in het niets, en ik daar niets aan kon doen, dat hulpeloze gevoel..
Ook had ik achteraf het gevoel een beetje te weten hoe het nou voelt om dood te gaan. Je geest scheid zich van je lichaam, je komt op een andere, onbekende plek, en beseft je dat alles wat jij voor normaal en de realiteit hebt aangenomen, er niet meer is. Wat is dan realiteit? Iets wat jouw bewustzijn waarneemt, waarvan jij aanneemt dat dit de werkelijkheid is. Maar als je bewustzijn wordt uitgeschakeld, door het nemen van een bepaalde drug, en jouw realiteit verandert, wat is dan nep en wat is echt, dat was de vraag die deze ervaring bij me opriep. Alles wat ik om me heen zie, hoe ik de wereld ken, dat is een product van mijn waarneming en perceptie op de wereld. Maar kijk je door een andere bril, dan is alles verdwenen.
De afgelopen tijd heb ik een aantal keer geprobeerd om met keta in een hole te komen, maar durfde niet goed door te zetten, waardoor het steeds niet lukte.
Ik ben ontzettend gefascineerd door deze ervaring, en het heeft wat tijd nodig om dit te verwerken. Ook al gebeurde het per ongeluk, ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt en nu weet hoe het is om in het gat te vallen.
Wat: O-PCE, 14 mg oraal
3-MEO-PCP, 15 mg oraal, +/- 10 mg nasaal
Wie: ik, vrouw, 42, en vriend
Rond 18 uur op de avond nam ik 14 mg O-PCE op een lege maag, die snel kwam opzetten en waarvan de piek ook snel afzwakte, na een dik uur ongeveer. Daarna heel lang zo’n gevoel gehad alsof ik net wakker was na een lange, diepe slaap, heel duf, en nog geen koffie had gehad. Mentaal heel nuchter. Geen ruk aan, het was de vierde keer dat ik deze stof nam, en ik hoef het niet meer. 3-MEO-PCP heb ik al vaker genomen, het is een van mijn favoriete stofjes, waarop ik al veel leuke ervaringen heb gehad.
Later op de avond, rond middernacht, nam ik samen met mijn vriend 3-MEO-PCP. Omdat de O-PCE op de achtergrond nog aanwezig was, en in m’n bloed zat, was ik in eerste instantie voorzichtig met doseren. Ik nam 10 mg, volumetrisch gedoseerd in een vloeistof. Meestal begin ik met 15 mg. Na anderhalf uur merkte ik hier maar weinig effect van, dus ik nam 5 mg bij, ook oraal. Ook hier merkte ik niet veel van. Ik nam twee hele kleine puntjes bij; het lag ook in poedervorm op tafel.
We zaten schuin tegenover elkaar op de bank, en toen begon het. Ik merkte dat er iets ongewoons aan de hand was. Er kwam heel plotseling, heel sterk, een effect opzetten. Alsof de kamer en alle dingen en ook wij in een vacuüm zaten, en de lucht werd weggezogen. Ik had het gevoel dat er iets niet klopte, en ook besefte ik me dat dit door de drugs kwam. Alsof een trip opeens heel snel en hard kwam opzetten. Ik kreeg een heel onbehaaglijk gevoel. Het voelde alsof alles wat ik zag nep was, een toneelstuk. De realiteit begon steeds meer te verdwijnen.
Mijn vriend zag dat ik schrok, en kwam bij me zitten. Ik zei dat de realiteit veranderde. En ik voelde dat ik de controle verloor. Vanaf hier was opeens alles weg. De kamer en mijn vriend waren er niet meer. Later begreep ik van hem dat ik opstond en weg wou. Ik wilde weg van deze situatie, die me beangstigde. Ik was op dit moment het besef volledig kwijt van mijn omgeving en had niet in de gaten dat ik in het gat gevallen was. Op de gang liep ik naar boven, ik zag vaag de trap. Daarna was er niets, alleen maar grijs en rood. Ik voelde me heel verloren, verdwaald. Er was alleen dit grote niets, van grijs en rood, het voelde oneindig. Ik had het gevoel dat ik hier nooit meer weg kwam, en gedoemd was om hier voor altijd te blijven. Alsof ik was doodgegaan, en mijn geest uit mijn lichaam was getreden. Mijn lichaam was dood, maar ik was er nog. Ik had geen idee waar ik was en voelde mijn dochter bij me. En een schuldgevoel dat ook zij dankzij mij voor altijd hier moest blijven zweven met mij, in het grote niets. Het voelde alsof tijd niet meer bestond, en ik had geen idee waar ik was, of wat er hiervoor en hierna was.
Achteraf hoorde ik van mijn vriend dat ik toch niet naar buiten wilde, maar weer terug naar de woonkamer. Dus we zaten weer op de bank. Hij stelde me gerust, hij zei dat hij al vaker op die plek geweest was, dat het tijdelijk was, dat het door de drugs kwam. Ik herinner me alleen zijn gezicht vlakbij me, en ik voelde zijn aanwezigheid.
Op een gegeven moment kwam de kamer weer terug, en was ik opeens weer hier. Ik begreep toen meteen dat ik in het gat was geweest. Ik was stomverbaasd, en wilde vertellen wat er gebeurd was, maar ik kon geen woorden vinden! Het was zo bizar wat er gebeurd was, er bestaan geen woorden voor om te omschrijven wat er gebeurd was. Ik was met stomheid geslagen. En ontzettend blij dat alles vanzelf weer normaal was geworden! Dat ik niet voor eeuwig daar in die leegte hoefde rond te zweven! Ik voelde me daar zo ontzettend eenzaam en verloren!
Nu kan ik me tot op bepaalde hoogte voorstellen hoe het voelt om gek te worden. Het moment dat de realiteit oploste in het niets, en ik daar niets aan kon doen, dat hulpeloze gevoel..
Ook had ik achteraf het gevoel een beetje te weten hoe het nou voelt om dood te gaan. Je geest scheid zich van je lichaam, je komt op een andere, onbekende plek, en beseft je dat alles wat jij voor normaal en de realiteit hebt aangenomen, er niet meer is. Wat is dan realiteit? Iets wat jouw bewustzijn waarneemt, waarvan jij aanneemt dat dit de werkelijkheid is. Maar als je bewustzijn wordt uitgeschakeld, door het nemen van een bepaalde drug, en jouw realiteit verandert, wat is dan nep en wat is echt, dat was de vraag die deze ervaring bij me opriep. Alles wat ik om me heen zie, hoe ik de wereld ken, dat is een product van mijn waarneming en perceptie op de wereld. Maar kijk je door een andere bril, dan is alles verdwenen.
De afgelopen tijd heb ik een aantal keer geprobeerd om met keta in een hole te komen, maar durfde niet goed door te zetten, waardoor het steeds niet lukte.
Ik ben ontzettend gefascineerd door deze ervaring, en het heeft wat tijd nodig om dit te verwerken. Ook al gebeurde het per ongeluk, ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt en nu weet hoe het is om in het gat te vallen.
