Mijn verhaal

[lsddmtenketamine]

Beste forum leden,
ik lees hier af en toe is mee , en heb nu eens zin om jullie menig te horen over mijn verhaal en de positie waar ik mij nu in bevind.

Ik zal beginnen bij het begin , 3 jaar geleden was toen zo'n 15 jaar oud begon ik te experimenteren met drugs , voornamelijk om me wat groter te voelen en mee te doen met de rest. Het was allemaal heel leuk, het was zelfs zo leuk dat ik mijn hobby (voetbal) ervoor opgegeven heb. Ik blowde al snel elke dag en het maakte me allemaal niet zo veel meer uit. Op school ging alles slecht maar dat kon me allemaal niet zoveel schelen, was immers nog te jong en te naief.Ik was op dit moment al redelijk verlaafd aan de weed en als ik een avond zonder zat probeerde ik er alles aan te doen om toch maar ergens weed te kunnen fixen, als me dit niet lukte voelde ik me slecht en ging ik al snel naar huis.
Het ging van kwaad naar erger , thuis had ik constant ruzie met mijn moeder zelf zo erg dat ik een tijd niet meer thuis heb gewoont , hierdoor begon ik in te zien dat ik niet goed bezig was en wou terug thuis wonen dus er moet vanalles veranderen. Ik meed de vrienden waarmee ik altijd blowde en ben opeens uit eigen kracht gestopt. Af en toe nog wel een een jointje roken maar niet meer elke dag en ik vond het na een tijdje zelf helemaal zo leuk niet meer. Op school ging het weer iets beter en begon me beter in mijn vel te voelen, dit is zo'n tijdje doorgegaan tot ik ong 16 jaar en half was. Op dit moment leerde ik een meisje kennen en was er stapel verliefd op, we deden alles samen en ik vond het leuk om tijd met haar door te brengen.

Maar op een dag zei ze tegen mij dat ze wel eens zin had om xtc te proberen, ik wist wel een paar vrienden die dat hadden geprobeert en ik ging eens bij hun vragen want ik had ook wel eens zin om dat 1 keer te proberen en zeker met dat meisje. Er gingen een paar weekenden voorbij en ik had het kunnen bemachtigen. We waren op een feestje en slikten allebij 1 pilletje. Het was een prachtige avond , we hebben ons rot geamuzeerd en het was een zalig gevoel dat we al snel elk weekend wouden. Maar het meisje kreeg na een paar maaden zoveel problemen dat ze niet meer weg mocht van thuis, haar moeder had ook een paar gsm berichten gelezen waarin stond dat ik pillen kon fixen enz dus ik mocht haar niet meer zien en was een slechte invloed. We zagen elkaar nog wel af en toe na school maar helemaal niet meer zo vaak als vroeger. En ik bleef doorgaan met de pillen vond het allemaal leuk en leerde meer en meer mensen kennen op feestjes en ging elk weekend met ze uit naar de beste feestjes in de buurt. Alles was leuk en ik amuzeerde me rot , begon al vaak door te week pillen te nemen en hierdoor kon ik vaak niet naar school de volgende dag door de vreselijke kater. Na een tijd experimenteerde ik met zowat elke drugs die ik kon vastkrijgen , lsd , speed, coke , ghb enz. Elk weekend wel iets anders en altijd met veel te veel alcohol bij. Na een tijdje zo verder zijn te gaan begon ik me slechter en slechter te voelen , het begon eigelijk gewoon op school dat ik van die paniek angst aanvallen kreeg dat ik bang had om met mensen te praten enz ik vond het heel raar want zo was ik niet. Was altijd sociale jongen en had niet zo snel schrik van mensen ofzo maar nu dus wel , het was zelf zo erg dat ik niet meer naar school durfde gaan en ik gewoon thuis zat of ergens bij wat oudere vrienden ging zitten. Daar dan natuurlijk veel alcohol en drugs gebruiken. zo is het een tijdje doorgegaan tot ik op inzicht ben gekomen dat ik mijn hele leven aan het verneuken ben , ben momenteel juist 18 jaar geworden ik doe niks als thuis zitten mij vervelen , en in het weekend naar feestjes gaan en drugs gebruiken. Ik zit met een hele serieuze stoornis denk ik heb er al wat over gelezen op internet en denk dat het een angst-stoornis is een sociale fobie word het ook wel genoemd. Het is heel erg vervelend het minste dat ik tegen vreemden begin te praten word ik angstig begin ik te stoteren en word ik helemaal rood , en weet niet eens waarom. Hoef totaal geen schrik te hebben voor met andere mensen te praten , ik weet dat mijn angsten niet realistisch zijn maar wat kan ik eraan doen. Niet veel mensen of vrienden weten dat ik deze stoornis heb en durf er ook niet over te praten vind het heel vervelend.

Hierdoor kom ik dus ook amper buiten het huis woon nu al niet meer thuis omdat ik ebn buitengesmeten door mij moeder , ze weet ook niet dat ik dus zo'n stoornis heb en zou het ook niet snappen moest ik er met haar over praten. Ik durf dus ook niet achter werk te gaan zoeken enz het lukt gewoon niet telkens als ik denk van hou je ff normaal en praat gewoon je hoeft geen schrik te hebben gebeurd er altijd wel iets mis waardoor ik mezelf super belachelijk maak en meestal creeert dat rare situaties waardoor ik nog meer schrik krijg en die andere persoon zich ook niet op zijn gemak voelt omdat die merkt da ik heel angstig ben. Ben zelf al eens beginnen wenen toen ik met iemand aan het praten was omdat ik mij gewoon zo belachelijk voelde. Ik begin dan helemaal te trillen en mij hart klopt dan heel snel. Weet totaal niet wat ik nu moet doen , heb al anti depressiva geprobeert maar dat hielp niet ik liep er gewoon als een zombie bij en kon nog amper genieten van dingen. Buiten deze angst heb ik uiteindelijk niet zoveel problemen ik kan nog altijd genieten van dingen en praten met vrienden en familie lukt ook nog perfect , met vreemden en soms met minder goeie vrieden krijg ik het benauwd maar als ik een tijdje bij hun zit gaat de angst lichtjes weg. Mijn vraag is aan jullie wat denken jullie van dit verhaal , wat denken jullie dat ik moet doen. Want ik weet echt geen raad meer en dit is nu al zo lang bezig dat ik het echt beu ben en iets wil beginnen doen en maken van mijn leven. Stoppen met drugs te gebruiken is misschien een optie maar niet makkelijk op dit moment is uitgaan en drugs gebruiken het enisgte wat ik echt nog graag doe. Met de chemische drugs zoals xtc speed en coke ben ik al wel geminderd nu is het al 3 maaden geleden. Neem nog wel regelmatig lsd en paddo's , heb geporbeerd om misschien hier mijn onrealitische angsten mee weg te krijgen maar ze lijken dit alleen maar te versterken. weet er iemand wat het beste is dat ik zou moeten doen ? alvast bedankt om mijn verhaal te lezen

 

[Flip Trip]

Er is maar een manier om van je onrealistische angesten af te komen en dat is door ze steeds op te zoeken en in te zien dat het allemaal niet zo erg is. Ik weet dat het allemaal makkelijker gezegd is dan gedaan enzo. Ik heb zelf ook iets soortgelijks gehad toen ik 17/18 was, ben toen ook tijdje helemaal gestopt met drugs maar het ging maar niet weg, altijd paniekaanvallen enzo, ik dacht altijd dat iemand me iets in het drinke stopte.

Heb toen ook psychiatrische hulp ingeschakeld, of beter gezegd me vader deed dat, maar ik stemde er wel mee in enzo. Ze hebben me min of meer geleerd om me angsten te confronteren en er niet van weg te lopen, later hebben ze me ook prozac gegeven, maar moet zeggen dat me dat niet echt heeft bevallen.

Het hoef echt niet allemaal in een keer, probeer stapje voor stapje je angsten onder ogen te zien, praat er met je vrienden over, als het echte vrienden zijn hebben ze er begrip voor en ondersteunen ze je. Je moet situaties creeren waar je je angst onder ogen moet zien, zoek het op, in eerste instantie kun je hierbij een vriend ofzo meenemen zodat je houvast hebt. Als je toegeeft aan een onreele angst dan zal je tegen jezelf zeggen, kijk dat heb ik weer mooi voorkomen en zal de angst als maar erger worden.

Ook zou je de gedachtes die je bij je angst hebt kunnen opschrijven en er een soort persoon, slechte kant van jou, van maken. Dan moet je je die kant gaan toespreken en duidelijk zijn dat je dat niet wil en dat het allemaal maar onzin is.

Als je dit alleen niet trekt schakel hulp in van een psychiater, ik zou zeggen meld je alvast aan voor een spreekuur, of ga naar de noodopname als je het echt niet meer trekt, het is meestal niet zo dat je meteen daar moet blijven, maar met een beetje geluk krijg je wel een gesprek met een psych. Wachttijden zijn nog steeds veels te lang, maar als je de eerste stap hebt gemaakt zal je je hoogstwaarschijnlijk al beter voelen.

edit: succes verder in ieder geval en je mag me ook wel een pb sturen ofzo als je wat wil praten.

 

[lsddmtenketamine]

Er is maar een manier om van je onrealistische angesten af te komen en dat is door ze steeds op te zoeken en in te zien dat het allemaal niet zo erg is. Ik weet dat het allemaal makkelijker gezegd is dan gedaan enzo. Ik heb zelf ook iets soortgelijks gehad toen ik 17/18 was, ben toen ook tijdje helemaal gestopt met drugs maar het ging maar niet weg, altijd paniekaanvallen enzo, ik dacht altijd dat iemand me iets in het drinke stopte.

Heb toen ook psychiatrische hulp ingeschakeld, of beter gezegd me vader deed dat, maar ik stemde er wel mee in enzo. Ze hebben me min of meer geleerd om me angsten te confronteren en er niet van weg te lopen, later hebben ze me ook prozac gegeven, maar moet zeggen dat me dat niet echt heeft bevallen.

Het hoef echt niet allemaal in een keer, probeer stapje voor stapje je angsten onder ogen te zien, praat er met je vrienden over, als het echte vrienden zijn hebben ze er begrip voor en ondersteunen ze je. Je moet situaties creeren waar je je angst onder ogen moet zien, zoek het op, in eerste instantie kun je hierbij een vriend ofzo meenemen zodat je houvast hebt. Als je toegeeft aan een onreele angst dan zal je tegen jezelf zeggen, kijk dat heb ik weer mooi voorkomen en zal de angst als maar erger worden.

Ook zou je de gedachtes die je bij je angst hebt kunnen opschrijven en er een soort persoon, slechte kant van jou, van maken. Dan moet je je die kant gaan toespreken en duidelijk zijn dat je dat niet wil en dat het allemaal maar onzin is.

Als je dit alleen niet trekt schakel hulp in van een psychiater, ik zou zeggen meld je alvast aan voor een spreekuur, of ga naar de noodopname als je het echt niet meer trekt, het is meestal niet zo dat je meteen daar moet blijven, maar met een beetje geluk krijg je wel een gesprek met een psych. Wachttijden zijn nog steeds veels te lang, maar als je de eerste stap hebt gemaakt zal je je hoogstwaarschijnlijk al beter voelen.

edit: succes verder in ieder geval en je mag me ook wel een pb sturen ofzo als je wat wil praten.

Bedankt voor je reactie , hier heb ik echt iets aan. Denk dat je gelijk hebt dat ik mijn angsten onder ogen moet durven komen maar dit is idd niet gemakkelijk. Ik denk dat ik het stap voor stap ga proberen , door mij terug in sociale situaties te brengen. Zoals een interim bureau want heb dringend een job nodig, en hoop dat als ik die job heb mij terug sociaal zal kunnen opstellen want de laatste tijd durf ik amper buiten komen uit schrik om weer in zo'n situaties terecht te komen. Als ik het zelf niet kan is psychiatrische hulp zoeken idd nog een optie.

 

[Flip Trip]

Your welcome en als je eenmaal begint ertegen in te werken en er niet voor weg te lopen zal je zien dat het snel weer de goede kant op gaat. Was in ieder geval bij mij zo, moet alleen nog steeds niet te veel wiet roken want dan wordt ik helemaal para. Succes in ieder geval en laat horen hoe het gaat enzo . Owja en een paar jaartjes stoppen met harddrugs wil misschien ook wel helpen, heb ik wel in ieder geval gedaan tot vorige zomer, maar moet zeggen dat het sindsdien helemaal niet terug is gekomen, zelfs beter geworden want nou ben ik totaal niet meer bang dat iemand me wat in het drinken gooit, zo lang het geen datura is weet ik toch wel dat ik het aan kan, hehe.

 

[frenchcore]

Herken me helemaal in jou verhaal heb een tijdje terug ongveer de zelfde vraag op het forum geplaatst viewtopic.php?f=10&t=17463 Ben er nog steeds niet helemaal van af zeg maar , maar heb het wel onder controle meer en meer bgein ik terug sociale dinge te doen , zoals naar de winkel gaan enz , en telkens ik zoiets heb kunnen doen overwin ik weer iets van die angst Maar snap waar wat je je nu in vevind , is echt niet leuk om met zoiets rond te lopen. veel sterkte , en proberen minder drugs te gebruine.

 

[vode]

Alvast sterkte hiermee, en als ik jou was, zou ik toch eens met je moeder gaan praten over je angststoornis/sociale fobie, en de foute keuzes die je vroeger hebt gemaakt. Wanneer zij merkt dat jij hieraan wilt werken en beteren, denk ik dat ze je wel beter gaat begrijpen en wilt helpen. Steun van je famillie is altijd handig in dit soort situaties.