Mijn moeder is verslaafd

[babylonboy]

Hallo,

Ik zal een en ander proberen op te schrijven.

Al zolang ik me kan herinneren ben ik bekend met het zogenaamde fenomeen "drugs" ik praat ondertussen al over 28 jaar ervaring, afgezien de jaren die ik me niet kan herinneren.

Allebei mn ouders komen uit een gebroken / probleem gezin, zonder hier verder op in te gaan.
Beide waren midden jaren 80 werkzaam in de horeca, we woonden in het centrum van de stad met altijd veel drukte en levendigheid om ons heen. Toen ik een jaar of 5 was zijn mij ouders uit elkaar gegaan, de laatste ruzie kan ik me tot op de dag van vandaag nog herinneren.

Waarschijnlijk is hier de reden van geweest dat mijn moeder niet langer voor me kon zorgen toen zij in aanraking kwam met cocaine. IK woonde toen officieel thuis bij haar en mijn vader kwam zovaak mogelijk dan niet elke dag langs. Ik kan me nog altijd vaag herinneren dat ik 'savonds wakker werd en er niemand thuis was, dan wist ik meestal de weg naar onze buurman te vinden waar ik dan een aantal uren op de bank sliep of met zn lego mocht spelen.
Toen mijn moeder op een dag mijn pa opbelde en vroeg mij op te halen ging het mis.
Mijn vader heeft me weggehaald bij mijn moeder die samen met een aantal anderen nogal last hadden van "cold turkey". Na horen zeggen lag het hele huis onder de kots en schijt van mensen en een 2 tal honden die er rondliepen.
Zelf weet ik hier niks meer van.

Mijn vader heeft de zorg via rechtsmachtelijke weg op zich genomen en de voogdij gekregen omdat mijn moeder er toendertijd niet toe in staat was om voor me te zorgen. Ik kan me herinneren (en weet door latere verhalen) dat mijn vader en ik half nederland zijn doorgereisd opzoek naar een stabiele omgeving voor mij.
Mijn vader zat toen al in een tijd dat hij last kreeg van psychoses.

Uiteindelijk na een jaar of twee, na verschillende woonplaatsen te hebben gehad, zijn we alsnog weer terug gekomen vlakbij mijn geboorte plaats, mede omdat mijn oma (vaderskant) daar woonde. De psychische problemen van mijn vader waren ondertussen erger geworden, hij was erg paraonoide en altijd nerveus. Dit was de reden dat ik lange tijd bij mijn oma heb gewoond, die altijd (ondanks haar leeftijd en probleempjes) goed voor me heeft gezorgd.
Uiteraard was ik ook veel bij mn vader thuis als het wat beter ging.
In al deze tijd heb ik weinig tot geen contact gehad met mijn moeder, af en toe een belletje maar daar bleef het dan ook bij. Ze is een keer op bezoek geweest bij mij en mijn oma. Samen met haar "nieuwe vriend". Ik ben daar ooit op bezoek geweest maar weet dat mijn vader daar niet zo er blij mee was en bij die ene keer is het dan ook gebleven.

Een paar jaar later.
Ze belde me een keer op en zou langskomen op mijn verjaardag... ik heb uren voor het raam staan wachten...

Ik heb me toen vaak erg alleen gevoeld. Alle kinderen hadden pappa's en mamma's. Maar ik......
Als andere kinderen me vroegen waar mijn moeder was gaf ik geen antwoord, als ze naar mijn vader vroegen eigenlijk ook niet.

Toen de psychose van mijn vader een toppunt bereikte en ik ondertussen de keuze moest gaan maken voor een middelbare school, zijn we alsnog (weer) verhuisd naar mijn oude geboorteplaats.

Vanaf deze tijd is ook de relatie met mijn moeder weer wat beter geworden.
Mijn pa kreeg eindelijk de hulp die hij nodig had en mn ma bleek toch écht wel van me te houden, ook al had ze het soms moeilijk.
De "nieuwe vriend" van mn moeder is een toffe gast.

Toen mn ma op een dag in mijn bijzijn een overdosis aan pillen had geslikt, god mag weten waarom, heeft hij mij ook de waarheid verteld, dat hij en mij moeder verslaafd waren aan heroine. Pas toen werd mij veel duidelijk, was denk ik een jaar of 15.
Hij vertelde me dat hij haar ooit uit een prostitutie pand heeft gehaald als jonge meid ergens in de 20 (ze was 18 toen ik werd geboren) terwijl ze weer eens helemaal aan het afkicken was. Hij had dope en hij was een leuke jonge knul 1+1 = 2.

Er zijn maanden overheen gegaan voordat mijn moeder het ook eerlijk vertelde, pas nadat ze weer een 2 jaar van de aardbodem verdwenen was. Dit nadat ze voor de zooveelste keer bij mn stiefvader "zo noem ik hem" was weggelopen en zogenaamd haar eigen leven ging opbouwen.

Nu ben ik 28 jaar. De situatie is redelijk stabiel.
Mijn pa doet zn best en gaat zn gangetje. Mn stiefpa is nog altijd een toffe gast en heb regelmatig contact.
Mn ma is een toffe meid, maar het blijft moeilijk.

Haar gezondheid is niet bepaald goed, long emfyzeem van al dat chinezen en roken.
En ze slaat vaak wartaal uit, zo stoned als een garnaal natuurlijk, niet perse van de hero maar de pillen die ze nog altijd slikt(deels medicatie maar dan net iets teveel).
Ze is al een paar keer wezen afkicken maar tevergeefs.

Je zult ondertussen wel denken wat een lang lulverhaal
Mijn verhaal werd iets langer dan de bedoeling was en t is nog niet eens de helft...

maar...
Een aantal van mijn beste vrienden weten ervan maar het blijft altijd een oppervlakkig gesprek.
Ik vraag me dus al 20 jaar af zijn er meer mensen / jongeren die dit kennen of een verslaafde ouder hebben? hoe gaan jullie hiermee om? Praat je hierover en hoe? Weet de familie ervan? Vragen, vragen en nog meer vragen!

 

[iggy66]

Hoi, ik heb je story gelezen en ik moet zeggen (als ook zo'n ouder), dat het me erg aangreep dit te lezen . En goed van je dat je er zo mee om kan gaan.Bij mij gaat het nu ook beter en heb nu ook contact met mijn zoon. Ik wens je veel sucsess toe.

 

[Ess]

Wat een heftig verhaal!
Daarbij valt het mijne echt in het niet.
Mijn moeder is al zolang ik me kan herinneren verslaafd aan alcohol. Mijn ouders zijn grotendeels daardoor gescheiden toen ik 13 jaar was. Nu ik 20 ben en mijn moeder er nog erger aan toe is ben ik eigenlijk gewoon aan het wachten tot ze eraan overlijd, wat niet heel lang meer zal duren, omdat ze er elke keer dat ik haar zie slechter uitziet (maar ik dacht 5 jaar geleden ook al dat ze elk moment kon overlijden). Het is moeilijk om te zien dat mn moeder zo'n waardeloos leven lijdt, vooral omdat ik er schijnbaar niets aan kan doen.
Gelukkig heb ik 2 zussen en 1 broer, waar ik heel veel aan heb (gehad). Met hun kan ik over haar praten zonder bang te zijn dat ze vooroordelen hebben, want mijn moeder is nuchter gewoon echt een geweldig mens! Onderling kunnen we er ook grappen over maken, wat mijn broer ook doet bij zijn vrienden bijvoorbeeld. Ik kan er zelf ook wel om lachen, al kunnen sommige mensen dat heel hard vinden. Maar wij (mijn familie, ook mijn moeder) weten wel dat het een serieuze zaak is, maar daarom moet je er ook soms wel grappen over kunnen maken. Met vrienden heb ik het er nooit echt over gehad, al weten sommige het wel. Zij hoeven de details echt niet te weten! Ik ben dan ook n erg gesloten meisje.

Oh.. wat ik er ook even bij wou zeggen is dat mijn zusje en zus beide geen contact meer met mijn moeder hebben, omdat zij er gewoon klaar mee zijn. Ik kan dit heel goed begrijpen, omdat ik weet dat het veel invloed heeft op mij als persoon, maar zou mijn moeder zelf niet in de steek laten, omdat ik ook van haar kant snap dat ze gewoon niets meer heeft om voor te leven en dus niet de motivatie heeft ooit te stoppen. Wat ik erg zielig vind en ik wil er (in gemiddelde mate) voor haar zijn.

 

[Drugs Infolijn]

Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. Je bent zeker niet de enige. Als je het fijn vindt om op wat voor manier dan ook in contact te koemn met lotgenoten raad ik je aan om even te kijken op www.verslaafdaanjou.nl.

 

[babylonboy]

jammer dat er nog niemand heeft gereageerd met ook een heroine verslaafde ouder.
Uiteraard wel dankbaar voor de reacties.

@ iggy66: bedankt voor je reactie. Goed te horen dat ook jij contact hebt met je zoon. Wat ik ervan weet is dat het voor een ouder in deze positie ook erg moeilijk moet zijn.Het wel graag willen maar niet goed kunnen gevoel? Voor een buitenstaander is de keus snel gemaakt maar dat is in werkelijkheid wel anders.
Dan wil ik bij deze ook graag jou succes en vele fijne momenten samen met je zoon toe wensen.

@Ess : jou verhaal grijpt mij dan weer behoorlijk aan.
Alcohol en heroine zijn natuurlijk 2 totaal verschillende dingen maar wat ons bezighoud komt redelijk met elkaar overeen. Ook ik zit net als jij te wachten op "het" slechte nieuws en hoe langer het duurt hoe banger ik ervan wordt. Soms gaat het hele tijden goed ziet ze er prima uit en leeft, het andere moment is ze zo afwezig en kwetsbaar, bijna breekbaar.
Nu ben ikzelf niet zo erg bekend met een alchohol verlaving, maar kan me er bij voorstellen dat jou moeder ook erg verandert in haar gedrag, dat lijkt me erg naar.
Wel fijn dat je een broer en zussen hebt waarmee je erover kan praten, ik ben enig kind en heb dat soms wel gemist voor mijn gevoel.
En dat van grapjes maken herken ik ook, zolang als je dat met elkaar kan doen is het goed. Ik denk dat het een manier van verwerken is.
Veel overeenkomsten hoor; ik ben zelf ook altijd erg gesloten geweest, naarmate ik ouder word begint dat wel iets af te zwakken trouwens. Ben nog wel erg op mezelf dat wel, ik heb niet altijd zin in mensen om me heen zeg maar. Heb wel me school netjes afgemaakt en werk ben ook erg sociaal maar geef inderdaad niet snel details over mezelf of mijn leven bloot. Zou ook niet weten waarom, mensen snappen het toch niet denk ik dan.

Het heeft zeker invloed op de persoon die jij bent, maar je kan er wel iets positiefs van maken, dat probeer ik tenminste wel altijd. Ik heb toen ik klein was , net als jij denk ik, vaak genoeg gehuild en gehoopt dat het beter werd. Tot ik erachter kwam dat ik er geen invloed op had en haar leven niet kan veranderen. Mijn eigen leven daarintegen wel.
Ik probeer er zoveel mogelijk van te leren en voel mij daardoor al sinds mijn pubertijd wijzer dan veel andere mensen. Mischien is het wel niet zo, maar op die manier is het voor mij iets positiefs.
Ik vind het stoer van je dat je er voor je moeder bent, ik had daar vroeger altijd erg veel moeite mee. ik was graag bij haar maar niet te lang.
Bij haar in de buurt deed ik altijd alsof er niks aan de hand was. Ik denk dat het belangrijk is dat je dat volhoud op die manier steun jij je moeder waardoor jij jezelf ook beter voelt.

Ik vind het wel erg jammer dat je zegt "dat zij gewoon niets meer heeft om voor te leven". Zoals ik je verhaal lees heeft ze een fantastische dochter.
Klinkt raar maar vind het toch fijn te horen dat ik niet helemaal alleen ben

Heel erg bedankt voor je reactie Ess!!! sorry ik lul altijd teveel.

 

[drugs are bad!]

Hey, hallo!

Wat een verhaal zeg, en het was niet te lang hoor.
Vaak als je gaat schrijven, zie je pas hoeveel je meegemaakt hebt.

Ik heb zelf geen verslaafde ouders, mijn pa en ma hebben me altijd geholpen en uit de problemen gehaald, in al de jaren die ik als verslaafde zoon heb geleefd.
Maar de ironie wil, dat toen ik net gestopt was met de heroine, ik mijn vrouw heb ontmoet.
ik heb me netjes voorgesteld aan haar moeder, en die schrok zich rot toen ik voor het eerst met haar mee naar huis kwam.
12 jaar ouder dan mijn vriendin, 16 jaar verslaafd geweest aan heroine en de rest van de lijst.

Over haar vader werd eigenlijk nooit gepraat, tot na een aantal maanden het gesprek op haar vader kwam, en ze zei:"Misschien ken je mijn vader wel!"
Ik vroeg haar wie haar vader dan was, en toen ze zijn naam noemde, was mijn antwoord:
"OOoow...dan hoef ik al geen eerste indruk meer te maken.
Het bleek dat ik haar vader al kende , van zuip, blow, snuif en pillenfeesten,waar mijn vrouw dus al rondliep, als 12 jarig meisje.

Toen mijn vrouw enkele jaren later,(toen ikzelf al een poos gestopt was met de heroine) een keer bij hem langs ging, lag hij nog te slapen, zoals gewoonlijk, en zijn methadon stond nog op tafel.
Toen wist ze , dat naast alle andere dingen, hij ook heroine gebruikt, of gebruikte.
Ik zelf vond het wel vreemd ,dat mijn ex-dealers ook op visite kwamen bij hem thuis.

Ik weet dat mijn vrouw ontzettend heeft geleden onder het juk van de verslaving van haar vader.
Het gebeurde regelmatig dat hij zo dronken en stoned was, dat mijn vrouw, toen een klein meisje, met haar zusjes pa in de taxi moesten duwen, en zijn portomonee moesten pakken, om te zorgen dat ze nog thuis kwamen uit de kroeg.
Ze zijn zo'n beetje in de kroeg opgegroeid.

Het gevolg is tegenwoordig , dat onze eigen kids, niet mogen blijven bij opa als we er zelf niet bij zijn.
Ook al doet hij zijn best tegenwoordig, nadat we een tijdlang steeds zijn weggegaan, als hij dronken ging worden.

bedankt dat je je verhaal wilde delen met ons.
Ik hoop dat je het beste van je leven kunt maken, en wens je al het beste toe!

 

[babylonboy]

hoi drugs are bad (moet nu de hele tijd aan Mr. Mackey denken )

jij ook zeker bedankt voor je reactie,

ik ben eerlijk gezegd telkens weer verbaast dat mensen mijn verhaal heftig vinden terwijl ik jullie verhalen juist heftig vind. Waarschijnlijk is dit mens eigen en relativeer je dit soort dingen erg makkelijk.

Wat je verteld over je vriendin als klein meisje komt me enigzins bekend voor, naar mijn ervaring brengt een verslaving altijd een soort van egoisme met zich mee en dit is iets waar ik me altijd het meest aan irriteer. Ik zie dit niet alleen bij mijn moeder maar ook bij een paar (vrienden) van me met een coke probleem, jammer. Ik heb zelf geen ervaring met alcohol verslaving, maar kan me indenken dat dit niet veel anders is.
Ik begrijp dat jij zelf van de heroine af bent gekomen na 16 jaar? Respect, DAAR neem ik mn petje voor af.
Jij ook heel veel succes!

# Ze heeft me vorige week laten weten dat ze zich weer wil laten opnemen, ik krijg er een dubbel gevoel bij. Voor haar eigen gezondheid zal het beter zijn, maar ik twijfel eraan of diezelfde slechte gezondheid het wel toelaat om af te kicken.
Als ik heel erg eerlijk ben hoeft het van mij niet per-se, ik ken haar niet anders en op een of andere enge manier is het ook vertrouwd dat ze gebruikt. Of is dat een vreemde denkwijze?

 

[drugs are bad!]

hoi drugs are bad (moet nu de hele tijd aan Mr. Mackey denken )

Oh, gelukkig. Ik was altijd bang dat ik als een anti drugs fanaat overkom, terwijl die quote iid van South Park komt.

# Ze heeft me vorige week laten weten dat ze zich weer wil laten opnemen, ik krijg er een dubbel gevoel bij. Voor haar eigen gezondheid zal het beter zijn, maar ik twijfel eraan of diezelfde slechte gezondheid het wel toelaat om af te kicken.
Als ik heel erg eerlijk ben hoeft het van mij niet persee, ik ken haar niet anders en op een of andere enge manier is het ook vertrouwd dat ze gebruikt. Of is dat een vreemde denkwijze?

Nee, als je het al zolang gewend bent, is dat een logische reactie. Ik ben ook gewend aan de opa, met het biertje voor zich op tafel en stoor me daar ook niet meer aan.
Maar de verslavingsartsen houden de gezondheid van de patient vaak als reden, om afbouwen/ stoppen af te raden.
Je moet lichamelijk wel aansterken om het afkick proces goed door te komen.
Ik lees op andere forums heel veel over vitamine additieven en voedings therapieen om de detox te vergemakkelijken.
Hou je ons op de hoogte?

 

[druggie83]

Hoi hoi,

Heb je verhaal gelezen en ik hoor zo veel terug wat ik zelf herken!
Je ben zeker weten niet alleen ik kom zelf uit een gezin van heroine en crack verslaafden.

Mijn vader en moeder waren allebei verslaafd.
Ik heb hierdoor zelf overal gewoond ook in een pleeg gezin wat echt een vresenlijke ervaring was!
Woonde bij oom en tante maar die deden het vooral voor het geld aangezien mijn jongere broertje door me ma's gebruik tijdens zwangerschap beperkingen heeft kregen ze voor hem een groot PGB binnen en wij liepen t/m de gaten in ons ondergoed maar goed daar ging het niet over.

Mijn ouders kwamen toen nog wel eens lang tot me pa de bajes in ging voor 3,5 jaar en ze uit elkaar gingen.
Pa belde alltijd stuurde kaartjes voor verjaardag etc.
Maar me ma die leek van de aardbodem verdwenen, en als ze eens contact zocht dan was het veel woorden maar geen daden.
Beloven om op me verjaardag, sinterklaas etc etc maar als de dag van me verjaardag kwam stond ik net als jij de hele dag door het raam te kijken, als de telefoon ging rende ik erheen in de hoop dat zij het was!!
Maar nee hoor ze was het nooit!
Die eenzame momenten IDD dat zeg je goed je voelt je dan eenzaam in de steek gelaten en verdrietig!

Me pa is wel gestopt met de drugs toen hij vast zat en heeft mij en me broertje een jaar na dat hij vrij kwam weg gehaald uit het pleeg gezin.
En ons mee genomen naar Zweden waar hij een nieuwe vrouw met 2 kids had leren kennen.
Was blij dat hij dat deed eindenlijk bij een ouder.

Ik was toen 12 heb daar t/m me 20e gewoond en in al die jaren is me moeder een keer geweest om me op te zoeken en de telefoontjes zijn op een hand te tellen.

Ik zal me verhaal maar niet te lang maken om je mijn gezeik een beetje te sparen

In elk geval snap ik heel goed hoe jij je voelt!
Hellaas ben ik zelf ook verslaafd geraakt op mijn 16e aan die zelvde rommel , ik heb geen kinderen en ondanks dat ik dus heel goed snap wat verslaving met je doet begrijp ik tot de dag van vandaag nog steeds niet waarom je je kinderen er voor in de steek laat!
Dat je ze niet kan verzorgen begrijp ik ook maar niet bellen kaartjes etc etc dat gaat er bij mij moeilijk in.

Ik ben dan wel 12jaar verslaafd aan die zooi en heb nu ook de eerst stappen gezet om hier verandering in te brengen, en ga er deze keer echt voor knocken, maar ik heb alltijd gewerkt normaal geleefd en nooit me fam, en vrienden bestolen bedrogen en al die shit.

Me ma heeft het niet gered en is 11 augustus 2011 overleden, de laatste 2 jaar van haar leven zat ze in een rol stoel kon niks zelf meer niet meer praten eten niks!
Het laatste jaar van haar leven ben ik wel bij haar geweest want ondanks alles is zij toch mijn moeder en hield ik wel van haar!
Ik baal aleen dat ik door Drugs zo weing tijd met haar heb gehad.

Ik heb alltijd open gesproken over deze dingen, ik vond dat alltijd fijner niet tegen iedereen maar fam en vrienden. Maar dat is aan ieder voor zich hoe je er mee omgaat. Hoe je het ook doet het blijft klote. Maar het zijn alltijd nog je ouders en ondanks de drugs houd ze van je dat weet ik zeker ik weet dat ook van mijn moeder al duurde het lang eer ik dat kon geloven.

Grtz Druggie83

 

[druggie83]

# Ze heeft me vorige week laten weten dat ze zich weer wil laten opnemen, ik krijg er een dubbel gevoel bij. Voor haar eigen gezondheid zal het beter zijn, maar ik twijfel eraan of diezelfde slechte gezondheid het wel toelaat om af te kicken.
Als ik heel erg eerlijk ben hoeft het van mij niet per-se, ik ken haar niet anders en op een of andere enge manier is het ook vertrouwd dat ze gebruikt. Of is dat een vreemde denkwijze?[/quote]


Ik snap je dubbel gevoel hierover 100procent hoe gaat het nu met haar als ik vragen mag?

Ik vindt het trouwens geen vreemde denk wijze ik kon me ma ook niet anders het was gewoon zo het is net of je het ben gaan accepteren.

En ik wil ook ff zeggen nog dat je verhaal zeker heftig is mensen zeggen het ook vaak tegen mij maar het voelt niet heftig omdat je het gewend ben maar als je een stap terug zou nemen en het als buitenstaander kon zien dan is het echt wel een heftig leventje wat je heb gehad.

Take care grtz!

 

[babylonboy]

@ drugs are bad.
wederom bedankt voor je reactie. Wat betreft je forum naam; sarcasme is een intelligente manier van humor hè
Worden dit soort vitamine additieven / diëten vanuit de instelling verzorgd of moet je hier zelf achteraan? Mijn ma heeft wel van die proteïne drankjes om op gewicht te blijven. Deze worden voorgeschreven door de huisarts. Ik houd je/jullie zeker op de hoogte. Het is wel fijn om af en toe, als ik hier behoefte aan heb, mijn ei kwijt te kunnen.

@druggie83
ook jij heel erg bedankt voor je reactie. Ik vind het in bepaalde mate wel verwonderlijk dat er zoveel herkenbare situaties en gevoelens zijn. Wat jij nl weer vertelde over je oom en tante heb ik precies zo meegemaakt. Ik kwam aan de andere kant van Nederland terecht, maar fatsoenlijk eten en kleren aan mijn reet zat er niet in. Gelukkig is mijn pa ,ondanks zijn psychische situatie, helder genoeg geweest om niet de voogdij over te dragen.

Wel jammer te horen dat jijzelf ook verslaafd bent geraakt, ik hoop dat je de kracht kan verzamelen om er weer vanaf te komen. Ik wens je in ieder geval heel erg veel succes en laat me weten hoe het met je gaat.

Ik had me na alle reactie al voorgenomen om is met mn ma te gaan praten en alles op tafel te gooien. Afgelopen koninginne nacht(na afloop ervan dan ) ben ik om 3uur s'nachts, terwijl ikzelf nogal dronken was, bij mijn ma langs gegaan. We hebben goed met elkaar kunnen praten, ikzelf lag pas de volgende morgen een uur of 9 in bed.
Ze zag er slecht uit omdat ze dus nogal wat coke had gerookt in de voorgaande dagen, dat zegt ze niet maar ik wéét het viavia en zie het ook meteen.
Ik heb voor het eerst veel durven zeggen en vragen wat ik al die tijd al wilde maar niet durfde en zij op haar beurt ook.
Ik ben nog altijd niet helemaal tevreden maar het was zeker een stap in de goede richting. Ik denk dat er nog wel meer van dit soort gesprekken gaan plaats vinden, danwel nuchter
Toch blijft er tot nu toe een beetje een gevoel knagen dat ze niet helemaal eerlijk is tegen mij, maar ook vooral zichzelf.
Naarmate de antwoorden op mij vragen zich ontwikkelen ,heeft het steeds minder met haar verslaving te maken, er worden dan allerlei zaken bijgehaald.
Dingen die wel degelijk meetellen maar naar mijn gevoel niet helemaal het gebeurde vertegenwoordigen.
Het is niet om haar de schuld te geven, integendeel. Maar het zou voor mij wel het een en ander verduidelijken.

Van afkicken was in dit gesprek geen sprake, ik weet dus nog niet of ze dit doorzet. In de tussen tijd was dit gesprek voor mijn gevoel een grote stap voorwaarts. voor mijn ma ook; ik merk dat als ze de behoefte heeft iets te vertellen of vragen, dit ook makkelijker doet.

Bedankt dat ik dankzij jullie deze stap heb kunnen nemen!

 

[babylonboy]

-PS-

Me ma heeft het niet gered en is 11 augustus 2011 overleden, de laatste 2 jaar van haar leven zat ze in een rol stoel kon niks zelf meer niet meer praten eten niks!
Het laatste jaar van haar leven ben ik wel bij haar geweest want ondanks alles is zij toch mijn moeder en hield ik wel van haar!
Ik baal aleen dat ik door Drugs zo weing tijd met haar heb gehad.

Grtz Druggie83

Dit was trouwens doorslaggevend om met haar te gaan praten, ik had het het al gelezen en zat me behoorlijk dwars, mede omdat ik er vaak genoeg aan heb zitten denken dat dit zomaar zou kunnen gebeuren. Het viel me eerlijk gezegd zo zwaar dit te lezen dat ik mezelf die avond helemaal heb bezopen

Bedankt voor het delen van jou verhaal druggie83 !

 

[Bloemsteeltje]

Hoi

Me moeder dronk toen ik nog bij der woonde al 7 dagen in de week, nu heeft ze sinds anderhalf jaar een vriend waar ze bij woont, hij is afgekeurd voor zen rug dus zit hij vanaf 9 uur in de ochtend aan de bier tot die gaat slapen.. Weet ik ook die elke coke rookt al een paar keer woedeuitbarstingen mee gemaakt naar me moeder of naar mij als ik er eens op bezoek kwam wist die vaak nog weinig van de volgende dag. , of die heel dronken staat schreeuwen voor de deur als me moeder weer eens gevlucht is voor hem bij mij. Ik zou naief zijn te denken ze beter zou weten ze is heel erg afgevallen elke keer als ik haar zie en opgeblazen moe gezicht met waterige ogen. Nu stond ze laatst vier uur in de middag op de stoep (nog niet geslapen) onder invloed van weet ik veel wat me vriend en mij te beschuldige voor de raarste dingen en te schreeuwe en uitdagen helemaal de weg kwijt. Ik ben gevlucht uit me eigen huis omdat ze weigerde weg te gaan. Gelukkig kon naar me oma. Volgende dag tuurlijk spijt en sorry. Maar ik maak me zorgen als ik haar vraag ontkend te natuurlijk. Er niks aan de hand ik moet me niet bemoeien met haar. Soms word ik kwaad en verwijt ik der voor alles maar voel me daar later ook weer schuldig over en kan niet kwaad blijven. Het jammere is dat ik voor haar huidige vriend toen ik nog bij der woonde al lepels en pijpjes en folie vond verstopt door het huis of flessen drank naast het bed. Koelkast was leeg en het huis was een rommel. Maar omdat ik er was kon ze niet elke avond ongezien haar ding doen maar nu ze alleen is met die kerel ben ik bang voor haar gezondheid! Maar kan niks doen dan alleen maar aangezien te worden als een bemoeial en een zeurpiet.