Het starten van schrijven is om 18:03, en ik begin mijn verhaal bij circa 17:35.
Ik denk: Hier ligt nog wat pas-gekochte-Ket, eens googleen wat het nou precies doet, en hoe het smaakt enzo. Uiteraard zijn er in de eerste 10 hits op “smaak ketamine” 2 links naar DF gerelateerd, dus dacht ik bij mezelf, laat ik maar gaan lezen en prakken tegelijk. Weegschaaltje gepakt. Poeiah erop gegooid tot m’n weegschaaltje 0,04 g aangaf. Steeds een splintertje erbij getikt, tot ik dacht “en nu gaat ‘ie over springen naar 0,05 dus laat ik maar stoppen”.
*rochelt, vervolgens creperend aan de drip smaak*
Vervolgens de hele mikmak in een bakje van m’n weegschaal gegooid, nog steeds lezend over deze vitamine. Ineens besef ik me dat m’n pa thuis is, en m’n broertje beneden zit. Enfin, ik verder prakken, nog denkend “misschien moet ik SWIM smsen, vragen of ik dit spul wel moet prakken of niet, of dat het zo de neus ingaat”, roept me pa ineens “doei”, dus die is er weer vandoor.
Toch maar aan het prakken geslagen. Toen lag er een heel mooi wit lijntje, voor me waarvan ik dacht: “Da’s geen 50 mg, het lijkt ondertussen wel het dubbele”. Mja, dat lijntje naar binnen gejast, besef ik me ineens dat ik moet poepen. Ik zit dus net 5 minuten zo verdoofd als een aap te staren naar m’n raam, waar de regen op neervalt, denkend, “jaahaa, hoe ga ik die trap aflopen”. Eerst bedenk ik me nog dat ik een paar mensen via msn het volgende bericht moet sturen:
<Censured> zegt (17:46):
Mijn god, wat een spul keta is vaag...
En die ranzig is zwaar smaak gek!
<Censured> zegt (17:4
:
De wasmachine klinkt zwaar hypnotiserend.
Er racet een brommer voorbij
ik ben in de stemming voor Haiku's
<Censured>zegt (17:50):
Het is net lente,
Dissociatieve lijn
En alles is weg.
Ergens wordt me net gevraagd “naja of je ervaart als 'fijn, relaxed, chill' gevoel ofzo ..“ , en het enige naar mijn gevoel correcte antwoord dat ik kan geven is “vaagijnelaxedill”.
Enfin, voor ik aan de trap afdaling begin, besef ik me net dat ik gewoon ordinair zit te pochen dat ik snoof terwijl m’n broertje 1 verdieping lager zit, m’n pa die net de deur uit is, m’n ma die ieder moment thuis kan komen, en m’n deur nog steeds wagenwijd open. Om, waarschijnlijk, dezelfde pocherige reden deel ik nu dit verhaal met jullie. God knows why. Maargoed. Zit ik dus beneden op de wc, besef ik me net het een en ander.
-Welke dag/maand/week is het vandaag?
-Waarom leek die trapafdaling zo lang te duren?
-Hoe lang zit ik hier nu al? <- bleek achteraf ook weer een minuut of 10 te zijn.
-Waarom doet de smaak van Ket pijn?
-Synergie was toch voor “echte tripmiddelen”?
-Heb ik mezelf nou zitten dissociëren doordat het mij werd aangepraat door DF (topics als -- Je iets/iemand anders voelen op keta. // Een paar vraagjes voor ik het ga doen. // Lachgas = kans op k-hole? // Ketamine en HPPD/Derealisatie // Keta + MDMA), of is het echt zo?
Toen kwam ik tot de conclusie, dat m’n geest door een archiefbak bladerde, en de map met als titel “planeet aarde” eruit pakte, omdat die map het meest geluid maakte: M'n lichaam leek een paar keer te roepen "ziel, waar ben je?".
<18:20, m’n ma roept “hoi, ik ben thuis”, dat wordt zo nog wat.>
Alsof m’n geest achter een laptop zit, op mij Windows Vista is geïnstalleerd, en -Winkey + tab- gebruikt wordt om door te scrollen welk “venster” bekeken wordt.
En nu is mijn vraag eigenlijk, voor de grootste verdoving over enkele minuten wegvalt, hoeveel afstand heeft er wel eens tussen jullie lichaam en ziel gezeten door de Ket? Is een K-hole echt fijn, en waarom (niet)? Dit voelt namelijk 0al retevaag...
Toen ik net de trap naar boven, beklom, voelde het net alsof m’n geest met lichtsnelheid op mijn lichaam afstevende, en toen ik boven, eindelijk, zat, schoot m’n geest m’n lichaam weer binnen, alsof m’n lichaam niet had mogen zien dat m’n geest in meerdere behuizingen meekijkt, alsof ik al m'n beseffen niet uit heb mogen tikken (wat ik naar mijn gevoel ook niet heb kunnen doen, ik heb echt het idee alsof ik teveel vergeten ben tijdens mijn klim naar boven).
Voetnoot: M’n ogen bewegen continu heen en weer, of kijken scheel, alsof ik teveel gedronken heb. Ik voel me nu eigenlijk ook stront lazarus, alleen zonder het misselijke/volle/vullende gevoel. Shit, di’s eigenlijk gewoon het equivalent van 10 shotjes tequila in 10 seconden, zonder alle drama.
Ik heb eerlijk waar nog nooit zo'n wtf-reactie gehad van een drugs. Thanks Ket.
Ik denk: Hier ligt nog wat pas-gekochte-Ket, eens googleen wat het nou precies doet, en hoe het smaakt enzo. Uiteraard zijn er in de eerste 10 hits op “smaak ketamine” 2 links naar DF gerelateerd, dus dacht ik bij mezelf, laat ik maar gaan lezen en prakken tegelijk. Weegschaaltje gepakt. Poeiah erop gegooid tot m’n weegschaaltje 0,04 g aangaf. Steeds een splintertje erbij getikt, tot ik dacht “en nu gaat ‘ie over springen naar 0,05 dus laat ik maar stoppen”.
*rochelt, vervolgens creperend aan de drip smaak*
Vervolgens de hele mikmak in een bakje van m’n weegschaal gegooid, nog steeds lezend over deze vitamine. Ineens besef ik me dat m’n pa thuis is, en m’n broertje beneden zit. Enfin, ik verder prakken, nog denkend “misschien moet ik SWIM smsen, vragen of ik dit spul wel moet prakken of niet, of dat het zo de neus ingaat”, roept me pa ineens “doei”, dus die is er weer vandoor.
Toch maar aan het prakken geslagen. Toen lag er een heel mooi wit lijntje, voor me waarvan ik dacht: “Da’s geen 50 mg, het lijkt ondertussen wel het dubbele”. Mja, dat lijntje naar binnen gejast, besef ik me ineens dat ik moet poepen. Ik zit dus net 5 minuten zo verdoofd als een aap te staren naar m’n raam, waar de regen op neervalt, denkend, “jaahaa, hoe ga ik die trap aflopen”. Eerst bedenk ik me nog dat ik een paar mensen via msn het volgende bericht moet sturen:
<Censured> zegt (17:46):
Mijn god, wat een spul keta is vaag...
En die ranzig is zwaar smaak gek!
<Censured> zegt (17:4
:De wasmachine klinkt zwaar hypnotiserend.
Er racet een brommer voorbij
ik ben in de stemming voor Haiku's
<Censured>zegt (17:50):
Het is net lente,
Dissociatieve lijn
En alles is weg.
Ergens wordt me net gevraagd “naja of je ervaart als 'fijn, relaxed, chill' gevoel ofzo ..“ , en het enige naar mijn gevoel correcte antwoord dat ik kan geven is “vaagijnelaxedill”.
Enfin, voor ik aan de trap afdaling begin, besef ik me net dat ik gewoon ordinair zit te pochen dat ik snoof terwijl m’n broertje 1 verdieping lager zit, m’n pa die net de deur uit is, m’n ma die ieder moment thuis kan komen, en m’n deur nog steeds wagenwijd open. Om, waarschijnlijk, dezelfde pocherige reden deel ik nu dit verhaal met jullie. God knows why. Maargoed. Zit ik dus beneden op de wc, besef ik me net het een en ander.
-Welke dag/maand/week is het vandaag?
-Waarom leek die trapafdaling zo lang te duren?
-Hoe lang zit ik hier nu al? <- bleek achteraf ook weer een minuut of 10 te zijn.
-Waarom doet de smaak van Ket pijn?
-Synergie was toch voor “echte tripmiddelen”?
-Heb ik mezelf nou zitten dissociëren doordat het mij werd aangepraat door DF (topics als -- Je iets/iemand anders voelen op keta. // Een paar vraagjes voor ik het ga doen. // Lachgas = kans op k-hole? // Ketamine en HPPD/Derealisatie // Keta + MDMA), of is het echt zo?
Toen kwam ik tot de conclusie, dat m’n geest door een archiefbak bladerde, en de map met als titel “planeet aarde” eruit pakte, omdat die map het meest geluid maakte: M'n lichaam leek een paar keer te roepen "ziel, waar ben je?".
<18:20, m’n ma roept “hoi, ik ben thuis”, dat wordt zo nog wat.>
Alsof m’n geest achter een laptop zit, op mij Windows Vista is geïnstalleerd, en -Winkey + tab- gebruikt wordt om door te scrollen welk “venster” bekeken wordt.
En nu is mijn vraag eigenlijk, voor de grootste verdoving over enkele minuten wegvalt, hoeveel afstand heeft er wel eens tussen jullie lichaam en ziel gezeten door de Ket? Is een K-hole echt fijn, en waarom (niet)? Dit voelt namelijk 0al retevaag...
Toen ik net de trap naar boven, beklom, voelde het net alsof m’n geest met lichtsnelheid op mijn lichaam afstevende, en toen ik boven, eindelijk, zat, schoot m’n geest m’n lichaam weer binnen, alsof m’n lichaam niet had mogen zien dat m’n geest in meerdere behuizingen meekijkt, alsof ik al m'n beseffen niet uit heb mogen tikken (wat ik naar mijn gevoel ook niet heb kunnen doen, ik heb echt het idee alsof ik teveel vergeten ben tijdens mijn klim naar boven).
Voetnoot: M’n ogen bewegen continu heen en weer, of kijken scheel, alsof ik teveel gedronken heb. Ik voel me nu eigenlijk ook stront lazarus, alleen zonder het misselijke/volle/vullende gevoel. Shit, di’s eigenlijk gewoon het equivalent van 10 shotjes tequila in 10 seconden, zonder alle drama.
Ik heb eerlijk waar nog nooit zo'n wtf-reactie gehad van een drugs. Thanks Ket.
misschien tijd om toch maar eens wat ket te regelen
