Dit is al weer een half jaar geleden, maar ik verbaas me er nog steeds over. Het is bij TB thuis, zijn ouders hebben een stuk land met een bos en een relaxte schuur die we als uitvalsbasis gebruiken.
Ik en TB hebben al vaak LSD gedaan en gaan voor het eerst trippen samen met VP. Omdat het VP's eerste keer is doen we het rustig aan en beginnen we met een halve zegel. We voelde ons zo goed dat we na een paar uur besluiten nog een halve te pakken. Ik zou er normaal 2 nemen, dus verwacht eigenlijk niks heftigs van die ene zegel.
Wanneer het goed en wel ingewerkt is kijk ik naar buiten en zie een vrouw in een eenzame hoge heg. Ze spreekt met me af dat ze over me zal waken, en hoewel ik prima weet dat ik dat zelf verzin geeft het me een gerust gevoel.
We lopen met z'n drieën af en toe wat buiten rond, kijkend naar vreemde bomen, vallende sterren en grote onbeschreven sterrenbeelden, niks bijzonders. Maar eenmaal terug in de schuur staat een gigantische flatscreen visualisaties te geven bij muziek van Infected Mushroom. Dat ding zuigt constant al mijn aandacht naar zich toe en ik kan er niet zo goed tegen. Op een gegeven moment sta ik op en zeg dat ik even alleen buiten rond ga lopen. Ik doe mijn koptelefoon op en start op vol volume een playlist met muziek van Tool, benieuwd of het een gave trip op kan roepen.
Eenmaal buiten loop ik het bos in tot ik bij een open plekje kom. De maan verlicht wel wat, maar niet heel veel. Ik staar naar de grond en probeer er menselijke vormen in te zien, en het lukt. Eerst is het 2d, maar al snel sta ik te kijken naar een heleboel mensen die op grond zitten te wuiven met hun armen. Ik kijk vooruit en probeer ze voor me te zien. Dat lukt ook, ze beginnen rond te lopen, er was er een aan het basketballen, een paar aan het headbangen en aan het dansen. Op dat moment begin ik een beetje nerveus te worden, het is allemaal wat realistischer dan wat me bedoeling was. Er loopt ook de hele tijd iemand tegen m'n linkerarm aan en ik wordt steeds opzij geduwd. Een van de hallucinaties staat nu ineens recht voor me en kijkt me aan. Dan schiet hij steeds naar voren, tot een paar centimeter van mijn gezicht en ik zie hem schreeuwen. Hij is net als de rest in zwart-wit en zijn oogkassen zijn leeg.
Overal lopen nu mensen rond, die gast blijft maar in m'n gezicht schreeuwen, er blijft steeds maar iemand tegen m'n linkerarm aanlopen. Ik ben nog steeds een beetje nerveus maar ik accepteer het zoals het is en probeer er van te genieten. Ik weet niet hoe lang ik er gestaan heb, maar op een gegeven moment werd het te zwaar voor me. Ik begon bang te worden dat ik in een psychose zou raken, dat ik nooit meer van die mensen af zou komen. Ik zet mijn muziek uit en begin rustig het bos uit te lopen. Het is net of ik me door een dikke mensenmassa probeer te worstelen en elk takje wat me aanraakt lijkt een hand die me vast probeert te pakken.
Ik loop bewust in de richting van de dame in de heg, en op het moment dat ik het bos uit ben en haar zie is het weer goed. Ik voel me weer helemaal vredig en wanneer ik omkijk naar het bos zijn de mensen ook weg. Ik glimlach naar de heg en ga m'n vrienden weer opzoeken.
Dit is bij uitstek m'n meest heftige ervaring geweest, met een zegel van maar ongeveer 90 mic. Ik was er een beetje bang van geworden, ik denk dat dit soort ervaringen een bad trip worden genoemd. Maar ik ben blij dat ik hem heb gehad!! nooit gedacht zoiets heftigs mee te maken.
Volgende keer als ik een meer relaxte trip wil maar niet meer in mijn eentje een donker bos inlopen met een koptelefoon waar muziek van Tool uit blaast.
Ik en TB hebben al vaak LSD gedaan en gaan voor het eerst trippen samen met VP. Omdat het VP's eerste keer is doen we het rustig aan en beginnen we met een halve zegel. We voelde ons zo goed dat we na een paar uur besluiten nog een halve te pakken. Ik zou er normaal 2 nemen, dus verwacht eigenlijk niks heftigs van die ene zegel.
Wanneer het goed en wel ingewerkt is kijk ik naar buiten en zie een vrouw in een eenzame hoge heg. Ze spreekt met me af dat ze over me zal waken, en hoewel ik prima weet dat ik dat zelf verzin geeft het me een gerust gevoel.
We lopen met z'n drieën af en toe wat buiten rond, kijkend naar vreemde bomen, vallende sterren en grote onbeschreven sterrenbeelden, niks bijzonders. Maar eenmaal terug in de schuur staat een gigantische flatscreen visualisaties te geven bij muziek van Infected Mushroom. Dat ding zuigt constant al mijn aandacht naar zich toe en ik kan er niet zo goed tegen. Op een gegeven moment sta ik op en zeg dat ik even alleen buiten rond ga lopen. Ik doe mijn koptelefoon op en start op vol volume een playlist met muziek van Tool, benieuwd of het een gave trip op kan roepen.
Eenmaal buiten loop ik het bos in tot ik bij een open plekje kom. De maan verlicht wel wat, maar niet heel veel. Ik staar naar de grond en probeer er menselijke vormen in te zien, en het lukt. Eerst is het 2d, maar al snel sta ik te kijken naar een heleboel mensen die op grond zitten te wuiven met hun armen. Ik kijk vooruit en probeer ze voor me te zien. Dat lukt ook, ze beginnen rond te lopen, er was er een aan het basketballen, een paar aan het headbangen en aan het dansen. Op dat moment begin ik een beetje nerveus te worden, het is allemaal wat realistischer dan wat me bedoeling was. Er loopt ook de hele tijd iemand tegen m'n linkerarm aan en ik wordt steeds opzij geduwd. Een van de hallucinaties staat nu ineens recht voor me en kijkt me aan. Dan schiet hij steeds naar voren, tot een paar centimeter van mijn gezicht en ik zie hem schreeuwen. Hij is net als de rest in zwart-wit en zijn oogkassen zijn leeg.
Overal lopen nu mensen rond, die gast blijft maar in m'n gezicht schreeuwen, er blijft steeds maar iemand tegen m'n linkerarm aanlopen. Ik ben nog steeds een beetje nerveus maar ik accepteer het zoals het is en probeer er van te genieten. Ik weet niet hoe lang ik er gestaan heb, maar op een gegeven moment werd het te zwaar voor me. Ik begon bang te worden dat ik in een psychose zou raken, dat ik nooit meer van die mensen af zou komen. Ik zet mijn muziek uit en begin rustig het bos uit te lopen. Het is net of ik me door een dikke mensenmassa probeer te worstelen en elk takje wat me aanraakt lijkt een hand die me vast probeert te pakken.
Ik loop bewust in de richting van de dame in de heg, en op het moment dat ik het bos uit ben en haar zie is het weer goed. Ik voel me weer helemaal vredig en wanneer ik omkijk naar het bos zijn de mensen ook weg. Ik glimlach naar de heg en ga m'n vrienden weer opzoeken.
Dit is bij uitstek m'n meest heftige ervaring geweest, met een zegel van maar ongeveer 90 mic. Ik was er een beetje bang van geworden, ik denk dat dit soort ervaringen een bad trip worden genoemd. Maar ik ben blij dat ik hem heb gehad!! nooit gedacht zoiets heftigs mee te maken.
Volgende keer als ik een meer relaxte trip wil maar niet meer in mijn eentje een donker bos inlopen met een koptelefoon waar muziek van Tool uit blaast.
