AnoniemeGokker
Newbie
Wat verslaving is weten we allemaal wel, echter wordt de oorzaak van een verslaving altijd onderverdeelt in een heel breed scala aan problematiek.
Autisme, trauma, depressie, genetisch bepaalt.....
En zo zijn er nog vele stempeltje die je er op kan plakken, echter maakt die labeltactiek een passende behandeling ook moeilijk. Moeten we je autisme behandelen? Of toch je verslaving, want je verslaving is er tenslotte vanwege je achterliggende problematiek.
Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
In plaats van bij individuen graven naar een eventuele oorzaak waar het labeltje verslaving wel mooi tussen zou passen. Is het verleden geweest, en om stappen te maken zou één ieder vooruit moeten kunnen kijken. Ik kan oneindig door mijn ellendige verleden terugblikken en kan allerlei scenario’s aanwijzen als mogelijke oorzaak van een verslaving.
Alleen wie zegt mij dat ik het anders had gedaan als bepaalde dingen in het verleden mij niet overkomen waren?
Misschien is het voor sommige wel heel prettig dat ze hun ‘foute’ levensstijl kunnen afschrijven op een gebeurtenis uit het verleden.
Maar kan mij ook heel goed voorstellen dat je je ‘reden’ van verslaving hebt gevonden en vervolgens geen stap verder gekomen bent, op een hoop ellende naar boven halen na.
Als je het aan mij vraagt denken wij allemaal veelte complex en ligt de oplossing dichterbij dan wij onszelf laten geloven. Namelijk door heel simpel de feiten op een rijtje te leggen en als belangrijkste deze feiten erkennen.
Drugs, vrijwel alle drugs dus ook alcohol zorgt voor een reactie in het brein. Ons lichaam is een gigantisch chemisch proces. En dat proces wordt uiteraard beïnvloed door de consumptie van drugs, met name onze neurotransmitters die eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de gehele regulatie van lichaam en geest.
Dit dient dan ook in balans te zijn, en drugs trekt dat uit balans. Langdurig gebruik van een bepaald middel zal zelfs permanent de chemie in het brein muteren. Hier kun je niks meer aan veranderen, je kunt het accepteren of erger maken.
Veel drugs hebben invloed op onze dopamine ook wel ons ‘gelukstofje’ genoemd. Zo zorgt bijvoorbeeld methamfetamine voor een absurde vrijgave aan dopamine minstens 100x zoveel als wat je bij bijvoorbeeld seks krijgt.
100x zoveel is echt absurd veel, en als dit je langdurig overkomen is moet je ook voor jezelf erkennen dat je minder euforie in je leven zal gaan ervaren dan dat een ander doet.
Hoe leuk de gebeurtenis ook maar is die je meemaakt, je brein zal nooit vergeten dat er een middeltje was die nog veel meer ‘gelukstof’ met zich meebracht.
Exact hierom is een verslaving dus ook voor je leven. En door dat te accepteren kun je voor jezelf nog een best mooi bestaan opbouwen.
Buiten dit om,
Ben jij wel eens boos geworden op een dierbare, omdat diegene weer onder invloed was?
Of heb je jezelf ‘gestraft’ omdat je toch weer gebruikt hebt?
Dit helpt uiteraard niet.
Dat weten we stiekem ook wel, maar toch doen we het.
We ontslaan ons personeel als we ontdekken dat ze drugs gebruiken, want hun baan afnemen helpt ze nuchter blijven zeker?
We straffen onze kinderen als ze iets gebruikt hebben en komisch genoeg doen we dit omdat we van ze houden en ons zorgen maken.
Iemand die alles op een rijtje heeft in zijn leven, een goede band met de ouders veel vrienden en een hartstikke leuke baan. Wie weet zelfs een koophuisje en een kindje op komst….
Deze bovenstaande ‘iemand’ zal niet snel in het straatje van een verslaafde belanden. Deze iemand zou zelfs misschien wel recreatief probleemloos iets kunnen gebruiken.
Iemand die verslaafd is, is vaak eenzaam. En daarvoor hoef je niet eens continue alleen te zijn. Misschien ben je niet vaak alleen maar wel constant in je eigen hoofd, is jou iets overkomen waardoor je moeite hebt met emotionele binding. In ieder geval is jou omgeving niet zoals die had moeten zijn, wat niet eens aan jou hoeft te liggen.
Als je het volmaakte leven hebt is de kans klein dat je opzoek gaat naar een middeltje, maar als er bij jou van alles ontbreekt en je niet geliefd wordt/ geliefd kan voelen spreekt het voor zich dat je die leegte probeert op te vullen.
Heb je een dierbare die verslaafd is?
Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.
Autisme, trauma, depressie, genetisch bepaalt.....
En zo zijn er nog vele stempeltje die je er op kan plakken, echter maakt die labeltactiek een passende behandeling ook moeilijk. Moeten we je autisme behandelen? Of toch je verslaving, want je verslaving is er tenslotte vanwege je achterliggende problematiek.
Als je het aan mij vraagt is dit een veelte complexe werkwijze en ondanks dat de verslavingszorg tevreden is met een slagingspercentage van circa 50%, zou dat percentage gewoon boven de 90% procent moeten zitten.
In plaats van bij individuen graven naar een eventuele oorzaak waar het labeltje verslaving wel mooi tussen zou passen. Is het verleden geweest, en om stappen te maken zou één ieder vooruit moeten kunnen kijken. Ik kan oneindig door mijn ellendige verleden terugblikken en kan allerlei scenario’s aanwijzen als mogelijke oorzaak van een verslaving.
Alleen wie zegt mij dat ik het anders had gedaan als bepaalde dingen in het verleden mij niet overkomen waren?
Misschien is het voor sommige wel heel prettig dat ze hun ‘foute’ levensstijl kunnen afschrijven op een gebeurtenis uit het verleden.
Maar kan mij ook heel goed voorstellen dat je je ‘reden’ van verslaving hebt gevonden en vervolgens geen stap verder gekomen bent, op een hoop ellende naar boven halen na.
Als je het aan mij vraagt denken wij allemaal veelte complex en ligt de oplossing dichterbij dan wij onszelf laten geloven. Namelijk door heel simpel de feiten op een rijtje te leggen en als belangrijkste deze feiten erkennen.
Drugs, vrijwel alle drugs dus ook alcohol zorgt voor een reactie in het brein. Ons lichaam is een gigantisch chemisch proces. En dat proces wordt uiteraard beïnvloed door de consumptie van drugs, met name onze neurotransmitters die eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de gehele regulatie van lichaam en geest.
Dit dient dan ook in balans te zijn, en drugs trekt dat uit balans. Langdurig gebruik van een bepaald middel zal zelfs permanent de chemie in het brein muteren. Hier kun je niks meer aan veranderen, je kunt het accepteren of erger maken.
Veel drugs hebben invloed op onze dopamine ook wel ons ‘gelukstofje’ genoemd. Zo zorgt bijvoorbeeld methamfetamine voor een absurde vrijgave aan dopamine minstens 100x zoveel als wat je bij bijvoorbeeld seks krijgt.
100x zoveel is echt absurd veel, en als dit je langdurig overkomen is moet je ook voor jezelf erkennen dat je minder euforie in je leven zal gaan ervaren dan dat een ander doet.
Hoe leuk de gebeurtenis ook maar is die je meemaakt, je brein zal nooit vergeten dat er een middeltje was die nog veel meer ‘gelukstof’ met zich meebracht.
Exact hierom is een verslaving dus ook voor je leven. En door dat te accepteren kun je voor jezelf nog een best mooi bestaan opbouwen.
Buiten dit om,
Ben jij wel eens boos geworden op een dierbare, omdat diegene weer onder invloed was?
Of heb je jezelf ‘gestraft’ omdat je toch weer gebruikt hebt?
Dit helpt uiteraard niet.
Dat weten we stiekem ook wel, maar toch doen we het.
We ontslaan ons personeel als we ontdekken dat ze drugs gebruiken, want hun baan afnemen helpt ze nuchter blijven zeker?
We straffen onze kinderen als ze iets gebruikt hebben en komisch genoeg doen we dit omdat we van ze houden en ons zorgen maken.
Iemand die alles op een rijtje heeft in zijn leven, een goede band met de ouders veel vrienden en een hartstikke leuke baan. Wie weet zelfs een koophuisje en een kindje op komst….
Deze bovenstaande ‘iemand’ zal niet snel in het straatje van een verslaafde belanden. Deze iemand zou zelfs misschien wel recreatief probleemloos iets kunnen gebruiken.
Iemand die verslaafd is, is vaak eenzaam. En daarvoor hoef je niet eens continue alleen te zijn. Misschien ben je niet vaak alleen maar wel constant in je eigen hoofd, is jou iets overkomen waardoor je moeite hebt met emotionele binding. In ieder geval is jou omgeving niet zoals die had moeten zijn, wat niet eens aan jou hoeft te liggen.
Als je het volmaakte leven hebt is de kans klein dat je opzoek gaat naar een middeltje, maar als er bij jou van alles ontbreekt en je niet geliefd wordt/ geliefd kan voelen spreekt het voor zich dat je die leegte probeert op te vullen.
Heb je een dierbare die verslaafd is?
Vertel diegene dat je van diegene houdt, ongeacht of diegene op dat moment onder invloed is. Probeer te verbinden met diegene en laat weten dat je er voor ze bent, ondanks dat dat enorm lastig kan zijn. Maak dingen bespreekbaar en wordt niet boos, hou net zoveel van ze als ze onder invloed zijn als wanneer ze nuchter zijn.
, ik zal het boek gaan lezen!
