Nuit
Newbie
Context en setting:
Wat ? Eerste solotripje LSD
Wie? Vrouw, 29
Wanneer? 11 november
Waar? ergens op een appartementje in een dorpje in zuid-frankrijk na een solo fietsreis van 2-3 maand
Midden augustus 2021 vertrokken op fietsreis met tent, omdat ik meer de controle wilde loslaten, reconnecteren met mijn lichaam, meer mijn intuïtie wil leren voelen en volgen, alleen zijn, …denk dat ik dat ook zocht in de trip.
Ik ben een nogal angstig en stressvol persoon, veel piekeren, in mijn gedachten zitten en tijdens eerdere trips met LSD heb ik ervaren dat met lsd er ook gevoelens van angst kunnen opkomen.
Ik ben op zoek naar een zacht tripje. Niet de compleet ondersteboven uiteinde van m'n gedachtes of brein willen uitspitten (ik zit al genoeg zo in mijn hoofd) maar eerder m'n teentje droppen in alleen trippen, een trip kunnen sturen, introspectie, waarnemen.
Trip en drugservaring:
Enkele keer LSD en paddo's (thuisgroei), steeds met mensen.
Gemengde ervaringen gezien de context en omgeving behoorlijk bepalend zijn.
Verder 6 jaar of zo regelmatig wiet gerookt, sinds een jaar gestopt.
Uitzonderlijk andere harddrugs op feestjes.
Hoeveelheid: in totaal ½ zegel (die naar zeggen +- 200 microgram zou zijn)
In twee keer (telkens ¼ zegel) met enkele uren ertussen.
TRIP REPORT
Vooraf heb ik me toch afgevraagd of ik LSD zou nemen in een huis dat niet van mij is (ik huur een appartement voor 3 weken hier) ergens alleen in een dorp waar ik tijdelijk verblijf en dus niemand ken.
Mijn angst is toch dat ik onder LSD alleen in dat appartement mezelf gek ga beginnen denken.
Maar na 3 weken heb ik toch al mijn kleine routines, gewoontes en vaste wandelingen, de omgeving is prachtig, het is het einde van 2-3 maand reizen met de fiets, en ik ben ook gewoon benieuwd dus rond 13-14h begin ik met ¼ zegel.
Alleen al door de stap te zetten om eens alleen te trippen en de LSD te nemen, voelde ik al wat stress.
DEEL 1: Buiten met landschap, bergen en wolken
Het eerste deel van de trip spendeer ik buiten in een herfstlandschap met bergen en bladeren.
Buiten zijn doet me vaak goed en met de mooie herfstomgeving hier, redeneer ik dat het niet kan misgaan.
Even komt er toch een gevoel van angst wanneer ik in een tunnel loop van 250m lang. De muren zijn vochtig en ik loop in een groot gapend zwart gat.
Maar ik luister muziek, zie in de verte licht en mensen. Door te focussen op de muziek ebt het angstige gevoel weg. En dat is geruststellend.
Wat ik vaak heb als ik drugs neem is dat ik dan opeens hyper alert word, 'is het al daar? Veranderen al dingen? Wat zal er gebeuren?'
Een documentaire kijken op een bankje in de zon helpt dan ook om mezelf af te leiden van die vragen en gewoon in het moment te zijn.
Na verloop van tijd merk ik dat licht en schaduwen af en toe mijn aandacht trekken. En ook de wolken zien er prachtig uit zodat ik een moment lang wat zit te gapen en rondom mij waarneem en kijk.
De effecten zijn subtiel. Tijdens het wandelen merk ik de golvende bewegingen vooral als ik bewust stilsta en erop let. En ook dat is op dat moment geruststellend, dat het niet super overspoelend is en ik er 'uit kan stappen' als ik wil.
Doordat er af en toe mensen te voet of op de fiets passeren op de weg word ik telkens uit de 'zone' gehaald, en da's een beetje jammer.
Het is fijner om in 1 flow te zitten maar denk dat het ook mogelijk ligt aan de lage dosis. Volgende keer ga ik toch naar een stukje natuur waar minder passage is.
Ik merk dat het aangenaam is om op plekken te komen die ik ken. Ik ben nu 3 weken in dit dorpje, en ik heb al enkele 'vaste' plekken. Routine en vertrouwelijke plekken brengen rust, ook onder LSD. Of misschien net onder LSD…
Landschappen en wolken die zonder LSD al indrukwekkend zijn, worden onder LSD nog mooier en nog indrukwekkender.
Op weg naar huis, wanneer ik even op een brug sta, is het uitzicht zo belachelijk pittoresk dat het bijna lachwekkend is, ik heb het gevoel naar een postkaart te kijken.
Wanneer ik blijf staan op een brugje om naar de wolken te kijken, is de hemel reusachtig groot en word ik helemaal opgezogen door het wolkenlandschap die zo hemelsbreed en hoog en overal is, dat ik de ogen uit mijn kop kijk tot ze pijn doen. Een overweldigend gevoel waarvan ik even geniet.
Wanneer ik zie dat de bakker open is, voel ik ergens blijdschap en de geur van de bakkerij is warm en vertrouwelijk.
Even praat ik met twee oudjes op een bankje, de woorden komen er iets minder vlot uit dan anders, maar 't is een leuk intermezzo.
Ik kan dus nog perfect normaal functioneren.
DEEL 2: BINNEN (vanaf 17:00 tot einde)
Een groot deel van de trip zal ik binnen in het appartement doorbrengen.
Wanneer het donker wordt veranderen de mooie landschappen met bergen en bomen in grote zwarte gaten. Ik vind het dus belangrijk om een warm nestje te maken van licht zodat ik me op mijn gemak voel.
Pas wanneer ik naar de wc ga, merk ik dat ik in de muren en vloer patronen zie en lichtjes golvende bewegingen en eigenlijk vind ik dat vooral leuk en een bevestiging dat LSD volop bezig is, maar het is slechts met momenten en ik ben toch nieuwsgierig naar een iets intensere ervaring waarbij de effecten niet enkel aanwezig zijn wanneer ik erop let. Niet veel later neem ik dus de andere ¼ zegel.
Buiten is het mooie herfstlandschap veranderd in een zwart schaduwspel met krioelende blaadjes waar ik niet zou willen zijn, en ik ben blij dat ik ergens warm binnen ben.
In het appartement zijn muziek en geluid steeds aanwezig geweest. Ik denk dat ik de stilte nog niet durfde te confronteren, uit angst om in een gedachtenspiraal te komen.
(Spijtig genoeg zijn er op het appartement geen luidsprekers aanwezig.
De enige manier is dus via oortjes, de radio of een Schel vreselijk geluid vanuit de gsm.)
Wat me opvalt is dat de effecten vooral visueel zijn en ik probeer de focus op andere dingen te leggen en andere zintuigen kan prikkelen.
Zoals lichtjes dansen op muziek, eten van lekkere dingen (zoals een maïskolf, groenten met rijst die ik op voorhand heb klaargemaakt, een banaan, …)
(Wanneer ik een maaltijd naar binnen schrok, merk ik dat ik toch meer honger had dan ik dacht.)
Spelen van een instrument (een duimpiano die daar ligt te slingeren) waardoor muziek ook een fysieke dimensie kreeg, namelijk de trillingen in de ruimte (wat een aangename afwisseling is van het verstikkende gevoel in mijn oren van oortjes).
Wanneer ik soms naar mijn handen kijk, zijn de schaduwen en aders donkerder maar ik besluit er niet te veel aandacht aan te geven.
En dat is iets wat ik wel vaker tijdens de trip vaststel. Er zijn genoeg momenten waar angst het had kunnen overnemen.
De vraag is, laat je het gevoel van angst op je afkomen en zijn ? Ik was daar denk ik nog niet klaar voor uit angst om dan echt in een negatieve spiraal terecht te komen, dus koos er steeds voor om niet te focussen op angst maar om deze te buigen.
En onder die dosis van ½ zegel was dat nog mogelijk, Angst buigen, en je focussen op andere dingen, afleiding of positieve dingen.
Je hoeft je niet te laten verpletteren door een negatieve of angstgolf.
Maar ik ben vooral super alert. Mijn hele lichaam is super alert, voor ervaringen gevoelens, sferen.
Afgelopen maand tijdens de fietsreis heb ik ook best veel gevoeld en ervaren, op die manier zie ik wel overeenkomsten met LSD en mijn houding hierin.
Enfin, na wat getokkelnop de duimpiano vraag ik me af wat ik nog kan doen, iets dat niet visueel is. Onder LSD wil ik alle zintuigen proberen en voelen en testen.
Gek genoeg, had er niet meteen aan gedacht maar onlangs ontdekte ik auditieve porno, porno zonder beeld dus, maar enkel een stem.
Het brengt me in een bepaalde stemming, maar ik merk dat ik toch mijn eigen ritme wil bepalen.
Ik verander wat lichtjes, steek wat kaarsjes aan.
En eigenlijk is het ook gewoon grappig om onder LSD die seksuele kant op te gaan.
En ergens ook dus zeer bewust te zijn van jezelf, er is niet die andere, enkel jezelf en je eigen lichaam en wat nieuwsgierig te voelen wat je voelt en hoe dat voelt.
(Dat is dan bijvoorbeeld een voordeel van alleen LSD nemen, dan doe je dus lekker wat je zelf wilt.)
Onder de LSD voel ik me een ongeduldig kind dat alles wilt uitproberen en ontdekken. Mijn lichaam in de ruimte, interactie met de wereld en invloed op mijn 'staat' (angstig, ontspannen, nieuwsgierig)
Het maakt LSD in die mate een vooral interessante drug, waarbij je jezelf onder de microscoop legt en dingen die al aanwezig waren uitvergroot.
Rond 3 uur had ik wel iets van 'nou 't is wel mooi geweest maar uiteindelijk blijf ik nog tot 5 uur wakker.
De dag erna was ik doodop. Denk door zo laat te slapen en niet te laat willen opstaan maar ook omdat ik onder LSD zo hyper alert ben met heel mijn lichaam en al de zintuigen. En dat is, zo veel uren na elkaar gewoon doodvermoeiend.
De dag erna heb ik ook wel heeeeeeel hard genoten van stilte.
Conclusie:
Een voorzichtige kleine dosis is ideaal om te verkennen, niet te snel overspoeld te zijn.
Ik ben nogal een angstig persoon. Er zijn mensen die graag in het diepe springen, maar ik tast liever voorzichtig eerst wat af voor ik verder ga.
Muziek heeft veel bepaald, prima zo. Ik heb het gevoel dat heel mijn lichaam open stond voor ervaringen en nieuwsgierig wat heb zitten proberen.
In de dosis die ik heb genomen, had ik nog controle. Ik had ook het gevoel dat je LSD kan toelaten, remmen, laten overnemen. Je kan je laten overspoelen, maar dat hoeft niet. Het was een zachte trip, hoewel achteraf gezien denk ik dat ik lange tijd in het begin krampachtig heb vastgehouden aan controle, wantrouwig naar LSD keek alsof die elk moment plots kon ontaarden in een bad trip als ik niet oplette.
Pas tegen het einde had ik er meer vertrouwen in dat dat WSS niet zou gebeuren. Maar ik heb LSD dus lang in een wurggreep gehouden en niet echt heel veel de controle losgelaten. Misschien in de toekomst.
Het heeft me ook wat meer vertrouwen gegeven dat angsten ook kneedbaar zijn en niet de grote verpletterende bulldozer effect hoeven te hebben.
Boeiend tripje.
Wat ? Eerste solotripje LSD
Wie? Vrouw, 29
Wanneer? 11 november
Waar? ergens op een appartementje in een dorpje in zuid-frankrijk na een solo fietsreis van 2-3 maand
Midden augustus 2021 vertrokken op fietsreis met tent, omdat ik meer de controle wilde loslaten, reconnecteren met mijn lichaam, meer mijn intuïtie wil leren voelen en volgen, alleen zijn, …denk dat ik dat ook zocht in de trip.
Ik ben een nogal angstig en stressvol persoon, veel piekeren, in mijn gedachten zitten en tijdens eerdere trips met LSD heb ik ervaren dat met lsd er ook gevoelens van angst kunnen opkomen.
Ik ben op zoek naar een zacht tripje. Niet de compleet ondersteboven uiteinde van m'n gedachtes of brein willen uitspitten (ik zit al genoeg zo in mijn hoofd) maar eerder m'n teentje droppen in alleen trippen, een trip kunnen sturen, introspectie, waarnemen.
Trip en drugservaring:
Enkele keer LSD en paddo's (thuisgroei), steeds met mensen.
Gemengde ervaringen gezien de context en omgeving behoorlijk bepalend zijn.
Verder 6 jaar of zo regelmatig wiet gerookt, sinds een jaar gestopt.
Uitzonderlijk andere harddrugs op feestjes.
Hoeveelheid: in totaal ½ zegel (die naar zeggen +- 200 microgram zou zijn)
In twee keer (telkens ¼ zegel) met enkele uren ertussen.
TRIP REPORT
Vooraf heb ik me toch afgevraagd of ik LSD zou nemen in een huis dat niet van mij is (ik huur een appartement voor 3 weken hier) ergens alleen in een dorp waar ik tijdelijk verblijf en dus niemand ken.
Mijn angst is toch dat ik onder LSD alleen in dat appartement mezelf gek ga beginnen denken.
Maar na 3 weken heb ik toch al mijn kleine routines, gewoontes en vaste wandelingen, de omgeving is prachtig, het is het einde van 2-3 maand reizen met de fiets, en ik ben ook gewoon benieuwd dus rond 13-14h begin ik met ¼ zegel.
Alleen al door de stap te zetten om eens alleen te trippen en de LSD te nemen, voelde ik al wat stress.
DEEL 1: Buiten met landschap, bergen en wolken
Het eerste deel van de trip spendeer ik buiten in een herfstlandschap met bergen en bladeren.
Buiten zijn doet me vaak goed en met de mooie herfstomgeving hier, redeneer ik dat het niet kan misgaan.
Even komt er toch een gevoel van angst wanneer ik in een tunnel loop van 250m lang. De muren zijn vochtig en ik loop in een groot gapend zwart gat.
Maar ik luister muziek, zie in de verte licht en mensen. Door te focussen op de muziek ebt het angstige gevoel weg. En dat is geruststellend.
Wat ik vaak heb als ik drugs neem is dat ik dan opeens hyper alert word, 'is het al daar? Veranderen al dingen? Wat zal er gebeuren?'
Een documentaire kijken op een bankje in de zon helpt dan ook om mezelf af te leiden van die vragen en gewoon in het moment te zijn.
Na verloop van tijd merk ik dat licht en schaduwen af en toe mijn aandacht trekken. En ook de wolken zien er prachtig uit zodat ik een moment lang wat zit te gapen en rondom mij waarneem en kijk.
De effecten zijn subtiel. Tijdens het wandelen merk ik de golvende bewegingen vooral als ik bewust stilsta en erop let. En ook dat is op dat moment geruststellend, dat het niet super overspoelend is en ik er 'uit kan stappen' als ik wil.
Doordat er af en toe mensen te voet of op de fiets passeren op de weg word ik telkens uit de 'zone' gehaald, en da's een beetje jammer.
Het is fijner om in 1 flow te zitten maar denk dat het ook mogelijk ligt aan de lage dosis. Volgende keer ga ik toch naar een stukje natuur waar minder passage is.
Ik merk dat het aangenaam is om op plekken te komen die ik ken. Ik ben nu 3 weken in dit dorpje, en ik heb al enkele 'vaste' plekken. Routine en vertrouwelijke plekken brengen rust, ook onder LSD. Of misschien net onder LSD…
Landschappen en wolken die zonder LSD al indrukwekkend zijn, worden onder LSD nog mooier en nog indrukwekkender.
Op weg naar huis, wanneer ik even op een brug sta, is het uitzicht zo belachelijk pittoresk dat het bijna lachwekkend is, ik heb het gevoel naar een postkaart te kijken.
Wanneer ik blijf staan op een brugje om naar de wolken te kijken, is de hemel reusachtig groot en word ik helemaal opgezogen door het wolkenlandschap die zo hemelsbreed en hoog en overal is, dat ik de ogen uit mijn kop kijk tot ze pijn doen. Een overweldigend gevoel waarvan ik even geniet.
Wanneer ik zie dat de bakker open is, voel ik ergens blijdschap en de geur van de bakkerij is warm en vertrouwelijk.
Even praat ik met twee oudjes op een bankje, de woorden komen er iets minder vlot uit dan anders, maar 't is een leuk intermezzo.
Ik kan dus nog perfect normaal functioneren.
DEEL 2: BINNEN (vanaf 17:00 tot einde)
Een groot deel van de trip zal ik binnen in het appartement doorbrengen.
Wanneer het donker wordt veranderen de mooie landschappen met bergen en bomen in grote zwarte gaten. Ik vind het dus belangrijk om een warm nestje te maken van licht zodat ik me op mijn gemak voel.
Pas wanneer ik naar de wc ga, merk ik dat ik in de muren en vloer patronen zie en lichtjes golvende bewegingen en eigenlijk vind ik dat vooral leuk en een bevestiging dat LSD volop bezig is, maar het is slechts met momenten en ik ben toch nieuwsgierig naar een iets intensere ervaring waarbij de effecten niet enkel aanwezig zijn wanneer ik erop let. Niet veel later neem ik dus de andere ¼ zegel.
Buiten is het mooie herfstlandschap veranderd in een zwart schaduwspel met krioelende blaadjes waar ik niet zou willen zijn, en ik ben blij dat ik ergens warm binnen ben.
In het appartement zijn muziek en geluid steeds aanwezig geweest. Ik denk dat ik de stilte nog niet durfde te confronteren, uit angst om in een gedachtenspiraal te komen.
(Spijtig genoeg zijn er op het appartement geen luidsprekers aanwezig.
De enige manier is dus via oortjes, de radio of een Schel vreselijk geluid vanuit de gsm.)
Wat me opvalt is dat de effecten vooral visueel zijn en ik probeer de focus op andere dingen te leggen en andere zintuigen kan prikkelen.
Zoals lichtjes dansen op muziek, eten van lekkere dingen (zoals een maïskolf, groenten met rijst die ik op voorhand heb klaargemaakt, een banaan, …)
(Wanneer ik een maaltijd naar binnen schrok, merk ik dat ik toch meer honger had dan ik dacht.)
Spelen van een instrument (een duimpiano die daar ligt te slingeren) waardoor muziek ook een fysieke dimensie kreeg, namelijk de trillingen in de ruimte (wat een aangename afwisseling is van het verstikkende gevoel in mijn oren van oortjes).
Wanneer ik soms naar mijn handen kijk, zijn de schaduwen en aders donkerder maar ik besluit er niet te veel aandacht aan te geven.
En dat is iets wat ik wel vaker tijdens de trip vaststel. Er zijn genoeg momenten waar angst het had kunnen overnemen.
De vraag is, laat je het gevoel van angst op je afkomen en zijn ? Ik was daar denk ik nog niet klaar voor uit angst om dan echt in een negatieve spiraal terecht te komen, dus koos er steeds voor om niet te focussen op angst maar om deze te buigen.
En onder die dosis van ½ zegel was dat nog mogelijk, Angst buigen, en je focussen op andere dingen, afleiding of positieve dingen.
Je hoeft je niet te laten verpletteren door een negatieve of angstgolf.
Maar ik ben vooral super alert. Mijn hele lichaam is super alert, voor ervaringen gevoelens, sferen.
Afgelopen maand tijdens de fietsreis heb ik ook best veel gevoeld en ervaren, op die manier zie ik wel overeenkomsten met LSD en mijn houding hierin.
Enfin, na wat getokkelnop de duimpiano vraag ik me af wat ik nog kan doen, iets dat niet visueel is. Onder LSD wil ik alle zintuigen proberen en voelen en testen.
Gek genoeg, had er niet meteen aan gedacht maar onlangs ontdekte ik auditieve porno, porno zonder beeld dus, maar enkel een stem.
Het brengt me in een bepaalde stemming, maar ik merk dat ik toch mijn eigen ritme wil bepalen.
Ik verander wat lichtjes, steek wat kaarsjes aan.
En eigenlijk is het ook gewoon grappig om onder LSD die seksuele kant op te gaan.
En ergens ook dus zeer bewust te zijn van jezelf, er is niet die andere, enkel jezelf en je eigen lichaam en wat nieuwsgierig te voelen wat je voelt en hoe dat voelt.
(Dat is dan bijvoorbeeld een voordeel van alleen LSD nemen, dan doe je dus lekker wat je zelf wilt.)
Onder de LSD voel ik me een ongeduldig kind dat alles wilt uitproberen en ontdekken. Mijn lichaam in de ruimte, interactie met de wereld en invloed op mijn 'staat' (angstig, ontspannen, nieuwsgierig)
Het maakt LSD in die mate een vooral interessante drug, waarbij je jezelf onder de microscoop legt en dingen die al aanwezig waren uitvergroot.
Rond 3 uur had ik wel iets van 'nou 't is wel mooi geweest maar uiteindelijk blijf ik nog tot 5 uur wakker.
De dag erna was ik doodop. Denk door zo laat te slapen en niet te laat willen opstaan maar ook omdat ik onder LSD zo hyper alert ben met heel mijn lichaam en al de zintuigen. En dat is, zo veel uren na elkaar gewoon doodvermoeiend.
De dag erna heb ik ook wel heeeeeeel hard genoten van stilte.
Conclusie:
Een voorzichtige kleine dosis is ideaal om te verkennen, niet te snel overspoeld te zijn.
Ik ben nogal een angstig persoon. Er zijn mensen die graag in het diepe springen, maar ik tast liever voorzichtig eerst wat af voor ik verder ga.
Muziek heeft veel bepaald, prima zo. Ik heb het gevoel dat heel mijn lichaam open stond voor ervaringen en nieuwsgierig wat heb zitten proberen.
In de dosis die ik heb genomen, had ik nog controle. Ik had ook het gevoel dat je LSD kan toelaten, remmen, laten overnemen. Je kan je laten overspoelen, maar dat hoeft niet. Het was een zachte trip, hoewel achteraf gezien denk ik dat ik lange tijd in het begin krampachtig heb vastgehouden aan controle, wantrouwig naar LSD keek alsof die elk moment plots kon ontaarden in een bad trip als ik niet oplette.
Pas tegen het einde had ik er meer vertrouwen in dat dat WSS niet zou gebeuren. Maar ik heb LSD dus lang in een wurggreep gehouden en niet echt heel veel de controle losgelaten. Misschien in de toekomst.
Het heeft me ook wat meer vertrouwen gegeven dat angsten ook kneedbaar zijn en niet de grote verpletterende bulldozer effect hoeven te hebben.
Boeiend tripje.
Bijlagen
-
IMG_20211111_140905.jpg -
IMG_20211111_155437.jpg
Laatst bewerkt:
.
