Wat: LSD (en ik een beetje pep erbij)
Waar: Strand/duinen tussen Kijkduin en Scheveningen
Wanneer: Donderdagnacht tot vrijdagmiddag
Aantal personen: 2 (Y en ik)
Er waren eens twee kleine jongetjes, één reusachtig en verlaten strand en meer pracht dan hen lief was. Deze elementen samengevoegd resulteerde in een gigantisch avontuur vol chaos, heerlijkheid en enigszins wat verwarring. Rond een uur of 23:00 gingen de zegeltjes onder de tong en begon de wandeling langs de zee. Hoewel het vrijwel windstil was, maakten de golven een overweldigend kabaal wanneer ze onze kant op kwamen rollen.
Na ongeveer een uur waren de eerste tekenen zichtbaar, de plantjes in de duinen begonnen die typische houding te vertonen die het doet lijken alsof ze onder stroom staan, het wit van de golven werd steeds witter en het zwart van de nacht steeds zwarter.. het spektakel kon beginnen. We startten onze wandeling in Kijkduin en liepen richting Scheveningen. Tijd is op zo’n moment natuurlijk relatief, dus hoe lang we erover hebben gedaan.. I wouldn’t know. Het was wel een flinke wandelingen en met zo’n heerlijk verstoorde motoriek en de diepe bandensporen in het zand werd het lopen ons niet gemakkelijk gemaakt.
Na een (voor mijn gevoel) flinke tijd te hebben gelopen kwamen we bij een pier met een vuurtorentje met een fel groen licht erop. Het hek in het midden stond open en zag er uitnodigend uit, uiteraard besloten wij erheen te lopen. Wat was dat heerlijk! Staand aan het eind van de pier, de klotsende golven om ons heen, kijkend naar de felle lichten van Scheveningen. De grote vuurtoren op de boulevard in de verte wierp haar licht in een zwaaiende beweging precies over de half ronde de pier waar wij op stonden, wat een heel apart gezicht was. Na eventjes te hebben genoten van het uitzicht besloten we terug te lopen naar het begin van de pier, daar stonden bankjes en onze pootjes hadden rust nodig. Achter ons was de sluis, maar voor ons leek het meer een geheime militaire basis, er stond een monsterlijk hek omheen dat ons nog net niet wilde bijten.
Om aan de andere kant van de baai te komen moesten we langs de jachthaven, door Duindorp lopen. Aan de andere kant van de jachthaven aangekomen hing er een ranzige lucht die mijn maag deed omkeren. De straat lag bezaaid met vissenhoofden, die allemaal heel griezelig met open mond omhoog keken.. ‘snel doorlopen’. Ook dit was weer een energievretende wandeling en op de boulevard aangekomen was het weer tijd voor een kleine pauze. Hoog boven het zand, met onze voeten over de rand keken we naar de prachtige nacht en de golven die stuksloegen op het zand. Het strand van Scheveningen was behoorlijk saai, het was één lange zandvlakte zonder enige afwisseling. We besloten dat de duinen aan de andere kant van de sluis een stuk aangenamer waren en begonnen weer aan de lange wandeling terug.
Het was maar een eng dorpje daar bij die haven, we kwamen iemand tegen die duidelijk bezig was met iets niet zo kosjer.. misschien wel het stiekem dumpen van die vissenhoofden, hah. Sommige schepen hadden hun motor nog draaiende, dit bracht een onheilspellend gegrom in de stilte van dit spookstadje. Weer aangekomen bij het hierboven genoemde bankje gingen we weer even zitten en nam ik mijn tweede zegeltje. Terwijl we daar langs de baai zaten kwam er een schip achter een heuvel tevoorschijn, wat een licht kwam daar vanaf zeg! Onvoorstelbaar! We hebben daar nog eventjes gezeten en nog wat bootjes voorbij zien komen, maar geen van allen gaf zo’n mooie lichtshow weg als de eerste.
Op de weg richting Kijkduin besloten we om via de duinen te gaan, dit bleek geen slechte keuze. Op een zijweggetje stond een grote kar, waar we bovenop gingen zitten, zodat we over het golvende landschap uit konden kijken. Ik ging op mn rug liggen en keek naar boven en zag andere patronen dan dat ik normaal gesproken op de grond zie. Het was een bewolkte nacht geweest tot nu toe, maar wat ik daar zag vergeet ik nooit meer! Het wolkendek werd in een klap uiteen gescheurd en ineens was de lucht bezaaid met sterren, ufo’s en iets dat ècht géén maan kon zijn. Dit was uiteraard aanleiding voor diepe gesprekken over leven op andere planeten, het al dan niet bestaan van een god, maar vooral over hoe ontzettend geweldig alles er wel niet uitzag!
We besloten de kar te verlaten en zoals altijd na een lange tijd op een mooie plek gezeten te hebben had ik weer het gevoel dat ik iets vet belangrijks had achtergelaten. Het begon al heel langzaam licht te worden en het contrast qua kleur tussen links en rechts was verbazingwekkend, aan de linkerkant was alles verschillende tinten lichtblauw, het zag er heel ‘lief’ en gezellig uit. Aan de rechterkant was alles roodbruin en paars en terwijl de blauwe kant er heel uitnodigend uitzag, was de duistere kant een beetje beangstigend en schrok het een beetje af. Maar avontuurlijk als we waren kozen we voor de kant die er een beetje duister uitzag, dat hebben we geweten ook. Er werd een blik open getrokken met mensen die allemaal een klap van dezelfde molen hadden gekregen. Volgens mij was de beveiliging van Parnassia met verlof, want het volk dat we op een gegeven moment tegenkwamen was op zn zachtst gezegd bijzonder te noemen.
Toen het helemaal licht was, was het mistig en leek het een sombere dag te worden, alles was nat van de dauw en de lucht was grijs, het zag er allemaal een beetje verdrietig uit. Maar dat mocht de pret niet drukken natuurlijk, we liepen weer terug richting de duinen en opeens brak het grijze wolkendek weer open en kwam daar zomaar ineens de zon tevoorschijn! De grauwe somberheid smolt snel weg en voor een paar uurtjes werden we alsnog getrakteerd op mooi weer, heerlijk!
Ik waande mij in de bergen en zag in de verte op een bergtop een kasteel, dit was de bovenkant van een hotel die boven de duinen uitstak, maar vanuit mijn oogpunt was het een kasteel.
Na nog wat uurtjes in de zon door de duinen te hebben gelopen kreeg Y honger en besloten we een winkel te gaan zoeken. Bij een supermarkt aangekomen tripte ik nog best wel goed en na 2 stappen in de winkel zag ik veel te veel mensen die heel snel van grootte veranderden en allemaal mijn kant op kwamen slingeren, paniek! Ik zei tegen Y dat ik niet naar binnen kon en we liepen weer verder. Een straat verder zagen we een bakkerij, ik ging buiten op een bankje zitten en Y haalde wat broodjes. Toen de trip een beetje aan zn eind begon te komen hebben we een beetje rondgereden in de bus en tram (beste uitvinding ooit, die OV kaart!) om een beetje op te warmen en bij te komen. Uiteindelijk de tram naar Delft gepakt, daar een willekeurige bus ingestapt, rondje gereden en daarna was het tijd om afscheid te nemen van deze geweldige dag. Y liep naar de tram, ik naar de trein en eenmaal thuisgekomen ben ik onder de douche gesprongen en daarna gelijk mn bed ingekropen, om vervolgens pas vanochtend weer wakker te worden!
Jammer dat ik een geheugen als een vergiet heb, want er is nog zo veel gebeurd dat ik me niet meer kan herinneren. Ook jammer dat de batterijen van mn camera na 2 foto's leeg waren. Ik had me nog zo voorgenomen om een report vol met foto's te maken, maar helaas, alleen het kinderen etende hek van de CIA;
(^klik)
Waar: Strand/duinen tussen Kijkduin en Scheveningen
Wanneer: Donderdagnacht tot vrijdagmiddag
Aantal personen: 2 (Y en ik)
Er waren eens twee kleine jongetjes, één reusachtig en verlaten strand en meer pracht dan hen lief was. Deze elementen samengevoegd resulteerde in een gigantisch avontuur vol chaos, heerlijkheid en enigszins wat verwarring. Rond een uur of 23:00 gingen de zegeltjes onder de tong en begon de wandeling langs de zee. Hoewel het vrijwel windstil was, maakten de golven een overweldigend kabaal wanneer ze onze kant op kwamen rollen.
Na ongeveer een uur waren de eerste tekenen zichtbaar, de plantjes in de duinen begonnen die typische houding te vertonen die het doet lijken alsof ze onder stroom staan, het wit van de golven werd steeds witter en het zwart van de nacht steeds zwarter.. het spektakel kon beginnen. We startten onze wandeling in Kijkduin en liepen richting Scheveningen. Tijd is op zo’n moment natuurlijk relatief, dus hoe lang we erover hebben gedaan.. I wouldn’t know. Het was wel een flinke wandelingen en met zo’n heerlijk verstoorde motoriek en de diepe bandensporen in het zand werd het lopen ons niet gemakkelijk gemaakt.
Na een (voor mijn gevoel) flinke tijd te hebben gelopen kwamen we bij een pier met een vuurtorentje met een fel groen licht erop. Het hek in het midden stond open en zag er uitnodigend uit, uiteraard besloten wij erheen te lopen. Wat was dat heerlijk! Staand aan het eind van de pier, de klotsende golven om ons heen, kijkend naar de felle lichten van Scheveningen. De grote vuurtoren op de boulevard in de verte wierp haar licht in een zwaaiende beweging precies over de half ronde de pier waar wij op stonden, wat een heel apart gezicht was. Na eventjes te hebben genoten van het uitzicht besloten we terug te lopen naar het begin van de pier, daar stonden bankjes en onze pootjes hadden rust nodig. Achter ons was de sluis, maar voor ons leek het meer een geheime militaire basis, er stond een monsterlijk hek omheen dat ons nog net niet wilde bijten.
Om aan de andere kant van de baai te komen moesten we langs de jachthaven, door Duindorp lopen. Aan de andere kant van de jachthaven aangekomen hing er een ranzige lucht die mijn maag deed omkeren. De straat lag bezaaid met vissenhoofden, die allemaal heel griezelig met open mond omhoog keken.. ‘snel doorlopen’. Ook dit was weer een energievretende wandeling en op de boulevard aangekomen was het weer tijd voor een kleine pauze. Hoog boven het zand, met onze voeten over de rand keken we naar de prachtige nacht en de golven die stuksloegen op het zand. Het strand van Scheveningen was behoorlijk saai, het was één lange zandvlakte zonder enige afwisseling. We besloten dat de duinen aan de andere kant van de sluis een stuk aangenamer waren en begonnen weer aan de lange wandeling terug.
Het was maar een eng dorpje daar bij die haven, we kwamen iemand tegen die duidelijk bezig was met iets niet zo kosjer.. misschien wel het stiekem dumpen van die vissenhoofden, hah. Sommige schepen hadden hun motor nog draaiende, dit bracht een onheilspellend gegrom in de stilte van dit spookstadje. Weer aangekomen bij het hierboven genoemde bankje gingen we weer even zitten en nam ik mijn tweede zegeltje. Terwijl we daar langs de baai zaten kwam er een schip achter een heuvel tevoorschijn, wat een licht kwam daar vanaf zeg! Onvoorstelbaar! We hebben daar nog eventjes gezeten en nog wat bootjes voorbij zien komen, maar geen van allen gaf zo’n mooie lichtshow weg als de eerste.
Op de weg richting Kijkduin besloten we om via de duinen te gaan, dit bleek geen slechte keuze. Op een zijweggetje stond een grote kar, waar we bovenop gingen zitten, zodat we over het golvende landschap uit konden kijken. Ik ging op mn rug liggen en keek naar boven en zag andere patronen dan dat ik normaal gesproken op de grond zie. Het was een bewolkte nacht geweest tot nu toe, maar wat ik daar zag vergeet ik nooit meer! Het wolkendek werd in een klap uiteen gescheurd en ineens was de lucht bezaaid met sterren, ufo’s en iets dat ècht géén maan kon zijn. Dit was uiteraard aanleiding voor diepe gesprekken over leven op andere planeten, het al dan niet bestaan van een god, maar vooral over hoe ontzettend geweldig alles er wel niet uitzag!
We besloten de kar te verlaten en zoals altijd na een lange tijd op een mooie plek gezeten te hebben had ik weer het gevoel dat ik iets vet belangrijks had achtergelaten. Het begon al heel langzaam licht te worden en het contrast qua kleur tussen links en rechts was verbazingwekkend, aan de linkerkant was alles verschillende tinten lichtblauw, het zag er heel ‘lief’ en gezellig uit. Aan de rechterkant was alles roodbruin en paars en terwijl de blauwe kant er heel uitnodigend uitzag, was de duistere kant een beetje beangstigend en schrok het een beetje af. Maar avontuurlijk als we waren kozen we voor de kant die er een beetje duister uitzag, dat hebben we geweten ook. Er werd een blik open getrokken met mensen die allemaal een klap van dezelfde molen hadden gekregen. Volgens mij was de beveiliging van Parnassia met verlof, want het volk dat we op een gegeven moment tegenkwamen was op zn zachtst gezegd bijzonder te noemen.
Toen het helemaal licht was, was het mistig en leek het een sombere dag te worden, alles was nat van de dauw en de lucht was grijs, het zag er allemaal een beetje verdrietig uit. Maar dat mocht de pret niet drukken natuurlijk, we liepen weer terug richting de duinen en opeens brak het grijze wolkendek weer open en kwam daar zomaar ineens de zon tevoorschijn! De grauwe somberheid smolt snel weg en voor een paar uurtjes werden we alsnog getrakteerd op mooi weer, heerlijk!
Ik waande mij in de bergen en zag in de verte op een bergtop een kasteel, dit was de bovenkant van een hotel die boven de duinen uitstak, maar vanuit mijn oogpunt was het een kasteel.
Na nog wat uurtjes in de zon door de duinen te hebben gelopen kreeg Y honger en besloten we een winkel te gaan zoeken. Bij een supermarkt aangekomen tripte ik nog best wel goed en na 2 stappen in de winkel zag ik veel te veel mensen die heel snel van grootte veranderden en allemaal mijn kant op kwamen slingeren, paniek! Ik zei tegen Y dat ik niet naar binnen kon en we liepen weer verder. Een straat verder zagen we een bakkerij, ik ging buiten op een bankje zitten en Y haalde wat broodjes. Toen de trip een beetje aan zn eind begon te komen hebben we een beetje rondgereden in de bus en tram (beste uitvinding ooit, die OV kaart!) om een beetje op te warmen en bij te komen. Uiteindelijk de tram naar Delft gepakt, daar een willekeurige bus ingestapt, rondje gereden en daarna was het tijd om afscheid te nemen van deze geweldige dag. Y liep naar de tram, ik naar de trein en eenmaal thuisgekomen ben ik onder de douche gesprongen en daarna gelijk mn bed ingekropen, om vervolgens pas vanochtend weer wakker te worden!
Jammer dat ik een geheugen als een vergiet heb, want er is nog zo veel gebeurd dat ik me niet meer kan herinneren. Ook jammer dat de batterijen van mn camera na 2 foto's leeg waren. Ik had me nog zo voorgenomen om een report vol met foto's te maken, maar helaas, alleen het kinderen etende hek van de CIA;
(^klik)
