Mentat
Experimenterende gebruiker
Datum: 8 maart 2017 om 17:30.
Drug & Dosis: LSA, uit 9 Hawaiian baby woodrose zaadjes.
Geslacht & Leeftijd: Man, 24 jaar.
Lengte & Gewicht: 1.83 m en 68 kg.
De onderstaande tekst is achteraf, op basis van een paar notities en herinneringen, en niet op het moment zelf geschreven.
Ik kijk op de klok en zie dat het alweer 15:45 is. Als ik straks LSA wil proberen, dan moet ik nu toch écht gaan opschieten met de voorbereidingen.
Ik gebruik de korte handleiding die op Azarius staat. Je haalt eerst het schilletje van de zaadjes af, je snijdt en/of maalt de zaadjes fijn en laat ze vervolgens minimaal anderhalf uur in een kopje heet (maar niet kokend) water staan.
De zaadjes zijn klein en ze vliegen alle kanten op als ik ze probeer fijn te snijden. Ik heb dit onderschat. Ik dacht dat mensen een mortier en vijzel tegenwoordig vooral in de keuken hebben staan als decoratie en om te laten zien hoe culinair ze zijn, maar ik besef nu dat al deze mensen gewoon stiekeme LSA-gebruikers zijn.
Ik besluit een hamer te pakken, de zaadjes te bedekken met een stuk keukenrol en ze vervolgens fijn te slaan. Dit is een stuk efficiënter en na een minuut of tien zweven er kleine stukjes Hawaiian baby woodrose zaad door een glas heet water. Het wachten is begonnen.
Het is 17:30, het goedje heeft nu zo'n 1.5 uur kunnen doen wat het moest doen en ik besluit het culinaire hoogstandje op te drinken. Lekker is anders, maar ik had het smeriger verwacht.
Ik besluit een serie te kijken die ik al heel vaak heb gezien (Please Like Me) en wacht geduldig totdat ik iets ga merken.
17:45: Ik word een beetje misselijk.
18:00: Ik ben nog steeds misselijk. Ik heb niet het idee dat ik echt iets merk.
18:30: Ik zet Netflix af en besluit wat muziek op te zetten. Stiekem hoop ik op een effect zoals bij psilocybine, maar de muziek klinkt gewoon...normaal.
Ik ben wel enorm moe, zowel lichamelijk als geestelijk. Het voelt een beetje zoals het begin- of eindstadium van een griepje. Ik ga op de bank liggen.
18:50: Dit is wel interessant. Ondanks dat ik me zo moe voel, kan ik maar niet in slaap vallen. Ken je die ervaring die je hebt nét voordat je in slaap valt; het stadium tussen wakker zijn en slapen? Volgens mij heet deze fase officieel hypnagogie en dat gevoel lijk ik nu constant te hebben.
Af en toe schrik ik weer volledig wakker door een hard en volledig willekeurig geluid (exploding head syndrome). Ik ben 'gewekt' door verschillende geluiden, maar ik kan me het harde geluid van een zoemend insect nog goed herinneren. Het is beangstigend, maar ik vind het tijdens die korte heldere momenten ook enorm fascinerend.
20:30: Ik ben nog steeds wat misselijk, maar tegelijkertijd heb ik ook honger. Niet zo heel gek, aangezien ik sinds 13:30 niets meer heb gegeten. Ik maak wat restjes spaghetti warm, maar het gaat er niet echt lekker in. Zelfs mijn lievelingseten, roggebrood met pindakaas, eet ik met lange tanden maar voor de helft op.
Met de pindakaas nog tussen mijn tanden spoed ik me al snel naar het toilet omdat ik het gevoel heb dat ik moet braken. Dit blijkt gelukkig mee te vallen.
Ik besluit naar mijn bed te gaan waarin ik me binnen een minuut alweer in een staat van hypnagogie bevind. Gedachten en geluiden razen door mijn hoofd, maar ik kan me er niets meer van herinneren als ik om 21:30 weer uit bed stap.
De misselijkheid is grotendeels voorbij, al ben ik nog steeds enigszins duizelig. Vooral als ik loop lijkt de misselijkheid weer terug te komen. Ik eet weer wat en kijk TV. Ik heb het gevoel alsof ik na een actieve en drukke dag eindelijk op de bank zit. Best lekker.
Misschien ben ik ook iets emotioneler dan normaal. Als er tijdens een uitzending van Floortje naar het einde van de wereld een chimpansee op een camera klimt om zichzelf in de lens te bekijken, krijg ik een brok in mijn keel. Het raakt me.
Bovendien vind ik het politieke TV-programma van Pauw en Jinek ook nét iets grappiger dan het eigenlijk is.
Rond 00:00 ga ik weer terug naar bed. Ik ben zo gaar dat ik verwacht meteen in slaap te vallen, maar dat blijkt nog tegen te vallen. Ik ben aan het draaien en zweten.
Uiteindelijk kiest mijn lichaam er, na een hele avond twijfelen tussen waken en slapen, dan toch voor om eindelijk in slaap te vallen.
Conclusie: Ik vond het op zich wel een interessante ervaring, maar naar mijn mening zijn er betere alternatieven op de markt (zoals truffels). Al moet ik wel toegeven dat mijn ervaring enigszins gekleurd is door de misselijkheid. Ik ga het in de toekomst zeker nog eens proberen, maar dan met een betere extractiemethode wat hopelijk een wat 'zuiverder' resultaat oplevert.
Drug & Dosis: LSA, uit 9 Hawaiian baby woodrose zaadjes.
Geslacht & Leeftijd: Man, 24 jaar.
Lengte & Gewicht: 1.83 m en 68 kg.
De onderstaande tekst is achteraf, op basis van een paar notities en herinneringen, en niet op het moment zelf geschreven.
Ik kijk op de klok en zie dat het alweer 15:45 is. Als ik straks LSA wil proberen, dan moet ik nu toch écht gaan opschieten met de voorbereidingen.
Ik gebruik de korte handleiding die op Azarius staat. Je haalt eerst het schilletje van de zaadjes af, je snijdt en/of maalt de zaadjes fijn en laat ze vervolgens minimaal anderhalf uur in een kopje heet (maar niet kokend) water staan.
De zaadjes zijn klein en ze vliegen alle kanten op als ik ze probeer fijn te snijden. Ik heb dit onderschat. Ik dacht dat mensen een mortier en vijzel tegenwoordig vooral in de keuken hebben staan als decoratie en om te laten zien hoe culinair ze zijn, maar ik besef nu dat al deze mensen gewoon stiekeme LSA-gebruikers zijn.
Ik besluit een hamer te pakken, de zaadjes te bedekken met een stuk keukenrol en ze vervolgens fijn te slaan. Dit is een stuk efficiënter en na een minuut of tien zweven er kleine stukjes Hawaiian baby woodrose zaad door een glas heet water. Het wachten is begonnen.
Het is 17:30, het goedje heeft nu zo'n 1.5 uur kunnen doen wat het moest doen en ik besluit het culinaire hoogstandje op te drinken. Lekker is anders, maar ik had het smeriger verwacht.
Ik besluit een serie te kijken die ik al heel vaak heb gezien (Please Like Me) en wacht geduldig totdat ik iets ga merken.
17:45: Ik word een beetje misselijk.
18:00: Ik ben nog steeds misselijk. Ik heb niet het idee dat ik echt iets merk.
18:30: Ik zet Netflix af en besluit wat muziek op te zetten. Stiekem hoop ik op een effect zoals bij psilocybine, maar de muziek klinkt gewoon...normaal.
Ik ben wel enorm moe, zowel lichamelijk als geestelijk. Het voelt een beetje zoals het begin- of eindstadium van een griepje. Ik ga op de bank liggen.
18:50: Dit is wel interessant. Ondanks dat ik me zo moe voel, kan ik maar niet in slaap vallen. Ken je die ervaring die je hebt nét voordat je in slaap valt; het stadium tussen wakker zijn en slapen? Volgens mij heet deze fase officieel hypnagogie en dat gevoel lijk ik nu constant te hebben.
Af en toe schrik ik weer volledig wakker door een hard en volledig willekeurig geluid (exploding head syndrome). Ik ben 'gewekt' door verschillende geluiden, maar ik kan me het harde geluid van een zoemend insect nog goed herinneren. Het is beangstigend, maar ik vind het tijdens die korte heldere momenten ook enorm fascinerend.
20:30: Ik ben nog steeds wat misselijk, maar tegelijkertijd heb ik ook honger. Niet zo heel gek, aangezien ik sinds 13:30 niets meer heb gegeten. Ik maak wat restjes spaghetti warm, maar het gaat er niet echt lekker in. Zelfs mijn lievelingseten, roggebrood met pindakaas, eet ik met lange tanden maar voor de helft op.
Met de pindakaas nog tussen mijn tanden spoed ik me al snel naar het toilet omdat ik het gevoel heb dat ik moet braken. Dit blijkt gelukkig mee te vallen.
Ik besluit naar mijn bed te gaan waarin ik me binnen een minuut alweer in een staat van hypnagogie bevind. Gedachten en geluiden razen door mijn hoofd, maar ik kan me er niets meer van herinneren als ik om 21:30 weer uit bed stap.
De misselijkheid is grotendeels voorbij, al ben ik nog steeds enigszins duizelig. Vooral als ik loop lijkt de misselijkheid weer terug te komen. Ik eet weer wat en kijk TV. Ik heb het gevoel alsof ik na een actieve en drukke dag eindelijk op de bank zit. Best lekker.
Misschien ben ik ook iets emotioneler dan normaal. Als er tijdens een uitzending van Floortje naar het einde van de wereld een chimpansee op een camera klimt om zichzelf in de lens te bekijken, krijg ik een brok in mijn keel. Het raakt me.
Bovendien vind ik het politieke TV-programma van Pauw en Jinek ook nét iets grappiger dan het eigenlijk is.
Rond 00:00 ga ik weer terug naar bed. Ik ben zo gaar dat ik verwacht meteen in slaap te vallen, maar dat blijkt nog tegen te vallen. Ik ben aan het draaien en zweten.
Uiteindelijk kiest mijn lichaam er, na een hele avond twijfelen tussen waken en slapen, dan toch voor om eindelijk in slaap te vallen.
Conclusie: Ik vond het op zich wel een interessante ervaring, maar naar mijn mening zijn er betere alternatieven op de markt (zoals truffels). Al moet ik wel toegeven dat mijn ervaring enigszins gekleurd is door de misselijkheid. Ik ga het in de toekomst zeker nog eens proberen, maar dan met een betere extractiemethode wat hopelijk een wat 'zuiverder' resultaat oplevert.
