al jaren op de pep
Lees jullie ervaringen met langdurig speed gebruik en herken de meeste wel. Zelf heb ik nog een aantal negatieve ervaringen die ik nog niet gelezen heb. Zal eerst een stukje voorgeschiedenis vertellen:
toen ik 19 was (nu 27) heb ik mijn eerste lijntje pep gesnoven. Na deze kennismaking ontdekte ik al snel dat door dit middel stappen en studeren goed te combineren was. De tijd die ik aan stappen besteedde ipv aan studeren, haalde ik wel weer in door in de tentamenweken te snuiven en nachtenlang door te studeren. Plezier, zonder negatief effect op mijn functioneren. Ideaal toch!
Dit was zo ideaal, dat ik rond mijn 20ste, iedere dag aan de pep zat. Weinig eten en slapen, gewichtsafname en na een stressvolle gebeurtenis kreeg ik een acute psychose. Achteraf misschien toch niet zo acuut, want kan me situaties herinneren waarin ik al eerder extreem achterdochtig was. In die psychose voelde ik me onveilig en heb me door de politie laten opnemen in het ziekenhuis. Daar ben ik 2 dagen geweest, de crisis was eraf en ik wilde weer naar huis omdat ik mijn boeken moest kopen voor het afstudeerjaar.
Ben dat jaar netjes afgestudeerd, had een mooi figuurtje (door het snuiven) en ging werken.
Al die tijd ben ik gewoon dagelijks blijven gebruiken. Ondanks de psychose, had ik geen angst dat nog een keer te krijgen en lapte iedere waarschuwing aan mijn laars.
Behalve in de beginfase, heb ik altijd moeite gehad met de twee levens die ik leidde en die praktisch maar ook gevoelsmatig steeds slechter te combineren waren. Twee jaar geleden groeide me dat zo boven mijn hoofd, dat ik me aangemeld heb bij het cad. Dat was echter zo confronterend dat ik het gewoon tegen collegas ben gaan vertellen. Ik kwam herhaaldelijk te laat, zag er slecht uit, was chaotisch en zat steeds vaker huilend op kantoor tegen mijn collegas aan te kletsen. Dit was voor hen zo een belasting, zo een geheim, dat ze het uiteindelijk tegen mijn leidinggevende hebben verteld. Ik ben op non-actief gesteld en later met hen in gesprek gegaan. gelukkig was ik uit mezelf al naar het cad gegaan en kon dus aantonen dat ik erkende een probleem te hebben en daaraan te willen werken. Na gesprekken op het CAD, ook met leidinggevenden, werd gezegd dat ik mijn gebruik onder controle had en werden goede afspraken gemaakt. Na 3 maanden eruit te hebben gelegen begon ik fris weer op de werkvloer. Alles ging goed, tot ik 4 maanden later ging samen wonen, moest verhuizen en klussen. Toen ben ik weer gaan snuiven en al snel snoof ik weer iedere dag. Ik was slordig en vergat oa vaak de pil, raakte zwanger maar wist dat ik nog gebruikt had. Omdat mensen me niet konden vertellen wat het voor effect zou hebben om mijn kindje, heb ik een abortus gedaan (mijn vriend en ik "waren er nog niet klaar voor").
Nu, een jaar later, is mijn relatie voorbij omdat ik regelmatig agressief was door de pep en mijn ex gek werd van mijn wantrouwen. Het huis wat we samen hadden gekocht moet nu verkocht worden. Door de stress wat dat met zich mee bracht, ging ik nog meer snuiven en kreeg ook weer problemen op mijn werk. Ik kwam te laat, mensen vroegen zich af waardoor ik zo vermagerde, was weer vluchtig en gehaast enz. In gesprekken heb ik hen ervan overtuigd dat ik niet gebruikte maar dat het de stress was, wat gezien mijn prive omstandigheden ook aannemelijk was.
Ik heb mijn laatste kans gekregen en wil niet naast mijn vriend, kindje, mijn huis, ook nog mijn werk verliezen. Het is al erg genoeg dat ik in 1 jaar zoveel weet kapot te maken door de klote pep. Ik wil mijn werkgever laten zien wat ik waard ben en nu eindelijk in mijn leven eens goede keuzes maken en voor eens en altijd de pep uit mijn leven bannen.
Ik heb me voor de zoveelste keer aangemeld bij het CAD, maar dit keer hoop ik met resultaat! Het zal er nu echt eens van moeten komen er is al teveel misgegaan. Op dit moment snuif ik nog gewoon...en wacht tot de hulp echt begint...
