Even over drugs, waarschijnlijk hoort iedereen het vaak genoeg, maar het maakt ECHT meer kapot dan je lief is.. Mijn motivatie om te stoppen is geweest dat ik op een keer in de spiegel keek en mezelf niet meer herkende, wat ik zag was een klein meisje met diepe wallen onder haar ogen, een ingevallen gezicht en misschien nog maar 40 kilo.. plus dat ik heel depressief was.
Op m’n 13e slikte ik mijn eerste pilletje en had ik wel eens paddo’s gegeten, ik weet het het is jong en ik begrijp nu ook niet waar zo jong de nieuwsgierigheid voor drugs vandaan kwam, waarschijnlijk omdat m’n broer en z’n vrienden het deden en ik vond het stoer en was beinvloedbaar.
Nou, toen viel het allemaal nog wel mee met m’n drugsgebruik, totdat ik op m’n 14e een drugsgebruikende vriend van 20 jaar kreeg, hij dealde drugs dus het was er altijd. Nouja ik was tot over m’n oren verliefd en we gingen direct samen wonen, vanaf dat moment ging alles bergafwaarts, ik snoof speed en coke, ik slikte pillen, ik deed mee als hij ketamine of lsd deed, eigelijk nam ik alle drugs wel die voor m’n neus lagen, en het bleef niet bij afentoe, het was dagelijks. Ik viel kilo’s af, ik at bijna niks, ik feestte alleen maar, en ik vond het geweldig, ik dacht dat ik m’n alles had gevonden en dat we zouden gaan trouwen, maar eigelijk leefde ik niet echt.. ik ging niet naar school, ik werkte niet.. Ik sliep, ik gebruikte en ik feestte.. zo ging het door, een halfjaar, ik gebruikte wat er was, soms waren dat heel veel pillen, soms veel speed, dan weer coke, het maaktte me niet uit, want als ik nuchter was was ik depressief, ik merkte dat ik steeds vaker huilde en zelfmoordneigingen had, inmiddels was ik 15. ik had de band met m’n familie verpest, en als mijn oude vrienden me zagen schrokken ze zich rot.. ik deed dingen die ik niet hoorde te doen op mijn leeftijd.. maar ik was blind..
En toen gebeurde het.. mijn vriend dumpte me, hij had me ingeruild voor een ander meisje, ik heb me nog nooit zo vreselijk gevoelt, ik dacht dat ik niet zonder hem kon leven, ik heb de eerste weken alleen maar gehuild en ben weer bij m’n ouders ingetrokken, op voorwaarde dat ik geen drugs meer zou gebruiken, dat wou ik ook helemaal niet, ik wou weg uit dit leven, ik wou weer beter worden, en weer aan school beginnen.. ik heb nog een heel leven voor me.. en als ik op dezelfde toer door was gegaan was ik nu misschien wel dood geweest, ik heb gemerkt dat drugs echt niet alleen maar leuk zijn, want het stoppen gaat niet makkelijk.. m’n depressie is minder geworden maar de verslaving blijft, ik heb altijd zin in coke, als ik het zie begint m’n hart al sneller te kloppen en krijg ik direct zweethanden, maar ik wil m’n leven weer opbouwen en weg uit het hele drugswereldje..
Ik heb nu hulp bij m’n verslaving en ben van plan om weer helemaal beter te worden, ik ben 15! Ik snap echt niet waar ik mee bezig was.. dus wat ik bedoel te zeggen.. VOORAL tegen jongeren gebruikers, doe niet zo naief en wacht tot je een jaar of 20 bent! Dan kan het, maar als je jong bent heeft drugs zoveel effect op je lichaam en geest.. en ik kan het weten..
Dat wilde ik ff kwijt..
Op m’n 13e slikte ik mijn eerste pilletje en had ik wel eens paddo’s gegeten, ik weet het het is jong en ik begrijp nu ook niet waar zo jong de nieuwsgierigheid voor drugs vandaan kwam, waarschijnlijk omdat m’n broer en z’n vrienden het deden en ik vond het stoer en was beinvloedbaar.
Nou, toen viel het allemaal nog wel mee met m’n drugsgebruik, totdat ik op m’n 14e een drugsgebruikende vriend van 20 jaar kreeg, hij dealde drugs dus het was er altijd. Nouja ik was tot over m’n oren verliefd en we gingen direct samen wonen, vanaf dat moment ging alles bergafwaarts, ik snoof speed en coke, ik slikte pillen, ik deed mee als hij ketamine of lsd deed, eigelijk nam ik alle drugs wel die voor m’n neus lagen, en het bleef niet bij afentoe, het was dagelijks. Ik viel kilo’s af, ik at bijna niks, ik feestte alleen maar, en ik vond het geweldig, ik dacht dat ik m’n alles had gevonden en dat we zouden gaan trouwen, maar eigelijk leefde ik niet echt.. ik ging niet naar school, ik werkte niet.. Ik sliep, ik gebruikte en ik feestte.. zo ging het door, een halfjaar, ik gebruikte wat er was, soms waren dat heel veel pillen, soms veel speed, dan weer coke, het maaktte me niet uit, want als ik nuchter was was ik depressief, ik merkte dat ik steeds vaker huilde en zelfmoordneigingen had, inmiddels was ik 15. ik had de band met m’n familie verpest, en als mijn oude vrienden me zagen schrokken ze zich rot.. ik deed dingen die ik niet hoorde te doen op mijn leeftijd.. maar ik was blind..
En toen gebeurde het.. mijn vriend dumpte me, hij had me ingeruild voor een ander meisje, ik heb me nog nooit zo vreselijk gevoelt, ik dacht dat ik niet zonder hem kon leven, ik heb de eerste weken alleen maar gehuild en ben weer bij m’n ouders ingetrokken, op voorwaarde dat ik geen drugs meer zou gebruiken, dat wou ik ook helemaal niet, ik wou weg uit dit leven, ik wou weer beter worden, en weer aan school beginnen.. ik heb nog een heel leven voor me.. en als ik op dezelfde toer door was gegaan was ik nu misschien wel dood geweest, ik heb gemerkt dat drugs echt niet alleen maar leuk zijn, want het stoppen gaat niet makkelijk.. m’n depressie is minder geworden maar de verslaving blijft, ik heb altijd zin in coke, als ik het zie begint m’n hart al sneller te kloppen en krijg ik direct zweethanden, maar ik wil m’n leven weer opbouwen en weg uit het hele drugswereldje..
Ik heb nu hulp bij m’n verslaving en ben van plan om weer helemaal beter te worden, ik ben 15! Ik snap echt niet waar ik mee bezig was.. dus wat ik bedoel te zeggen.. VOORAL tegen jongeren gebruikers, doe niet zo naief en wacht tot je een jaar of 20 bent! Dan kan het, maar als je jong bent heeft drugs zoveel effect op je lichaam en geest.. en ik kan het weten..
Dat wilde ik ff kwijt..
