Bubble
Newbie
Ik heb wat verhalen van sommigen van jullie gelezen waarbij ik dacht: jemig, wat heftig zeg. Waarschijnlijk valt dat van mij daarbij in het niet maar ik wil het toch even van me afschrijven want ik voel me zo belabberd.
Afgelopen zondagmiddag ben ik cold turkey gestopt met zo'n 200mg tramadol op die laatste dag, na een lange periode van op het laatst ong. 300 gram per dag. Dit heb ik gedaan omdat het afbouwen met druppels maar niet ging. Ik bleef toch telkens maar terugvallen. De oorzaak ligt o.a. bij het gegeven dat ik chronische pijnklachten heb (ik lijd aan Ehlers Danlos Syndroom) en daardoor vaak bij de geringste overbelasting onderuit ga door pijn en vermoeidheid als gevolg van overbelasting in diverse grote gewrichtsgroepen en spieren.
Vroegah...gebruikte ik zo'n capsuletje gewoon eens voor een dag of twee, om de ergste pijn te kunnen onderdrukken, zodat ik kon blijven bewegen (teveel bewegen/doen nekt me al snel maar niet bewegen is helemaal funest voor Barbamama types zoals ik). Dat ging goed totdat ik last kreeg van een fikse hernia waardoor ik dus voor lange tijd aan het spul moest omdat ik niet meer op mijn linkerbeen kon staan als ik ze niet nam. Je raadt het al, die aanbevolen 3 x 50mg werden al gauw meer. Maar uiteindelijk heb ik toen aan de bel getrokken bij de huisarts en heb toch volledig weten af te bouwen met druppels in een week of 6. Oh wat vond ik mezelf stoer dat het me gelukt was!
De reden dat ik weer aan die tramadol ben gegaan is vanwege een acute alvleesklierontsteking en de operatie die daarop volgde. In het ziekenhuis hadden ze me al oxy gegeven en wilden me dat ook meegeven voor thuis. Over oxy hoorde ik helemaal slechte verhalen dus dan maar weer tramadol. Na die operatie heeft het lang geduurd voordat ik zonder pijnstilling kon eten (mijn alvleesklier had blijkbaar zo'n optater gehad dat ie bij werkelijk alles wat ik at dat maar een beetje vettig was, als een idioot reageerde). Al met al heb ik wederom een lange periode aan de 50mg capsules gezeten, uiteindelijk aan de druppels met de bedoeling om weer te gaan afbouwen. Maar dat ging dus niet. Die druppels werden al gauw steeds meer. Omdat ik tussendoor evengoed nog getroffen werd door alle pijntjes en ellende die mijn ziekte met zich meebrengt. De afbouwdosering hielp dan niet, dus dan maar weer wat meer. Na ja, van het een komt het ander..ik denk dat een hoop van jullie wel weten wat ik bedoel als ik zeg dat die tramadol je laat denken dat je de hele wereld aankan. En toen waren we ineens 9 maanden verder...
Dus ben ik onlangs maar weer naar de huisarts gestapt. Met lood in mijn schoenen natuurlijk. Gelukkig is het een onwijs tof mens dat meedenkt. En ik heb met haar afgesproken dat ik nog zou proberen om wat af te bouwen maar hoe dan ook per maandag de 29e zou stoppen. Nou ja, dat heb ik dus gedaan. Uiteraard kon ik haar bellen whatever gedurende de dagen dat ik in detox was. En daarna natuurlijk ook. Als dit plan niet zou slagen, dan doorverwijzing verslavingszorg.
Nou ja, wat ik heb afgesproken, heb ik ook gedaan. Ik heb daarnet de 72 uur 'clean' aangetikt. Maar ik ben door een hel gegaan, eerlijk waar. Los daarvan, besef ik dat ik me in een luxepositie bevind, zeker als ik verhalen van anderen hier teruglees die min of meer met hetzelfde probleem kampten. Ik sta er niet alleen voor. Mijn partner is supportive (hoewel het moeilijk is om aan hem uit te leggen wat ik voel) en ik heb de huisarts als een soort hotline tot mijn beschikking. Gisteren had ik het echt effe te gek met pijn want los van die KLOTE (sorry..moest even) ontwenningsverschijnselen zoals giga zweten, toiletbezoeken die resulteren in iets waarvan je denkt: 'oh mijn god, komt dat uit mij?', keert ook alle zenuwpijn in alle hevigheid weer terug. En toen heeft ze me wat diazepam en amitriptyline gegeven om de nachten door te komen. En ik moet zeggen dat dit wel heeft geholpen. Hoewel ik het vandaag nog even aankijk, omdat ik niet van plan ben om de ene afhankelijkheid te gaan vervangen voor de andere. Ik begreep nl dat die diazepam en amitriptyline beide ook geen lekkertjes zijn om vanaf te komen. Dus het liefst zo min mogelijk.
Maar waar ik nu vooral mee kamp is zijn die brain zaps (zo heten ze, begreep ik), dat KUTgevoel dat ik heb in mijn hoofd, mijn hersenen, als ik mijn ogen ook maar iets te wild beweeg. En die huilbuien en dat donkere, depressieve gevoel. Dat is echt verschrikkelijk. Het is ook net alsof mijn eigen huis anders is qua sfeer. Donkerder en minder gezellig of zo. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, mijn huis voelt vreemd of anders. Nu helpt dit 'geweldige' donkere novemberweer ook niet mee natuurlijk, maar goed. Dat is, naast het kwijt willen van mijn verhaal, ook de reden van mijn schrijven.
Wie van jullie heeft hier ook ervaring hiermee en weet hoe lang dit duurt? Ik ben al erg aan het letten op mijn voeding (eiwitrijk voedsel en zo, om die tekorten maar aan te vullen). Maar bijv. die brain zaps? Duurt dat weken? Ik word er nu al knettergek van.
Een enorm verhaal, ik weet het, scusi! Alvast bedankt voor het lezen dan maar.
Afgelopen zondagmiddag ben ik cold turkey gestopt met zo'n 200mg tramadol op die laatste dag, na een lange periode van op het laatst ong. 300 gram per dag. Dit heb ik gedaan omdat het afbouwen met druppels maar niet ging. Ik bleef toch telkens maar terugvallen. De oorzaak ligt o.a. bij het gegeven dat ik chronische pijnklachten heb (ik lijd aan Ehlers Danlos Syndroom) en daardoor vaak bij de geringste overbelasting onderuit ga door pijn en vermoeidheid als gevolg van overbelasting in diverse grote gewrichtsgroepen en spieren.
Vroegah...gebruikte ik zo'n capsuletje gewoon eens voor een dag of twee, om de ergste pijn te kunnen onderdrukken, zodat ik kon blijven bewegen (teveel bewegen/doen nekt me al snel maar niet bewegen is helemaal funest voor Barbamama types zoals ik). Dat ging goed totdat ik last kreeg van een fikse hernia waardoor ik dus voor lange tijd aan het spul moest omdat ik niet meer op mijn linkerbeen kon staan als ik ze niet nam. Je raadt het al, die aanbevolen 3 x 50mg werden al gauw meer. Maar uiteindelijk heb ik toen aan de bel getrokken bij de huisarts en heb toch volledig weten af te bouwen met druppels in een week of 6. Oh wat vond ik mezelf stoer dat het me gelukt was!
De reden dat ik weer aan die tramadol ben gegaan is vanwege een acute alvleesklierontsteking en de operatie die daarop volgde. In het ziekenhuis hadden ze me al oxy gegeven en wilden me dat ook meegeven voor thuis. Over oxy hoorde ik helemaal slechte verhalen dus dan maar weer tramadol. Na die operatie heeft het lang geduurd voordat ik zonder pijnstilling kon eten (mijn alvleesklier had blijkbaar zo'n optater gehad dat ie bij werkelijk alles wat ik at dat maar een beetje vettig was, als een idioot reageerde). Al met al heb ik wederom een lange periode aan de 50mg capsules gezeten, uiteindelijk aan de druppels met de bedoeling om weer te gaan afbouwen. Maar dat ging dus niet. Die druppels werden al gauw steeds meer. Omdat ik tussendoor evengoed nog getroffen werd door alle pijntjes en ellende die mijn ziekte met zich meebrengt. De afbouwdosering hielp dan niet, dus dan maar weer wat meer. Na ja, van het een komt het ander..ik denk dat een hoop van jullie wel weten wat ik bedoel als ik zeg dat die tramadol je laat denken dat je de hele wereld aankan. En toen waren we ineens 9 maanden verder...
Dus ben ik onlangs maar weer naar de huisarts gestapt. Met lood in mijn schoenen natuurlijk. Gelukkig is het een onwijs tof mens dat meedenkt. En ik heb met haar afgesproken dat ik nog zou proberen om wat af te bouwen maar hoe dan ook per maandag de 29e zou stoppen. Nou ja, dat heb ik dus gedaan. Uiteraard kon ik haar bellen whatever gedurende de dagen dat ik in detox was. En daarna natuurlijk ook. Als dit plan niet zou slagen, dan doorverwijzing verslavingszorg.
Nou ja, wat ik heb afgesproken, heb ik ook gedaan. Ik heb daarnet de 72 uur 'clean' aangetikt. Maar ik ben door een hel gegaan, eerlijk waar. Los daarvan, besef ik dat ik me in een luxepositie bevind, zeker als ik verhalen van anderen hier teruglees die min of meer met hetzelfde probleem kampten. Ik sta er niet alleen voor. Mijn partner is supportive (hoewel het moeilijk is om aan hem uit te leggen wat ik voel) en ik heb de huisarts als een soort hotline tot mijn beschikking. Gisteren had ik het echt effe te gek met pijn want los van die KLOTE (sorry..moest even) ontwenningsverschijnselen zoals giga zweten, toiletbezoeken die resulteren in iets waarvan je denkt: 'oh mijn god, komt dat uit mij?', keert ook alle zenuwpijn in alle hevigheid weer terug. En toen heeft ze me wat diazepam en amitriptyline gegeven om de nachten door te komen. En ik moet zeggen dat dit wel heeft geholpen. Hoewel ik het vandaag nog even aankijk, omdat ik niet van plan ben om de ene afhankelijkheid te gaan vervangen voor de andere. Ik begreep nl dat die diazepam en amitriptyline beide ook geen lekkertjes zijn om vanaf te komen. Dus het liefst zo min mogelijk.
Maar waar ik nu vooral mee kamp is zijn die brain zaps (zo heten ze, begreep ik), dat KUTgevoel dat ik heb in mijn hoofd, mijn hersenen, als ik mijn ogen ook maar iets te wild beweeg. En die huilbuien en dat donkere, depressieve gevoel. Dat is echt verschrikkelijk. Het is ook net alsof mijn eigen huis anders is qua sfeer. Donkerder en minder gezellig of zo. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, mijn huis voelt vreemd of anders. Nu helpt dit 'geweldige' donkere novemberweer ook niet mee natuurlijk, maar goed. Dat is, naast het kwijt willen van mijn verhaal, ook de reden van mijn schrijven.
Wie van jullie heeft hier ook ervaring hiermee en weet hoe lang dit duurt? Ik ben al erg aan het letten op mijn voeding (eiwitrijk voedsel en zo, om die tekorten maar aan te vullen). Maar bijv. die brain zaps? Duurt dat weken? Ik word er nu al knettergek van.
Een enorm verhaal, ik weet het, scusi! Alvast bedankt voor het lezen dan maar.
