zesje
Newbie
Wat: Truffels Hollandia 7,5 gram
Wanneer: Een warme zondagmiddag in de zomer van 2014
Waar: Bij mij thuis met 5 vrienden (en 2 vrienden + chihuahua op bezoek)
We hadden afgesproken om op zondagmiddag te gaan truffelen bij mij thuis met ons vijf: Mees, Demi, Philip, Peter en ik. De avond ervoor kreeg ik de vraag of Patricia en Graham ook meemochten komen en dat vond ik gezellig en prima totdat er ineens nog twee mensen mee wilden komen. En later begreep ik ook dat ze alle vier niet mee zouden doen met truffels. Het idee van geobserveerd te worden vond ik even niet zo prettig. Toen we opstonden op zondag was ik dan ook nogal mopperig. Maar Demi en Philip vertelden toen ze aankwamen dat Patricia en Graham later zouden komen en de andere twee niet wat ik wel een opluchting vond.
De stemming was er een van aangename opwinding, we vonden het allemaal spannend. Mees had Hollandia truffels gehaald en die hebben we om een uurtje of 13:00 door de cup a soup gemengd en opgegeten waardoor de smaak heel goed te doen was. Demi en ik hebben een halve portie genomen, 7,5 gram dus en de mannen iets meer 9 a 10 gram. Mees vertelde er nog bij dat we niet moesten vergeten dat we niet bang moest zijn voor dingen die we zouden zien omdat het allemaal alleen in onze verbeelding bestond en dat we onszelf goed moesten voorhouden dat er vanzelf een einde zou komen aan de trip. Op het moment dat hij dat zei vond ik het een beetje overdreven want een maandje geleden hebben we ook truffels gedaan en toen hadden we alletwee milde visuele effecten en zijn daarna in slaap gevallen. Zo heftig zou het toch niet worden? Ik weet nog dat ik voor twee dingen bang was: misselijkheid en een saaie trip... boy did that not happen... Vlak daarna begon het al te werken bij ons allemaal. Het begon met visuele effecten, plafond begon te golven en de kleuren en licht veranderden. We besloten een matras op de grond te leggen en lekker te gaan liggen. Demi ging vooral heel hard, ze zag allemaal tekens op haar benen, als tattoos en ze vroeg zich af wat die betekenden. Ze moest bewegen en stond te springen bij de deur. De deur naar buiten moest open want we voelden ons allemaal opgesloten. Ik had een enorme lachkick en kon niet stoppen met de slappe lach. Ik lachte omdat ik alles enorm grappig vond maar ook omdat het heerlijk voelde om te lachen. Lachtherapie. Maar het was ook een soort lachkramp waar ik niet goed uitkwam. Even later werd ik rustiger en sloeg mijn stemming om in verdriet en begon ik te huilen. Niet om iets specifieks. Ik huilde echt onbedaarlijk en Mees heeft me wat rustiger gekregen door tegen me te praten. Ik voelde me ook onwijs schuldig de hele trip omdat we zo hard gingen allemaal en dat was helemaal de bedoeling niet geweest. We wilden gewoon een zondagmiddag gezellig doorbrengen! Met name naar Demi toe voelde ik me rot want die is toch al zo gevoelig...
We besloten naar buiten te gaan om in de tuin te zitten. Buiten zijn met al die ruimte en licht om ons heen was prachtig en prettig maar het was ineens zo bloedheet en we konden nergens in de schaduw liggen dus we gingen toch maar weer naar binnen. Het plan kwam op om 500 meter verder naar een recreatieplas te wandelen omdat we daar op het gras zouden kunnen gaan liggen. Ik ondernam de ingewikkelde taak om een picknickkleed uit mijn auto te gaan halen. Volgens mij ben ik er een half uur mee bezig geweest. Ik rolde het picknickkleed uit en kreeg het erna niet meer opgerold, dat was een onmogelijke taak. Het duurde eindeloos voor we op weg gingen. Ik was panisch dat we de sleutel zouden vergeten en niet meer binnen zouden kunnen en heb Mees wel 6 keer gevraagd of hij de sleutel nou had. Eenmaal op weg liep ik meteen naar een grasveldje aan de overkant om daar in het gras te gaan liggen want daar had ik zo'n vreselijke zin in! Maar ik moest mee. Ik liep hand in hand met Mees en had het gevoel alsof we in een film zaten. Het was zo bloed en bloedheet, het leek wel of we op Burning Man waren. Of een boek dat ik ooit gelezen had over de aarde die steeds langzamer draaide waardoor er steeds langere hetere dagen waren. Er kwamen ook allemaal vreemd uitziende mensen voorbij in groteske voertuigen. Op een gegeven moment zag ik een dikke negerin in een electrische rolstoel met een paraplu voorbijracen en ik barstte in lachen uit en heb aan Mees en Demi gevraagd of dat 'erbij hoorde' en of dat echt was. Bleek ook wel echt te zijn maar ik zag het kennelijk uitvergroot ofzo. Na een eeuwigheid kwamen we bij de plas aan en ik kon heerlijk in het gras liggen. Maar
Mees was ongerust dat ik te diep zou gaan trippen en zei me steeds te gaan zitten. Ik vond dat niet fijn en niet eerlijk want liggen met mijn ogen dicht was heerlijk! Ik tripte als een malle. Ik zag allerlei bewegende patronen en hoorde ook een stem van alles tegen me zeggen. Het was een stem die ik al eerder heb gehoord, die van Moeder Ayahuasca. De lessen gingen over hoe alles relatief en betrekkelijk was. Ik weet het nu niet meer precies maar het was mooi en goed en een tikje beangstigend. Ik heb ook eindeloos naar een madeliefje gestaard en het was het mooiste en meest perfecte wat ik ooit gezien had. Demi was verliefd op haarzelf en ik moest steeds erg om haar lachen.
Ik vond het heel vervelend dat we nog bezoek verwachten en was opgelucht dat ze er eindelijk waren! Ik zag ze komen aanlopen, een stelletje met een hondje en het leek net een jaren 50 film met veel te groen gras een veel te blauwe lucht. Alles was zo superscherp en in technicolor. Ik vond de chihuahua het leukste wat ik ooit gezien had en ik bleef er maar om lachen en 'm aaien. Al snel besloten we weer terug te lopen want we hadden dorst en waren vergeten drinken mee te nemen of kleedjes om op te liggen. Op de terugweg ging het hondje in de tas over de schouder van Graham die toch al geen grote man is en ik vond het ultiem grappig en moest enorm om dat beeld lachen. Beetje genant achteraf maar hij wist dat we aan 't trippen waren en hij is ook niet helemaal onbekend daarmee. Ik heb op een gegeven moment gevraagd aan Demi of iedereen Engels sprak omdat zij lerares Engels is
mile: Uiteraard was dat omdat Graham Engels spreekt maar dat was een ingewikkeld concept in mijn trip: Engels.
Thuisgekomen hebben we ijsjes gegeten en dat was echt heerlijk: koud en zoet! De stemming van de hond naar mij toe was omgeslagen en nu was hij steeds naar me aan 't blaffen en ik werd een beetje bang van hem. Het was ook zo druk en donker in de woonkamer. Ik besloot niet te proberen vrede te sluiten met de hond maar mezelf terug te trekken en ik ben naar boven gegaan waar ik in een lichte kamer op bed ben gaan liggen. Mees kwam bij me liggen en even later Demi ook nog. Ik had al de hele trip sterk het gevoel om steeds in een andere realiteit te belanden. Down the rabbit hole. Alice in Wonderland beschrijft gewoon een drugstrip! Ik beschreef aan Mees en Demi wat ik allemaal voelde en zag. Op een gegeven moment zei ik 'lig ik nou te huilen? Dat moet wel want er stromen tranen over mijn wangen'. Ik was ook steeds bezig met het neergeschoten vliegtuig (MH370), het ongeloof, de verbazing, het nationale trauma, de rouw, het verdriet. Mijn tranen hadden ook zeker daarmee te maken. Patricia en Graham kwamen naar boven afscheid van ons nemen. Ik moest weer erg huilen en Graham heeft tegen me gepraat en me in zijn armen gewiegd alsof ik een baby was. Dat was heel bijzonder en fijn! Hij zei me ook de trip te nemen voor wat het was: just a trip! En dat ik moest proberen het wat lichter te nemen. Dat was eigenlijk een metafoor voor de boodschap die de truffels me probeerden te brengen over het leven: probeer het lichter te nemen, te relativeren, je kan zelf kiezen om dat te doen. Pas nu ik het opschrijf realiseer ik me dat trouwens.
Ik heb tig keer aan Mees gevraagd: 'het houdt een keer op he? jij hebt het gezegd.' Ik vond het ook zo fijn dat hij dat van te voren gezegd had! Ik ging nog steeds kneiterhard en vooral het steeds in een andere realiteit terecht komen vond ik desorienterend en onaangenaam. Steeds zocht ik Mees zijn hand of zijn stem, daar richtte ik me op want dan zou ik de goede kant op blijven gaan, zo voelde het. De visuals waren trouwens wel erg mooi en ook niet eng of bedreigend. Ik had ook steeds een Mexicaans thema waarbij ik alles in een stralend lichtgeel zag met Mexicaanse patronen en kleuren en er een soort mariachi-muziek bij hoorde. De visuals veranderden wel steeds als je je erop concentreerde.
Beneden op de bank heb ik vervolgens de rest van de trip uitgezeten. Op het laatst werd ik heel praterig en ging ik me eindelijk weer terug in de realiteit voelen. Om een uurtje of 18:00 kreeg ik heel veel zin in een glas wijn en dat was wel zo'n beetje het einde van de trip. Mees raakte toen in een dip en heb heel veel met hem geknuffeld en geprobeerd hem te vertellen wat voor mooi mens hij is en hoeveel ik van hem hou. Het bleek dat hij zich ook de hele trip zo verantwoordelijk voor alles en iedereen gevoeld had en dat hij zich daarom niet had kunnen overgeven aan de trip. Hij zag het zelfs als een bad trip ondanks ook voor hem waardevolle lessen.
Philip kon al rijden en we zijn lekker vette kledder gaan halen bij de friettent als afsluiting van ons tripmiddagje. Het was een waardevolle ervaring met mooie boodschappen en leuke momenten maar ook wel heel erg heftig en zeker niet altijd aangenaam. Vanmorgen, de morning after, riep ik nog nooit meer maar eigenlijk wordt het retrospectief wel steeds positiever.
Wanneer: Een warme zondagmiddag in de zomer van 2014
Waar: Bij mij thuis met 5 vrienden (en 2 vrienden + chihuahua op bezoek)
We hadden afgesproken om op zondagmiddag te gaan truffelen bij mij thuis met ons vijf: Mees, Demi, Philip, Peter en ik. De avond ervoor kreeg ik de vraag of Patricia en Graham ook meemochten komen en dat vond ik gezellig en prima totdat er ineens nog twee mensen mee wilden komen. En later begreep ik ook dat ze alle vier niet mee zouden doen met truffels. Het idee van geobserveerd te worden vond ik even niet zo prettig. Toen we opstonden op zondag was ik dan ook nogal mopperig. Maar Demi en Philip vertelden toen ze aankwamen dat Patricia en Graham later zouden komen en de andere twee niet wat ik wel een opluchting vond.
De stemming was er een van aangename opwinding, we vonden het allemaal spannend. Mees had Hollandia truffels gehaald en die hebben we om een uurtje of 13:00 door de cup a soup gemengd en opgegeten waardoor de smaak heel goed te doen was. Demi en ik hebben een halve portie genomen, 7,5 gram dus en de mannen iets meer 9 a 10 gram. Mees vertelde er nog bij dat we niet moesten vergeten dat we niet bang moest zijn voor dingen die we zouden zien omdat het allemaal alleen in onze verbeelding bestond en dat we onszelf goed moesten voorhouden dat er vanzelf een einde zou komen aan de trip. Op het moment dat hij dat zei vond ik het een beetje overdreven want een maandje geleden hebben we ook truffels gedaan en toen hadden we alletwee milde visuele effecten en zijn daarna in slaap gevallen. Zo heftig zou het toch niet worden? Ik weet nog dat ik voor twee dingen bang was: misselijkheid en een saaie trip... boy did that not happen... Vlak daarna begon het al te werken bij ons allemaal. Het begon met visuele effecten, plafond begon te golven en de kleuren en licht veranderden. We besloten een matras op de grond te leggen en lekker te gaan liggen. Demi ging vooral heel hard, ze zag allemaal tekens op haar benen, als tattoos en ze vroeg zich af wat die betekenden. Ze moest bewegen en stond te springen bij de deur. De deur naar buiten moest open want we voelden ons allemaal opgesloten. Ik had een enorme lachkick en kon niet stoppen met de slappe lach. Ik lachte omdat ik alles enorm grappig vond maar ook omdat het heerlijk voelde om te lachen. Lachtherapie. Maar het was ook een soort lachkramp waar ik niet goed uitkwam. Even later werd ik rustiger en sloeg mijn stemming om in verdriet en begon ik te huilen. Niet om iets specifieks. Ik huilde echt onbedaarlijk en Mees heeft me wat rustiger gekregen door tegen me te praten. Ik voelde me ook onwijs schuldig de hele trip omdat we zo hard gingen allemaal en dat was helemaal de bedoeling niet geweest. We wilden gewoon een zondagmiddag gezellig doorbrengen! Met name naar Demi toe voelde ik me rot want die is toch al zo gevoelig...
We besloten naar buiten te gaan om in de tuin te zitten. Buiten zijn met al die ruimte en licht om ons heen was prachtig en prettig maar het was ineens zo bloedheet en we konden nergens in de schaduw liggen dus we gingen toch maar weer naar binnen. Het plan kwam op om 500 meter verder naar een recreatieplas te wandelen omdat we daar op het gras zouden kunnen gaan liggen. Ik ondernam de ingewikkelde taak om een picknickkleed uit mijn auto te gaan halen. Volgens mij ben ik er een half uur mee bezig geweest. Ik rolde het picknickkleed uit en kreeg het erna niet meer opgerold, dat was een onmogelijke taak. Het duurde eindeloos voor we op weg gingen. Ik was panisch dat we de sleutel zouden vergeten en niet meer binnen zouden kunnen en heb Mees wel 6 keer gevraagd of hij de sleutel nou had. Eenmaal op weg liep ik meteen naar een grasveldje aan de overkant om daar in het gras te gaan liggen want daar had ik zo'n vreselijke zin in! Maar ik moest mee. Ik liep hand in hand met Mees en had het gevoel alsof we in een film zaten. Het was zo bloed en bloedheet, het leek wel of we op Burning Man waren. Of een boek dat ik ooit gelezen had over de aarde die steeds langzamer draaide waardoor er steeds langere hetere dagen waren. Er kwamen ook allemaal vreemd uitziende mensen voorbij in groteske voertuigen. Op een gegeven moment zag ik een dikke negerin in een electrische rolstoel met een paraplu voorbijracen en ik barstte in lachen uit en heb aan Mees en Demi gevraagd of dat 'erbij hoorde' en of dat echt was. Bleek ook wel echt te zijn maar ik zag het kennelijk uitvergroot ofzo. Na een eeuwigheid kwamen we bij de plas aan en ik kon heerlijk in het gras liggen. Maar
Mees was ongerust dat ik te diep zou gaan trippen en zei me steeds te gaan zitten. Ik vond dat niet fijn en niet eerlijk want liggen met mijn ogen dicht was heerlijk! Ik tripte als een malle. Ik zag allerlei bewegende patronen en hoorde ook een stem van alles tegen me zeggen. Het was een stem die ik al eerder heb gehoord, die van Moeder Ayahuasca. De lessen gingen over hoe alles relatief en betrekkelijk was. Ik weet het nu niet meer precies maar het was mooi en goed en een tikje beangstigend. Ik heb ook eindeloos naar een madeliefje gestaard en het was het mooiste en meest perfecte wat ik ooit gezien had. Demi was verliefd op haarzelf en ik moest steeds erg om haar lachen.
Ik vond het heel vervelend dat we nog bezoek verwachten en was opgelucht dat ze er eindelijk waren! Ik zag ze komen aanlopen, een stelletje met een hondje en het leek net een jaren 50 film met veel te groen gras een veel te blauwe lucht. Alles was zo superscherp en in technicolor. Ik vond de chihuahua het leukste wat ik ooit gezien had en ik bleef er maar om lachen en 'm aaien. Al snel besloten we weer terug te lopen want we hadden dorst en waren vergeten drinken mee te nemen of kleedjes om op te liggen. Op de terugweg ging het hondje in de tas over de schouder van Graham die toch al geen grote man is en ik vond het ultiem grappig en moest enorm om dat beeld lachen. Beetje genant achteraf maar hij wist dat we aan 't trippen waren en hij is ook niet helemaal onbekend daarmee. Ik heb op een gegeven moment gevraagd aan Demi of iedereen Engels sprak omdat zij lerares Engels is
mile: Uiteraard was dat omdat Graham Engels spreekt maar dat was een ingewikkeld concept in mijn trip: Engels.Thuisgekomen hebben we ijsjes gegeten en dat was echt heerlijk: koud en zoet! De stemming van de hond naar mij toe was omgeslagen en nu was hij steeds naar me aan 't blaffen en ik werd een beetje bang van hem. Het was ook zo druk en donker in de woonkamer. Ik besloot niet te proberen vrede te sluiten met de hond maar mezelf terug te trekken en ik ben naar boven gegaan waar ik in een lichte kamer op bed ben gaan liggen. Mees kwam bij me liggen en even later Demi ook nog. Ik had al de hele trip sterk het gevoel om steeds in een andere realiteit te belanden. Down the rabbit hole. Alice in Wonderland beschrijft gewoon een drugstrip! Ik beschreef aan Mees en Demi wat ik allemaal voelde en zag. Op een gegeven moment zei ik 'lig ik nou te huilen? Dat moet wel want er stromen tranen over mijn wangen'. Ik was ook steeds bezig met het neergeschoten vliegtuig (MH370), het ongeloof, de verbazing, het nationale trauma, de rouw, het verdriet. Mijn tranen hadden ook zeker daarmee te maken. Patricia en Graham kwamen naar boven afscheid van ons nemen. Ik moest weer erg huilen en Graham heeft tegen me gepraat en me in zijn armen gewiegd alsof ik een baby was. Dat was heel bijzonder en fijn! Hij zei me ook de trip te nemen voor wat het was: just a trip! En dat ik moest proberen het wat lichter te nemen. Dat was eigenlijk een metafoor voor de boodschap die de truffels me probeerden te brengen over het leven: probeer het lichter te nemen, te relativeren, je kan zelf kiezen om dat te doen. Pas nu ik het opschrijf realiseer ik me dat trouwens.
Ik heb tig keer aan Mees gevraagd: 'het houdt een keer op he? jij hebt het gezegd.' Ik vond het ook zo fijn dat hij dat van te voren gezegd had! Ik ging nog steeds kneiterhard en vooral het steeds in een andere realiteit terecht komen vond ik desorienterend en onaangenaam. Steeds zocht ik Mees zijn hand of zijn stem, daar richtte ik me op want dan zou ik de goede kant op blijven gaan, zo voelde het. De visuals waren trouwens wel erg mooi en ook niet eng of bedreigend. Ik had ook steeds een Mexicaans thema waarbij ik alles in een stralend lichtgeel zag met Mexicaanse patronen en kleuren en er een soort mariachi-muziek bij hoorde. De visuals veranderden wel steeds als je je erop concentreerde.
Beneden op de bank heb ik vervolgens de rest van de trip uitgezeten. Op het laatst werd ik heel praterig en ging ik me eindelijk weer terug in de realiteit voelen. Om een uurtje of 18:00 kreeg ik heel veel zin in een glas wijn en dat was wel zo'n beetje het einde van de trip. Mees raakte toen in een dip en heb heel veel met hem geknuffeld en geprobeerd hem te vertellen wat voor mooi mens hij is en hoeveel ik van hem hou. Het bleek dat hij zich ook de hele trip zo verantwoordelijk voor alles en iedereen gevoeld had en dat hij zich daarom niet had kunnen overgeven aan de trip. Hij zag het zelfs als een bad trip ondanks ook voor hem waardevolle lessen.
Philip kon al rijden en we zijn lekker vette kledder gaan halen bij de friettent als afsluiting van ons tripmiddagje. Het was een waardevolle ervaring met mooie boodschappen en leuke momenten maar ook wel heel erg heftig en zeker niet altijd aangenaam. Vanmorgen, de morning after, riep ik nog nooit meer maar eigenlijk wordt het retrospectief wel steeds positiever.
Laatst bewerkt:
