TheGozd
Experimenterende gebruiker
Setting: in een klein dorpje, alleen thuis, 19, man, vrij koud. Buiten op een dijk, in het dorp bij het kanaal en in huis.
Ik nam de dosis in om ongeveer 14:30. Ik had op internet gelezen dat een normale dosis ongeveer 60mg moest zijn.
Ik woog het niet en deed een hoop op gevoel in mijn glas met water. Ik had van het zakje wat met 150mg bezorgd werd, 3 keer eerder gemicrodosed. Ik gok dat ik sowieso 60mg innam, maar het zou ook 80-90 kunnen zijn. Er zit nog een beetje in.
Ik ging eerst afwassen. Daarna was mijn plan om een college te kijken totdat de effecten te sterk werden zodat ik dan naar buiten ging. Echter ging dit niet helemaal volgens plan. I.p.v. effecten kreeg ik buikpijn.
Ik ging naar beneden om naar buiten te gaan maar toen ik mijn jas enzo had aangedaan, voelde ik dat ik moest overgeven. Ik pakte een bak en wachtte het rustig af op de bank in de buurt bij mijn twee katten.
Ik moest vijf keer braken in ongeveer 1 minuut. Na de vijfde keer voelde ik mij van hak op de tak opeens helemaal geweldig. Ik had ook niet de gedachte dat ik bad zou gaan doordat ik moest overgeven.
Ik denk dat het feit dat ik mij hier in mijn hoofd niet mee gek had gemaakt (als in ''o shit ik moet nu al overgeven dit gaat kut worden) heel erg hielp dat ik dit snel vergat.
Toen na de vijfde keer ruimde ik het braaksel op, deed mijn jas en schoenen aan en ging naar buiten. Ik ging naar de oever van het kanaal wat bij een soort grastrandje ligt.
Op de weg hierheen zag ik een boom met bessen wat ik extreem mooi eruit vond zien. Ik liep door en liep naar een soort stijger (4m2 ongeveer) op het water, en tussen het riet.
Het stromend water was prachtig en ik genoot hier van. Ik merkte nu dat ik onder invloed was maar ik had nog geen visuele veranderingen van de realiteit.
Ik ging over het hek naar een dijk. Vanaf die dijk Kon ik 360 graden kijken zover als ik zag. Prachtig. Ik kon over de dijk bij het water kijken, en helemaal naar achteren waar ik het prachtige Nederlandse graslandschap zag.
1e effect: Ik zag alles op mijn netvlies als 1 afbeelding of tegelijk. Normaal als je kijkt dan focus je ongemerkt op iets, dan zie je de rest wel maar dat is dan op de achtergrond. In dit geval was alles naar de voorgrond.
Het was nu ongeveer 16:40. Het werd langzamerhand donkerder en lichtjes van auto's kon ik, omdat ik immers alles op mijn netvlies scherp zag, duidelijk waarnemen van onwijs grote afstanden (sws 5km).
Een groot licht ging aan bij een bedrijf. Even later breidde dit licht uit in een soort sterretjesvorm met een soort donkerblauwe gloed eromheen.
Toen gebeurde dit bij alle observeerbare lichtjes (lampen van schuren, auto's in de verte, lichten vanaf het dorp).
Ik zette mijn PsyTrance playlist op en liet het onbekende op mij afkomen. Ik stond dus op een dijk maar die was niet heel stijl.
Toen gebeurde het: mijn aller eerste visual ooit. Het gras dat ik voor mij zag op de dijk (ik stond ongeveer halverwege de dijk) trilde helemaal.
Omdat ik dus alles op mijn netvlies scherp zag, vibreerde mijn totale zicht. Dit gebeurde niet direct, ik moest even focussen.
Ik liep een stukje verder en toen vibreerde het totale zicht, ook de lucht. Het leek net of ik naar een afbeelding geprojecteerd op mijn netvlies keek wat vibreerde.
Het leek ook dat mijn beelden per seconde verlaagde. Het leek net of ik de vibraties discreet observeerde (dat het super kleine afstanden verplaatste). Beter dan dit kan ik het niet onder woorden brengen helaas
Ik bleef zo nog ongeveer een 1.5 uur daar staan. Een ander effect was dat de dijk aan het water die had wat donkerdere plekken (waar minder gras groeide). Tijdens zo'n vibratie werden deze plekken paarsig en bewogen ook.
Er was een struiklijn aan mijn kant van het water. Dit bewoog ook helemaal en alles werd 1. Alles was met elkaar verbonden. Het was nu al goed schemerig. Er kwamen ook paarsige kleuren in die struiklijn en de textuur viel weg.
Het bewoog een beetje zonder textuur, enkel kleuren, en dit terwijl dus nog steeds het hele plaatje op mijn netvlies vibreerde. De vibratie was overigens niet in 1 richting.
Het vibreerde en wat ik observeerde draaide ook een beetje rond, sloom. Niet dat het plaatje kantelde, dat ik op de kop zag, maar dat de hele observatie, terwijl het vibreerde een beetje rond draaide. Nog maals kan ik het niet beter dan dit in woorden uitleggen.
Het was zo mooi. Ik zei ook de hele tijd tegen mezelf dat het zo mooi was. Ik genoot optimaal.
Ondanks dat ik goed was gekleed (hemd, trui, winterjas, muts en handschoenen) werd het aardig koud. Ik was alleen en vrij ver van de bewoonde wereld (ja dit was best onverantwoord) maar ik had nog wel gezond verstand.
Ik realiseerde mij dat ik beter terug kon lopen. Ik liep terug. Ging over het hek en weer op dat plateau. Weer best onverantwoord aangezien het op het water was en niet was afgesloten maar ik kon nog wel nadenken.
Er was duidelijk iets in mijn brein dat mij informeerde hoe de temperatuur was, en dat ik niet in het water moest gaan. Ook liep ik recht. Ook was ik de hele tijd bewust dat ik tripte.
Elke keer als de realiteit dat ik observeerde alternatief werd, dan was ik hier bewust van. Er was een stemmetje in mijn hoofd dat zei ''je tript nu''; ''dit is een visual''. Ik was hier telkens bewust van.
Ik wist dat dit niet klopte, maar het desondanks niet het idee dat ik mijn lichaam uit ging (zoals als het goed is bij DMT gebeurd). Ik denk dat dit een goed voordeel was en wat het feit dat ik alleen was en vrij ver
van de bewoonde wereld toch nog verantwoord maakte. Ik liep terug richting de hoofdweg van het dorp naar de molen. Het was zo mooi. De molen. Ik luisterde Lana Del Rey - Honeymoon op de terugweg en ik genoot optimaal.
=======nu komen de 2 hoogtepunten van mijn trip======
Het was nu zo goed als donker. Ik stak verantwoord de weg over (er was sowieso niemand). En ging op een bankje zitten aan de oever van een soort aanleg plaats van boten. Rechts van mij de brug, voor mij de dijk. Boven mij de sterrenhemel.
Ik kan niet echt onder woorden brengen wat ik zag. Ik ging achterover liggen zodat ik de hemel goed kon zien. De sterren werden allemaal anders. Ik zag ook meer sterren.
Normaal als je sterren kijkt dan kun je niet echt goed op sterren focussen. Nu wel. Alle sterren zag ik even goed op mijn totale netvlies. De vibratie kwam weer. Lichtjes van de sterren...... TOTALE euforie.
Ik liep verder waar ook een bankje was die wat hoger lag onder een rij bomen. Ik keek weer, nu vanaf een hoger en verder punt naar de dijk en het kanaal. Nu gebeurde het: opeens werd mijn hele zicht kleine goniometrische patronen.
Het was niet persé super kleurrijk, maar het was over mijn hele netvlies. Duizenden die allemaal bewogen en van vorm veranderden. Het waren niet hele gecompliceerde goniometrische patronen. Ik kan het ook niet echt beschrijven.
Ze veranderden constant, soms ook andere kleuren. Volgens mij gebeurde dit NIET samen met de vibratie (vibratie + goniometrische patronen) maar misschien ook wel, weet ik niet meer.
Ik ging weer wat achterover zitten. De takken met herfstbladeren over mij heen. De bladeren veranderden in een soort eenheid wat mij deed denken aan 3D moleculen die groenkleurig waren. Benzeenringen leek er het meest op.
Allemaal verbonden maar ook weer van elkaar af. Totale euforie, totale euforie.
====================================================
Gedaanteverwisseling
====================================================
Er kwam een auto aan dus ging ik weer weg. Dit is nog een teken van het feit dat het best verantwoord was: ik kon duidelijk prikkels als geluid waarnemen en kon bedenken dat het onverstandig was als een autobestuurder
een persoon die achterover zit op een bankje om ±18:30 in het donker ziet. Ik liep weg via een trap door de bomen en kwam uit op een grind parkeerplaats. Terwijl ik naar beneden liep, zag ik de maan door de bomen.
Ik bleef staan, voor mij was een klein straatje met twee hoge heggen aan bijde kanten en zag de maan in de lucht. De maan dupliceerde in iets van 6 manen die eromheen waren. Weer die vibratie, zo mooi.
Ik liep verder. Wilde eigenlijk langer buiten zijn maar ik had echt door dat het te koud was. Ook is dit typisch zo'n drug dat je geen eetlust hebt. Ik had weinig gegeten wat ik na een uur ofzo dus had uitgekotst. Dit betekend
dat mijn lichaam niet genoeg bronnen ter beschikking had om op te warmen. Mijn instinct won het van mijn verlangen, en ik liep naar huis. Een paar keer bleef ik even staan om de pracht van het straatbeeld te observeren maar ik had door dat ik toch echt door moest lopen.
Ik kwam thuis, ging naar boven. Ik zag mijn kat op bed liggen en ik was best moe. Ik ging samen met mijn kat liggen en het voelde zo mooi. Zo veel liefde. Ik had mijn hand op mijn kat maar dat voelde ik na verloop van tijd niet meer.
Nu ging ik in de spiegel kijken. Ik was benieuwd wat er zou gebeuren als ik naar mijzelf keek terwijl ik trip. Ik vond mijzelf er prachtig uit zien.
Toen gebeurde het. Mijn gezicht: ogen, neus, wenkbrauwen en mond werd het punt van focus. Mijn rode plekjes op mijn hoofd gingen razendsnel bewegen en ging op in mijn neus. Toen veranderde mijn gezicht.
Wat een belangrijk detail is, is dat het niet meteen gebeurde. Ik moest echt mezelf in de ogen kijken en na een paar seconde (3 ofzo) gebeurde het pas. Bij andere drugs zie je jezelf meteen anders volgens mij, hier niet.
Ik veranderde in verscheidene gedaantes. Onder andere: mijn huid kreeg een andere textuur en kleur (beetje dinosaurus achtig), mijn gezicht vaagde zwart weg, mijn gezicht werd een boeda en ook aapachtig. Duidelijk chimpansee achtig.
De belemmering was dat als ik knipperde (wat je ultiemlijk moet doen), werd de gedaante minder sterk en als ik meer knipperde zag ik mijzelf weer.
Wat heel mooi was, was als ik mijn ogen bijna dicht deed. Het leek of de wereld die tevoorschijn kwam als ik mijn ogen dichtdeed, interfeerde met mijn ''werkelijke (onder invloed)'' zicht.
Er was 1 of 2 momenten, dat ik dit dus deed. Het voelde eigenlijk of mijn oogleden razendsnel open en dicht gingen over een hele kleine afstand (omdat mijn ogen al bijna dicht waren). En dat er continu gedaantes tevoorschijn kwamen.
Eerst was het dus zo: ogen neus mond en wenkbrauwen focus --> pukkels bewogen naar mijn neus --> gedaante kwam tevoorschijn. Nu was het dus zo dat er continu gedaantes en entiteiten in elkaar over gingen.
De gedaantes waren niet super psychedellisch. Ze hadden niet bijvoorbeeld 10 ogen en allemaal kleuren en dat soort dingen. Het leken net wezens die ook echt konden zijn, wat ook zo was omdat ik dus ook aapachtigen zag.
Tijdens dit, veranderde achtergrond ook. Een soort groene rechthoek was achter mij. Dit voelde van de hele trip het meest als een andere wereld waarin ik zat.
Ook dupliceerde ik een keer, dat ik werd verdubbeld in de spiegel, en toen veranderden er dus twee hoofden tegelijk in twee gedaantes.
Ik heb gecombineerd, over verschillende momenten, zo'n 2 uur denk ik voor de spiegel gestaan. Dit was verspreid over 19:30-03:00.
Voor de rest gebeurden er niet super extra ordinaire dingen. Paar dingen waren:
-Een poster die ik heb van watervallen uit een bos werd super mooi en nam ook allemaal rare vormen aan, dit duurde wel zo'n halve minuut nadat ik focussede.
-Een boom die amper bladeren had die werd belicht door een lantaarnpaal, werden de taken weggevaagd en zag ik alleen de bladeren zweven. Ook werd het gebied waarin de bladeren zich bevonden helemaal zwart en zag ik even niks meer daar.
-Een heg die door dezelfde lantaarnpaal werd verlicht, werden de bladeren ook allemaal rare vormen. En nog steeds: ik zag dus alles op mijn netvlies. Dus de hele heg zag ik andere vormpjes bij de bladeren.
Ik ging om 04:45 slapen en werd om 13:15 wakker de volgende dag.
De volgende keer wil ik het graag overdag doen dat het licht was. De piek was namelijk nu terwijl het al goed donker was. Dit heeft ook zijn voordelen maar je ziet ultiemlijk wel minder.
Ik denk dat ik nog net meer geniet als ik trip op herfstkleuren als het licht is.
Ik nam de dosis in om ongeveer 14:30. Ik had op internet gelezen dat een normale dosis ongeveer 60mg moest zijn.
Ik woog het niet en deed een hoop op gevoel in mijn glas met water. Ik had van het zakje wat met 150mg bezorgd werd, 3 keer eerder gemicrodosed. Ik gok dat ik sowieso 60mg innam, maar het zou ook 80-90 kunnen zijn. Er zit nog een beetje in.
Ik ging eerst afwassen. Daarna was mijn plan om een college te kijken totdat de effecten te sterk werden zodat ik dan naar buiten ging. Echter ging dit niet helemaal volgens plan. I.p.v. effecten kreeg ik buikpijn.
Ik ging naar beneden om naar buiten te gaan maar toen ik mijn jas enzo had aangedaan, voelde ik dat ik moest overgeven. Ik pakte een bak en wachtte het rustig af op de bank in de buurt bij mijn twee katten.
Ik moest vijf keer braken in ongeveer 1 minuut. Na de vijfde keer voelde ik mij van hak op de tak opeens helemaal geweldig. Ik had ook niet de gedachte dat ik bad zou gaan doordat ik moest overgeven.
Ik denk dat het feit dat ik mij hier in mijn hoofd niet mee gek had gemaakt (als in ''o shit ik moet nu al overgeven dit gaat kut worden) heel erg hielp dat ik dit snel vergat.
Toen na de vijfde keer ruimde ik het braaksel op, deed mijn jas en schoenen aan en ging naar buiten. Ik ging naar de oever van het kanaal wat bij een soort grastrandje ligt.
Op de weg hierheen zag ik een boom met bessen wat ik extreem mooi eruit vond zien. Ik liep door en liep naar een soort stijger (4m2 ongeveer) op het water, en tussen het riet.
Het stromend water was prachtig en ik genoot hier van. Ik merkte nu dat ik onder invloed was maar ik had nog geen visuele veranderingen van de realiteit.
Ik ging over het hek naar een dijk. Vanaf die dijk Kon ik 360 graden kijken zover als ik zag. Prachtig. Ik kon over de dijk bij het water kijken, en helemaal naar achteren waar ik het prachtige Nederlandse graslandschap zag.
1e effect: Ik zag alles op mijn netvlies als 1 afbeelding of tegelijk. Normaal als je kijkt dan focus je ongemerkt op iets, dan zie je de rest wel maar dat is dan op de achtergrond. In dit geval was alles naar de voorgrond.
Het was nu ongeveer 16:40. Het werd langzamerhand donkerder en lichtjes van auto's kon ik, omdat ik immers alles op mijn netvlies scherp zag, duidelijk waarnemen van onwijs grote afstanden (sws 5km).
Een groot licht ging aan bij een bedrijf. Even later breidde dit licht uit in een soort sterretjesvorm met een soort donkerblauwe gloed eromheen.
Toen gebeurde dit bij alle observeerbare lichtjes (lampen van schuren, auto's in de verte, lichten vanaf het dorp).
Ik zette mijn PsyTrance playlist op en liet het onbekende op mij afkomen. Ik stond dus op een dijk maar die was niet heel stijl.
Toen gebeurde het: mijn aller eerste visual ooit. Het gras dat ik voor mij zag op de dijk (ik stond ongeveer halverwege de dijk) trilde helemaal.
Omdat ik dus alles op mijn netvlies scherp zag, vibreerde mijn totale zicht. Dit gebeurde niet direct, ik moest even focussen.
Ik liep een stukje verder en toen vibreerde het totale zicht, ook de lucht. Het leek net of ik naar een afbeelding geprojecteerd op mijn netvlies keek wat vibreerde.
Het leek ook dat mijn beelden per seconde verlaagde. Het leek net of ik de vibraties discreet observeerde (dat het super kleine afstanden verplaatste). Beter dan dit kan ik het niet onder woorden brengen helaas
Ik bleef zo nog ongeveer een 1.5 uur daar staan. Een ander effect was dat de dijk aan het water die had wat donkerdere plekken (waar minder gras groeide). Tijdens zo'n vibratie werden deze plekken paarsig en bewogen ook.
Er was een struiklijn aan mijn kant van het water. Dit bewoog ook helemaal en alles werd 1. Alles was met elkaar verbonden. Het was nu al goed schemerig. Er kwamen ook paarsige kleuren in die struiklijn en de textuur viel weg.
Het bewoog een beetje zonder textuur, enkel kleuren, en dit terwijl dus nog steeds het hele plaatje op mijn netvlies vibreerde. De vibratie was overigens niet in 1 richting.
Het vibreerde en wat ik observeerde draaide ook een beetje rond, sloom. Niet dat het plaatje kantelde, dat ik op de kop zag, maar dat de hele observatie, terwijl het vibreerde een beetje rond draaide. Nog maals kan ik het niet beter dan dit in woorden uitleggen.
Het was zo mooi. Ik zei ook de hele tijd tegen mezelf dat het zo mooi was. Ik genoot optimaal.
Ondanks dat ik goed was gekleed (hemd, trui, winterjas, muts en handschoenen) werd het aardig koud. Ik was alleen en vrij ver van de bewoonde wereld (ja dit was best onverantwoord) maar ik had nog wel gezond verstand.
Ik realiseerde mij dat ik beter terug kon lopen. Ik liep terug. Ging over het hek en weer op dat plateau. Weer best onverantwoord aangezien het op het water was en niet was afgesloten maar ik kon nog wel nadenken.
Er was duidelijk iets in mijn brein dat mij informeerde hoe de temperatuur was, en dat ik niet in het water moest gaan. Ook liep ik recht. Ook was ik de hele tijd bewust dat ik tripte.
Elke keer als de realiteit dat ik observeerde alternatief werd, dan was ik hier bewust van. Er was een stemmetje in mijn hoofd dat zei ''je tript nu''; ''dit is een visual''. Ik was hier telkens bewust van.
Ik wist dat dit niet klopte, maar het desondanks niet het idee dat ik mijn lichaam uit ging (zoals als het goed is bij DMT gebeurd). Ik denk dat dit een goed voordeel was en wat het feit dat ik alleen was en vrij ver
van de bewoonde wereld toch nog verantwoord maakte. Ik liep terug richting de hoofdweg van het dorp naar de molen. Het was zo mooi. De molen. Ik luisterde Lana Del Rey - Honeymoon op de terugweg en ik genoot optimaal.
=======nu komen de 2 hoogtepunten van mijn trip======
Het was nu zo goed als donker. Ik stak verantwoord de weg over (er was sowieso niemand). En ging op een bankje zitten aan de oever van een soort aanleg plaats van boten. Rechts van mij de brug, voor mij de dijk. Boven mij de sterrenhemel.
Ik kan niet echt onder woorden brengen wat ik zag. Ik ging achterover liggen zodat ik de hemel goed kon zien. De sterren werden allemaal anders. Ik zag ook meer sterren.
Normaal als je sterren kijkt dan kun je niet echt goed op sterren focussen. Nu wel. Alle sterren zag ik even goed op mijn totale netvlies. De vibratie kwam weer. Lichtjes van de sterren...... TOTALE euforie.
Ik liep verder waar ook een bankje was die wat hoger lag onder een rij bomen. Ik keek weer, nu vanaf een hoger en verder punt naar de dijk en het kanaal. Nu gebeurde het: opeens werd mijn hele zicht kleine goniometrische patronen.
Het was niet persé super kleurrijk, maar het was over mijn hele netvlies. Duizenden die allemaal bewogen en van vorm veranderden. Het waren niet hele gecompliceerde goniometrische patronen. Ik kan het ook niet echt beschrijven.
Ze veranderden constant, soms ook andere kleuren. Volgens mij gebeurde dit NIET samen met de vibratie (vibratie + goniometrische patronen) maar misschien ook wel, weet ik niet meer.
Ik ging weer wat achterover zitten. De takken met herfstbladeren over mij heen. De bladeren veranderden in een soort eenheid wat mij deed denken aan 3D moleculen die groenkleurig waren. Benzeenringen leek er het meest op.
Allemaal verbonden maar ook weer van elkaar af. Totale euforie, totale euforie.
====================================================
Gedaanteverwisseling
====================================================
Er kwam een auto aan dus ging ik weer weg. Dit is nog een teken van het feit dat het best verantwoord was: ik kon duidelijk prikkels als geluid waarnemen en kon bedenken dat het onverstandig was als een autobestuurder
een persoon die achterover zit op een bankje om ±18:30 in het donker ziet. Ik liep weg via een trap door de bomen en kwam uit op een grind parkeerplaats. Terwijl ik naar beneden liep, zag ik de maan door de bomen.
Ik bleef staan, voor mij was een klein straatje met twee hoge heggen aan bijde kanten en zag de maan in de lucht. De maan dupliceerde in iets van 6 manen die eromheen waren. Weer die vibratie, zo mooi.
Ik liep verder. Wilde eigenlijk langer buiten zijn maar ik had echt door dat het te koud was. Ook is dit typisch zo'n drug dat je geen eetlust hebt. Ik had weinig gegeten wat ik na een uur ofzo dus had uitgekotst. Dit betekend
dat mijn lichaam niet genoeg bronnen ter beschikking had om op te warmen. Mijn instinct won het van mijn verlangen, en ik liep naar huis. Een paar keer bleef ik even staan om de pracht van het straatbeeld te observeren maar ik had door dat ik toch echt door moest lopen.
Ik kwam thuis, ging naar boven. Ik zag mijn kat op bed liggen en ik was best moe. Ik ging samen met mijn kat liggen en het voelde zo mooi. Zo veel liefde. Ik had mijn hand op mijn kat maar dat voelde ik na verloop van tijd niet meer.
Nu ging ik in de spiegel kijken. Ik was benieuwd wat er zou gebeuren als ik naar mijzelf keek terwijl ik trip. Ik vond mijzelf er prachtig uit zien.
Toen gebeurde het. Mijn gezicht: ogen, neus, wenkbrauwen en mond werd het punt van focus. Mijn rode plekjes op mijn hoofd gingen razendsnel bewegen en ging op in mijn neus. Toen veranderde mijn gezicht.
Wat een belangrijk detail is, is dat het niet meteen gebeurde. Ik moest echt mezelf in de ogen kijken en na een paar seconde (3 ofzo) gebeurde het pas. Bij andere drugs zie je jezelf meteen anders volgens mij, hier niet.
Ik veranderde in verscheidene gedaantes. Onder andere: mijn huid kreeg een andere textuur en kleur (beetje dinosaurus achtig), mijn gezicht vaagde zwart weg, mijn gezicht werd een boeda en ook aapachtig. Duidelijk chimpansee achtig.
De belemmering was dat als ik knipperde (wat je ultiemlijk moet doen), werd de gedaante minder sterk en als ik meer knipperde zag ik mijzelf weer.
Wat heel mooi was, was als ik mijn ogen bijna dicht deed. Het leek of de wereld die tevoorschijn kwam als ik mijn ogen dichtdeed, interfeerde met mijn ''werkelijke (onder invloed)'' zicht.
Er was 1 of 2 momenten, dat ik dit dus deed. Het voelde eigenlijk of mijn oogleden razendsnel open en dicht gingen over een hele kleine afstand (omdat mijn ogen al bijna dicht waren). En dat er continu gedaantes tevoorschijn kwamen.
Eerst was het dus zo: ogen neus mond en wenkbrauwen focus --> pukkels bewogen naar mijn neus --> gedaante kwam tevoorschijn. Nu was het dus zo dat er continu gedaantes en entiteiten in elkaar over gingen.
De gedaantes waren niet super psychedellisch. Ze hadden niet bijvoorbeeld 10 ogen en allemaal kleuren en dat soort dingen. Het leken net wezens die ook echt konden zijn, wat ook zo was omdat ik dus ook aapachtigen zag.
Tijdens dit, veranderde achtergrond ook. Een soort groene rechthoek was achter mij. Dit voelde van de hele trip het meest als een andere wereld waarin ik zat.
Ook dupliceerde ik een keer, dat ik werd verdubbeld in de spiegel, en toen veranderden er dus twee hoofden tegelijk in twee gedaantes.
Ik heb gecombineerd, over verschillende momenten, zo'n 2 uur denk ik voor de spiegel gestaan. Dit was verspreid over 19:30-03:00.
Voor de rest gebeurden er niet super extra ordinaire dingen. Paar dingen waren:
-Een poster die ik heb van watervallen uit een bos werd super mooi en nam ook allemaal rare vormen aan, dit duurde wel zo'n halve minuut nadat ik focussede.
-Een boom die amper bladeren had die werd belicht door een lantaarnpaal, werden de taken weggevaagd en zag ik alleen de bladeren zweven. Ook werd het gebied waarin de bladeren zich bevonden helemaal zwart en zag ik even niks meer daar.
-Een heg die door dezelfde lantaarnpaal werd verlicht, werden de bladeren ook allemaal rare vormen. En nog steeds: ik zag dus alles op mijn netvlies. Dus de hele heg zag ik andere vormpjes bij de bladeren.
Ik ging om 04:45 slapen en werd om 13:15 wakker de volgende dag.
De volgende keer wil ik het graag overdag doen dat het licht was. De piek was namelijk nu terwijl het al goed donker was. Dit heeft ook zijn voordelen maar je ziet ultiemlijk wel minder.
Ik denk dat ik nog net meer geniet als ik trip op herfstkleuren als het licht is.
