Raver
Badass junkie
Verkeerd topic Tijdloos.
Hoe heeft drugs jou negatief beïnvloed?
- Onderwerp starter ldb123
- Startdatum
Verkeerd topic Tijdloos.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Is it though? 🤣🫣
De Zandman
DF-koning
Drugs hebben mij zwaar depressief gemaakt. ( Cannabis)
Dit kostte mij mijn relatie van 5 en een half jaar. Het was de enige vrouw, waarvan ik echt diep en zeeeer veel van gehouden heb.
Aangezien ik niets meer te verliezen had, tekende ik voor 5 jaren bij het Legion Étranger. De meest zware tijd van mijn leven.
Na selectie en de eerste 4 maanden opleiding werd ik in het Deuxiéme Régiment Parachutists geplaatst. (2 REP)
Daar heb ik kort gezegd soldatenwerk gedaan. Na die 5 jaren tekende ik bij, waar moest ik anders naartoe? Mijn ex wilde niets meer met mij te maken hebben....dus koos ik voor deze nieuwe start.
Totdat ik geblesseerd raakte en niet meer kon functioneren. Sortie la Légion Étranger was het gevolg.
Terug naar Nederland, waar ik stomme klusjes ben gaan doen want dat was mijn erfenis uit Frankrijk. En toen begon het druggebruik en zuiperij pas echt.....
Aan vanalles verslaafd geweest.
jarenlang.
Nu bijna helemaal clean.
Dat heeft het eerste negatieve druggebruik opgeleverd.
Waarvan akte!
Dit kostte mij mijn relatie van 5 en een half jaar. Het was de enige vrouw, waarvan ik echt diep en zeeeer veel van gehouden heb.
Aangezien ik niets meer te verliezen had, tekende ik voor 5 jaren bij het Legion Étranger. De meest zware tijd van mijn leven.
Na selectie en de eerste 4 maanden opleiding werd ik in het Deuxiéme Régiment Parachutists geplaatst. (2 REP)
Daar heb ik kort gezegd soldatenwerk gedaan. Na die 5 jaren tekende ik bij, waar moest ik anders naartoe? Mijn ex wilde niets meer met mij te maken hebben....dus koos ik voor deze nieuwe start.
Totdat ik geblesseerd raakte en niet meer kon functioneren. Sortie la Légion Étranger was het gevolg.
Terug naar Nederland, waar ik stomme klusjes ben gaan doen want dat was mijn erfenis uit Frankrijk. En toen begon het druggebruik en zuiperij pas echt.....
Aan vanalles verslaafd geweest.
jarenlang.
Nu bijna helemaal clean.
Dat heeft het eerste negatieve druggebruik opgeleverd.
Waarvan akte!
Laatst bewerkt:
Allesofniets
Belezen gebruiker
Xtc bleu punisher, deze keer met water ipv bier smaakt toch niet 🙃 Aja, en 3 x achter elkaar sigarer rollen en ze niet meer terugvinden 😅
Allesofniets
Belezen gebruiker
Oeps ik het net kan dit nig verwijdert worden?🤐🙈
De Zandman
DF-koning
Gaat het wel goed met je?
Allesofniets
Belezen gebruiker
Ja hoor, maar deze nacht was ik wat wazig 🤦 toch bedankt voor jou bezorgdheid 🤗
Los van de korte termijn negatieve effecten en mijn langer durende wiet verslaving (inmiddels 4 jaar compleet vanaf), besef ik me dat drugs mij vooral tegen hielden in mijn ontwikkeling door me in comfort zones te houden (een drugs high is een comfort zone) en me ook middels psychedelica een soort vals gevoel van groei/vooruitgang gaven.
Dat laatste bedoel ik mee dat ik mezelf wijs maakte dat psychedelische ervaringen me dichterbij bevrijding/verlichting zouden brengen. Terwijl dat eigenlijk juist ook een vluchten in comfort zones was. Ik gebruikte het zodat ik echte groei (middels beroep, veel contact met mensen, reizen, niet van mezelf hoefde te doen.
Dat laatste bedoel ik mee dat ik mezelf wijs maakte dat psychedelische ervaringen me dichterbij bevrijding/verlichting zouden brengen. Terwijl dat eigenlijk juist ook een vluchten in comfort zones was. Ik gebruikte het zodat ik echte groei (middels beroep, veel contact met mensen, reizen, niet van mezelf hoefde te doen.
JanDeBrandweerman
Bewuste gebruiker
Dagelijks gebruik? Ik was zelf 3 jaar verslaafd, maar nu heb ik een kind en wil ik elke dag het beste er van maken, sober. Wiet maakte mij een zombie die elke dag de uren aftelde tot het weer avond was zodat ik kon roken gepaard met ongezond eten, gamen, fappen, onzinfilmpjes kijken, etc. Echt rotzooi, beste keuze van mijn leven.
Niet dagelijks.
Vaak 2, 3, 4 dagen achter elkaar en dan een paar dagen, weken of heel soms maanden niet. Ik gebruikte alleen 's avonds.
Maar met wiet is het zo dat het je subtiel nog lang wazig en ongemotiveerd achterlaat, lang na gebruik.
Het lijkt allemaal zo onschuldig tijdens en zelfs kort na gebruik, maar als je langere tijd bent gestopt zie je hoe het je hele leven heeft gesaboteerd. Het houdt je compleet tegen in je groei en het is heel makkelijk te gaan geloven dat het een soort medicijn is dat je geneest.
Het is echt geen medicijn in de zin van een geneesmiddel dat je beter maakt. Het maakt niets beter, maar geeft je alleen even tijdelijk dat gevoel en kan je heel sneaky middels je eigen gedachten overtuigen dat het je beter maakt. Het is simpelweg jezelf even verdoven zodat je je problemen niet écht hoeft te voelen en aan te pakken. Wiet gebruiken = terug in je comfortzone. Terwijl uit je comfortzone gaan de sleutel is tot persoonlijke groei. Helder al die gevoelens en pijn ondergaan is de weg.
Insidious spul.
Voor mensen die een chronische kwaal hebben en even verlichting krijgen middels wiet, denk ik dat gebruik ervan een relatief goed iets kan zijn.
Voor de mensen die niet echt een chronische kwaal hebben: je fucked je leven hiermee. Het lijkt (relatief) onschuldig, maar het belemmert je in je ontwikkeling. Je stagneert in je groei. Ik heb alle excuses wel gehoord (en gemaakt) maar ken de subtiele zelf-manipulatie heel goed.
Het is vooral treurig te zien gebeuren bij jeugd: "alles is wel best zo, het minimale doen is goed genoeg. Eind van de dag een dikke toeter om even lekker "verlost" te zijn van die vervelende gevoelens die ik niet wil voelen" Maar op die manier er nooit echt vanaf kunnen komen. Half verdoofd door het leven gaan en echt geloven dat dat allemaal wel oké is. En hierdoor het echte leven mislopen wat je had kunnen ervaren.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Precies dit kan ik ook beamen. Toen ik nog blowde vond ik het allemaal super onschuldig. Ik had ook allerlei redenen om die onschuld te onderbouwen.
Van dat het slechts een plant is tot aan sommige wetenschappelijke onderzoeken die iets onderbouwden die mijn eigen motieven ondersteunden. Van onderzoeken die weerwoord gaven, hoefde ik niets te weten 🤣
Ik heb periodes heilig geloofd dat wiet niet verslavend was en dat ik prima kon stoppen. Ik heb periodes heilig geloofd dat ik vele malen beter auto reed wanneer ik stoned was, dan nuchter. Wanneer ik nuchter was, was ik gejaagder, haastiger en dus ging ik asocialer rijden. Dat was de gedachtegang. Dat laatste was misschien ook wel waar, maar om nu te zeggen dat ik er beter van ging rijden 😅
En ondertussen had ik het gevoel dat ik begon achterlopen op het leven. Qua ontwikkeling in emotionele connecties. Qua liefdesrelaties. Qua verantwoordelijkheden thuis of met geldzaken. Anderen leken dit veel beter te doen dan ik.
Pas achteraf kon ik zien dat ik geen vooruitgang boekte omdat ik altijd in die comfortzone bleef. Wiet knoopte een soort van touwtjes aan me vast die me telkens terugtrokken in diezelfde plek. En destijds vond ik dat prima en was ik er compleet blind voor. Maar ik voelde wel dat ik achter ging lopen. Ik begreep alleen niet waarom.
Emotioneel heb ik gewoon stil gestaan vanaf m'n 15/16e levensjaar.
Ja, het enge eraan is dat het je gedachten veranderd en dat je denkt dat dit jouw gedachten zijn.
Natuurlijk, op een dieper niveau zijn we onze gedachten sowieso niet, maar nuchter worden je gedachten door minder filters gehaald. Onder invloed van wiet kijk je door een waas van filters heen.
Dat idee dat wiet een soort plant medicijn is, klopt volgens mij helemaal niet. Het helpt mensen met chronische (bijvoorbeeld pijn-) klachten om daarmee te copen: sure. Dat lijkt me logisch.
Maar het geneest helemaal niets. Het is het tegenovergestelde: het houdt natuurlijke genezing tegen. Genezing komt door nuchtere heldere zelfreflectie, zelfontplooiing, openen naar jezelf en naar anderen toe, eerlijk voelen van gevoelens, uittreden van comfort zones.
Tinus Teelbal
Bewuste gebruiker
Tja, absoluut! Maar het heeft me ook veel gebracht… Kon écht genieten van op stap zijn, of een leuke avond hebben en even alles loslaten. Dat vond/vind ik het fijne eraan. Je leeft echt in het moment en je laat alles wat gaande is in je leven even los. Dat lukte me anders niet zo goed als met drugs op. Nu als moeder met een gezin, baan en allerlei verantwoordelijkheden helpt af en toe gebruiken mij echt om weer op te laden. Daardoor minder de stuiterbal die ik anders ben.
Maarrrr… het heeft ook geleid tot acties die ik nuchter niet had gedaan en waar ik niet trots op ben. En inmiddels, na jaren alleen recreatief gebruik met vrienden samen, is mijn gebruik langzamerhand steeds meer geworden ga ik steeds een grens over (bv alleen gebruiken, door de week nog opmaken wat over is en bij elke gelegenheid).
Maarrrr… het heeft ook geleid tot acties die ik nuchter niet had gedaan en waar ik niet trots op ben. En inmiddels, na jaren alleen recreatief gebruik met vrienden samen, is mijn gebruik langzamerhand steeds meer geworden ga ik steeds een grens over (bv alleen gebruiken, door de week nog opmaken wat over is en bij elke gelegenheid).
Koffieb00n
Bewuste gebruiker
Goeie reacties en mooi verwoord @LucidLucy en @Mindless . Tegelijkertijd zorgde wiet nog voor een ander probleem bij mij en dat is dat het mijn identiteit werd, waar ik op dat moment wel vond dat het bij me paste. 'want het had wel iets stoers, alternatiefs, anders' dan de rest van de mensen om me heen. Kwam ermee in aanraking met nieuwe mensen en nieuwe plekken waardoor er wel een wereld voor me openging. Dat was met harddrugs en festivals nog wel een stapje erger, maar dat terzijde. Op den duur creeerde ik ook voor mezelf een bepaald beeld/overtuiging dat alles wat ik maar kon doen leuker was als ik geblowed had. Waardoor ik dus steeds vaker ging blowen en bij steeds meer activiteiten 'want dan zou het nog leuker zijn dan normaal' yeah right.. Kon er altijd goed op slapen en geen kater. Uiteindelijk nam het daardoor steeds meer een plek in mn leven, want het was wie ik was, vond ik toen... Maar na jarenlang gebruik begon het meer en meer tegen me te werken. Deed het eigenlijk al die tijd al wel, maar toen kon ik er nog positieve ervaringen tegenover zetten dat gebruik in mijn ogen nog rechtvaardigde. Op een bepaald punt werd ik er niet eens meer prettig high van, maar de obsessie om te blowen bleef waardoor ik het toch bleef doen en dan telkens weer teleurgesteld als ik me dan weer onprettig, para/angstig en ongemotiveerd voelde en een halfuur later nog eens een paar trekjes probeerde om dit keer wel de positieve effecten te ervaren... Jaja wie hield ik voor de gek 🤦. Plus het hielp me niet meer met slapen, wat het in het begin jarenlang wel heeft gedaan. En ja de ontelbare eenzame avonden die er zo uitzagen zijn mij niet onbekend nee:
StraffeNeel
Badass junkie
Niet.
Ingbo
Belezen gebruiker
mij dus ook niet. het heeft me juist een beter mens fgemaakt
je moeder
Wijs gebruiker
Ben ik het niet (helemaal) mee eens. Ik maak wel eens een moordkuil van mijn hart en als ik dan ging blowen kon ik het probleem opeens van de andere kant bekijken en toen ontstond er begrip en kon ik het loslaten.
Dat is super.
Voor mij heeft het altijd gevoeld alsof wiet me een soort "plafond" geeft: er is introspectie mogelijk, maar alleen maar tot zo ver. Is de high over, dan moet ik het alsnog nuchter ondergaan om er echt doorheen te werken.
Kordie
DF-koning
Herkenbaar. Maar de kunst is om dan niet teveel te gebruiken of drinken.
Een paar goede glazen alcohol kan mij rustig maken en daardoor vaak een stuk helder nadenken.
Maar teveel, en ik denk dat dat met wiet ook was/is, laat mij juist piekeren. Denk dat hoeveelheid en de rem goed blijven bedienen de clou is.
En belangrijkste; niet te vaak, geen gewoonte van maken als oplossing
je moeder
Wijs gebruiker
Mee, eens. De beste ervaring op wiet waren meestal als ik weer voor het eerst blowde want ik ben heel vaak 2 weekjes gestopt omdat ik er weer eens flauw van was. Als je het elke dag doet dan word het vaak een hele saaie sleur. Ik weet nog dat ik het eerste half uur altijd leuk vond en daarna werd ik een bankhangende baksteen.
Interessant dat dat voor iedereen anders werkt want alcohol opzich doet bij mij weinig qua nadenken.
Maar op een kater kan ik wel veel dieper filosoferen.
Kordie
DF-koning
Ik niet haha. Moet ook niet gaan tot het punt dat ik een kater kan krijgen. Ik kan vaak pas goed nadenken als mijn brein in rust is. En met ptss lukt dat vaak niet zonder hulp ipv altijd volop aan staan
Metalcored00d
Bewuste gebruiker
Leuk topic, hele mooie onderbouwde reacties ook! Ik sluit me aan bij @Mindless zowel met wiet als psychedelica.
Ik heb er lang over gedaan om in te zien dat ik het werkelijke pad bewandelen uit de weg ging door die te gaan zoeken in de quick fix van een glimps van verlichting door psychedelica. Ik heb zeker een jaar of 3 echt in de mindset gezeten van ik leef om te kunnen trippen.
Verder rookte ik toen ook dagelijks wiet en besef in hindsight pas hoeveel invloed dat ook had op mijn negatieve gedachtestroom.
Uiteindelijk ben ik volledig met de wiet gestopt, mits occasioneel es een trekje van een joint die onder vrienden doorgaat. Heb zelf de drang alvast niet om er zelf weer in huis te hebben, daar ben ik erg blij mee.
Psychedelica zal sowieso altijd een passie blijven, maar nu ga ik zo'n ervaring in zonder een verwachting, zonder al op voorhand te gaan invullen hoe de ervaring hoort te zijn. En dat brengt me bij het laatste punt; drugs zijn zoals de meeste tools; de middelen op zich zijn het kwaad niet, maar hoe we er ons in verliezen weer wel. Als ik nu zin heb iets te nemen voel ik eerst goed af waar de trek vandaan komt en of ik ergens van wil weglopen of verdoven. Pas als het dat niet is en ik me puur wil overgeven aan het effect van het middel, dan zie ik er geen graten in.
Ik zie ook in hoe mijn destijds te vaak gebruiken van psychedelica mijn geest verslapte en hoe ik erdoor nog meer vatbaar was om alles erg negatief te gaan bekijken, zonder er echt iets aan te doen. Wanneer ik uiteindelijk "manned up" en beslissingen nam die mijn leven een andere richting gaven, wel toen waren de drugs plots niet meer in het vizier, omdat ik de smaak van het alledaagse weer te pakken had. En dat is nu waar ik me volledig op richt!
Ik heb er lang over gedaan om in te zien dat ik het werkelijke pad bewandelen uit de weg ging door die te gaan zoeken in de quick fix van een glimps van verlichting door psychedelica. Ik heb zeker een jaar of 3 echt in de mindset gezeten van ik leef om te kunnen trippen.
Verder rookte ik toen ook dagelijks wiet en besef in hindsight pas hoeveel invloed dat ook had op mijn negatieve gedachtestroom.
Uiteindelijk ben ik volledig met de wiet gestopt, mits occasioneel es een trekje van een joint die onder vrienden doorgaat. Heb zelf de drang alvast niet om er zelf weer in huis te hebben, daar ben ik erg blij mee.
Psychedelica zal sowieso altijd een passie blijven, maar nu ga ik zo'n ervaring in zonder een verwachting, zonder al op voorhand te gaan invullen hoe de ervaring hoort te zijn. En dat brengt me bij het laatste punt; drugs zijn zoals de meeste tools; de middelen op zich zijn het kwaad niet, maar hoe we er ons in verliezen weer wel. Als ik nu zin heb iets te nemen voel ik eerst goed af waar de trek vandaan komt en of ik ergens van wil weglopen of verdoven. Pas als het dat niet is en ik me puur wil overgeven aan het effect van het middel, dan zie ik er geen graten in.
Ik zie ook in hoe mijn destijds te vaak gebruiken van psychedelica mijn geest verslapte en hoe ik erdoor nog meer vatbaar was om alles erg negatief te gaan bekijken, zonder er echt iets aan te doen. Wanneer ik uiteindelijk "manned up" en beslissingen nam die mijn leven een andere richting gaven, wel toen waren de drugs plots niet meer in het vizier, omdat ik de smaak van het alledaagse weer te pakken had. En dat is nu waar ik me volledig op richt!
Yes... Dit.
Dit is precies mijn ervaring.
In mijn drugs escapisme tijd zweefde ik té veel weg (al blijf ik een zweefkees, check mijn label maar, die staat er nog steeds)
Het was absoluut noodzakelijk om me meer in het gewone dagelijkse leven te storten en idd: to man the f* up: Concrete doelen stellen, een nieuwe missie in het leven roepen en die daadwerkelijk realiseren. Helaas moest ik om op dat punt te komen eerst door de verschrikkelijkste periode van mijn leven gaan, maar achteraf zie ik dat dat (voor mij) nodig was. Het leven heeft me precies dat gegeven wat ik nodig had om weer stappen vooruit te gaan maken.
Metalcored00d
Bewuste gebruiker
Erg herkenbaar dit, doet me ook denken aan iets wat je es schreef, ik dacht van Carl Jung; "beware of unearned truths". Informatie wordt pas werkelijk geïntegreerd wanneer we eraan toe zijn, en dat proces verloopt voor iedereen op een ander tempo. Da's deel van de tragi-comedie van ons leventje
Ja, hoevaak ik wel niet na een trip dacht hét gevonden te hebben maar gewoon in de afterglow van een trip te zitten.Erg herkenbaar dit, doet me ook denken aan iets wat je es schreef, ik dacht van Carl Jung; "beware of unearned truths". Informatie wordt pas werkelijk geïntegreerd wanneer we eraan toe zijn, en dat proces verloopt voor iedereen op een ander tempo. Da's deel van de tragi-comedie van ons leventje
Denkende dat ik hét gewoon moest "vast" houden.Zo werkt het niet.
Je kunt hét door psychedelica imo wel echt zien imo, maar:
I'm just a vagabond, vagabond
I've seen the summit
But it's the goal to climb the mountain or to become it
Dat gedeelte van de berg beklimmen (na eerder de piek tijdens trips en dergelijke gezien te hebben) probeerde ik te skippen.
Maar je moet klimmen. And guess what: de klim zelf (en zelfs het zo nu en dan vallen) geeft het nog zoveel meer betekenis.
Casrus
DF-koning
I'm just a vagabond, vagabond
I've seen the summit
But it's the goal to climb the mountain or to become it
Dat gedeelte van de berg beklimmen (na eerder de piek tijdens trips en dergelijke gezien te hebben) probeerde ik te skippen.
Maar je moet klimmen. And guess what: de klim zelf (en zelfs het zo nu en dan vallen) geeft het nog zoveel meer betekenis.
Is die 'berg' niet gewoon net zoiets als de horizon?
Ergens waar je -als zodanig- nooit aankomt, omdat het in werkelijkheid een voortzetting van het bekende is, maar van ver waargenomen?
Ik zie dit hetzelfde als deze metafoor:
Trippen is als springen op een trampoline: op de hoogste punten zie je over de schutting heen. Daar zie je wat je leven kán zijn. Dat zou je gelijk kunnen stellen aan de top van de berg (tijdelijk( zien.
Maar het slechts zien in een visie is niet genoeg. Het moet gerealiseerd worden, door over de schutting heen te klimmen, of: de berg te beklimmen, of: de berg te wórden.
Je dagelijkse leven is imo dat beklimmen van de berg. Soms val je een stuk naar beneden, maar dan herpak je je en ga je door. Zéker als je een visie hebt gehad van de top. Is dat eenmaal gezien dan kun je niet terug. Je kunt sowieso niet terug, maar dan ben je onophoudelijk in daar dichterbij te komen.
SoulAssassins
Badass junkie
Het heb mij zo negatief beïnvloed dat ik zelf flink ging dealen.
Met de nodige ellende erbij ,geweld ,verslaving en afrekeningen.
Met de nodige ellende erbij ,geweld ,verslaving en afrekeningen.
Shit lol , Was beetje dronken excuses zal beter opletten. 😉
Casrus
DF-koning
Zo erg is het bij mij niet. Wel zijn er chem-seksers in mijn omgeving, die eraan dreigen te overlijden.
Ook heb ik mijn vriend over-gedoseerd met 3-MMC in sekssauna Finland.
Dan de medische 'heren'-complicaties die drank- en druggebruik in de hand werkten.
Je post op dit forum gemakkelijk iets in het verkeerde topic.
Laatst bewerkt:
Loveuppers24
Bewuste gebruiker
Vooral wiet en hasj hebben mij heel negatief beinvloed waardoor ik nu al 9 jaar lang last heb van disociatie en ik ben er een jaartje ongeveer flink psychotisch van geweest. Ik ga NOOIT meer blowen.
Dub Soldier
Experimenterende gebruiker
Ach ja, waar zal ik beginnen? Mijn leven en alles wat daarin is gebeurd heeft grotendeels met drugs en alcohol te maken. Als dat er niet was, ook seks, platen scoren (Rushhour in de Spuistraat was mijn vaste 'dealer') zo nog wat. En vaak alles door elkaar. Vaak heel negatief en ook wel positieve ervaringen gelukkig. Mar om het samen te vatten in 1 woord: Verslaving. Een monster die je levend verslindt. Maar ik leef gelukkig nog, toch ook eemn soort van carriere gehad en 2 dochters redelijk goed heb kunnen opvoeden. En nu al een aantal jaren arbeidsongeschikt, volgend jaar pensioen. En het leven blijft sukkelen, vallen en weer opstaan. Kost me wel steeds meer moeite merk ik
WildeWillie
Experimenterende gebruiker
Die goeie ouwe tijd, toen drugs nog leuk en spannend was. Dat is het nu nog steeds natuurlijk, alleen in andere gebieden. Leuk om weer eens zorgeloos te zijn en spannend blijft het altijd als je nuchter wordt en je gaba nog schaarder is dan het toiletpapier in de 1e covid lockdown.
GABA is eigenlijk ook gewoon een soort toiletpapier voor je hersenen. Stress is dan stront en van ghb ga je ineens heel royaal je billen afvegen. Als je weer nuchter bent is je brein schijt al een stuk vochter waardoor het meer remsporen achter laaf. Degene die hun brein op een vaste basis voeden met onzekerheid, angsten en minderwaardigheid. Hebben kans op diaree(psychose) na zo’n royaal drugs weekend. Gezonde hersenvoeding zoals zelf-waarderin/respect/obsessie resulteert in een zware pepdrol(vermoeidheid mentaal en fysiek).
De een vergt meer wc papier dan de ander, maar als je zonder zit is het altijd kut.
Conclusie: Altijd eerst goed poepen voor je aan de drugs gaat
zij die nooit een drugs poepje doen weten ook niet hoe lekker het is
WildeWillie
Experimenterende gebruiker
Dat is hoe drugs mij negatief heeft gebrandmerkt. Als 16 jarige blowende puber, omringt door alfa mannetjes waar ik het niet tegenop durfde te nemen, heeft me pa me aan de kant gezet omdat die zich misbruikt voelde door mij(financieel). Dat leek mij het perfect moment om eens xtc te proberen, onbewust van de depressie waar ik in zat. Dat beviel natuurlijk zo goed, ik had ineens levenslust, was super sociaal, zelfverzekerd en assettief echt de tijd van mn leven. Nu 15 jaar later lijkt de enige optie om met emotioneel zwaar beladen situaties te dealen nog steeds drugsgebruik. Ookal ben ik emotioneel in balans, ik schaam me niet voor mijn emoties en krop ze ook niet op. Toch blijf ik dan nog met een grote drang zitten om drugs te gebruiken waardoor ik die emoties nog intenser beleef daarna kan ik ze pas echt loslaten
Er is nuchter niet écht een barrière in het doorvoelen van je gevoelens. Er is eerder de gewoonte om wanneer een gedachte zegt "dit is teveel, dit kan ik niet aan, ik heb iets nodig" te geloven en op te volgen.
Daarnaast programmeer je jezelf ook door elke keer daaraan toe te geven. Het gedrag slijt dieper in. Het duurt een aantal maanden om zo'n patroon te herschrijven met ander gedrag.
