Ik heb in het verleden hier en daar wat topics gelezen op dit forum en vond altijd voornamelijk de trip reports boeiend. Ikzelf heb ook vaak geblowd, vier keer paddo's gegeten, twee keer xtc gebruikt, een paar keer salvia gerookt (laatste keer was de meest angstige ervaring uit mijn leven) en hier en daar wat alcohol gedronken. Maar tegenwoordig is iedere behoefte om drugs te nemen weg.
Op het fok forum werd een boek aangeraden genaamd De Kracht van het Nu. Ik heb besloten dit boek te lezen en me er volledig aan over te geven. Dus gewoon te doen wat er staat zonder oordeel. Het komt er in feite op neer dat ik geprobeerd heb m'n denken stil te zetten en de sensaties in mijn lichaam te voelen. De eerste poging mislukte onmiddellijk en toen realiseerde ik me ineens: dit is een verslaving. Denken is een verslaving. De verslaving waarmee je met alle andere verslavingen van vlucht. Dit was de motivering die ik nodig had, ik zou m'n hele dag enkel nog bezig zijn met proberen uit m'n illusies creërende gedachtewereld te stappen.
En op een gegeven moment begon het langzaam maar zeker te lukken. Niet denken bracht eerst gevoelens omhoog van verveling en ongeduld. Iedere keer dat dit gebeurde heb ik deze gevoelens maar gewoon geprobeerd te beleven. Naast dit heb ik ook nog een paar bijzonder ongemakkelijke en pijnlijke situaties in het contact met mensen beleefd, waarvan met de familie bij elkaar zitten en het gevoel krijgen dat niemand me echt kende de meeste pijnlijke was.
Afgelopen donderdagavond werd ik me ineens sterk gewaar. De verveling en het ongeduld losten op en maakten plaats voor een heerlijk gevoel. Ik keek eens wat rond, en zag ineens veel meer detail in de omgeving. Alles leek ook soepeler te bewegen. alsof ik voorheen niet alle frames zag. Het voelde gewoon als paddo's...
Eckhart Tolle, de schrijver van De Kracht van het Nu, zegt in zijn boek dat hij jarenlang dolgelukkig op parkbankjes heeft gezeten. Vrijdagochtend zat ik op het station op een bankje en ik begreep het helemaal. Echt plezier zit hem niet in de dingen die je doet, het zit hem in het bestaan.
Ik heb nog steeds momenten waarop ik me weer verlies in een gedachtestroom, maar over het algemeen heb ik genoeg afstand ervan om ze alleen maar voorbij te laten komen. De stilte die overblijft is heerlijk en inspirerend. Dit is de leegte waaruit alles voort is gekomen en die onder vele noemers bekend staat (God, Allah, zijn). Vanuit het niets onstonden een deeltje en een antideeltje die samen weer niets zijn. Via een evolutionair proces ontstond vervolgens alles wat wij kennen als de materiele wereld. Die leegte zit nog steeds achter alles wat is. Mensen zijn ontstaan vanuit een evolutionair proces en handelen vanuit een evolutionair proces.
De meeste mensen verzetten zich hier echter tegen en hebben dit zelf niet door. Verzet creëert lijden, maar zijn tegenhanger, overgave, lost dit op. Dit komt doordat bijna iedereen zich identificeert met zijn verstand, lichaam, verleden en andere zaken uit de materiële wereld. Deze identificatie noemt men het ego. Dit ego heeft alleen helemaal niets te maken met wie je echt bent. Het zet je neer als een afzonderlijke entiteit en ziet de rest van de wereld als bedreigend.
Je verstand houdt van problemen en doet niets liever dan deze kraken. Zit je echter vast in je denken en dus je verstand en er is een gebrek aan problemen, dan creëert deze ze zelf. Je verstand haalt de eenheid van alles dat is uit elkaar en deelt deze op in concepten. Zo'n concept is bijvoorbeeld positiviteit. Wanneer je dit concept bedenkt, ontstaat ook automatisch zijn tegenhanger: negativiteit. Je er bewust van zijn dat dit enkel een concept is en je vervolgens overgeven aan je negatieve gevoelens (angst, verveling, ongeduld, etc.) betekent het einde van negativiteit.
Wat je in feite op deze manier doet is een langzame ego dood sterven. Wanneer je identificatie met je verstand en de materiële wereld weg is, worden je gedachten een stuk speelgoed en de wereld een speeltuin. Er zijn geen zorgen meer, het leven kost geen moeite. Jij leidt je leven niet meer, het leven leidt jou.
Ik heb dit hier gepost, omdat ik ineens de ingeving kreeg dat mensen die regelmatig trippen, waarschijnlijk ook zijn geïnteresseerd in spiritualiteit. Wat ik hierboven heb getypt is trouwens niet volledig. Ik raad iedereen aan De Kracht van het Nu eens te lezen. Voor de psychedelica liefhebbers zal het een feest van herkenning worden. Onder invloed van deze soort drugs kom je dicht in de buurt van je echte zelf. Je hebt hier echter helemaal geen drugs voor nodig.
Overigens vang je ook nuchter glimpsjes op van het zijn. Bijvoorbeeld tijdens een orgasme. Hierbij kun je niet anders dan je volledig overgeven en het is echt deze overgave die zo lekker voelt.
Ik houd het weer even voor gezien. Bedenk maar dat je god enkel kunt vinden door al het geloof op te geven. Daarna is er alleen nog weten. Bedenk ook dit allemaal enkel maar woorden zijn die alleen een richting aangeven en geen ware betekenis omvatten.
Op het fok forum werd een boek aangeraden genaamd De Kracht van het Nu. Ik heb besloten dit boek te lezen en me er volledig aan over te geven. Dus gewoon te doen wat er staat zonder oordeel. Het komt er in feite op neer dat ik geprobeerd heb m'n denken stil te zetten en de sensaties in mijn lichaam te voelen. De eerste poging mislukte onmiddellijk en toen realiseerde ik me ineens: dit is een verslaving. Denken is een verslaving. De verslaving waarmee je met alle andere verslavingen van vlucht. Dit was de motivering die ik nodig had, ik zou m'n hele dag enkel nog bezig zijn met proberen uit m'n illusies creërende gedachtewereld te stappen.
En op een gegeven moment begon het langzaam maar zeker te lukken. Niet denken bracht eerst gevoelens omhoog van verveling en ongeduld. Iedere keer dat dit gebeurde heb ik deze gevoelens maar gewoon geprobeerd te beleven. Naast dit heb ik ook nog een paar bijzonder ongemakkelijke en pijnlijke situaties in het contact met mensen beleefd, waarvan met de familie bij elkaar zitten en het gevoel krijgen dat niemand me echt kende de meeste pijnlijke was.
Afgelopen donderdagavond werd ik me ineens sterk gewaar. De verveling en het ongeduld losten op en maakten plaats voor een heerlijk gevoel. Ik keek eens wat rond, en zag ineens veel meer detail in de omgeving. Alles leek ook soepeler te bewegen. alsof ik voorheen niet alle frames zag. Het voelde gewoon als paddo's...
Eckhart Tolle, de schrijver van De Kracht van het Nu, zegt in zijn boek dat hij jarenlang dolgelukkig op parkbankjes heeft gezeten. Vrijdagochtend zat ik op het station op een bankje en ik begreep het helemaal. Echt plezier zit hem niet in de dingen die je doet, het zit hem in het bestaan.
Ik heb nog steeds momenten waarop ik me weer verlies in een gedachtestroom, maar over het algemeen heb ik genoeg afstand ervan om ze alleen maar voorbij te laten komen. De stilte die overblijft is heerlijk en inspirerend. Dit is de leegte waaruit alles voort is gekomen en die onder vele noemers bekend staat (God, Allah, zijn). Vanuit het niets onstonden een deeltje en een antideeltje die samen weer niets zijn. Via een evolutionair proces ontstond vervolgens alles wat wij kennen als de materiele wereld. Die leegte zit nog steeds achter alles wat is. Mensen zijn ontstaan vanuit een evolutionair proces en handelen vanuit een evolutionair proces.
De meeste mensen verzetten zich hier echter tegen en hebben dit zelf niet door. Verzet creëert lijden, maar zijn tegenhanger, overgave, lost dit op. Dit komt doordat bijna iedereen zich identificeert met zijn verstand, lichaam, verleden en andere zaken uit de materiële wereld. Deze identificatie noemt men het ego. Dit ego heeft alleen helemaal niets te maken met wie je echt bent. Het zet je neer als een afzonderlijke entiteit en ziet de rest van de wereld als bedreigend.
Je verstand houdt van problemen en doet niets liever dan deze kraken. Zit je echter vast in je denken en dus je verstand en er is een gebrek aan problemen, dan creëert deze ze zelf. Je verstand haalt de eenheid van alles dat is uit elkaar en deelt deze op in concepten. Zo'n concept is bijvoorbeeld positiviteit. Wanneer je dit concept bedenkt, ontstaat ook automatisch zijn tegenhanger: negativiteit. Je er bewust van zijn dat dit enkel een concept is en je vervolgens overgeven aan je negatieve gevoelens (angst, verveling, ongeduld, etc.) betekent het einde van negativiteit.
Wat je in feite op deze manier doet is een langzame ego dood sterven. Wanneer je identificatie met je verstand en de materiële wereld weg is, worden je gedachten een stuk speelgoed en de wereld een speeltuin. Er zijn geen zorgen meer, het leven kost geen moeite. Jij leidt je leven niet meer, het leven leidt jou.
Ik heb dit hier gepost, omdat ik ineens de ingeving kreeg dat mensen die regelmatig trippen, waarschijnlijk ook zijn geïnteresseerd in spiritualiteit. Wat ik hierboven heb getypt is trouwens niet volledig. Ik raad iedereen aan De Kracht van het Nu eens te lezen. Voor de psychedelica liefhebbers zal het een feest van herkenning worden. Onder invloed van deze soort drugs kom je dicht in de buurt van je echte zelf. Je hebt hier echter helemaal geen drugs voor nodig.
Overigens vang je ook nuchter glimpsjes op van het zijn. Bijvoorbeeld tijdens een orgasme. Hierbij kun je niet anders dan je volledig overgeven en het is echt deze overgave die zo lekker voelt.
Ik houd het weer even voor gezien. Bedenk maar dat je god enkel kunt vinden door al het geloof op te geven. Daarna is er alleen nog weten. Bedenk ook dit allemaal enkel maar woorden zijn die alleen een richting aangeven en geen ware betekenis omvatten.
misselijk ,,,
