Tijdens een truffeltrip in een herfstbos zagen ik een vriend een amerikaanse eik met alleen maar rode bladeren en één geel blad.
Ik: 'Hij maakt onderdeel.. maar ook onderscheid..'
Vriend: 'Wauw.. diep... man...'
Ik: 'Hehe, ja heh? Wow..'
Vriend: 'Schrijf op man, dat is écht geniaal, wow!'
Bij het zien van een vogelhuisje
Vriend: 'Ja man maar vroeger, toen paste de mens zich aan aan de natuur! en moet je nu eens kijken, we willen de natuur volledig inburgeren in onze maatschappij! We bouwen zelfs al huizen voor vogels, het moet niet veel gekker worden!'
Ik: 'Nee inderdaad, wat bizar eigenlijk! Zo heb ik er nog nooit tegenaan gekeken!'
Vriend: '...Zouden ze ook nestjes maken alsnog daarin? Als bed...?'
Ik: 'Nee.... lijkt me erg sterk...'
Vriend: 'Kom, geef me een pootje! Dat moet ik zeker weten!'
Ik heb me nog nooit zo'n onzettend dwaze quasi-filosoof gevoeld achteraf
Andere truffeltrip (op een zandverstuiving) kwam ik op het spontane idee om keihard te gaan sprinten een aantal seconden lang. Toen ik omkeek zag ik (voetafdrukken) hoeveel afstand ik had afgelegd, wat teleurgesteld..
Ik: 'Gast, kijk nou, mijn menselijke maximum heh! Harder kan ik niet! Echt, 50 meter ofzo, dat schiet toch niet op?'
Vriend 1: 'Maar.. dat is inderdaad wel raar.. waarom zou je ontvreden zijn over het beste resultaat dat je kunt leveren?'
Vriend 2: 'Jongens.. dat komt omdat jullie jezelf vergelijken met machines!'
Ik en vriend 1 tegelijk: 'Machines?!?'
Vriend 2: 'Ja.. rustig maar... weet ik veel, treinen enzo..'