Gecontroleerd verslaafd?

[Langspeelplaat]

Beste drugsgebruikers,

Ik heb niet zoveel te doen, dus besloot ik mezelf hier eens aan te melden en lekker van me af te tikken. Doe ermee wat je wilt. Ben wel benieuwd naar ervaring van andere mensen. Wellicht herkent iemand zich hierin, of wellicht ook niet. Het is jouw feestje...

Ik ben een persoon die bij wijze van spreken 3 dagen door kan rammen op een aantal gram coke. Zodra iemand tegen me zegt dat we een feest gaan vieren gaan alle remmen los en interesseert het me vrij weinig meer wat ik doe en hoeveel ik gebruik. Vaak gaat dit gepaard met een schuldgevoel achteraf, omdat ik letterlijk en figuurlijk van god los ben geweest. Het gekke is dat ik vervolgens een jaar niets kan gebruiken en er ook niet naar verlang om nog meer coke te gebruiken. ''Gezellige'' dingen met vrienden ondernemen doe ik de laatste tijd niet echt meer. Ik hunker vaak naar die extra 'dimentie' en kies er daarom ook voor, gezapige dingen zoals een film kijken of een avondje naar de kroeg, af te slaan. Vind het simpelweg niet interessant en word er eigenlijk alleen maar een beetje depri van. Mensen vind ik pas interessant nadat ik mezelf flink heb gedrogeerd. Het punt is natuurlijk dat ik dit niet altijd kan flikken, omdat je op den duur een naam krijgt. Hier ben ik mezelf van bewust en ik probeer er soepeltjes omheen te dansen. Soms trek ik in mijn eentje een biertje open om vervolgens de halve krat leeg te drinken. Dit gebeurt misschien 5x in het jaar en dan ben ik er ook wel weer klaar mee. Ik vind mezelf dan een redelijke loser. Ik bedoel, wie gaat zichzelf nu in zijn eentje bezatten als ogenschijnlijk leukere alteratieven zijn?

Vaak heb ik het gevoel dat mensen me niet begrijpen en dat ze me maar een rare vogel vinden. Ergens ben ik dat ook wel, maar op mijn beurt vind ik die andere mensen weer rare vogels als ik hun burgelijke bestaan observeer. Om deze reden kan ik ook niet vaak met dezelfde mensen zijn. Vrienden heb ik niet echt, noem het liever kennissen. Heb overigens wel het idee dat mensen me mogen, maar kan me niet echt binden aan mensen en raak erg snel verveeld en op den duur geirriteerd aan de ander. Afwisseling is iets wat ik erg interessant vind. Mensen kunnen om deze reden ook niet op me bouwen, omdat ik na verloop van tijd weer verdwijn.

Vervlavingsgevoel ben ik zeker, echter lijk ik mezelf in bedwang te kunnen houden. Zodra ik over een bepaalde grens ga stop ik ermee. Deze grens ligt wel wat verder dan bij een gemiddeld persoon. Zelfdiscipline heb ik niet bepaald. Ik doe wat ik leuk vind, ook als ik weet dat het een destructieve werking op me heeft. Maar toch! Wat ik apart vind is dat mensen bijvoorbeeld waarschuwen voor coke, dat je er na structureel gebruik geheid ''aan zit''. Deze ervaring heb ik niet. MDMA vond ik vele malen interessanter en daardoor verslavender werken dan een lijntje coke. Hier heb ik een half jaar structureel gebruik van gemaakt, maar op een gegeven moment merkte ik dat de chemische processen in mijn hersens niet meer hun werk deden. Toen heb ik dat ook maar afgezworen. Jammer, maar helaas...Het leven is eigenlijk maar saai. mile:


Zoooo, genoeg gehuild.

Geniet van jullie zondag!

LP

 

[Mindless]

Ik denk dat dat tot op zekere hoogte wel herkenbaar is voor de meeste, zoniet alle mensen. Uit pure verveling doorschieten in hedonistisch vermaak. Even het gevoel hebben dat je lééft. Je bent verwoestend bezig en je weet het. Na de piek komt het dal en je weet het. Maar je wilt het niet weten en je kiest ervoor om het niet te weten. Maar dan komt de onvermijdelijke realiteit van het dal en dan móet je er aan geloven. Dan de spijt en de voornemens om het niet weer zover te laten komen. Maar de volgende keer doe je het gewoon weer en ergens diep in jezelf weet je dat al, zelfs in het dal. Ondanks alle spijt, schuldgevoelens en voornemens. Want erger dan de spijt en ellende van het dal is de verveling, de betekenisloosheid. De leegte, de sleur, de oppervlakkigheid van jezelf en anderen, het levenloze gevoel waar je koste wat kost aan wilt ontsnappen, wetende dat het altijd weer de kop opsteekt op momenten dat er geen afleiding is.

We zijn mensen, niet slechts dieren. We hebben het vermogen om ons te vervelen, wat in mijn ogen wijst op een hogere intelligentie. Niet in gedrag, maar in potentie. Een van de belangrijkste lessen die je denk ik als mens kunt leren is dat voldoening niet buiten jezelf - in de wereld - gezocht moet worden. Plezier is de tegenhanger van pijn en het ene zal altijd tot het andere leiden. Voldoening zoeken in plezier is hopeloos omdat plezier een einde heeft en dan omslaat in pijn. Die les is er een die je leert door zogezegd op je bek te gaan. Zo vaak als voor jou nodig is.

De gecontroleerde verslaving waar je het over hebt is naar mijn mening een illusie. Verslaving is per definitie niet onder onze controle. Het is (schadelijk) gedrag waar we de slaaf (what's in a name) zijn van een destructief herhalend gedachtepatroon. Het cliché is waar: wil je niet meer verslaafd zijn, dan zul je eerst aan jezelf moeten toegeven dat je verslaafd bent. Vanuit daar kun je jezelf als het ware herprogrammeren met gezonde gedachtepatronen die gecreëerd zijn in bewustheid in plaats van onbewustheid. En voor blijvende vrijheid van verslaving is aanhoudende bewustheid een vereiste.

Je zegt 'wie gaat zich bezatten als er betere alternatieven zijn?' Heb je al eens psychedelica geprobeerd? Dat kun je tenminste doen op zo'n manier dat je er geen spijt van hebt en wie weet haal je daar wel blijvende voldoening uit of zet het je op een pad daar naartoe.

Altijd wanneer het leven saai lijkt, dan sta ik er bij stil of ik niet stiekem de verwachting heb dat de wereld mij voldoening gaat geven. Elke keer is dat het geval. Haal ik die verwachting weg, dan is er ineens uit het niets weer het gevoel van intense levendigheid, zonder ook maar iets te doen. Het is er altijd, maar we zoeken het in de verkeerde richting.

 

[Langspeelplaat]

Bedankt voor je bericht!

We zijn mensen, niet slechts dieren. We hebben het vermogen om ons te vervelen, wat in mijn ogen wijst op een hogere intelligentie. Niet in gedrag, maar in potentie. Een van de belangrijkste lessen die je denk ik als mens kunt leren is dat voldoening niet buiten jezelf - in de wereld - gezocht moet worden. Plezier is de tegenhanger van pijn en het ene zal altijd tot het andere leiden. Voldoening zoeken in plezier is hopeloos omdat plezier een einde heeft en dan omslaat in pijn. Die les is er een die je leert door zogezegd op je bek te gaan. Zo vaak als voor jou nodig is.

Dit is eigenlijk het antwoord op mijn vraag en ik vind dat je het erg duidelijk verwoordt. Eigenlijk is alles in mijn leven tot op heden ''stuk'' gegaan. Ik heb een aantal zeer leuke ervaringen gehad in mijn leven, niet alleen drugs gerelateerd. En inderdaad, alles begint erg rooskleurig en vervolgens heb ik vrijwel altijd het idee dat ik er ''getekend'' uitkom. Onbewust herken ik het patroon wat je beschrijft, maar sta er eigenlijk nooit bij stil. Ik moet dus proberen te leren hier een balans in te vinden en mezelf niet altijd als slachtoffer te zien.

Je zegt 'wie gaat zich bezatten als er betere alternatieven zijn?' Heb je al eens psychedelica geprobeerd? Dat kun je tenminste doen op zo'n manier dat je er geen spijt van hebt en wie weet haal je daar wel blijvende voldoening uit of zet het je op een pad daar naartoe.

Heb nooit met psychedelica geexperimenteerd. Heb in mijn omgeving wel gezien dat mensen hiermee experimenteerden. Ben er een beetje huiverig voor, omdat de personen die dat gebruikten/misbruikten vaak te kampen hadden met psychische problemen en vaak de realiteit uit het oog verloren. Ik weet dat het per persoon verschilt, maar ben van mezelf al zweverig genoeg. Ook heb ik het idee dat het in deze fase van mijn leven niet verstandig is om te gebruiken, omdat ik, zoals aangegeven, niet op mezelf kan rekenen. Als ik een wat stabieler leven leid wil ik het zeker eens proberen. Wat me nu verstandig lijkt is om op nuchtere maag voldoending te halen uit het leven. Ook al beklemt dat leven mij op dit moment. Sterker nog, ik walg ervan!

Altijd wanneer het leven saai lijkt, dan sta ik er bij stil of ik niet stiekem de verwachting heb dat de wereld mij voldoening gaat geven. Elke keer is dat het geval. Haal ik die verwachting weg, dan is er ineens uit het niets weer het gevoel van intense levendigheid, zonder ook maar iets te doen. Het is er altijd, maar we zoeken het in de verkeerde richting.

Ik ben erg passief in mijn gedrag op het moment. Tegelijkertijd ben ik constant aan het vechten tegen mijn ''onvolmaaktheid''. Het is een kwestie van acceptatie en vanuit daar zal ik mezelf opnieuw moeten opbouwen.

In ieder geval bedankt voor je bericht. Je hebt me op zeker een aantal inzichten gegeven!

 

[Narayani]

Wat me nu verstandig lijkt is om op nuchtere maag voldoending te halen uit het leven. Ook al beklemt dat leven mij op dit moment. Sterker nog, ik walg ervan!



Ik ben erg passief in mijn gedrag op het moment. Tegelijkertijd ben ik constant aan het vechten tegen mijn ''onvolmaaktheid''. Het is een kwestie van acceptatie en vanuit daar zal ik mezelf opnieuw moeten opbouwen.

Dit zijn juist dingen waar psychedelica je bij kunnen ondersteunen, mits je daar voor open staat en de omstandigheden juist zijn. Helaas hoeft het niet altijd zo te zijn dus ik raad het niet per definitie aan zonder je te kennen. Je zou je er eens over in kunnen lezen. Een geslaagde trip kan veel positiefs teweegbrengen in je nuchtere leven.

 

[Kittykat]

Mooi

Ik denk dat dat tot op zekere hoogte wel herkenbaar is voor de meeste, zoniet alle mensen. Uit pure verveling doorschieten in hedonistisch vermaak. Even het gevoel hebben dat je lééft. Je bent verwoestend bezig en je weet het. Na de piek komt het dal en je weet het. Maar je wilt het niet weten en je kiest ervoor om het niet te weten. Maar dan komt de onvermijdelijke realiteit van het dal en dan móet je er aan geloven. Dan de spijt en de voornemens om het niet weer zover te laten komen. Maar de volgende keer doe je het gewoon weer en ergens diep in jezelf weet je dat al, zelfs in het dal. Ondanks alle spijt, schuldgevoelens en voornemens. Want erger dan de spijt en ellende van het dal is de verveling, de betekenisloosheid. De leegte, de sleur, de oppervlakkigheid van jezelf en anderen, het levenloze gevoel waar je koste wat kost aan wilt ontsnappen, wetende dat het altijd weer de kop opsteekt op momenten dat er geen afleiding is.

We zijn mensen, niet slechts dieren. We hebben het vermogen om ons te vervelen, wat in mijn ogen wijst op een hogere intelligentie. Niet in gedrag, maar in potentie. Een van de belangrijkste lessen die je denk ik als mens kunt leren is dat voldoening niet buiten jezelf - in de wereld - gezocht moet worden. Plezier is de tegenhanger van pijn en het ene zal altijd tot het andere leiden. Voldoening zoeken in plezier is hopeloos omdat plezier een einde heeft en dan omslaat in pijn. Die les is er een die je leert door zogezegd op je bek te gaan. Zo vaak als voor jou nodig is.

De gecontroleerde verslaving waar je het over hebt is naar mijn mening een illusie. Verslaving is per definitie niet onder onze controle. Het is (schadelijk) gedrag waar we de slaaf (what's in a name) zijn van een destructief herhalend gedachtepatroon. Het cliché is waar: wil je niet meer verslaafd zijn, dan zul je eerst aan jezelf moeten toegeven dat je verslaafd bent. Vanuit daar kun je jezelf als het ware herprogrammeren met gezonde gedachtepatronen die gecreëerd zijn in bewustheid in plaats van onbewustheid. En voor blijvende vrijheid van verslaving is aanhoudende bewustheid een vereiste.

Je zegt 'wie gaat zich bezatten als er betere alternatieven zijn?' Heb je al eens psychedelica geprobeerd? Dat kun je tenminste doen op zo'n manier dat je er geen spijt van hebt en wie weet haal je daar wel blijvende voldoening uit of zet het je op een pad daar naartoe.

Altijd wanneer het leven saai lijkt, dan sta ik er bij stil of ik niet stiekem de verwachting heb dat de wereld mij voldoening gaat geven. Elke keer is dat het geval. Haal ik die verwachting weg, dan is er ineens uit het niets weer het gevoel van intense levendigheid, zonder ook maar iets te doen. Het is er altijd, maar we zoeken het in de verkeerde richting.[/QUOTE mooi verwoord zeg.

 

[Langspeelplaat]

Dit zijn juist dingen waar psychedelica je bij kunnen ondersteunen, mits je daar voor open staat en de omstandigheden juist zijn. Helaas hoeft het niet altijd zo te zijn dus ik raad het niet per definitie aan zonder je te kennen. Je zou je er eens over in kunnen lezen. Een geslaagde trip kan veel positiefs teweegbrengen in je nuchtere leven.

Hmz, klinkt interessant. Ik heb een maatje van me om advies gevraagd die het verstandig gebruikt. Hij gaf me te kennen dat ik er goed over na moet denken wil ik het gaan proberen. Hij gebruikte de woorden: 'Dit zijn geen grappen, je moet er verantwoord mee omgaan en het is niet iets wat je te pas en te onpas kan gebruiken.' Nu heb ik tot op heden enkel ervaring met partydrugs, dus voor mij klinkt het allemaal redelijk onbekend. Ik denk dat ik het trippen wel interessant vind, maar kan me niet voorstellen dat ik het eenmalig doe. Meestal wil ik over de grens heen, zeg maar... Vandaar dat ik ook ietwat terughoudend ben.