1234pillengebruikt
Newbie
Gisteren heb ik voor het eerst een hoge dosis LSD gedaan. Ik heb veel ervaring met LSD en psychedelica en ik ben goed bekend met de werking van de stoffen. Toch was de ervaring van deze trip anders dan normaal.
De dag begon vroeg. Ik nam een dosis van 230 µg, wat een relatief hoge dosering is waarbij het ego geleidelijk wordt opgelost. Mijn intentie was om het leven te ervaren vanuit het pure zijn: een leven waarin je jezelf bent, zonder ego. De ervaring waarin je ziet wie je werkelijk bent.
Ik was er klaar voor. Jarenlang heb ik me beziggehouden met het begrijpen van het leven. Ook de afgelopen weken heb ik alles gedaan om het leven te kunnen leven. Ik dacht dat deze trip mij zou laten ervaren hoe het is om het ego los te laten. Ook was ik ervan overtuigd dat mijn ego geen zeggenschap meer had over mijn existentie. Ik geloofde dat ik klaar was voor de trip en dat ik wist wat ik moest doen als het ego mij zou proberen te beschermen.
De eerste uren verliepen wonderbaarlijk. De visuals waren nog nooit zo echt geweest. Zowel met gesloten als open ogen was het de meest mystieke ervaring die ik ooit heb gehad. De muziek uit mijn AirPods, vooral het nummer L$D van A$AP Rocky, had nog nooit zo levend geklonken. De visuals waren niet alleen visueel; ik doorvoelde de ervaring volledig, ook in mijn lichaam. Alles was er. Het leven zag zichzelf leven.
Ik dacht: dit is het. Ik zie het leven, ik begrijp het, en ik lééf het. Af en toe kwam er een gevoel van angst in de visualisaties, maar zoals ik had geleerd liet ik dat vooral van me afglijden.
Het ego loste zich geleidelijk op en ik voelde me steeds meer in het moment. Op het moment dat ik dacht: dit is de mooiste ervaring ooit, zag ik het allemaal voor me afspelen. Ik doorvoelde het leven in mijn eigen ervaring. Dit was het moment waarop alles uit het verleden leek samen te komen.
Woorden kunnen de ervaring van het leven amper bevatten, maar ik kan je vertellen dat het onbeschrijfelijk mooi was. Precies op dat moment keek ik naar mijn horloge. Het was 3uur verder. Ik zat inmiddels in de piek van de trip. Als dit 230 µg is, ben ik wel benieuwd naar 300 µg, dacht ik. En precies op dat moment sloeg alles om.
Op het moment dat ik dacht dat ik het wel aankon, begon ik me af te vragen: ben je wel zo zeker als je denkt?
De spontane twijfel vulde zich met angst. Een gevoel dat me uit het moment trok. En precies toen zei ik tegen mezelf: nee, daar ga ik weer.
Net als tijdens mijn vorige bad trips kwam ik in een staat waarin mijn hoofd alleen nog maar nadacht. Het gebeurde zo snel dat ik niet eens doorhad wat ik deed. Grappiger nog, ik begreep ineens niet meer waar ik me druk om maakte. Wat was er nu zo slecht? Maar vooral, hoe leef ik weer het leven van net? Huh? Wat doe ik eigenlijk?
Hoe meer vragen ik stelde, hoe groter de verwarring werd. Uiteindelijk concludeerde ik dat mijn vragen me niet verder hielpen. Ik bedacht me nog: volgens mij heb ik LSD gedaan… maar ja, wat is trippen? En wat is het normale nuchtere leven dan?
Vol verwarring besloot ik te gaan lopen, want mijn hoofd hielp me totaal niet in het terugkomen naar het moment.
Echter, hield de vraag over trippen me gaande. Wie was ik voordat ik LSD nam? Wat maakt mij nu anders dan toen? Ben ik aan het trippen? En eigenlijk is dat het ook. Het hele leven ís een trip. De twijfel die je uit het moment haalt, maakt je minder jezelf. Maar je hebt niet door dat je niet meer in het moment leeft, omdat je eigenlijk altijd al in het moment leeft.
Het is een ego-probleem, en ik had niet door dat het me weer wilde beschermen. Het begrip van het leven houdt me van het leven af. Maar het paradoxale daaraan is dat ik het nog steeds ervaar.
Ik zat op de fiets naar huis en dacht: ik ga gewoon even niet meer denken en laat mijn gedachten rondvliegen. Zonder intentie zag ik hoe mijn gedachten iets construeerden. Elke keer kwam er een nieuw mini-inzicht naar boven. Het voelde als een verruiming van mijn geest. De verwarring probeerde zichzelf op te lossen. Alles complementeerde elkaar en het bouwde op naar een antwoord op het leven.
Mijn intentie van de dag was om het leven te kunnen ervaren, en wat ik nu zag, was hoe ik telkens meer begreep van hoe het leven zich afspeelde. Het kwam neer op het volgende: mijn gedachten bouwden op naar een mentaal optimum. Hoe meer ik inzag, hoe meer zin ik kreeg in die allesomvattende verlossing.
Ik kwam steeds meer terug in mezelf en zag het leven zichzelf opmaken. Ik dacht onderliggend: er zal vandaag een moment komen waarop ik het volledig doorzie en het leven kan leven.
Maar hoe meer ik dacht, hoe minder ik was. Het allesomvattende antwoord leek zo complex en onreëel, dat ik me begon af te vragen of het wel kon. Ik verwachte zo een mooie en diepe verlossing om terug te krijgen wat ik eigenlijk al had. Het mentale optimum bestaat uiteindelijk alleen in mijn hoofd. Uiteindelijk zag ik in dat er geen verschil is tussen een leven van begrip en een leven van ervaring. Het is hetzelfde paradoxale leven, maar het is mijn ego dat het niet wil loslaten om het te mogen ervaren.
Dat is het wantrouwen, de twijfel naar het leven. Ik zie dat dit mijn egoïsme is. Die dag heb ik in zijn volledigheid ervaren hoe dit mechanisme werkt. Ik heb gezien en geleefd hoe het is om in het moment te zijn, om kort daarna onveiligheid en twijfel te voelen en het moment te verlaten. Niet wetende dat het nog steeds hetzelfde moment is, en alleen maar wacht om toegelaten te worden.
Het klinkt zó simpel: als je het leven wil leven, dóe het dan. Je doet het ook als je het niet doet, dus waarom doe je het niet?
Ik weet het niet. Is er niet een allesomvattend antwoord? Een ervaring vol emotie, diepte en begrip die het einde van mijn intense zoektocht omarmt. Een moment dat mijn diep-analytische psyche waardeert. Een moment waarin ik kan stoppen met twijfelen aan het moment om het te mogen leven.
Oké, maar wat zou dat antwoord dan zijn? Hmm… niets. Het antwoord is niets. En dat maakt alles compleet.
Het antwoord is het paradoxale leven zelf. Hetzelfde leven dat ik wantrouw. Ik begrijp het! Maar door het begrip begrijp ik het toch weer niet.
Kutzooi. Waarom wil ik het gewoon niet leven? Durf ik niet? Ik weet het echt niet. Ik wou dat ik het wist. Maar er is niks om te weten.
Het moment waarop ik het leven in zijn volledigheid doorvoel, is er altijd al. Mijn ego is niets meer dan een intellectueel uitstel om te mogen leven, niet wetende dat ik toch altijd al leeft. Wat is dan de oplossing om de ervaring te leven? Durf ik het gewoon niet? Is mijn ego te groot? Heb ik mijn emotionele pijn niet goed genoeg doorvoelt? Ben ik niet realistisch genoeg? Om vervolgens weer te beseffen dat elke vraag een afzien is van het moment.
Als ik er nuchter over nadenk, is het inderdaad een tekort aan vertrouwen. Vertrouwen en liefde om de ervaring te mogen beleven omdat ik genoeg ben. Ik denk dat dit zelfs het probleem is van de hele maatschappij. Niet in het moment durven leven. Maar als ik mezelf nu zou zien als adequaat, is dat dan niet ook een vorm van geloof? En is dat geloof dan niet een houding van het begrijpend ego? Het ego dat zo sterk is dat het zichzelf blijft onderhouden.
Wanneer kan ik dan leven, in plaats van overleven?
Want nu ervaar ik iets om het te kunnen vatten, maar de ervaring zelf laat zich niet vatten. Moet ik mezelf conditioneren om het los te laten? Dat voelt als opgeven. Maar misschien is de dood van het ego wel noodzakelijk voor de wedergeboorte van de ervaring. Wie weet.
Al met al was de ervaring een van de mooiste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik doorleefde het moment in zijn volledigheid, om uiteindelijk bang te zijn voor de ervaring zelf.
Het leven laat zich alleen ervaren. Maar tegenstrijdig genoeg ontvouwt zelfs de mooiste uitspraak over het leven zich tot een begrip.
Een begrip om grip te verliezen op het moment. Het leven is zo oneindig complex als je het zelf maakt. Maar hoe leef ik dan simpel in het moment?
De dag begon vroeg. Ik nam een dosis van 230 µg, wat een relatief hoge dosering is waarbij het ego geleidelijk wordt opgelost. Mijn intentie was om het leven te ervaren vanuit het pure zijn: een leven waarin je jezelf bent, zonder ego. De ervaring waarin je ziet wie je werkelijk bent.
Ik was er klaar voor. Jarenlang heb ik me beziggehouden met het begrijpen van het leven. Ook de afgelopen weken heb ik alles gedaan om het leven te kunnen leven. Ik dacht dat deze trip mij zou laten ervaren hoe het is om het ego los te laten. Ook was ik ervan overtuigd dat mijn ego geen zeggenschap meer had over mijn existentie. Ik geloofde dat ik klaar was voor de trip en dat ik wist wat ik moest doen als het ego mij zou proberen te beschermen.
De eerste uren verliepen wonderbaarlijk. De visuals waren nog nooit zo echt geweest. Zowel met gesloten als open ogen was het de meest mystieke ervaring die ik ooit heb gehad. De muziek uit mijn AirPods, vooral het nummer L$D van A$AP Rocky, had nog nooit zo levend geklonken. De visuals waren niet alleen visueel; ik doorvoelde de ervaring volledig, ook in mijn lichaam. Alles was er. Het leven zag zichzelf leven.
Ik dacht: dit is het. Ik zie het leven, ik begrijp het, en ik lééf het. Af en toe kwam er een gevoel van angst in de visualisaties, maar zoals ik had geleerd liet ik dat vooral van me afglijden.
Het ego loste zich geleidelijk op en ik voelde me steeds meer in het moment. Op het moment dat ik dacht: dit is de mooiste ervaring ooit, zag ik het allemaal voor me afspelen. Ik doorvoelde het leven in mijn eigen ervaring. Dit was het moment waarop alles uit het verleden leek samen te komen.
Woorden kunnen de ervaring van het leven amper bevatten, maar ik kan je vertellen dat het onbeschrijfelijk mooi was. Precies op dat moment keek ik naar mijn horloge. Het was 3uur verder. Ik zat inmiddels in de piek van de trip. Als dit 230 µg is, ben ik wel benieuwd naar 300 µg, dacht ik. En precies op dat moment sloeg alles om.
Op het moment dat ik dacht dat ik het wel aankon, begon ik me af te vragen: ben je wel zo zeker als je denkt?
De spontane twijfel vulde zich met angst. Een gevoel dat me uit het moment trok. En precies toen zei ik tegen mezelf: nee, daar ga ik weer.
Net als tijdens mijn vorige bad trips kwam ik in een staat waarin mijn hoofd alleen nog maar nadacht. Het gebeurde zo snel dat ik niet eens doorhad wat ik deed. Grappiger nog, ik begreep ineens niet meer waar ik me druk om maakte. Wat was er nu zo slecht? Maar vooral, hoe leef ik weer het leven van net? Huh? Wat doe ik eigenlijk?
Hoe meer vragen ik stelde, hoe groter de verwarring werd. Uiteindelijk concludeerde ik dat mijn vragen me niet verder hielpen. Ik bedacht me nog: volgens mij heb ik LSD gedaan… maar ja, wat is trippen? En wat is het normale nuchtere leven dan?
Vol verwarring besloot ik te gaan lopen, want mijn hoofd hielp me totaal niet in het terugkomen naar het moment.
Echter, hield de vraag over trippen me gaande. Wie was ik voordat ik LSD nam? Wat maakt mij nu anders dan toen? Ben ik aan het trippen? En eigenlijk is dat het ook. Het hele leven ís een trip. De twijfel die je uit het moment haalt, maakt je minder jezelf. Maar je hebt niet door dat je niet meer in het moment leeft, omdat je eigenlijk altijd al in het moment leeft.
Het is een ego-probleem, en ik had niet door dat het me weer wilde beschermen. Het begrip van het leven houdt me van het leven af. Maar het paradoxale daaraan is dat ik het nog steeds ervaar.
Ik zat op de fiets naar huis en dacht: ik ga gewoon even niet meer denken en laat mijn gedachten rondvliegen. Zonder intentie zag ik hoe mijn gedachten iets construeerden. Elke keer kwam er een nieuw mini-inzicht naar boven. Het voelde als een verruiming van mijn geest. De verwarring probeerde zichzelf op te lossen. Alles complementeerde elkaar en het bouwde op naar een antwoord op het leven.
Mijn intentie van de dag was om het leven te kunnen ervaren, en wat ik nu zag, was hoe ik telkens meer begreep van hoe het leven zich afspeelde. Het kwam neer op het volgende: mijn gedachten bouwden op naar een mentaal optimum. Hoe meer ik inzag, hoe meer zin ik kreeg in die allesomvattende verlossing.
Ik kwam steeds meer terug in mezelf en zag het leven zichzelf opmaken. Ik dacht onderliggend: er zal vandaag een moment komen waarop ik het volledig doorzie en het leven kan leven.
Maar hoe meer ik dacht, hoe minder ik was. Het allesomvattende antwoord leek zo complex en onreëel, dat ik me begon af te vragen of het wel kon. Ik verwachte zo een mooie en diepe verlossing om terug te krijgen wat ik eigenlijk al had. Het mentale optimum bestaat uiteindelijk alleen in mijn hoofd. Uiteindelijk zag ik in dat er geen verschil is tussen een leven van begrip en een leven van ervaring. Het is hetzelfde paradoxale leven, maar het is mijn ego dat het niet wil loslaten om het te mogen ervaren.
Dat is het wantrouwen, de twijfel naar het leven. Ik zie dat dit mijn egoïsme is. Die dag heb ik in zijn volledigheid ervaren hoe dit mechanisme werkt. Ik heb gezien en geleefd hoe het is om in het moment te zijn, om kort daarna onveiligheid en twijfel te voelen en het moment te verlaten. Niet wetende dat het nog steeds hetzelfde moment is, en alleen maar wacht om toegelaten te worden.
Het klinkt zó simpel: als je het leven wil leven, dóe het dan. Je doet het ook als je het niet doet, dus waarom doe je het niet?
Ik weet het niet. Is er niet een allesomvattend antwoord? Een ervaring vol emotie, diepte en begrip die het einde van mijn intense zoektocht omarmt. Een moment dat mijn diep-analytische psyche waardeert. Een moment waarin ik kan stoppen met twijfelen aan het moment om het te mogen leven.
Oké, maar wat zou dat antwoord dan zijn? Hmm… niets. Het antwoord is niets. En dat maakt alles compleet.
Het antwoord is het paradoxale leven zelf. Hetzelfde leven dat ik wantrouw. Ik begrijp het! Maar door het begrip begrijp ik het toch weer niet.
Kutzooi. Waarom wil ik het gewoon niet leven? Durf ik niet? Ik weet het echt niet. Ik wou dat ik het wist. Maar er is niks om te weten.
Het moment waarop ik het leven in zijn volledigheid doorvoel, is er altijd al. Mijn ego is niets meer dan een intellectueel uitstel om te mogen leven, niet wetende dat ik toch altijd al leeft. Wat is dan de oplossing om de ervaring te leven? Durf ik het gewoon niet? Is mijn ego te groot? Heb ik mijn emotionele pijn niet goed genoeg doorvoelt? Ben ik niet realistisch genoeg? Om vervolgens weer te beseffen dat elke vraag een afzien is van het moment.
Als ik er nuchter over nadenk, is het inderdaad een tekort aan vertrouwen. Vertrouwen en liefde om de ervaring te mogen beleven omdat ik genoeg ben. Ik denk dat dit zelfs het probleem is van de hele maatschappij. Niet in het moment durven leven. Maar als ik mezelf nu zou zien als adequaat, is dat dan niet ook een vorm van geloof? En is dat geloof dan niet een houding van het begrijpend ego? Het ego dat zo sterk is dat het zichzelf blijft onderhouden.
Wanneer kan ik dan leven, in plaats van overleven?
Want nu ervaar ik iets om het te kunnen vatten, maar de ervaring zelf laat zich niet vatten. Moet ik mezelf conditioneren om het los te laten? Dat voelt als opgeven. Maar misschien is de dood van het ego wel noodzakelijk voor de wedergeboorte van de ervaring. Wie weet.
Al met al was de ervaring een van de mooiste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik doorleefde het moment in zijn volledigheid, om uiteindelijk bang te zijn voor de ervaring zelf.
Het leven laat zich alleen ervaren. Maar tegenstrijdig genoeg ontvouwt zelfs de mooiste uitspraak over het leven zich tot een begrip.
Een begrip om grip te verliezen op het moment. Het leven is zo oneindig complex als je het zelf maakt. Maar hoe leef ik dan simpel in het moment?
