Oké. Ik heb zeker al een jaar terug een keertje ketamine gekocht maar ik vond dat ik er eindelijk maar eens werk van moest maken om ’t te gebruiken. Ik was best brak van vrijdagavond, weinig geslapen, was best moe, maar ik wou het toch wel doen eigenlijk. Omdat het anders weer heel lang zou duren voor het zou kunnen.
Dus om 22:00 zaterdagavond had Smartie wat lijntjes gemaakt en ik zat mezelf helemaal op te vreten van de zenuwen. Zo vaak drugs gedaan. Altijd zenuwachtig. Story of my life. Toch maar gedaan. Smartie zei na 10 minuten of zo dat ‘ie het al wel merkte maar ik vond het maar meevallen allemaal. Nog een lijntje. Ik wist nog steeds niet wat ik moest voelen, maar ik vond wel dat ik niet echt nuchter meer was. De kamer zag er een beetje anders uit, maar niet vervormd zoals ik gewend ben bij psychedelica. Smartie’s handen voelden wel raar, net alsof het een pop was. M’n joggingbroek voelde heel hard? Geen idee hoe. Ik voelde me wel vaag, maar ik vond het nog steeds wel meevallen allemaal. Misschien had ik iets heftigers verwacht of zo? Al die grote verhalen over keta enzo en nu was alles gewoon vaag en raar en dat was het. Dat was op zich wel grappig hoor, maar ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest. Met stimulerende middelen ga ik feesten, met hallucinerende middelen ga ik mooie dingen zien, en hier wist ik het niet echt mee.
Toen het effect weer wat minder was gingen we nog maar een keer doen, ditmaal weer wat meer. Het eerste waar ik toen echt verbaasd over was, was de muziek. Die klonk zo fucking raar! Ik wist dat het gewoon één liedje was wat één geheel moest vormen maar het klonk alsof alle muziekinstrumenten los van elkaar maar wat speelden. Heel bizar. We luisterden eerst The Smiths en daarna Placebo, allebei muziek die ik zo goed ken, en het klonk zo anders dan ik gewend ben. Alsof we heel wat anders op hadden gezet. Ik ken alle videoclips van Placebo maar als ik ernaar keek leek het allemaal helemaal niet te kloppen. De videoclips gingen langzamer dan de muziek. Maar soms ging de muziek ook langzamer, terwijl ik wist dat dat niet klopte. De tijd gaat nog steeds even snel, hoe kan de muziek dan langzamer gaan..
Het ritme was er ook helemaal in weg. Het klonk allemaal maar onsamenhangend.
Oja, en m’n lippen waren gevoelloos en dat voelde ook heel vreemd. Smartie zei dat ik op de grond moest zitten omdat hij vond dat de grond zacht voelde maar bij mij was de grond nog steeds hard.
Tegen de tijd dat het minder werd waren we allebei eigenlijk best moe, het was inmiddels 00:15 of zo, maar we spraken af nog één keer te doen, ik wilde weer wat meer. Supergoor, dat snuiven, ik heb nog maar weinig afgesnoven in m’n leven, en dit liep zo vies m’n keel in, m’n neus prikte, m’n ogen gingen tranen en ik moest niezen. Brrrr. Minpuntje wel. Máár ik had nu wel eindelijk het gevoel dat ik het echt leuk begon te vinden. Alsof je een hele rare vage verwarrende wereld in gezogen wordt. De kamer zag er ook best wel grappig uit. Dingen leken groter en kleiner en verder weg en dichterbij, terwijl er tegelijkertijd ook helemaal niks veranderde. Jezus wat vaag.
Ik lag naast Smartie op de bank en zijn gezicht leek soms heel anders, terwijl het wel hetzelfde was. Als hij een kus gaf vond ik het maar raar, want een kus geven voelde ineens heel doelloos. Waarom doen mensen dat überhaupt eigenlijk? Hij ging op gegeven moment de verwarming hoger (of lager?) zetten maar hij bewoog echt als een robot. Ik weet niet of dat aan mij of aan hem lag, maar het was wel heel grappig, en ik voelde me echt alsof we in Supermario beland waren. Ik heb Smartie uitgedaagd te omschrijven hoe hij zich voelde maar dat lukte niet echt. Af en toe moesten we even met onze benen bewegen om erachter te komen welke van wie was.
We hebben nog tot 01:30 of zo op de bank gelegen en een beetje halve gesprekken gevoerd tot we weer in staat waren om op te staan en naar bed te gaan.
Dus dat was dat. Ik heb als een engeltje geslapen. En ik vond het best leuk, ’t was in ieder geval gewoon gezellig en grappig. Maar voor mij mag het de volgende keer best meer, dat het nog wat meer trippy wordt. Lijkt me wel leuk.
Groetjes.
Dus om 22:00 zaterdagavond had Smartie wat lijntjes gemaakt en ik zat mezelf helemaal op te vreten van de zenuwen. Zo vaak drugs gedaan. Altijd zenuwachtig. Story of my life. Toch maar gedaan. Smartie zei na 10 minuten of zo dat ‘ie het al wel merkte maar ik vond het maar meevallen allemaal. Nog een lijntje. Ik wist nog steeds niet wat ik moest voelen, maar ik vond wel dat ik niet echt nuchter meer was. De kamer zag er een beetje anders uit, maar niet vervormd zoals ik gewend ben bij psychedelica. Smartie’s handen voelden wel raar, net alsof het een pop was. M’n joggingbroek voelde heel hard? Geen idee hoe. Ik voelde me wel vaag, maar ik vond het nog steeds wel meevallen allemaal. Misschien had ik iets heftigers verwacht of zo? Al die grote verhalen over keta enzo en nu was alles gewoon vaag en raar en dat was het. Dat was op zich wel grappig hoor, maar ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest. Met stimulerende middelen ga ik feesten, met hallucinerende middelen ga ik mooie dingen zien, en hier wist ik het niet echt mee.
Toen het effect weer wat minder was gingen we nog maar een keer doen, ditmaal weer wat meer. Het eerste waar ik toen echt verbaasd over was, was de muziek. Die klonk zo fucking raar! Ik wist dat het gewoon één liedje was wat één geheel moest vormen maar het klonk alsof alle muziekinstrumenten los van elkaar maar wat speelden. Heel bizar. We luisterden eerst The Smiths en daarna Placebo, allebei muziek die ik zo goed ken, en het klonk zo anders dan ik gewend ben. Alsof we heel wat anders op hadden gezet. Ik ken alle videoclips van Placebo maar als ik ernaar keek leek het allemaal helemaal niet te kloppen. De videoclips gingen langzamer dan de muziek. Maar soms ging de muziek ook langzamer, terwijl ik wist dat dat niet klopte. De tijd gaat nog steeds even snel, hoe kan de muziek dan langzamer gaan..
Het ritme was er ook helemaal in weg. Het klonk allemaal maar onsamenhangend.Oja, en m’n lippen waren gevoelloos en dat voelde ook heel vreemd. Smartie zei dat ik op de grond moest zitten omdat hij vond dat de grond zacht voelde maar bij mij was de grond nog steeds hard.
Tegen de tijd dat het minder werd waren we allebei eigenlijk best moe, het was inmiddels 00:15 of zo, maar we spraken af nog één keer te doen, ik wilde weer wat meer. Supergoor, dat snuiven, ik heb nog maar weinig afgesnoven in m’n leven, en dit liep zo vies m’n keel in, m’n neus prikte, m’n ogen gingen tranen en ik moest niezen. Brrrr. Minpuntje wel. Máár ik had nu wel eindelijk het gevoel dat ik het echt leuk begon te vinden. Alsof je een hele rare vage verwarrende wereld in gezogen wordt. De kamer zag er ook best wel grappig uit. Dingen leken groter en kleiner en verder weg en dichterbij, terwijl er tegelijkertijd ook helemaal niks veranderde. Jezus wat vaag.
Ik lag naast Smartie op de bank en zijn gezicht leek soms heel anders, terwijl het wel hetzelfde was. Als hij een kus gaf vond ik het maar raar, want een kus geven voelde ineens heel doelloos. Waarom doen mensen dat überhaupt eigenlijk? Hij ging op gegeven moment de verwarming hoger (of lager?) zetten maar hij bewoog echt als een robot. Ik weet niet of dat aan mij of aan hem lag, maar het was wel heel grappig, en ik voelde me echt alsof we in Supermario beland waren.
Ik heb Smartie uitgedaagd te omschrijven hoe hij zich voelde maar dat lukte niet echt. Af en toe moesten we even met onze benen bewegen om erachter te komen welke van wie was.We hebben nog tot 01:30 of zo op de bank gelegen en een beetje halve gesprekken gevoerd tot we weer in staat waren om op te staan en naar bed te gaan.
Dus dat was dat. Ik heb als een engeltje geslapen. En ik vond het best leuk, ’t was in ieder geval gewoon gezellig en grappig. Maar voor mij mag het de volgende keer best meer, dat het nog wat meer trippy wordt. Lijkt me wel leuk.
Groetjes.
