Elvish A lot of noise.
Experimenterende gebruiker
Na tien jaar van dubben heb ik eindelijk de knoop doorgehakt. Vandaag bestel ik 5-Meo-DMT!
Wanneer het dan eindelijk in de bus valt kriebelt mijn buik wanneer ik het uit de brievenbus haal. Het pakketje gaat mee naar boven en word meteen open gemaakt. Ik bekijk de kristallen en besluit een teug uit een glaspijpje te roken, het idee WAS even proberen (met de wetenschap die ik op dat moment had over het stofje deed mij beter doen weten, maar ach ik ben ….. en ik kan dat wel aan. Fucking naïf dus!!). Ijs schiet door mijn lichaam en stopt aan de achterkant onder mijn schedel. Ik herken de visuals uit mijn vele truffel trips en ga op de bank liggen, alles lijkt te ademen en mijn katten komen bij me liggen. Zo snel als het gevoel kwam opzetten zo snel verdween het ook weer.
Doordat ik een beetje angstig werd van de ervaring ben ik YouTube in gedoken om een van de trip reports te beluisteren. Op het home screen zie ik dat YouTube mij de volgende aanbied om te kijken: Paul smith , DMT. Deze cabaretier spreekt in zijn optreden over zijn ervaring met DMT en wat dit met hem heeft gedaan op de lange termijn. Dit zetje had ik nodig.
Na een goede douche ga ik op mijn meditatie plekje zitten en maan mijn hoofd tot kalmte. 29-02-2024 18:05 kies ik vier mooie kristallen uit om in mijn pijpje te leggen (niet afgewogen maar op gevoel 50mg, zoals ik zij… naïef). Ik zet het pijpje aan mijn mond en inhaleer de DMT alsof ik aan een waterpijp lurk, houd de adem een paar telen in, blaas uit en herhaal. De derde keer lukte niet meer en ik laat het pijpje vallen op tafel. Ik kan mezelf nog net in het midden van het bed leggen voor de trip los gaat.
Als ik vervolg als een zeester op mijn 2pers bed lig merk dat ik dat ik alle grip op de “realiteit” kwijt raak. Uit paniek doe ik een hopeloze poging maar dat deze is te vergeefs. Ik kan me niet meer precies herinneren wat ik er vervolgens gebeurt maar het lijkt er op dat ik het niet aan kon. Het verlies van de grip op de “realiteit” kon mijn ego niet aan. Een enkele schim welke ik mij wel kan herinneren is een zeer onprettig ervaring. Een daarvan was dat ik een was met het licht.
Ik klap door een ruimte met de mooiste felle kleuren en val vervolgens op een heerlijke wolk. De ruimte is sereen, diep donker blauw en zo ook de wolken, op de achtergrond klinkt de muziek uit de HEMEL en een briesje zoals nog nooit gevoeld steelt achter mijn oor langs. Ik vraag verbaast, hardop en met enige paniek: wie ben ik, wie ben ik , wie ben ik? Vanuit mijn rechter zijde komt een zon/ster aangevlogen met de mooiste kleur oranje die je je kunt voorsten. Terwijl de zon/ster van rechts naar links achter de wolken zijn plekje inneemt hoor ik de stem van een engel zeggen: dit ben jij. Ik kijk verbaasd naar de wolken en de prachtige kleur oranje en ik hoor mijn naam. Ik snak naar adem maar wil ook zo snel mogelijk gehoor geven aan de oproep van mijn naam. We raken in gesprek en ik lijk alles te begrijpen (mijn blik kon ik gedurende de trip niet van de zon en wolken afhouden, oogverblindend mooi). Wanneer ik me afvraag wie het nou eigenlijk is en ik naar rechts wil kijken val ik terug in mijn lichaam en merk ik dat ik van bed afgevallen ben met broze plekken op mijn lichaam. Er schijnt een oranje licht in mijn gezicht van het nachtkastje, het briesje kwam van de balkon deur en de hemelse muziek was mijn meditatie muziekje.
Toch zegt iedere vezel in mij dat ik zojuist Moeder natuur/aarde heb gesproken. De zachtheid en liefde, WOOOW was het enige dat er op dat moment nog uit mijn mond kon komen.
Ik werd wakker in de hemel en viel inslaap in mijn lichaam. (Dit versje krijg ik niet uit mijn hoofd. Heeft iemand een idee waar het vandaan komt? Revers search (gpt) geeft onbevredigend antwoord).
Thx DMT 🥲
Wanneer het dan eindelijk in de bus valt kriebelt mijn buik wanneer ik het uit de brievenbus haal. Het pakketje gaat mee naar boven en word meteen open gemaakt. Ik bekijk de kristallen en besluit een teug uit een glaspijpje te roken, het idee WAS even proberen (met de wetenschap die ik op dat moment had over het stofje deed mij beter doen weten, maar ach ik ben ….. en ik kan dat wel aan. Fucking naïf dus!!). Ijs schiet door mijn lichaam en stopt aan de achterkant onder mijn schedel. Ik herken de visuals uit mijn vele truffel trips en ga op de bank liggen, alles lijkt te ademen en mijn katten komen bij me liggen. Zo snel als het gevoel kwam opzetten zo snel verdween het ook weer.
Doordat ik een beetje angstig werd van de ervaring ben ik YouTube in gedoken om een van de trip reports te beluisteren. Op het home screen zie ik dat YouTube mij de volgende aanbied om te kijken: Paul smith , DMT. Deze cabaretier spreekt in zijn optreden over zijn ervaring met DMT en wat dit met hem heeft gedaan op de lange termijn. Dit zetje had ik nodig.
Na een goede douche ga ik op mijn meditatie plekje zitten en maan mijn hoofd tot kalmte. 29-02-2024 18:05 kies ik vier mooie kristallen uit om in mijn pijpje te leggen (niet afgewogen maar op gevoel 50mg, zoals ik zij… naïef). Ik zet het pijpje aan mijn mond en inhaleer de DMT alsof ik aan een waterpijp lurk, houd de adem een paar telen in, blaas uit en herhaal. De derde keer lukte niet meer en ik laat het pijpje vallen op tafel. Ik kan mezelf nog net in het midden van het bed leggen voor de trip los gaat.
Als ik vervolg als een zeester op mijn 2pers bed lig merk dat ik dat ik alle grip op de “realiteit” kwijt raak. Uit paniek doe ik een hopeloze poging maar dat deze is te vergeefs. Ik kan me niet meer precies herinneren wat ik er vervolgens gebeurt maar het lijkt er op dat ik het niet aan kon. Het verlies van de grip op de “realiteit” kon mijn ego niet aan. Een enkele schim welke ik mij wel kan herinneren is een zeer onprettig ervaring. Een daarvan was dat ik een was met het licht.
Ik klap door een ruimte met de mooiste felle kleuren en val vervolgens op een heerlijke wolk. De ruimte is sereen, diep donker blauw en zo ook de wolken, op de achtergrond klinkt de muziek uit de HEMEL en een briesje zoals nog nooit gevoeld steelt achter mijn oor langs. Ik vraag verbaast, hardop en met enige paniek: wie ben ik, wie ben ik , wie ben ik? Vanuit mijn rechter zijde komt een zon/ster aangevlogen met de mooiste kleur oranje die je je kunt voorsten. Terwijl de zon/ster van rechts naar links achter de wolken zijn plekje inneemt hoor ik de stem van een engel zeggen: dit ben jij. Ik kijk verbaasd naar de wolken en de prachtige kleur oranje en ik hoor mijn naam. Ik snak naar adem maar wil ook zo snel mogelijk gehoor geven aan de oproep van mijn naam. We raken in gesprek en ik lijk alles te begrijpen (mijn blik kon ik gedurende de trip niet van de zon en wolken afhouden, oogverblindend mooi). Wanneer ik me afvraag wie het nou eigenlijk is en ik naar rechts wil kijken val ik terug in mijn lichaam en merk ik dat ik van bed afgevallen ben met broze plekken op mijn lichaam. Er schijnt een oranje licht in mijn gezicht van het nachtkastje, het briesje kwam van de balkon deur en de hemelse muziek was mijn meditatie muziekje.
Toch zegt iedere vezel in mij dat ik zojuist Moeder natuur/aarde heb gesproken. De zachtheid en liefde, WOOOW was het enige dat er op dat moment nog uit mijn mond kon komen.
Ik werd wakker in de hemel en viel inslaap in mijn lichaam. (Dit versje krijg ik niet uit mijn hoofd. Heeft iemand een idee waar het vandaan komt? Revers search (gpt) geeft onbevredigend antwoord).
Thx DMT 🥲
Laatst bewerkt:
