Ik vind de vraag van TS helemaal niet zo gek. Ik heb wel wat ervaring met methylfenidaat (ritalin) en ik herken globaal wat
@Fruitvlieg ook beschrijft. Ik heb het regelmatig gebruikt (misbruikt, zou je kunnen zeggen aangezien ik officieel nooit gediagnosticeerd ben met een concentratiestoornis) voor studie/werk. Te laat beginnen en dan met focus langer willen doorwerken, the usual, je kent het.
Methylfenidaat werkte voor mij prima voor concentratie maar het chagrijnige, overprikkelde gevoel was echt een opvallend frequent fenomeen bij de uitwerking van dit middel. Vrij snel ook al, na een uur of drie, dan kon het opeens omslaan, vanuit het niets naar overprikkeling. Ik heb het al een tijd niet meer gebruikt maar kenmerkend vond ik dat die ritalin-grumpyness gelukkig over het algemeen wel kort duurde. Een uur of max. anderhalf uur. Ik heb normaal niet specifiek last van moodswings, zeker niet zulke snelle, dus ik vond dat zeer typisch en het voelde altijd nogal onnatuurlijk aan.
Bij amfetamine vind ik de come down veel geleidelijker, minder abrupt, gewoon heel anders. Kan ook wel nasty zijn maar zeker minder opvallend qua ‘plots optredende overprikkeling/irritatie’. Interessant dat deze middelen veel overeenkomsten hebben maar dan toch ook weer sterk verschillen op andere punten.
Ik weet helaas de oplossing niet. Acceptatie, denk ik. Ik zag het altijd zo: als ik ervoor kies om zelf met dit soort medicamenten te rommelen, zonder goed ‘ingesteld’ te worden met hulp van een psychiater, dan zijn de eventuele vervelende bijwerkingen gewoon iets wat ik erbij moet nemen. Het zij zo. Het kan niet altijd feest zijn.
