Dat denk ik ook ja.
Deel je inzicht!
- Onderwerp starter Mindless
- Startdatum
R
Revolutionair
Gast
Pijnappelklier die verkalkt word namate je ouder word maar dus weer kan activeren met psychedelica.
Waar ik zeer sterk in geloof en me mee bezig hou.
Waar ik zeer sterk in geloof en me mee bezig hou.
Heftig joh! Gaat het inmiddels wel beter met je ? (Mocht je dit lezen dan)
En mijn inzicht is denk ik... dat jezelf proberen minder af te sluiten leidt tot beter echt contact maken met anderen. Maar het is wel eng. Maar wel kinda worth it. Oh, en dat uiteindelijk elk gevoel goed is om te voelen. Nog zo'n open deur maar mijn negatieve gevoelens begrijpen en plaatsen maakt het veel gemakkelijker of logischer om die negatieve gevoelens te voelen. En dan is het ook gewoon oké.
Laatst was ik gefrustreerd dat ik er al 5 maanden doe om door een bepaald boek heen te komen terwijl ik probeer meer te lezen, en het lukt maar niet en voelde me er telkens maar kut over en zo. Toen zei een vriendin: Ja voor wie dóe je dit eigenlijk?
Ik: Leest volgende dag een ander boek in 1 dag uit.
Ok.
Beetje late reactie... maar denk dat het eerder gecalcificeerd is dan weggeevolueerd of misschien zijn het twee woorden met dezelfde invulling 🙂 neem de verkalking van de pijnappelklier weg en je derde oog zal ondersteunt worden en meer opengezet worden voor hetgene jullie bespreken/ aangeven... zo lijk ik het te ervaren en op dit moment wat te zien (dit is wel enorm kort door de bocht gebracht, maar kan wel een heel apart topic aan gewijd worden 😅)
Zie eens aan... dit had ik nog niet gelezen... dit dus oa 😃
Ik weet nog steeds niet echt wat ik nou van het verkalken van de pijnappelklier moet vinden. Ik bedoel, ik koop bijvoorbeeld wel fluoride vrije tandpasta, maar dat is meer omdat ik die troep gewoon niet in me wil. Maar is er echt een directe correlatie tussen de verkalking van de pijnappelklier en hoe open het derde oog is? Misschien wel hoor, maar ik heb mijn pijnappelklier nooit gezien, dus ik zou niet eens weten of deze verkalkt is of niet. En of dat dus überhaupt wat betekent voor mijn intuïtie.
Ik denk trouwens ook niet echt dat het letterlijk is weg geëvolueerd, maar dat we het simpelweg niet gebruiken. We worden letterlijk geleerd onze intuïtie te onderdrukken en alles op het verstand te doen. En zie wat dat gebracht heeft.
R
Revolutionair
Gast
Beste vriend van mij zegt ook elke keer dat ik die tandpasta niet meer moet kopen om mijn pijnappelklier 😂 maar ik ga daar dan nog niet in mee..
R
Revolutionair
Gast
Medisch documentje over pijnappelklier.
www.hersenletsel-uitleg.nl
Pijnappelklier / Epifyse / Gevolgen per hersengebied | Hersenletsel-uitleg.nl
Ziektebeelden van de pijnappelklier (epifyse) tumoren, cystes, bloeding, infarct, infectie, parasitaire processen, misvormingen. De pijnappelklier (epifyse) bevindt zich diep in de hersenen, tussen de twee hersenhelften in en net onder het achterste einde (posterieur) van de hersenbalk (het...
www.hersenletsel-uitleg.nl
transformated
Badass junkie
Ik heb hier al eens gepost op het forum dat ik soms me dromen zelf kan maken of besturen (liquid dreams) en dat ik last heb van slaapverlamming gepaard met angstige hallucinaties. Nu ik heb hier eens dieper over nagedacht en ik zie mensen soms jaren lang mediteren of een dromenlogboek bijhouden om dit te kunnen bereiken terwijl dit bij mij van nature gaat. In het echt ben ik iemand die heel kalm ben en ook iemand die niet veel zegt. Ik denk meer van binnen en dit is vaak onbewust maar ook bewust. Nu ik droom ook veel met momenten en dit kan ik ook bv. dat ik weet dat ik wakker ben en droom en dat ik op iedere moment kan wakker komen en dan weer slapen en verder dromen over hetzelfde. Ik denk vaak dan dat al deze dingen of het misschien een soort van gave is die ik heb dat het voortkomt uit me slaapverlamming want ik heb dat praktisch al heel me leven en daar heb ik op getraind als het gebeurd om me niet druk te maken en er nog een leuke ervaring van te maken dan probeer ik van een slaapverlamming naar een staat van dromen te gaan maar dat lukt niet en ik denk dat het ook niet mogelijk is maar ik probeer altijd een manier te zoeken. Ook krijg ik dan de hallucinaties probeer ik contact te maken met de vormen of entiteiten/geesten die ik zie om te weten wat er juist precies gebeurd waarom ik dit heb en ook allemaal andere soort vragen. Ik ben zeker toch wat spiritueel aangelegd maar ik investeer er niet zoveel tijd in altijd. Maar als ik me dan eens leg op me bed en wat mediteer met de rustige muziek kan ik mezelf altijd laten wegzakken in een diepere staat waar ik alles loslaat waarmee ik verbonden ben en dit heel af en toe zonder te mediteren. Dan begin ik soms ik bewust te dromen weer. Ik geloof ook dat geesten van mensen nog altijd op aarde rondzwerven of voor andere reden. Ik ben ook zeker dat er iets achter de dood is maar wat het is dat zal ik niet weten.
Ik ben benieuwd moest ik er eigenlijk echt werk van maken en trainen op me meditatie en al de rest dat ik in een nog diepere staat zou kunnen geraken in the unknown.
Ik hoop dat dit het juist topic was om dit te plaatsen want ik wist niet precies waar dit te zetten.
Ik ben benieuwd moest ik er eigenlijk echt werk van maken en trainen op me meditatie en al de rest dat ik in een nog diepere staat zou kunnen geraken in the unknown.
Ik hoop dat dit het juist topic was om dit te plaatsen want ik wist niet precies waar dit te zetten.
dit komt wel heel erg bekend voor. heb precies hetzelfde. Had dit niet zo netjes kunnen verwoorden over mezelf.
heb meer het idee dat het soms een vloek is XD maargoed ik heb geen slaapverlamming
same shit here
Ja ik ben er wel mee bezig. en heb wel het idee dat echt werk maken van meditatie me daardoor in een nog diepere staat kunnen brengen. helemaal als er je dan nog eens psycedelics bij neemt. Ongelofelijk, ik begin me af te vragen hoe diep ik nog wil gaan in the unknow.
transformated
Badass junkie
Ik zal het binnenkort eens met truffels doen op een lagere dosering en hogere dosering ben eens benieuwd. Ik ben niet bang om te duiken in het onbekende. Het zal waarschijnlijk best raar zijn.
Lekker wietje aan het roken (Jack Herer)
En heb nu wel een mooi inzicht. Ik dacht, de reden dat er natuurlijke psychedelica zijn, is omdat er mensen zijn die ze nodig hebben. Zelfde als met stuifmeel en bijen. Het ene organisme geeft en het andere organisme ontvangt. De natuur creëert de gever en de ontvanger.
En heb nu wel een mooi inzicht. Ik dacht, de reden dat er natuurlijke psychedelica zijn, is omdat er mensen zijn die ze nodig hebben. Zelfde als met stuifmeel en bijen. Het ene organisme geeft en het andere organisme ontvangt. De natuur creëert de gever en de ontvanger.
Martinus
Wijs gebruiker
Ik zat gister een wietje te roken en toen kreeg ik het idee. Wat nou als alles van bewustzijn is gemaakt. En dat bewustzijn het enige is wat er is. Alle vormen en materialen niks anders dan regels die bewustzijn voor zichzelf heeft verzonnen. Ik dacht terug aan mijn laatste paddo trip waarin ik een hallucinatie had waarbij het wel leek of alles een soort gevuld was met eenheid. De lucht en vaste stof leken wel een geheel.
Alles wat er is is zelfbewust en dat is de reden dat het er is. Want als het zich niet bewust zou zijn. Hoe kan het er dan zijn? Hoe houd het universum alles bij als het universum niet zelf bewust is van alles dat er is? Dan zou het betekenen dat als niemand kijkt dat het verdwijnt?
Nu heb ik ook wel eens gedacht op 3 gram paddo's dat de zon de realiteit maakt. Ik verbeelde mij de zon zijn stralen als touwtjes die met alles op aarde verbonden zijn.
Dus ja. Inzicht. misschien eerder een raar idee dat een eigen leven is gaan leiden. Het borrelde net opeens weer omhoog. Was de gedachte al bijna weer vergeten.
Alles wat er is is zelfbewust en dat is de reden dat het er is. Want als het zich niet bewust zou zijn. Hoe kan het er dan zijn? Hoe houd het universum alles bij als het universum niet zelf bewust is van alles dat er is? Dan zou het betekenen dat als niemand kijkt dat het verdwijnt?
Nu heb ik ook wel eens gedacht op 3 gram paddo's dat de zon de realiteit maakt. Ik verbeelde mij de zon zijn stralen als touwtjes die met alles op aarde verbonden zijn.
Dus ja. Inzicht. misschien eerder een raar idee dat een eigen leven is gaan leiden.
Het borrelde net opeens weer omhoog. Was de gedachte al bijna weer vergeten.
MyLittlePonyPack
DF-koning
Net tijdens de belafspraak kwamen mn therapeut en ik tot een inzicht. Als er nood aan de man is (auto-ongeluk van mn ex en breuk met mn ex jaren geleden, mn eigen ongeluk net voor Kerst, nu met Corona) dan lijkt het wel alsof ik opeens een knop om kan zetten, knokken en de goede dingen kan doen en lief voor mezelf zijn. En als het niet hoeft, dat ik dan juist moeite heb om mezelf op de been te houden en mezelf juist verlies.
Zondag was ik na die persconferentie dat alles dicht ging en nadat ik ook hoorde dat al mn therapieën niet doorgaan wel echt even in paniek hoe ik die minimaal 3 weken door moet komen alleen thuis. Maar nu bijvoorbeeld een 21-dagen self-care/happiness challenge bedacht dat ik elke dag iets fijns/leuks voor mezelf doe. Nu ga ik wel elke dag een stukje wandelen in het park om even buiten te zijn. Nu lukt het wel om ook andere hobbies te doen dan alleen Netflixen of op mn telefoon zitten. Nu lukt het wel om niet te gebruiken omdat ik niet nog vatbaarder wil worden voor het virus omdat ik mn lichaam sloop met pep. Nu houd ik mn huishouden wel bij en doe ik zelfs klusjes die ik normaal (bijna) nooit doe.
Dus terwijl ik altijd bang ben dat ik in zulke tijden juist enorm terugval, gebeurt eigenlijk het tegenovergestelde. Alleen nu dus nog zien leren om het ook vast te houden als het niet echt MOET. Maar was wel weer even een belangrijk inzicht, en maar goed dat ik dan toch wel die belafspraken af en toe heb. Is geen echte therapie, maar wel zinnig dus.
Zondag was ik na die persconferentie dat alles dicht ging en nadat ik ook hoorde dat al mn therapieën niet doorgaan wel echt even in paniek hoe ik die minimaal 3 weken door moet komen alleen thuis. Maar nu bijvoorbeeld een 21-dagen self-care/happiness challenge bedacht dat ik elke dag iets fijns/leuks voor mezelf doe. Nu ga ik wel elke dag een stukje wandelen in het park om even buiten te zijn. Nu lukt het wel om ook andere hobbies te doen dan alleen Netflixen of op mn telefoon zitten. Nu lukt het wel om niet te gebruiken omdat ik niet nog vatbaarder wil worden voor het virus omdat ik mn lichaam sloop met pep. Nu houd ik mn huishouden wel bij en doe ik zelfs klusjes die ik normaal (bijna) nooit doe.
Dus terwijl ik altijd bang ben dat ik in zulke tijden juist enorm terugval, gebeurt eigenlijk het tegenovergestelde. Alleen nu dus nog zien leren om het ook vast te houden als het niet echt MOET. Maar was wel weer even een belangrijk inzicht, en maar goed dat ik dan toch wel die belafspraken af en toe heb. Is geen echte therapie, maar wel zinnig dus.
Laatst bewerkt:
Guapo Temudgin
Bewuste gebruiker
Ik zat gister een wietje te roken en toen kreeg ik het idee. Wat nou als alles van bewustzijn is gemaakt. En dat bewustzijn het enige is wat er is.
Dus ja. Inzicht. misschien eerder een raar idee dat een eigen leven is gaan leiden.
Mwah klinkt zo gek nog niet
.Advaita Vedanta - Wikipedia
Ik heb wel tijdens met name psilo trips dat als mijn arm bijvoorbeeld op de bank of armleuning ligt, dat het heel erg duidelijk wordt dat beide van hetzelfde spul gemaakt zijn. Niet spul als in stof of huid, maar alsnog letterlijk hetzelfde spul, alsook al het andere in de omgeving. Ik zou dat spul 'zien' kunnen noemen. Het spul waar mijn zicht van gemaakt is.
Soms zitten er ook grappige dingetjes verborgen in taal, die je vaak wat makkelijker ziet als je aan het trippen bent of wiet gebruikt natuurlijk. (zit zelf aan de Gorilla Glue nu
) Is "bewustzijn" ook niet zo'n woord? Zo is dit bijvoorbeeld een combinatie van 2 woorden, maar zijn deze 2 aan elkaar geschreven. Zit hier een bepaalde betekenis achter? Zijn deze 2 woorden eigenlijk niet onlosmakelijk van elkaar en dus 1 ding? Als er een 'zijn' is, dan moet iets bewust zijn van dat 'zijn', want hoe kan dat 'zijn' anders gekend worden? Als iets niet gekend is, kan het geen ervaring zijn.Probleem is, wij zijn als mens zo in de ban van onze eigen creatie van taal geraakt, dat we geloven dat er bomen, dieren, mensen, etc. zijn. Dus we denken dat deze taalconcepten bewustzijn hebben, in plaats van het eigenlijke "ding" dat we aanschouwen. De ervaring dus, onderliggend aan de concepten die daarop geprojecteerd worden. Dat eigenlijke materiaal 'is'. Waarom? Het wordt gekend. Als het niet gekend is, kan iets geen ervaring zijn. Het is zó simpel, dat je er letterlijk zo voorbij ziet. En in taal zelf zitten soms van dit soort grappige verwijzingen naar hoe dingen in elkaar zitten. Alsof de Maker deze er express in heeft gestopt zodat wij ze kunnen ontdekken.
Gewoon even wat hersenspinsels van een stonede mind...
Martinus
Wijs gebruiker
Soms weet ik niet eens welke woorden ik moet gebruiken. Het is meer een soort van 3de oog ding. Net als wanneer je iets gaat knutselen, je het jezelf kan inbeelden, maar er is helemaal geen beeld. Je ziet het voor je zonder dat je wat ziet. Ik zou niet weten hoe ik dat in taal beter zou moeten verwoorden. Want de woorden spreken zichzelf tegen.
8️⃣6️⃣
Badass junkie
@Martinus
Daar zijn zelfs meerdere woorden voor, namelijk het wetenschappelijke 'beelddenken', maar spiritueel ingestelde mensen gebruiken liever het woord 'visualiseren'
nl.wikipedia.org
@Mindless
Alles is gemaakt van sterrenstof, zelfs de wetenschap is het daar over eens.
Bewustzijn:
Etymologie
De Nederlandse term bewustzijn is ontleend aan het Vroegnieuwhoogduitse Bewusstsein, een filosofische term, omstreeks 1720 geïntroduceerd door de filosoof Christian Wolff (1679-1754). Het Vroegnieuwhoogduitse bewusst dateert van een eeuw eerder. 'Bewusstsein' is een leenvertaling van het Latijnse woord conscientia (letterlijk: 'medeweten', < con 'met' en scientia 'weten') met als denotatie "het zich bewust zijn van de (im)moraliteit van zijn handelingen".[8] Het Nederlandse woord consciëntie is een directere afleiding van het Latijnse conscientia, namelijk een leenwoord via het Frans, met als synoniem "geweten" ("het innerlijke besef van goed en kwaad"), en is gedocumenteerd vanaf 1588.[9] Het Latijnse conscientia verschijnt voor het eerst in juridische teksten van een schrijver als Marcus Tullius Cicero, rond het begin van de jaartelling.[10] Het betekende toen "een getuige die kennis heeft van iemands daden".[11] Er wordt aangenomen dat René Descartes (1596-1650) als eerste conscientia gebruikte met de verinnerlijkte betekenis interne getuigenis.[12] Het uiteindelijke concept 'bewustzijn' zoals dat vandaag de dag nog bekend is wordt toegeschreven aan John Locke (1632–1704), die de term consciousness gebruikte, vertaald als "passerende perceptie in iemands geest".[13][14]
Het woord 'bweustzijn' is dus bedacht door een Duitse filosoof:
nl.wikipedia.org
Daar zijn zelfs meerdere woorden voor, namelijk het wetenschappelijke 'beelddenken', maar spiritueel ingestelde mensen gebruiken liever het woord 'visualiseren'
Beelddenken - Wikipedia
@Mindless
Alles is gemaakt van sterrenstof, zelfs de wetenschap is het daar over eens.
Bewustzijn:
Etymologie
De Nederlandse term bewustzijn is ontleend aan het Vroegnieuwhoogduitse Bewusstsein, een filosofische term, omstreeks 1720 geïntroduceerd door de filosoof Christian Wolff (1679-1754). Het Vroegnieuwhoogduitse bewusst dateert van een eeuw eerder. 'Bewusstsein' is een leenvertaling van het Latijnse woord conscientia (letterlijk: 'medeweten', < con 'met' en scientia 'weten') met als denotatie "het zich bewust zijn van de (im)moraliteit van zijn handelingen".[8] Het Nederlandse woord consciëntie is een directere afleiding van het Latijnse conscientia, namelijk een leenwoord via het Frans, met als synoniem "geweten" ("het innerlijke besef van goed en kwaad"), en is gedocumenteerd vanaf 1588.[9] Het Latijnse conscientia verschijnt voor het eerst in juridische teksten van een schrijver als Marcus Tullius Cicero, rond het begin van de jaartelling.[10] Het betekende toen "een getuige die kennis heeft van iemands daden".[11] Er wordt aangenomen dat René Descartes (1596-1650) als eerste conscientia gebruikte met de verinnerlijkte betekenis interne getuigenis.[12] Het uiteindelijke concept 'bewustzijn' zoals dat vandaag de dag nog bekend is wordt toegeschreven aan John Locke (1632–1704), die de term consciousness gebruikte, vertaald als "passerende perceptie in iemands geest".[13][14]
Het woord 'bweustzijn' is dus bedacht door een Duitse filosoof:
Christian Wolff (filosoof) - Wikipedia
Laatst bewerkt:
AcidWarrior
Wijs gebruiker
De term ‘beelddenken’ is helemaal niet gebaseerd op wetenschappelijk bewijs, wel veeleer op pseudo-wetenschap.
8️⃣6️⃣
Badass junkie
@AphexTwin
Maar dat zeg ik toch ook niet?
Ik geef alleen maar aan Martinus aan dat er wel degelijk woorden voor bestaan, namelijk beelddenken en visualiseren, en dat beelddenken het woord is wat wordt gebruikt in de wetenschap en dat visualiseren het woord is wat spirituele mensen er voor gebruiken.
Nergens zeg ik dat er wetenschappelijk bewijs is dat beelddenken bestaat. Nou ja, ik kan zelf visualiseren, dus voor mij is het een feit. Dat je dit (nog?) niet kan meten kan best zijn, maar wellicht komt dat nog.
Maar dat zeg ik toch ook niet?
Ik geef alleen maar aan Martinus aan dat er wel degelijk woorden voor bestaan, namelijk beelddenken en visualiseren, en dat beelddenken het woord is wat wordt gebruikt in de wetenschap en dat visualiseren het woord is wat spirituele mensen er voor gebruiken.
Nergens zeg ik dat er wetenschappelijk bewijs is dat beelddenken bestaat. Nou ja, ik kan zelf visualiseren, dus voor mij is het een feit. Dat je dit (nog?) niet kan meten kan best zijn, maar wellicht komt dat nog.
Ja, het 3de oog, of de 'minds eye', de verbeelding, etc. Sommigen zien dingen letterlijk voor zich, zelf zie ik het (meestal) niet echt, maar toch "zie" ik het zoals jij het ook omschrijft. In de verbeelding.Soms weet ik niet eens welke woorden ik moet gebruiken. Het is meer een soort van 3de oog ding. Net als wanneer je iets gaat knutselen, je het jezelf kan inbeelden, maar er is helemaal geen beeld. Je ziet het voor je zonder dat je wat ziet. Ik zou niet weten hoe ik dat in taal beter zou moeten verwoorden. Want de woorden spreken zichzelf tegen.
Uiteraard, op dat vlak. Wanneer je het universum op die manier bekijkt. Wanneer alles een grote soep van verschillende elementen is en al die elementen oorspronkelijk uit een soort oerelement komen. Ja, dan zou je kunnen zeggen dat wij (ons lichaam dan) van hetzelfde 'sterrenstof' zijn gemaakt als waar sterren van gemaakt zijn en al het andere in het universum.
Maar dat bedoelde ik niet. Dat is 1 manier van kijken. Een conceptuele manier waar eerst taal voor moet worden gebruikt om zulke concepten te kunnen bevatten. Wat ik bedoelde, is dat ik tijdens trips geregeld helder zie op een non-conceptuele manier, zonder gebruik van gedachten, wat het "spul" is waar ervaring van gemaakt is. Dus niet concepten als hout, metaal, water, koolstof, atomen, moleculen, sterrenstof, etc. De reden dat mijn arm en de tafel waar deze nu op leunt hetzelfde zijn, kun je conceptueel verklaren door dat sterrenstof concept. Maar je kunt ook voorbij conceptuele verklaring, voorbij rationalisatie zien middels simpele perceptie dat beide van hetzelfde "spul" gemaakt zijn. Uiteraard heeft dit spul geen naam, maar je kunt zien dat alles hetzelfde spul is, wat het dan ook is. En je kunt in je ervaring zien, dat dit "spul" 'is' én dat het 'gekend' is. Deze twee aspecten samen vormen: bewust-zijn. Je kunt alles dan 'bewustzijn' noemen, maar ook dat is natuurlijk weer een conceptualisering over het échte ding heen. Er zijn simpelweg geen woorden om het tot een concept te vatten.
Maar ja, als ik al niet eens kan kiezen of ik op het moment zin heb in koffie of in thee, hoe kon Christian dan kiezen wat hij zou gaan (be)denken. We zijn als ontvangers. Deze informatie komt tot ons als (diep) inzicht, maar waar vandaan? Waar komen onze inzichten vandaan? Is dit niet een eeuwig mysterie? En er zitten dingen diep in taal verstopt, die mensen er niet bewust in hebben gestopt, maar toch betekenis en significantie hebben. Dat is het wonderlijke eraan. Natuurlijk, de ene zal dit geloven, de andere zal dit klinkklare onzin vinden.Het woord 'bweustzijn' is dus bedacht door een Duitse filosoof:
Christian Wolff (filosoof) - Wikipedia
Martinus
Wijs gebruiker
Waar ik op uit was is dat die woorden niet beschrijven wat het is.
Beeld denken? visualiseren? Beide refereren na iets dat je met een oog doet, maar wanneer ik mij iets inbeeld dan is er geen beeld
Ik kan een hele scene van mezelf inbeelden dat ik een vuur stook in een houtstoof. Maar het is niet een beeld. Het is alsof ik een scene uit de realiteit in mijn gedachte afspeel zonder kleur of ruimte. Het is niet te beschrijven in woorden.
Nu kun je natuurlijk overal een woord voor verzinnen, maar als iets niet gegrond is in de realiteit dan heb je geen referentie punt binnen de realiteit waar je communicatie partner betekenis uit kan halen. Nu is de geest natuurlijk iets dat iedereen heeft en dus zou je jezelf als referentie punt kunnen gebruiken, maar mensen ervaren blijkbaar dat visualiseren al verschillend per persoon dus tja.
Beeld denken? visualiseren? Beide refereren na iets dat je met een oog doet, maar wanneer ik mij iets inbeeld dan is er geen beeld
Ik kan een hele scene van mezelf inbeelden dat ik een vuur stook in een houtstoof. Maar het is niet een beeld. Het is alsof ik een scene uit de realiteit in mijn gedachte afspeel zonder kleur of ruimte. Het is niet te beschrijven in woorden.
Nu kun je natuurlijk overal een woord voor verzinnen, maar als iets niet gegrond is in de realiteit dan heb je geen referentie punt binnen de realiteit waar je communicatie partner betekenis uit kan halen. Nu is de geest natuurlijk iets dat iedereen heeft en dus zou je jezelf als referentie punt kunnen gebruiken, maar mensen ervaren blijkbaar dat visualiseren al verschillend per persoon dus tja.
@Martinus
Ik zag laatst iets waarin duidelijk werd dat verschillende mensen zich dingen op heel verschillende manieren voorstellen. Ik was hier best wel "geschokt" door, want ik had aangenomen dat onze ervaringen als mens zijnde veel meer op elkaar leken.
Als er bijvoorbeeld door iemand wordt gezegd, stel je een strand voor, met daarachter een blauwe zee, palmbomen, enzovoorts. Dan blijken veel mensen dat dus letterlijk voor zich te zien. Dat heb ik zelf dus niet. Ik zie helemaal geen zee, maar ik construeer middels gedachten toch een soort "beeld". Geen beeld eigenlijk, maar meer een cluster van gedachten aan alle specifieke elementen van zo'n dergelijke strand scène/setting.
Ik ben dus in die zin blijkbaar niet visueel ingesteld, maar mentaal. Toch, in het donker of met ogen dicht zie ik dan wel weer gauw echt dingen. Patronen en kleuren en dergelijke. Maar dat zijn niet de dingen die ik me voorstel, maar die er gewoon zijn. Ook tripmiddelen neigen er gek genoeg dan weer naar heel visueel te zijn bij mij, terwijl ik dus geen beeld denker ben. Maar ook hier zijn dit niet de dingen die ik me voorstel, maar die er ineens zijn, zonder dat ze van mij lijken te komen.
Ik zag laatst iets waarin duidelijk werd dat verschillende mensen zich dingen op heel verschillende manieren voorstellen. Ik was hier best wel "geschokt" door, want ik had aangenomen dat onze ervaringen als mens zijnde veel meer op elkaar leken.
Als er bijvoorbeeld door iemand wordt gezegd, stel je een strand voor, met daarachter een blauwe zee, palmbomen, enzovoorts. Dan blijken veel mensen dat dus letterlijk voor zich te zien. Dat heb ik zelf dus niet. Ik zie helemaal geen zee, maar ik construeer middels gedachten toch een soort "beeld". Geen beeld eigenlijk, maar meer een cluster van gedachten aan alle specifieke elementen van zo'n dergelijke strand scène/setting.
Ik ben dus in die zin blijkbaar niet visueel ingesteld, maar mentaal. Toch, in het donker of met ogen dicht zie ik dan wel weer gauw echt dingen. Patronen en kleuren en dergelijke. Maar dat zijn niet de dingen die ik me voorstel, maar die er gewoon zijn. Ook tripmiddelen neigen er gek genoeg dan weer naar heel visueel te zijn bij mij, terwijl ik dus geen beeld denker ben. Maar ook hier zijn dit niet de dingen die ik me voorstel, maar die er ineens zijn, zonder dat ze van mij lijken te komen.
Martinus
Wijs gebruiker
Ik ervaar een visuele hallucinatie totaal anders dan inbeelding. Het inbeelden is bij mij heel vluchtig en iets dat ik niet vast kan houden. Het is een beeld dat in een fractie van een seconde komt en gaat. Maar die fractie van een seconde is wel genoeg om alle benodigde informatie er uit te halen.
Hallucinaties zijn visueel, ik "zie ze" als ik mijn ogen dicht heb in de duisternis of met open ogen in de wereld om mij heen. Ze hangen soort van rond en hebben hun eigen leven.
Ik weet niet waar ik mezelf moet classificeren, ik ben wel eens getest en ik weet dat mijn ruimtelijk inzicht wel een van mijn sterktepunten is, maar als ik mensen hoor beschrijven dat ze echt dingen voor zich zien en het in hun hooft manipuleren, dan denk ik wel eens hoe moet ik me dat voorstellen.
Maar ja, misschien dat sommige mensen een totaal andere manier van inbeelding hebben dat net zo goed werkt of zelfs beter dan de mijne, ik weet het niet omdat ik moeilijk buiten mijn eigen hooft kan kijken. Of misschien beschrijft iedereen hetzelfde maar hebben we allemaal een andere kijk er op.
Hallucinaties zijn visueel, ik "zie ze" als ik mijn ogen dicht heb in de duisternis of met open ogen in de wereld om mij heen. Ze hangen soort van rond en hebben hun eigen leven.
Ik weet niet waar ik mezelf moet classificeren, ik ben wel eens getest en ik weet dat mijn ruimtelijk inzicht wel een van mijn sterktepunten is, maar als ik mensen hoor beschrijven dat ze echt dingen voor zich zien en het in hun hooft manipuleren, dan denk ik wel eens hoe moet ik me dat voorstellen.
Maar ja, misschien dat sommige mensen een totaal andere manier van inbeelding hebben dat net zo goed werkt of zelfs beter dan de mijne, ik weet het niet omdat ik moeilijk buiten mijn eigen hooft kan kijken. Of misschien beschrijft iedereen hetzelfde maar hebben we allemaal een andere kijk er op.
Niet mijn eigen inzicht, maar ik zag een paar dagen geleden een video van Francis Lucille en hij had een prachtig trucje om te zien of je jezelf geïdentificeerd hebt met je lichaam, of niet. Helaas kan ik de specifieke video niet terugvinden, maar het is toch heel simpel:
Hij stak zijn onderarm omhoog en begon daarna zijn hand van links naar rechts te draaien en van rechts naar links, etc. Hij zei toen, het is voor iedereen overduidelijk om te zien dat de hand heen en weer beweegt. We denken niet 'ik' beweeg naar links en rechts. Het is onze hand die beweegt van links naar rechts en vice versa.
Maar daarna bewoog hij zijn hoofd op een zelfde manier van links naar rechts en merkte op dat we hierbij vaak wél denken 'ik' beweeg naar links of rechts. In dat geval hebben we onszelf geïdentificeerd met ons hoofd. We lokaliseren ons bewustzijn ín ons hoofd. Het resultaat is dat we ons nu als het hoofd (en de rest van het lichaam, want dat zit vast aan het hoofd ) in een (3D) wereld wanen. Maar je kunt zien dat het in werkelijkheid niet jijzelf is die heen en weer draait, maar het hoofd. Natuurlijk, het is lastiger dan met je hand, want je ogen zitten niet in je hand maar in je hoofd, maar alsnog blijft het hetzelfde principe.
Zo'n subtiele verandering in perceptie, met enorme implicaties... Identificatie met je hoofd=ik ben in de wereld. Geen identificatie met je hoofd=ik ben niet in de wereld. In de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld... Mijn god, de gehele mensheid denkt in een wereld te zitten door deze kleine misperceptie... Wat tegelijkertijd weer volkomen begrijpelijk is, want het verschil tussen identificatie en geen identificatie is zó subtiel... Maar tegelijkertijd weer compleet voor het zicht en niet verborgen...
Hij stak zijn onderarm omhoog en begon daarna zijn hand van links naar rechts te draaien en van rechts naar links, etc. Hij zei toen, het is voor iedereen overduidelijk om te zien dat de hand heen en weer beweegt. We denken niet 'ik' beweeg naar links en rechts. Het is onze hand die beweegt van links naar rechts en vice versa.
Maar daarna bewoog hij zijn hoofd op een zelfde manier van links naar rechts en merkte op dat we hierbij vaak wél denken 'ik' beweeg naar links of rechts. In dat geval hebben we onszelf geïdentificeerd met ons hoofd. We lokaliseren ons bewustzijn ín ons hoofd. Het resultaat is dat we ons nu als het hoofd (en de rest van het lichaam, want dat zit vast aan het hoofd
) in een (3D) wereld wanen. Maar je kunt zien dat het in werkelijkheid niet jijzelf is die heen en weer draait, maar het hoofd. Natuurlijk, het is lastiger dan met je hand, want je ogen zitten niet in je hand maar in je hoofd, maar alsnog blijft het hetzelfde principe.Zo'n subtiele verandering in perceptie, met enorme implicaties... Identificatie met je hoofd=ik ben in de wereld. Geen identificatie met je hoofd=ik ben niet in de wereld. In de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld...
Mijn god, de gehele mensheid denkt in een wereld te zitten door deze kleine misperceptie... Wat tegelijkertijd weer volkomen begrijpelijk is, want het verschil tussen identificatie en geen identificatie is zó subtiel... Maar tegelijkertijd weer compleet voor het zicht en niet verborgen...
Jezelf bevrijden van de identificatie met het lichaam. Zien dat het bewustzijn dat jouw ervaring ziet helemaal niet in het lichaam zit en dat het lichaam niet in een wereld zit. En dat dus alle limitaties die we lijken te hebben helemaal niet van toepassing zijn op ons bewustzijn.
Het is maar de 1ste van 2 stappen, maar een cruciale stap. Je kunt de aard van bewustzijn niet onderzoeken zolang je geïdentificeerd bent met je lichaam. Allereerst moet je die switch maken. Dit is denk ik ook wat er misgaat bij heel veel meditatie. Mensen denken dat ze als het lichaam zitten te mediteren. Maar doe je dat, dan maak je je bewustzijn dus gelimiteerd en kun je de ware aard ervan niet onderzoeken en ervaren. Die ware aard van precies dat bewustzijn dat je bent is er een van absolute vrijheid, eeuwigheid, oneindigheid, onmetelijke diepe vrede, ongelimiteerde intelligentie, onvoorwaardelijke liefde, etc. Maar dat is niet meteen evident als je nog maar net die switch naar de echte positie van bewustzijn hebt gemaakt. Die switch is de eerste (cruciale) stap, daarna pas begint het ontdekken van die ware aard. En daardoor lijkt het in eerste instantie ook niets voor te stellen. Je switched van bewustzijn gelokaliseerd in je hoofd naar bewustzijn dat daarbuiten staat, maar je denkt so what... Het lijkt betekenisloos in eerste instantie. Maar dat is omdat het nog maar de eerste stap is. Daarna moet een verkenning van dat niet lokale bewustzijn plaatsvinden, door te blijven als dat niet lokale bewustzijn en niet jezelf terug te identificeren met je hoofd/lichaam.
Het is werkelijk het grootste geheim dat helemaal geen geheim is...
Laatst bewerkt:
8️⃣6️⃣
Badass junkie
@Mindless
En daarmee suggereer je dat jij beter kan mediteren dan een ander? Dat jij beter dan een ander je bewustzijn kan onderzoeken?
Ik vind het wel grappig. Je hersenskronkels maken je van alles wijs terwijl jij denkt dat het je onderbewustzijn is die tegen je praat.
Vooralsnog heb je een lichaam nodig om uberhaupt bewust te kunnen zijn.
En daarmee suggereer je dat jij beter kan mediteren dan een ander? Dat jij beter dan een ander je bewustzijn kan onderzoeken?
Ik vind het wel grappig. Je hersenskronkels maken je van alles wijs terwijl jij denkt dat het je onderbewustzijn is die tegen je praat.
Vooralsnog heb je een lichaam nodig om uberhaupt bewust te kunnen zijn.
Laatst bewerkt:
Waarom neem je dit nou toch altijd persoonlijk op @8️⃣6️⃣?
Ik heb het erover dat wij allen iets veel groters en mooiers zijn dan we denken. Het gaat er niet om dat de ene beter mediteert dan de andere. Wat is dat nou voor rare competitieve instelling... Ik voel een diepe interesse/fascinatie ergens voor en wil dat graag delen. Dat is alles wat het is.
Het gaat helemaal niet over mij en mijn skills of whatever (wtf, hoe kom je er ook op...) , het gaat over het feit dat je (iedereen) je perceptie op deze manier in een oogwenk kunt switchen/veranderen en dan op een andere manier kijken. En dat je dit voor jezelf kunt doen middels zelf experimenteren, niet middels aannemen/geloven van wat een ander zegt.
Voor mij is het een diepe vreugde om over deze dingen na te denken en te praten. Het is een van de dingen waar ik het meeste van houdt om te doen. Om onze werkelijkheid op deze manier te onderzoeken en dat te delen met anderen. Als jij je daar door aangevallen voelt, dan ga je toch lekker ergens anders kijken joh? Ongelofelijk dat we hier al jaren steeds weer over in conflict moeten zitten... Richt je gewoon op je eigen interesses als je hier helemaal niets mee hebt... Mochten er veel meer zo over denken als jou en mijn gedachten niet op prijs stellen, dan kan ik er beter over nadenken hier te vertrekken, want dan heeft het weinig zin. Maar naar mijn idee zitten hier wel een stuk of wat mensen die ook graag nadenken over dit soort dingen.
Ik heb het erover dat wij allen iets veel groters en mooiers zijn dan we denken. Het gaat er niet om dat de ene beter mediteert dan de andere. Wat is dat nou voor rare competitieve instelling... Ik voel een diepe interesse/fascinatie ergens voor en wil dat graag delen. Dat is alles wat het is.
Het gaat helemaal niet over mij en mijn skills of whatever (wtf, hoe kom je er ook op...) , het gaat over het feit dat je (iedereen) je perceptie op deze manier in een oogwenk kunt switchen/veranderen en dan op een andere manier kijken. En dat je dit voor jezelf kunt doen middels zelf experimenteren, niet middels aannemen/geloven van wat een ander zegt.
En dat is nou precies hetgeen dat je in twijfel kunt stellen en testen voor jezelf, door even die aanname opzij te leggen.
Voor mij is het een diepe vreugde om over deze dingen na te denken en te praten. Het is een van de dingen waar ik het meeste van houdt om te doen. Om onze werkelijkheid op deze manier te onderzoeken en dat te delen met anderen. Als jij je daar door aangevallen voelt, dan ga je toch lekker ergens anders kijken joh? Ongelofelijk dat we hier al jaren steeds weer over in conflict moeten zitten... Richt je gewoon op je eigen interesses als je hier helemaal niets mee hebt... Mochten er veel meer zo over denken als jou en mijn gedachten niet op prijs stellen, dan kan ik er beter over nadenken hier te vertrekken, want dan heeft het weinig zin. Maar naar mijn idee zitten hier wel een stuk of wat mensen die ook graag nadenken over dit soort dingen.
Iffness
Experimenterende gebruiker
“The way of acceptance and spiritual freedom is found not by going somewhere but in going, and the stage where its happiness can be known is now, at this very moment, at the very place where you happen to stand. It is in accepting fully your state of soul as it is now, not in trying to force yourself into some other state of soul which, out of pride, you imagine to be a superior and more advanced state. It is not a question of whether your present state is good or bad, neurotic or normal, elementary or advanced; it is a question of what it is. The point is not to accept it in order that you may pass on to a “higher” state, but to accept because acceptance in itself is that “higher” state, if such it may be called.”
Excerpt From
The Meaning of Happiness
Alan Watts
This material may be protected by copyright.
Excerpt From
The Meaning of Happiness
Alan Watts
@Iffness
Dat is zo waar.
Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.
Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.
Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.
Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen... Tegelijk realiseer ik me dat ik echt moet oppassen met mijn opvattingen over spiritualiteit. Het is zo makkelijk om dit allemaal slechts intellectueel te maken. Als je het vastgrijpt, dan doodt je het eigenlijk.
Dat is zo waar.
Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.
Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.
Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.
Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen...
Tegelijk realiseer ik me dat ik echt moet oppassen met mijn opvattingen over spiritualiteit. Het is zo makkelijk om dit allemaal slechts intellectueel te maken. Als je het vastgrijpt, dan doodt je het eigenlijk.
Purplext
Badass junkie
Leeftijd zegt echt vrij weinig, ik ben nu 35 en ik dacht dat ik dat zou gaan leren van de ouderen. Maar ik besef me nu pas, wat een oen ben ik, dat ik zoveel leer van alles en iedereen altijd overal, die jaren zijn een grapje van de kosmos. Dank voor degene die "the Egg" hier geplaatst heeft ooit.
Die ultieme mindfuck heeft me nooit meer losgelaten!
Die ultieme mindfuck heeft me nooit meer losgelaten!
Ik ben blij dat je het hier neer hebt gezet. Het is precies wat ik soms ook ervaar!
Ik denk ook echt dat dit de weg is naar minder pijn, of in ieder geval, een andere pijnbeleving. Door dus juist niet te willen dat het weggaat.
Door de pijn volkomen te accepteren en omarmen (en dus niet alleen maar tegen jezelf te zeggen dat je het omarmt! Maar dat je het echt met heel je hart verwelkomt, doorvoelt, doorleefd), valt alle negativiteit eromheen weg en ontstaat er een soort intense vrede en kort daarop zelfs gelukigzaligheid door het mogen ervaren. Soms voel ik in die momenten dankbaarheid dat ik dit in zijn volledigheid en met die intensiteit mag voelen omdat ik dit blijkbaar zo gewild heb en ik nu de kans krijg, en het volledig binnenkomt. Dan voelt het inderdaad precies als steeds dieper achterover vallen in iets wat eerst hard en ruw leek maar laagje voor laagje steeds zachter wordt. En dan doet pijn geen pijn meer. Want óók pijn is om te zetten in liefde.
Ik ervaar dit af en toe, als ik in alle rust met mijn ogen dicht ga zitten en 'in' die pijn ga zitten. En deze dan niet tegenhou maar juist heel bewust binnen laat komen, zonder het te beoordelen, zonder het proberen af te zwakken, zodat ik het in alle vezels kan voelen. Maar het doel mag nooit 'geen/minder pijn' zijn, dan is het immers geen acceptatie meer. En dat is het lastige, want ook al wil ik zelf graag geloven dat ik het helemaal accepteer, stiekem wil ik toch gewoon het liefst dat het weggaat.
Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.
Het is een hele intieme bezigheid om zo met je pijn bezig te zijn. En het kost echte moed om daar dieper in te gaan. Dit is belangrijk om te beseffen denk ik. Spiritualiteit op deze manier is niet slechts meer een vrolijk peace and love ding meer, maar je wordt op een gegeven moment een soort krijger. Niet iemand die wil vechten, maar iemand die beseft dat er geen andere weg is dan angst rechtstreeks confronteren. En zo moet je jezelf ook beschouwen geloof ik. Als een spiritueel krijger/krijgster. Het geeft je de kracht om de diepere lagen van je weerstand te doordringen.
Nee, geen geheime agenda meer...
Ik merk heel erg dat de implicaties van deze manier van kijken zijn, dat ik niet meer tegen mezelf zal kunnen liegen. Geen kleine dingetjes meer die ik in het donker houd om ze niet te hoeven zien. En dat is soms moeilijk voor mij.
Maar wat je van dit soort ervaringen leert denk ik, is dat we niets hoeven te veranderen aan onze mening (in dit geval: ik wil dat de pijn weggaat). Die mening is nou eenmaal het feit. Die heb je, daar kun je ook niks aan doen. Waar het om gaat is die "plek" vinden waar echte acceptatie over je heen komt. Het is niet iets dat je doet. Het overkomt je gewoon, omdat je op die plek bent van de stilte in de storm. Positieloos en zonder mening, maar compleet lucide.
Ja, de uitdagingen van het dagelijks leven zijn andere koek dan het comfortabel in je huisje zitten mediteren. Kleine stapjes helpen mij wel. Niet teveel op het einddoel concentreren maar dingen net even anders, bewuster aanpakken en dan ook trots op mezelf zijn daarover. Het vertrouwen vergroten in die kracht die groter is dan mij en die mijn realiteit kan vormen.Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.
8️⃣6️⃣
Badass junkie
RAmen!
Similar threads
