De wereld van drugs

[Mozera]

Ik weet niet echt met wie ik het hier over moet hebben, ik ben bang dat ik de meeste mensen enorm bezorgd en bang zou maken :P .

Ik vind drugs intrigerend, ik ben echt in de ban van drugs. Het vreemde is, ik gebruik eigenlijk nooit drugs en ben dat ook helemaal niet van plan, het trekt me niet en ik vind het eng. Ik heb heel wat geblowd vroeger maar nu niet meer. stuk of 5 x XTC genomen op een housefeest, heel gaaf maar ben ik nu helemaal klaar mee, ik heb ook één keer truffels gehad wat ik echt vet vond .
Het is niet uit principe, maar om de één of andere reden zal ik verder nooit echt drugs meer gebruiken denk ik, ik heb eigenlijk helemaal geen interesse in het proberen van allerlei drugs of het beleven van de vetste trips en meest geestverruimende toestanden.

Maar ik vind de wereld van drugs, drugsgebruik, drugsgebruikers intrigerend. Ik kijk al jaren rond op fora zoals deze om te lezen over trip reports, verschillende drugs en verhalen van gebruikers. Ik heb denk ik wel bijna elke mogelijke docu over drugs gezien en ik lees er veel over op internet of in het nieuws.
Ik heb een gigantische voorliefde voor drugsgerelateerde films: Spun, Fear and Loathing in Las Vegas, Requiem for a Dream, Trainspotting, Pulp Fiction, Christiane F, Paradise Now en ga zo maar door. Ik lees alleen maar boeken over drugs, boeken van Irvine Welsh, Bret Easton Ellis en Helton zijn mijn favorieten.

Ik vind de personages (die drugs gebruiken) geweldige figuren, ze worden altijd als een soort anti-held afgeschilderd. Ze kijken anders naar het leven, leven in het nu en nemen maatschappij en normen niet serieus. Ze beleven geweldige avonturen en overstijgen 'normale mensen' in alle opzichten. Aan de andere kant zijn er personages en verhalen waarin drugs hun leven totaal verwoest en wat echt pijn doet om naar te kijken/lezen. Beide kanten vind ik boeiend.

Ik fantaseer er vaak over om net als deze personages te zijn, en the YOLO-life te leven (nee ik ben geen 16 jarig pubertje, maar het verwoord toevallig precies het idee). Enorme pieken en dieptepunten te bereiken door alle verschillende drugs om te voelen dat je écht leeft. Om maximaal uit je bol te gaan en je euforisch te voelen, en je er vervolgens zelf volledig in verliezen.

Ik vind drugs zo'n beetje het meest mysterieuze wat er is, het is alsof drugs natuurwetten tarten en de grenzen van je menselijk brein kunnen overschrijden. Het is toch fascinerend wat drugs je allemaal kunnen laten denken, voelen en ervaren? Maar het komt met de grote downside van verslaving, verstoring, gevaar en een hoop ellende. Die mix van twee, lijnrecht-tegen-over-elkaar staande elementen vind ik enorm intrigerend.

Is dit normaal, is mijn (bijna) obsessie met drugs en de wereld van drugs normaal? Hebben jullie dit ook ervaren? Waar monde dit op uit? Een daadwerkelijke voorliefde voor drugs of bleef het bij fantaseren?

Ik ben een simpele 21 jarige student met weinig drugservaring, misschien blijft het daarbij, misschien ook niet. Ik hoop met mijn verhaal niet mensen tegen een zeer been te schoppen, ik probeer niets te romantiseren of verheerlijken, ik geef een beeld van iets waar ik nu in zit. Dit forum lijkt mij een plek voor open-minded people, ik zou graag reacties horen, van eensgestemden of andersdenkenden.

 

[ZERO-]

Nouja, deels kan ik het wel goed begrijpen. Trainspotting is mijn favoriete boek + film en Irvine mijn favo schrijver, dus wat dat betreft... Haha. Ik vind drugs gewoon woest aantrekkelijk omdat je een paar uurtjes je even heel anders voelt en de wereld anders ervaart. Als die mogelijkheid bestaat, waarom zou je zo'n kans dan laten liggen? Ik wil alles uit het leven halen wat er in zit, daar hoort af en toe een beetje drugs gebruiken voor mij gewoon bij. Het is iedere keer weer een bijzondere ervaring.
Natuurlijk gebruik ik nu af en toe xtc en speed ook omdat het leuk is (en niet zozeer omdat het dan nog bijzonder is), maar als ik weer 2 maanden achter elkaar alleen maar heb zitten leren en heel weinig uit ben geweest, dan móet ik gewoon weer dingen doen om mijn braafheid een beetje recht te trekken: dronken worden en te veel ijsjes eten en blowen in het park en de hele middag niks doen of tot 12 uur in bed liggen. Ik vind het ontzettend fijn om op tijd naar bed te gaan en me fit te voelen, ik heb ook super veel plezier in mijn opleiding en hardlopen en om ergens echt voor te kunnen gaan, maar ik vind het ook heeeeeeerlijk om af en toe te voelen dat mijn lichaam echt naar de klote is, dat geeft me wel het gevoel dat ik echt leef, en dat mijn leven niet zo saai is. Een saai leven hebben lijkt me verschrikkelijk.

Maar goed, als het erop aankomt gebruik ik ook niet zo vaak drugs hoor. Soms een tijdje wat meer, zoals in de vakanties, maar als ik met school druk ben niet zo vaak. Je moet gewoon een beetje verstandige keuzes kunnen maken. Soms zijn onverstandige keuzes ook heel leuk, maar dat werkt niet voor iedereen. Er zijn nog steeds een heleboel mensen die daar niet goed in zijn en eindigen met een verslaving en nog een heleboel meer problemen. En dat is natuurlijk allesbehalve leuk.

 

[Deamon]

Is dit normaal, is mijn (bijna) obsessie met drugs en de wereld van drugs normaal? Hebben jullie dit ook ervaren? Waar monde dit op uit? Een daadwerkelijke voorliefde voor drugs of bleef het bij fantaseren?

Ik ben een simpele 21 jarige student met weinig drugservaring, misschien blijft het daarbij, misschien ook niet. Ik hoop met mijn verhaal niet mensen tegen een zeer been te schoppen, ik probeer niets te romantiseren of verheerlijken, ik geef een beeld van iets waar ik nu in zit. Dit forum lijkt mij een plek voor open-minded people, ik zou graag reacties horen, van eensgestemden of andersdenkenden.

Ik kan je goed begrijpen, zelf vind ik alles erom heen eigenlijk net zo leuk als de drugs zelf. De rituelen en de kick bij het halen, de bijzondere mensen die ik heb ontmoet, de avonturen die ik heb meegemaakt en het lezen en delen van ervaringen.

Ik vind jouw "obsessie" niet vreemd, er zijn ook mensen die seriemoordenaars interessant vinden, maar dat betekent nog niet dat die mensen zelf gaan moorden. Veel mensen vinden dingen die niet mogen nou eenmaal interessanter dan dingen die wel mogen.

 

[Skirre]

"Ik vind drugs zo'n beetje het meest mysterieuze wat er is, het is alsof drugs natuurwetten tarten en de grenzen van je menselijk brein kunnen overschrijden. Het is toch fascinerend wat drugs je allemaal kunnen laten denken, voelen en ervaren?"

Prach-tig verwoord!

Ben zelf nog een noobie qua drugs maar alles op z´n tijd. Had van mezelf nooit verwacht dit allemaal te (gaan) doen maar de zaken kunnen raar lopen.
Ben na mijn eerste drugservaring ook compleet anders tegen de dingen aan gaan kijken; vrienden van me die verschillende festivals afgingen eens aan de tand gevoeld en 80% bleek ook te gebruiken. Mensen die me al langer kenden konden wel met mn foto's lachen .

Leuke topic,

Skirre

 

[MusicIsLife]

Ik kan je goed begrijpen, zelf vind ik alles erom heen eigenlijk net zo leuk als de drugs zelf. De rituelen en de kick bij het halen, de bijzondere mensen die ik heb ontmoet, de avonturen die ik heb meegemaakt en het lezen en delen van ervaringen.

Dit dus.. Eigenlijk vind ik het ook wel leuk dat drugs eigenlijk taboe zijn en dat het allemaal een beetje underground moet gebeuren, lijkt wel alsof je deel uitmaakt van een geheim genootschap waar andere mensen niets van mogen weten.

 

[miss green]

Ik vind het ook heel interressant (daarom heb ik hier een account), lees op internet ook van alles, onderzoeken enzo.
Maar ik heb nog nooit iets gebruikt, ook geen wiet. Alleen Alchol en veel voorgechreven Ritalin.

 

[Siemen23]

Een van de leuskte dingen van vele drugs vind ik dat je voor een tijdje niet meer aan je onbelangrijke (zo lijken ze dan) kopzorgen moet denken en gewoon even plezier kan maken of tijd besteden aan de belangrijkere of 'hogere' dingen in he leven.
Het laat je ziet dat er een wereld is voorbij het gewone leven.

 

[Jefferson420]

Mooi verwoord allemaal, ook de reacties, goede topic! Ik sluit me dan ook bij de rest aan, drugs is op een heel ander level dan het normale leven.
Wat ik ook een mooie uitspraak vond, volgens mij van Filemon bij Spuiten en Slikken: "een trip (met eigenlijk welke soort drugs dan ook) is als een vakantie voor je hoofd". Je maakt je dan even geen zorgen over dingen in het dagelijks leven, en dat is het fijne eraan. Maar tegelijk voor sommigen ook de valkuil.

 

[Mozera]

Ik vind jouw "obsessie" niet vreemd, er zijn ook mensen die seriemoordenaars interessant vinden, maar dat betekent nog niet dat die mensen zelf gaan moorden. Veel mensen vinden dingen die niet mogen nou eenmaal interessanter dan dingen die wel mogen.

Daar heb je een goed punt. Ik denk dat (veel) mensen van tijd tot tijd extreme emoties moeten ervaren om te voelen dat ze echt leven, het is heerlijk wanneer dingen een tijdje op rolletjes lopen en je door het leven wandelt maar op den duur wordt dit gewoon saai en moet je (zo ervaar ik het tenminste) op zoek naar extremen. Zowel dieptepunten als hoogtepunten laten je voelen dat je leeft. Mensen zoeken deze punten gegarandeerd op, door drugs, extreme sporten ed. En ja, hoe luguber ook, zelfs over seriemoordenaars hoor je vaak dat ze het voor een 'kick' doen.

Ik vind het ontzettend fijn om op tijd naar bed te gaan en me fit te voelen, ik heb ook super veel plezier in mijn opleiding en hardlopen en om ergens echt voor te kunnen gaan, maar ik vind het ook heeeeeeerlijk om af en toe te voelen dat mijn lichaam echt naar de klote is, dat geeft me wel het gevoel dat ik echt leef, en dat mijn leven niet zo saai is. Een saai leven hebben lijkt me verschrikkelijk.

Maar goed, als het erop aankomt gebruik ik ook niet zo vaak drugs hoor. Soms een tijdje wat meer, zoals in de vakanties, maar als ik met school druk ben niet zo vaak. Je moet gewoon een beetje verstandige keuzes kunnen maken. Soms zijn onverstandige keuzes ook heel leuk, maar dat werkt niet voor iedereen. Er zijn nog steeds een heleboel mensen die daar niet goed in zijn en eindigen met een verslaving en nog een heleboel meer problemen. En dat is natuurlijk allesbehalve leuk.

Precies wat jij zegt. Ik ben iemand die ook veel van orde en regelmaat houdt, ik eet, sport en slaap op redelijk vaste tijden en doe veel dingen in routine, dan krijg ik het meest gedaan en voel ik mij prettig. Maar na verloop van tijd moet ik die sleur toch echt doorbreken en even helemaal uit me dak gaan.

Ik ben er van overtuigd dat bij VERSTANDIG drugsgebruik er de mooiste dingen kunnen ontstaan. Er zijn talloze voorbeelden op te noemen van artistieke meesterwerken die onder invloed van, of door ervaring met, drugs tot stand zijn gekomen. Schilderijen, tekeningen, gedichten, boeken, muziek en noem maar op. Van sommige meesterwerken en artiesten is het bekend, maar er zijn vast en zeker nog ontelbare artistieke meesterwerken waarvan niet eens bekend is of de maker drugs gebruikte.

In één van mijn favoriete boeken las ik ooit een passage, na dit gelezen te hebben ben ik zo anders tegen 'drugs', maar ook andere zaken aan gaan kijken. Het voelde echt alsof ik mij 100% met de auteur kon identificeren.

"Those who use illicit drugs to help or harm themselves without hurting anyone else do not belong in prison unless they commit a crime beyond using an illegal drug. You have a right to alter and/or simply control your own conscieousness as a human being. If you don't, then you are certainly not ''free.'' The United States has more of its population in prison per capita than any other ''free'' or not free country in the world, over two million people in jail, and seven million entangled in the legal for-profit prison business. Millions of these people are there because of the War on Drugs and our out-dated and dysfunctional drug laws that have done nothing to alleviate consumption anyway. Drug addiction is not a disease but rather a lack of willpoer. There isn't even any person that exists as ''the drug addict,'' the label merely a socially conditioned judgment call as a means of control of the population through classifiying and regulating individual behavior; e.g., as Dr Thomas Szasz notes, no one goes around calling Winston Churchill or FDR ''drug addicts'' for their nicotine ''addictions.''
We don't put alcoholics in jail for their drinking, nor should we incarcerate any other person for any other drug they are taking in excess. If the harm is only to one's self, then drug use is a medical, not a criminal problem, if it becomes a problem at all. If this were not the case, then tomorrow morning, alcohol and cigarettes should be made illegal and anyone who manufactures or distributes these drugs as well as the chronic users, should all be thrown in jail according to the American Drug War logic. Alcohol-related deaths are in the tens of thousands in America today, and cigarettes kill over 400,000 people a year in the US while marijuana isn't killing anyone like tobacco does. Heart disease has the best chance of killing everyone who reads these words which means the obese cheeseburger and pizza ''addict'' belong in jail next to the heroin addict. This is the childish but deadly hypocrisy of the War on Drugs.''

J.R. Helton - Drugs

 

[Siemen23]

Helemaal mee eens, je moet kunnen accepteren dat dit iets tijdelijk is en dat je dit niet eeuwig kan vasthouden

 

[ZERO-]

^ Maar dat is met alles toch?

 

[SkittlesAndMe]

Grotendeels denk ik op dezelfde manier, het is gewoon állemaal fascinerend. Ik vind het vooral interessant hoe de meningen kunnen verschillen en daarom ga ik ook graag de discussie aan. Iedereen heeft andere grenzen en meningen over gebruik en vooral wat nu wel en niet kan. Ik ben anti-drugs opgevoed, uiteindelijk begonnen met een biertje en toen werd een jointje ook wel interessant. Toen kennis gemaakt met XTC en dat werd ook wel interessant. Snuiven zou ik nooit doen, nu zo'n 8 jaar later heb ik geen moeite met snuiven, maar spuiten en basen zal ik nooit doen.

Elke keer als je een grens overstapt, komt de volgende grens in de buurt. Ik ben absoluut niet van plan om nog een grens over te stappen, echter zijn er weer anderen die dat wel doen. Ik persoonlijk vind het dus raar als mensen naalden in hun aderen steken voor genot, andere mensen vinden het weer raar van mij dat ik poeders door mijn neus jas en sommigen vinden het van anderen raar dat zij een joint roken. Vaak is het angst en onbegrip die de grenzen stelt en juist dat en de taboe die er omheen hangt, maakt het voor mij toch veel interessanter.

Daarnaast natuurlijk de hoofdzaak van drugs, door middel van een goedje op een bepaalde manier in je lichaam op te laten nemen, je lichaam op een andere manier benutten. Grenzen van het menselijk brein opzoeken en naast genot soms ook wat leren.

Het meest opvallende vind ik aan jouw betoog, dat je zelf niet meer wilt gebruiken. Meestal gaat zo'n fascinatie samen met gebruik.