Beste forumleden en reizigers van het internet,
Het is lang geleden dat ik een echt tripreport heb geplaatst. Vaak heb ik het gevoel dat sommige gedachten niet waardig zijn om zich te openbaren, soms streef ik zo erg naar perfectie dat een tekortkoming van complete volmaaktheid mij weerhoudt om mij te uiten hoe ik wil. Psychedelica helpt mij om de wereld te verkennen, een tool om mijn eigen psychologische gedrag te bestuderen, maar vooral om mijn innerlijke kind terug te vinden. Een perceptie die ongeconditioneerd is, eindeloos en vol verbazing. Het is deze perceptie die we vaak kwijt raken naarmate we ouder worden en vast roesten in onze vertrouwde gewoonten, soms zelfs depressie als gevolg.
Ik wil eigenlijk iedereen al bedanken, alleen al om het feit dat we elkaar treffen op deze opmerkelijk plek genaamd het internet. We zijn hier allemaal om te delen, te leren en meer begrip te vinden voor ons zelf en anderen. De nieuwsgierigheid drijft ons allemaal, maar soms neemt emotie de overhand en doet het gebruik van drugs of welke verslaving dan ook ons meer pijn dan dat het weg neemt. Het schrijven van mijn verhaal leert mij meer over mijzelf, maar heeft ook als doel om anderen te helpen. Om iedereen de kracht te geven om zelf in te zien wat ze doen, maar ook te helpen met de realisatie van hun eigen dromen, hopelijk door inspiratie van het wonder waar we ons allemaal in begeven. Mijn droom is om deze wereld te beteren; help je anderen, dan help je indirect jezelf.
Laten we maar beginnen met de ervaring die mij op een bepaalde manier diep heeft geraakt.
Enkele maanden geleden had ik een capsule 4-AcO-DMT besteld, 25mg om precies te zijn. Het was al tamelijk laat in de avond en ik was al redelijk moe, maar toch kwam ik op het idee om 12.5mg 4-AcO-DMT te nemen, een soort gelijke variant aan Psilocybine (Paddo's/Truffels).
Na de zomervakantie had ik de intenties al gezet om te werken aan een beter ik, een goede focus op mijn studie, meer begrip in interactie met anderen, maar voornamelijk los willen bereken van mijn vastgeroeste handelen. Het is een manier die mij heeft geholpen in vaak moeilijker tijden, ruzies, onbegrip en het gevoel van machteloosheid, maar nu plaats mag maken voor een nieuwe meer gedreven ik.
Mijn intentie was daarom ook vooral om meer begrip te krijgen voor mijn situatie die ik heb gecreëerd, maar voornamelijk om te kunnen zien wat mogelijk is. In de psychedelisch toestand zijn gedachten ongelimiteerd, soms zelf wat overweldigend dat je het gevoel hebt dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Toch heb ik de potentie gezien wat het te bieden heeft en probeer al voor een lange tijd te werken aan het sturen van zulke onwerkelijke ervaringen. Mediteren helpt mij hier enorm in, je kan het zien als een soort voertuig dat mij gidst door de psychedelische wereld. Het bied mij de mogelijkheid om terug te stappen zelfs in zulke heftige ervaringen waarin emoties soms de overhand nemen en de trip ons soms op een negatieve manier laten beïnvloeden. Zoals velen al hebben gezegd, meditatie is de sleutel tot een begripvoller leven, probeer het eens!
Langzaam begon het stofje effect te hebben op mijn chemische interactie in de hersenen. Er was een duidelijk verandering in mijn bewustzijn, een verandering die vooral veel gevoelens openbaarde die onderbewust altijd worden meedragen en ook direct invloed hebben op ons handelen en de denkwijze die we hebben. Het was vooral veel spanning, een verkrampt gevoel over mij lichaam. Spieren die veel spanning hadden, maar vooral een diepere betekenis achter zich reflecteerde. Ooit heb ik ergens gehoord dat kinesiology zich bezig houdt met de ontspanning van spieren en dat dit erg zou helpen met eigen beeld, iets wat ik nu zeker kan bevestigen na deze ervaring.
Zittende achter een computerbeeldscherm zag ik hoe de individuele lichtstralen van iedere pixel als enkele stralen geprojecteerd op mijn netvlies werden. Ik zag hoe het licht de lucht tussen mij en het beeldscherm ophelderde. Normaal gesproken als we een object zien in de verte reizen we mentaal naar dat voorwerp en beelden we het ons in aan de hand van onze eigen interpretatie. Nu was dit compleet anders, iedere millimeter van het beeldscherm tot mijn oog volgde ik de stralen die in hoge snelheid uit mijn beeldscherm werden geworpen, het was een soort van tweede perspectief (mind's eye), dit gebeurde om precies te zijn met 60Hz
Het leken net langwerpige druppels die door de ruimte tussen mij en het beeld pulseerde totdat ze mijn netvlies raakte. Ik zag de lichtstraal niet alleen op het beeld, maar kon het pad waarnemen op iedere afstand. Wat erg bijzonder is dat ik kon waarnemen hoe de licht brak, door de verschillende minuscule temperatuur verschillen van warme lucht en hierdoor dus soms op een gecurvde manier in mijn oog viel. Je kan het het beste vergelijken met een warm wegdek, de stralen komen recht op je af vanuit oneindigheid (verte) maar stuiter als het waren door een dichter en dunner medium, maar herstellen zich uiteindelijk weer in hun rechte pad wat bij jou uitkomt.
Lichtbreking door verschil in medium dichtheid
Ik merk nu al dat alleen al het vertalen van een simpele ervaring van een lichtstraal behoorlijk wat tekst in neemt. Maakt niet uit, als je het zelf kan zien is het lezen het meer dan waard.
Langzaam begon ik toch een beetje moe te worden en had geen zin meer om afgeleid te zijn door een externe bron van informatie. Het was tijd om de computer uit te zetten en om volledig mijn aandacht op mijzelf te richten. Wat voel ik nu echt? Welke complexe systemen laten mijn hartslag lopen en daarmee mijn complete ervaring van het leven. Het was een koude nacht dus zette ik mijn verwarming even wat hoger, ging in bed liggen en liet mijn gedachten langzaam varen naar onbekende, bekende en moeilijke plekken waar ik vaak moeite mee heb. Het verkrampte gevoel kwam langzaam tot rust en er kwam een grote oceaan met ontspannenheid over mij heen. Mijn hele verkrampte gevoel was de oorzaak door het niet durven loslaten, omdat ik vooral bang was dat ik niet wist wat de toekomst zal brengen. Nu begreep ik wat de mensen bedoelde die het over onvoorwaardelijke liefde hadden bij psychedelica! Dit is het, ik begrijp het zo duidelijk. Het onvoorwaardelijke bestond uit begrip, vrijheid en acceptatie, iets wat diep bij ons allen resoneert met ons diepste bestaan. Niet geproduceerd door geïmiteerd geluk en blijdschap, maar een kristalheldere visie, een inzicht die diep resoneert met mijn eigen bestaan.
Soms vraag ik mij af of we allemaal niet afstammen van dat ene oerwezen wat immers de liefde had om te bestaan en te waarden waar hij zelf is. Iets wat diep in ons DNA zit verwerkt, misschien zelfs op atomaire niveau. De reden dat we allemaal leven is omdat de drang om te zijn ons door oneindigheid hier heeft gebracht. Niemand weet precies hoe oud het universum precies is, of er tijd voor de "oerknal" was, vandaar dat ik ons ook liever als ongelimiteerd zie.
Even kwam een moment van realisatie binnen, wat hebben we het toch allemaal goed in Nederland. Voor het grotendeel hebben we allemaal wel een woonplek, water, elektriciteit en warmte. Iets wat ik extra kan waarderen in een koude nacht zoals deze.
Maar het was niet alleen ik die genoot van de warmte die van mijn verwarming af straalde. Dit is waar mijn verhaal pas echt begint. Een inzicht wat soms compleet verdwenen is in onze menselijke belevenis wereld. De genen die er nog het meest van genoten was familie muis die al jaren bij ons tussen het dak en de isolering woonden. Ik hoorde het geruis en de kleine voetstapjes die ze zetten, het was aandoenlijk. Ze leefde altijd zo dichtbij mij, jaren maar enkele meters boven mijn hoofd. Nu begreep ik ook hoezo ze daar zaten, de warmte van de verwarming verwarmde hun woonplaats tijdens koude nachten. Mens of dier, wat duidelijk is dat we allemaal in onze diepste kern opzoek zijn naar het zelfde, liefde en een warme plek.
Ik heb nog uren geluisterd hoe ze rond liepen en kon ze bijna als het ware waarnemen door de muur heen. Ik hoorde ze langzaam bij elkaar gaan zitten, waarschijnlijk in een lekker warm nestje. Prachtig toch die beestjes, ik laat ze in ieder geval lekker met rust. Kunnen ze toch nog ergens onderdak zoeken in deze wereld die zo erg wordt veranderd door de mens.
Om dan uiteindelijk tot een einde te komen, wat ik prachtig heb mogen ervaren is de verbondenheid die met alle levendewezens resoneert. Al klinkt het raar om je te verplaatsen van je superieure menselijke belevenis wereld in een simpele wereld van een muis of ander dier. Sta er voor open en het zal je zo veel voldoening geven. Het zijn de kleine dingen die het leven mooi maken. Als we andere wezens niet kunnen respecteren die nog dichter bij hun natuurlijke verbondenheid staan dan wij, kunnen we dan überhaupt onszelf wel lief hebben?
Ik hoop dat ik ergens je bewustzijn heb verbreed, als we met z'n allen aan een bewustere wereld werken komen we ver. Psychedelica en andere middelen blijven tools, maar wat belangrijk is dat we een goede bewuste balans vinden. Omarm je tekortkomingen en je zal vooral enorm veel vrede vinden.
Bedankt voor het lezen! -ElvenSpice
Het is lang geleden dat ik een echt tripreport heb geplaatst. Vaak heb ik het gevoel dat sommige gedachten niet waardig zijn om zich te openbaren, soms streef ik zo erg naar perfectie dat een tekortkoming van complete volmaaktheid mij weerhoudt om mij te uiten hoe ik wil. Psychedelica helpt mij om de wereld te verkennen, een tool om mijn eigen psychologische gedrag te bestuderen, maar vooral om mijn innerlijke kind terug te vinden. Een perceptie die ongeconditioneerd is, eindeloos en vol verbazing. Het is deze perceptie die we vaak kwijt raken naarmate we ouder worden en vast roesten in onze vertrouwde gewoonten, soms zelfs depressie als gevolg.
Ik wil eigenlijk iedereen al bedanken, alleen al om het feit dat we elkaar treffen op deze opmerkelijk plek genaamd het internet. We zijn hier allemaal om te delen, te leren en meer begrip te vinden voor ons zelf en anderen. De nieuwsgierigheid drijft ons allemaal, maar soms neemt emotie de overhand en doet het gebruik van drugs of welke verslaving dan ook ons meer pijn dan dat het weg neemt. Het schrijven van mijn verhaal leert mij meer over mijzelf, maar heeft ook als doel om anderen te helpen. Om iedereen de kracht te geven om zelf in te zien wat ze doen, maar ook te helpen met de realisatie van hun eigen dromen, hopelijk door inspiratie van het wonder waar we ons allemaal in begeven. Mijn droom is om deze wereld te beteren; help je anderen, dan help je indirect jezelf.
Laten we maar beginnen met de ervaring die mij op een bepaalde manier diep heeft geraakt.
Enkele maanden geleden had ik een capsule 4-AcO-DMT besteld, 25mg om precies te zijn. Het was al tamelijk laat in de avond en ik was al redelijk moe, maar toch kwam ik op het idee om 12.5mg 4-AcO-DMT te nemen, een soort gelijke variant aan Psilocybine (Paddo's/Truffels).
Na de zomervakantie had ik de intenties al gezet om te werken aan een beter ik, een goede focus op mijn studie, meer begrip in interactie met anderen, maar voornamelijk los willen bereken van mijn vastgeroeste handelen. Het is een manier die mij heeft geholpen in vaak moeilijker tijden, ruzies, onbegrip en het gevoel van machteloosheid, maar nu plaats mag maken voor een nieuwe meer gedreven ik.
Mijn intentie was daarom ook vooral om meer begrip te krijgen voor mijn situatie die ik heb gecreëerd, maar voornamelijk om te kunnen zien wat mogelijk is. In de psychedelisch toestand zijn gedachten ongelimiteerd, soms zelf wat overweldigend dat je het gevoel hebt dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Toch heb ik de potentie gezien wat het te bieden heeft en probeer al voor een lange tijd te werken aan het sturen van zulke onwerkelijke ervaringen. Mediteren helpt mij hier enorm in, je kan het zien als een soort voertuig dat mij gidst door de psychedelische wereld. Het bied mij de mogelijkheid om terug te stappen zelfs in zulke heftige ervaringen waarin emoties soms de overhand nemen en de trip ons soms op een negatieve manier laten beïnvloeden. Zoals velen al hebben gezegd, meditatie is de sleutel tot een begripvoller leven, probeer het eens!
Langzaam begon het stofje effect te hebben op mijn chemische interactie in de hersenen. Er was een duidelijk verandering in mijn bewustzijn, een verandering die vooral veel gevoelens openbaarde die onderbewust altijd worden meedragen en ook direct invloed hebben op ons handelen en de denkwijze die we hebben. Het was vooral veel spanning, een verkrampt gevoel over mij lichaam. Spieren die veel spanning hadden, maar vooral een diepere betekenis achter zich reflecteerde. Ooit heb ik ergens gehoord dat kinesiology zich bezig houdt met de ontspanning van spieren en dat dit erg zou helpen met eigen beeld, iets wat ik nu zeker kan bevestigen na deze ervaring.
Zittende achter een computerbeeldscherm zag ik hoe de individuele lichtstralen van iedere pixel als enkele stralen geprojecteerd op mijn netvlies werden. Ik zag hoe het licht de lucht tussen mij en het beeldscherm ophelderde. Normaal gesproken als we een object zien in de verte reizen we mentaal naar dat voorwerp en beelden we het ons in aan de hand van onze eigen interpretatie. Nu was dit compleet anders, iedere millimeter van het beeldscherm tot mijn oog volgde ik de stralen die in hoge snelheid uit mijn beeldscherm werden geworpen, het was een soort van tweede perspectief (mind's eye), dit gebeurde om precies te zijn met 60Hz
Het leken net langwerpige druppels die door de ruimte tussen mij en het beeld pulseerde totdat ze mijn netvlies raakte. Ik zag de lichtstraal niet alleen op het beeld, maar kon het pad waarnemen op iedere afstand. Wat erg bijzonder is dat ik kon waarnemen hoe de licht brak, door de verschillende minuscule temperatuur verschillen van warme lucht en hierdoor dus soms op een gecurvde manier in mijn oog viel. Je kan het het beste vergelijken met een warm wegdek, de stralen komen recht op je af vanuit oneindigheid (verte) maar stuiter als het waren door een dichter en dunner medium, maar herstellen zich uiteindelijk weer in hun rechte pad wat bij jou uitkomt.
Lichtbreking door verschil in medium dichtheid
Ik merk nu al dat alleen al het vertalen van een simpele ervaring van een lichtstraal behoorlijk wat tekst in neemt. Maakt niet uit, als je het zelf kan zien is het lezen het meer dan waard.
Langzaam begon ik toch een beetje moe te worden en had geen zin meer om afgeleid te zijn door een externe bron van informatie. Het was tijd om de computer uit te zetten en om volledig mijn aandacht op mijzelf te richten. Wat voel ik nu echt? Welke complexe systemen laten mijn hartslag lopen en daarmee mijn complete ervaring van het leven. Het was een koude nacht dus zette ik mijn verwarming even wat hoger, ging in bed liggen en liet mijn gedachten langzaam varen naar onbekende, bekende en moeilijke plekken waar ik vaak moeite mee heb. Het verkrampte gevoel kwam langzaam tot rust en er kwam een grote oceaan met ontspannenheid over mij heen. Mijn hele verkrampte gevoel was de oorzaak door het niet durven loslaten, omdat ik vooral bang was dat ik niet wist wat de toekomst zal brengen. Nu begreep ik wat de mensen bedoelde die het over onvoorwaardelijke liefde hadden bij psychedelica! Dit is het, ik begrijp het zo duidelijk. Het onvoorwaardelijke bestond uit begrip, vrijheid en acceptatie, iets wat diep bij ons allen resoneert met ons diepste bestaan. Niet geproduceerd door geïmiteerd geluk en blijdschap, maar een kristalheldere visie, een inzicht die diep resoneert met mijn eigen bestaan.
Soms vraag ik mij af of we allemaal niet afstammen van dat ene oerwezen wat immers de liefde had om te bestaan en te waarden waar hij zelf is. Iets wat diep in ons DNA zit verwerkt, misschien zelfs op atomaire niveau. De reden dat we allemaal leven is omdat de drang om te zijn ons door oneindigheid hier heeft gebracht. Niemand weet precies hoe oud het universum precies is, of er tijd voor de "oerknal" was, vandaar dat ik ons ook liever als ongelimiteerd zie.
Even kwam een moment van realisatie binnen, wat hebben we het toch allemaal goed in Nederland. Voor het grotendeel hebben we allemaal wel een woonplek, water, elektriciteit en warmte. Iets wat ik extra kan waarderen in een koude nacht zoals deze.
Maar het was niet alleen ik die genoot van de warmte die van mijn verwarming af straalde. Dit is waar mijn verhaal pas echt begint. Een inzicht wat soms compleet verdwenen is in onze menselijke belevenis wereld. De genen die er nog het meest van genoten was familie muis die al jaren bij ons tussen het dak en de isolering woonden. Ik hoorde het geruis en de kleine voetstapjes die ze zetten, het was aandoenlijk. Ze leefde altijd zo dichtbij mij, jaren maar enkele meters boven mijn hoofd. Nu begreep ik ook hoezo ze daar zaten, de warmte van de verwarming verwarmde hun woonplaats tijdens koude nachten. Mens of dier, wat duidelijk is dat we allemaal in onze diepste kern opzoek zijn naar het zelfde, liefde en een warme plek.
Ik heb nog uren geluisterd hoe ze rond liepen en kon ze bijna als het ware waarnemen door de muur heen. Ik hoorde ze langzaam bij elkaar gaan zitten, waarschijnlijk in een lekker warm nestje. Prachtig toch die beestjes, ik laat ze in ieder geval lekker met rust. Kunnen ze toch nog ergens onderdak zoeken in deze wereld die zo erg wordt veranderd door de mens.
Om dan uiteindelijk tot een einde te komen, wat ik prachtig heb mogen ervaren is de verbondenheid die met alle levendewezens resoneert. Al klinkt het raar om je te verplaatsen van je superieure menselijke belevenis wereld in een simpele wereld van een muis of ander dier. Sta er voor open en het zal je zo veel voldoening geven. Het zijn de kleine dingen die het leven mooi maken. Als we andere wezens niet kunnen respecteren die nog dichter bij hun natuurlijke verbondenheid staan dan wij, kunnen we dan überhaupt onszelf wel lief hebben?
Ik hoop dat ik ergens je bewustzijn heb verbreed, als we met z'n allen aan een bewustere wereld werken komen we ver. Psychedelica en andere middelen blijven tools, maar wat belangrijk is dat we een goede bewuste balans vinden. Omarm je tekortkomingen en je zal vooral enorm veel vrede vinden.
Bedankt voor het lezen! -ElvenSpice
