De illusie waar ik in leef

[Practuna]

Hallo,

Kom ik weer met m'n verhaaltje, altijd hetzelfde liedje :P

Maar goed, ik heb een andere psyghiater omdat de oude geen pretig iemand was om bij te zijn, klikte niet, vreselijke man.
Dit slik ik op dit moment:

Lexapro 5mg (nu drie weken)
Wellbutrin 300mg
Tranxene 3x5mg
Dexamfetamine 3x5mg (sinds 2 en halve maand)
Phenibut 800/1000mg 2x per week met soms pauzen er tussen

Nou heb ik de 2e keer dex gekregen, na het een jaar geleden misbruikt te hebben (toen 5x5mg.) Dit omdat ik zo'n enorme trek had, dit had ik aan gegeven en had anders gewoon van internet spul besteld, vandaar. Maar je kan het wel raden, ik spaar het al weer op, althans dat probeer ik.. lukt niet echt, ik jas die voorraad er in een paar niet-speciale dagen er door heen met wat dagen pauze er tussen (pauze's zijn niet lang genoeg.)

Ik weet dat het een illusie is wat je voelt van dat spul; Tevreden, vrolijk, rustig maar druk tegelijk, zekerder, gevoel van welzijn. Heel leuk maar je weet hoe dat gaat, om de 2 uur 10mg dex de hele dag, met 2 dosissen phenibut in combinatie daarmee voor nog wat minder sociale angst en ter bevordering van de 'slaap' die ik mezelf beloof.
Begin van dag 250mg Phenibut en 400mg einde van de dag.

Ik probeer uit te vogelen waarom ik altijd voor de pilletjes kies (behalve de overduidelijke redenen.) Of ik heb dat al uit gevogeld, weet het niet. Ik zie geen toekomst voor mezelf met werk, school, wat maten, later een vriendin, helemaal op mezelf wonen, autotje, en dat alle frustratie's en angst voor mensen niet meer de totale en hopeloze macht heeft over alles wat ik doe, overal.

Ik leef op dit moment dus liever in een illusie, waar ik later hoogst waarschijnlijk spijt heb (als ik dan niet dood ben.) En dat is opzich mijn eigen keuze, het is lullig dat ik lieg tegen anderen en mezelf probeer wijs te maken dat ik echt controle heb over mijn gebruik. Ik gebruik op dagen die ik niet geplanned heb, plan niet hoeveel ik maximaal in ga nemen, wel alleen 10mg dosissen maar, kneem veel te laat nog een dosis in 'nou toch maar nog één extra' 'nou toch nog maar één maar das echt de laatste'. En die roes waar je in beland door de Dex, is lang niet zo leuk meer als je alleen bent in de avond of altijd maar met diezelfde maat de laatste uren doorneemt + die maat gaat natuurlijk eerder naar bed dan ik.

Het kost IMMENS veel moeite om die nutteloze redose-impuls tegen te werken en om nog een gewone tijd te gaan kunnen slapen. Ik zeg het steeds tegen mezelf; 'dit keer NIET te laat door gaan, neem die uitstel voor de crash nou niet.. eet wat, ga crashen, blijf veel water drinken, afleiding zoeken en word moe.. ga slapen'
Als ik toch nog blijf gebruiken, doe dan wel een beetje normaal, probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen vooral JUIST omdat je dit gebruikt. Spaar die nutteloze avond doseringen voor een nieuwe dag.

Vandaag is het natuurlijk niet anders verlopen, heb weer dex verspild in de avond en voor wat?

Edit: Zijn er specifieke vitamine supplements die ik kan halen/bestellen om m'n lichaam een beetje helpen te herstellen? Of niet

Mvg

Erwin

 

[Mindless]

Hoi Erwin,

Goed in ieder geval dat je door hebt dat het een illusie is om je gevoel van welzijn uit die pilletjes te halen. Misschien dat je het nu niet zo ziet, maar dat is toch echt al de eerste stap.

Ik zie geen toekomst voor mezelf met werk, school, wat maten, later een vriendin, helemaal op mezelf wonen, autotje, en dat alle frustratie's en angst voor mensen niet meer de totale en hopeloze macht heeft over alles wat ik doe, overal.

Ja die angst voor mensen herken ik ook wel, maar ik heb ontdekt dat die angst alleen maar op mijn eigen zelfbeeld slaat. Dat ik vaak geen respect voor mezelf heb/had en me de illusie maak(te) dat anderen dat dan automatisch ook niet hebben/hadden. Je bent waarschijnlijk niet bang voor mensen, maar voor hoe jij gaat reageren op mensen. Vergeet andere mensen en maak jezelf je eigen project om aan te werken: je hoeft alleen je zelfbeeld te corrigeren, respect voor jezelf te krijgen. En dat kan met hele simpele dingetjes. Door dingen te doen die je eigenlijk liever niet doet, maar tóch doet.

Ik zou als ik jou was niet teveel nadenken over al die dingen die je uiteindelijk wilt bereiken. Bekijk het dichterbij: wat is er NU dat ik kan doen waar ik eigenlijk geen zin in heb maar achteraf blij mee zal zijn dat ik het toch heb gedaan. Ruim je kamer op, doe de afwas, maai het gras, etc. Of probeer wat ik net ontdekt heb: begin met koude douches nemen! (mensen zullen wel denken heb je hem weer met zijn koude douche...) Maar dit is zo'n aanrader om je discipline mee te vergroten. Het kost je maar een paar minuten, maar het heeft zo'n sterke uitwerking op je lichaam en geest. Je hoeft er helemaal niet over in te zitten of je later je perfecte leventje wel zult bereiken, want die kant van ons die daar onzeker over is zal dat toch niet bereiken. Je moet eerst je zelfrespect winnen. Je wilskracht vergroten. Die bad-ass kant (die we allemaal hebben) van jezelf hervinden. Ik bedoel, als ik zelfs een bad-ass kant heb, dan heeft iedereen een bad-ass kant...

En wanneer je door zulke acties een natural high ondervindt, zul je merken dat al die kunstmatige "happiness" van pilletjes en dergelijke bullshit is vergeleken bij de real deal. En nog meer: het werkt aanstekelijk. Voel je je goed van het ene, dan zul je gemotiveerd zijn om bijvoorbeeld ook gezonder te gaan eten, of een sport op te pakken, of te gaan mediteren, etc. Als je eenmaal in die flow komt, worden dingen makkelijker, véél makkelijker. En dan komen weer andere dingen in je bereik. Maar je moet klein beginnen...

Wat ik wil zeggen: dat patroon van negativiteit werkt ook andersom. Altijd kiezen voor je comfort zone leidt tot vaker kiezen om in je comfort zone te blijven. Maar doorbreek je dat en krijg je (direct!) een proefje van je natural high, dan kan dat ook een (positief) patroon worden.

Ik weet niet of je op zoek was naar advies hierover, maar ik las je verhaal en herkende er toch best mezelf in en wilde heel graag met je delen dat het waarschijnlijk niet zo hopeloos is als je misschien denkt. Een antwoord op je vraag over die supplementen heb ik helaas niet.

 

[Sally Tessio]

Wijze woorden van Mindless. Het is inderdaad vooral belangrijk dat je sommige onderdelen in je leven oppakt waarvan je weet dat ze betekenisvol zijn en je de juiste richting in duwen. Dat kunnen kleine dingen zijn, zoals dagelijks lichaamsbeweging zoeken, voldoende eten en drinken en een routine inwerken waarbij je rond dezelfde tijd naar bed gaat en wakker wordt. Zonder stabiele routine kun je je slaap-waakritme niet reguleren en je slaap-waakritme reguleert voor een groot deel je stemming. Ik ben ervan overtuigd dat je zelf weet welke onderdelen in je leven belangrijk zijn en die je eigenlijk op zou moeten pakken. Het zijn die aspecten van je leven waar je 's avonds op terugblikt en waarvan je voelt dat die onderdeel van je dag hadden moeten zijn en dat je jezelf tekort hebt gedaan. Met je middelengebruik kunnen dit soort aspecten natuurlijk moeilijk worden, dat kan ik me goed voorstellen.

Het antwoord op je vraag waarom je altijd naar pilletjes grijpt ligt denk ik gewoon in de overduidelijke redenen die je zelf al benoemd hebt. Ik zie niet zo snel in waarom daar nog iets achter zou zitten, maar misschien heb jij daar een beter beeld bij. Ik denk zelf dat het gewoon het lijden onder de angstproblemen is waardoor je toch weer naar één of meer van de door jou genoemde middelen grijpt. Het middelengebruik heeft een deel in jezelf gecreëerd dat alleen nog maar op zoek is naar hetgeen dat middel je biedt. Je zal die persoonlijkheid aan moeten vallen door er niet aan toe te geven. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik denk dat je al heel goed op weg bent met je zoektocht naar de juiste psychiater om jou hiermee te helpen. Waar Mindless het over had klopt; het draait voor een groot deel om jouw perceptie van jezelf en de wereld. Jouw perceptie van de wereld werkt op dit moment niet en klopt niet, maar daar kan verandering in komen na het vinden van passende hulpverlening. Je bericht toont aan dat je over een goed stel hersenen beschikt, dat je geletterd bent, dat je reflecterend vermogen on point is, dat je communicatief vaardig bent en jezelf kunt uiten richting anderen. Er blijkt ook uit dat je bezig bent met het zoeken naar een oplossing en tot op zekere hoogte gemotiveerd bent om te veranderen. Dat zijn al een hele hoop kwaliteiten waar je duidelijk iets mee kunt om jezelf hier uit te sleuren. Angsten die je hebt kun je bespreekbaar maken en op termijn overwinnen. Hopelijk krijg je een therapeutische behandeling die op je aansluit en zul je stap voor stap minder angstig worden voor de dingen die je op dit moment niet durft te confronteren. Dat zal een zwaar proces worden en erg veel van je vragen, maar het alternatief is erger.

Heel veel succes en sterkte. Als het helpt om dit soort dingen te blijven delen op het forum dan zou ik dat zeker doen. Er zijn voldoende behulpzame actieve members die veel tijd vrijmaken om verslaafde members te ondersteunen. Hier schaar ik mezelf overigens niet onder, maar er zijn genoeg threads over verslaving die daar blijk van geven.

 

[Mindless]

Eens met alles wat Sally hierboven zegt.

Het alternatief is veel erger ja. Je gevoelens verdoven en nooit buiten je comfortzone treden is verre van de makkelijkste manier om te leven, ook al lijkt dat zo. Het is vooral in het begin dat je moeite moet doen om discipline op te bouwen, daarna gaat die andere instelling alles zoveel makkelijker maken. Want in je zogenaamde comfortzone leef je wel degelijk samen met al je angsten onder dat dunne laagje veiligheid.

 

[Practuna]

Dankje wel voor jullie reactie's, jullie advies en waardeer het erg!

Ik merk nu alleen dat ik echt in een downward spiral zit, een binge die niet eindigd bij dexamfetamine en phenibut aangezien ik de domme stap weer heb gezet om spul te bestellen 'voor speciale dagen' (bullshit) omdat mijn 2 maandse dex nu bijna op is

Heb steeds weer impulsief toch dex genomen, met soms extra tranxene of phenibut om de negatieve werking te verzachten. Ben mezelf weer zeer in de nesten aan het werken en ben bang dat ik echt een soort afkick verschijnsellen ga krijgen de komende dagen of weken. Houd alle doseringen bij op m'n telefoon, je kan gewoon de binge erger en erger zien worden.

Vandaag had ik me voor de 3e keer belooft om minstens even een week of twee rust te nemen, geen phenibut geen dex, niks. Maar dit is echt erg, ik ben in de middag vandaag TOCH weer begonnen.

Gelijk na de eerste dosis gaan schrijven zoals ik heel vaak doe op dex, en ik werd ineens emotioneel, ik voelde het en besloot om even te ontladen, even huilen. Verdriet/pijn laten zien aan anderen lukte al bijna nooit, nu is het nog moeilijker voor me om te ontladen en als ik gebruik gaat het soms makelijker. Maar de dex maakt me nu ook niet echt meer zo high, een beetje, maar ook heel kort (de piek beleven.) begin van de week heb ik echt leuke dagen gehad in het mooie weer, heb dingen gedaan, met mensen gepraat waar ik normaal niet tegen durf te praten. Dat soort dingen.

Ben geestelijk gewend geraakt aan deze zooi denk ik, ben nu met 15mg bezig ipv 10.., heb gehoord dat de tollerantie permanent is bij amfetamine!? Nou ja, misschien is dat uiteindelijk maar beter ook, maar de verslaafde in mij vind dat heel erg natuurlijk.

Wat ook heel lastig is, is dat het de volgende dag weer opnieuw begint, ik word er nu meer 'normaal' van (niet echt, raakt er aan gewend natuurlijk.) Heb mezelf geprobeerd zoveel mogelijk af te lijden. Had zelfs de avond hiervoor netjes wat ideetjes op papier gezet voor vandaag om te doen, kleine dingetjes zoals; normale tijd uit bed, goed eten en vroeg douchen (ipv tot de middag achter computer zitten), even wandelen.. kleine dingetjes waarvan ik weet dat ik ze bereid ben om uit te voeren na een binge. Ging goed tot rond 12:00, toen was de trek zo fcking sterk, maarja ik zat al weer obssesief op internet te zoeken naar RC's die het meest op dexamfetamine leek.. erg dom.

Dus, vandaar deze hele lap tekst, die misschien erg onduidelijk is aan elkaar is gebreid. Je merkt halverwege een binge wel dat je geheugen even achteruit gaat, spraakfouten/denkfouten maakt enz.

Nouja ik hoop dat ik mezelf hierna niet in een complete HELL heb gewerkt, het blijft onlangs alle negatieve shit heel moeilijk om deze binge te stoppen, maar dat moet nu echt wel gebeuren anders krijg ik uit de hand gelopen Benzo + Phenibut afkick gemengd met een heerlijk dex depressie, voor weken lang, maanden lang misschien.

EDIT: Was 2,5/3 maand geleden ongeveer 6 maanden clean en op een gegeven moment werd die enorme trek erger en alleen maar erger
Het ging wel redelijk goed, sportte weer 2 dagen in de week + elke maandag zwemmen en 2 halve dagen werken. Maar.. o god man die trek, ik kan dat niet aan. Toen ik de kans kreeg om weer wat dex te krijgen (na methylfenidaat waar ik slecht op reageer.) En GELIJK was ik verkocht. Begon al weer helemaal happy te worden, de anticipatie van het innemen van meer pilletjes was zo sterk.

Nu ben ik hier beland en ben op het moment, en een krachtige terugval is het zeg. Ik koos er voor om dit weer te misbruiken. En de psyghiater is niet dom.. hij is erg tegen het 'neem een pilletje voor alles' als je snapt wat ik bedoel, hij is ook een vriendelijke vent. Psychiater denkt (nog) dat het goed gaat, net zoals iedereen om mij heen.

Heel jammer dat ik alles weer geheim heb gehouden, zit ik weer in dezelfde situatie (wel nog een stap erger) als bij de andere psychiater. het is erger, echt nog VEEL erger omdat het de 2e keer is dat ik dit flik. Ja probeer maar eens eerlijk te zijn met zo'n enorme lading angst, en de slaaf in mij voelt onmogelijk om los te laten. Het vertrouwen van mijn begeleiders (begeleid wonen), vooral mijn persoonlijk begeleider en de psyghiater samen met z'n twee collegas zullen mij nu echt NOOIT meer vertrouwen na al dat liegen!

En m'n ouders, die voelden zich echt ziek.. de eerste keer dat ze het te horen kregen, ze waren toen ZO bezorgt, zo bang dat er iets met mij gebeurd. Zei denken nu ook dat het goed gaat! En als ik hier dan mee aan kom zetten, verdomme ze waren net zo blij dat het goed ging

Ook heb ik een paar weken geleden een HALF-ASS zelfmoord poging gedaan.., omdat ik te bang ben voor pijnlijke dood, ongeveer 3300mg Temazepam, phenibut (niet genoeg..), halve fles wijn en zo'n 300mg Tranxene voordat ik ging slapen. Hoopte dat ik in m'n slaap zou stoppen met ademen.. nou niet dus. Dit heb ik ook aan niemand verteld ofzo, vind dit eigenlijk al aandacht-zoekerij

Cycle; Ik word nuchter, doe echt m'n best, en na een half jaar clean zijn (met de extra versterkte angst/zelfbeeld/motivatie-problemen), val ik terug, omdat ik altijd BANG ben, en me zeer éénzaam en ontevreden, extreme verveling en een levenloos gevoel.

 

[Jmths]

Ben geestelijk gewend geraakt aan deze zooi denk ik, ben nu met 15mg bezig ipv 10.., heb gehoord dat de tollerantie permanent is bij amfetamine!? Nou ja, misschien is dat uiteindelijk maar beter ook, maar de verslaafde in mij vind dat heel erg natuurlijk.

Je zit ook aan de Benzos en Phenibut, daar wordt je op lange termijn suïcidaal en compleet hysterisch van. De Dexamfetamine is waarschijnlijk (naast de downers en antidepressiva) nog wel je laatste probleem. Probeer maar eens 2 dagen zonder downers te doen, dan kom je er rap achter hoe 'mentaal' je verslaving is. (Permanente) tolerantie ontwikkeling voor downers is trouwens veel waarschijnlijker dan voor (dex)amfetamine / stimulanten.

Als je psychiater dacht dat het 100% goed ging zou hij je deze cocktail niet voor schrijven. Maar dat doet er niet toe hoe anderen het ervaren, wat er wel toe doet is hoe je het zelf ervaart. We kunnen ons eeuwig druk blijven maken om elkaar maar je schiet er gewoon niet zoveel mee op.

Benzodiazepine overdosis is de vaakst gehanteerd methode voor poging tot zelfmoord maar voor mensen met wat tolerantie vrijwel onmogelijk. Het is veel waarschijnlijker dat je overlijd aan de ontwenningsverschijnselen van benzodiazepines (epilepsie) dan een overdosis.

Vorig jaar was mijn kat aangereden, niet meer te redden. Ik probeerde hem uit zijn lijden te verlossen met 60mg Flubromazolam samen met antibraak middel (histamine). 0,5mg is een sterke dosering voor een mens, dus 60mg zou voor een kat zou dan toch zo'n 20x een overdosis moeten wezen. Nou, niet dus. En dat is ongeveer ook wel wat je in de literatuur rond suïcide terug vindt.

Wat betreft het liegen, ik denk dat de meeste mensen op het forum kunnen beamen dat hun instinctieve impulsen niet altijd constructief zijn geweest. Zodra je merkt dat je begint te liegen om deze impulsen te bevredigen hakt dit flink in op je zelfbeeld en het besef hoe weinig controle we eigenlijk hebben op ons handelen. Ik heb ook gelogen en enorm veel domme dingen gedaan, iedereen. Maar iemands drugsgebruik of handelen definieert niet wie die persoon is.

Als je al eens clean geweest bent lukt dat weer en is er al een positieve tendens, herval is vrij standaard maar probeer het te zien in zijn groter geheel. Ik ben ook vaak hervallen nadat ik een periode nuchter door het leven ging, als het in 1x lukt is dat het prettigst en bewonderenswaardig maar dat is voor de meeste mensen niet per direct mogelijk. Gewoon weer een nieuw doel concreet maken en daar langzaam naartoe werken.

Wellicht zal het nog vaak gebeuren dat je gedachten een loopje gaan maken wat tot minder verstandige keuzes leidt, maar probeer vooral in je achterhoofd te houden dat het om het korte termijn <> lange termijn cliché blijft gaan en dat mensen de tendens hebben instinctief gevoeliger te wezen voor korte termijn keuzes. Naarmate je het blijft proberen wordt het steeds makkelijker. Er kan zo een jaar overheen gaan voordat je je weer een beetje normaal voelt maar het is beter dan te blijven op het punt waar je jezelf diep ellendig blijft voelen.

Als het je weer lukt op een punt 3x in de week te sporten (wat niet makkelijk is) ben ik er zeker van dat je je snel aanzienlijk beter in je vel zult voelen. Mijn volgende stap zou waarschijnlijk ook wezen om te kijken of het mogelijk is om 1 van de middelen in je cocktail/soepje af te bouwen. Maar kijk maar wat er voor jou mogelijk is en doe vooral rustig aan. Soms moet je jezelf ook bij stabilisering kunnen neerleggen zonder te vergeten eerlijk te zijn naar jezelf.

Succes.

 

[Mindless]

Het ging wel redelijk goed, sportte weer 2 dagen in de week + elke maandag zwemmen en 2 halve dagen werken. Maar.. o god man die trek, ik kan dat niet aan. Toen ik de kans kreeg om weer wat dex te krijgen (na methylfenidaat waar ik slecht op reageer.) En GELIJK was ik verkocht. Begon al weer helemaal happy te worden, de anticipatie van het innemen van meer pilletjes was zo sterk.

Wat Jmths zegt, terugvallen gebeurd. Maar het gaat om de bigger picture. Op zo'n moment dat je teruggevallen bent moet je wederom sterk zijn en niet in de valstrik trappen dat nu je teruggevallen bent, je absoluut gefaald hebt. Want dat is waar mensen vaak de keuze maken om dan maar door te gaan met gebruiken, omdat ze toch al gefaald hebben. Waar ik hier altijd aan moet denken is een mooie metafoor van ik weet niet meer wie: Wanneer je met je auto om de een of andere reden in de berm terecht komt ga je ook niet denken "ik blijf hier maar rijden". Nee, je zorgt ervoor dat je weer op de weg komt.

Heel jammer dat ik alles weer geheim heb gehouden, zit ik weer in dezelfde situatie (wel nog een stap erger) als bij de andere psychiater. het is erger, echt nog VEEL erger omdat het de 2e keer is dat ik dit flik. Ja probeer maar eens eerlijk te zijn met zo'n enorme lading angst, en de slaaf in mij voelt onmogelijk om los te laten. Het vertrouwen van mijn begeleiders (begeleid wonen), vooral mijn persoonlijk begeleider en de psyghiater samen met z'n twee collegas zullen mij nu echt NOOIT meer vertrouwen na al dat liegen!

En hier moet je ook zó alert op zijn. Je verteld jezelf dat het zoveel erger is omdat het de 2e keer is. Maar zie je dat je op die manier in je verleden blijft hangen? Mensen die beter worden doen dat niet door naar het verleden te blijven kijken, maar door vooruit te kijken. Ja, dat is natuurlijk moeilijk, maar op de een of andere manier zul je dat toch moeten doen.

En "de slaaf in mij voelt onmogelijk om los te laten".

Goede observatie. De slaaf in jou ís een slaaf. Dat gedeelte van jou zal altijd wel iets kunnen verzinnen waarom het onmogelijk is om los te laten. Altijd... Luister niet naar die slaaf, want het is de zwakte zelve. Je moet de slaaf vergeten en de meester cultiveren. Wat niets anders betekent dan stoppen met naar de slaaf luisteren en beginnen uit je comfort zone te stappen dmv acties waarmee je aan jezelf bewijst dat je niet de slaaf bent. Zoals eerder gezegd kunnen dit kleine dingen zijn. Maakt niet uit, zolang je maar de cyclus van terugval en schaamte (tegenover jezelf en anderen) over die terugval doorbreekt.

Cycle; Ik word nuchter, doe echt m'n best, en na een half jaar clean zijn (met de extra versterkte angst/zelfbeeld/motivatie-problemen), val ik terug, omdat ik altijd BANG ben, en me zeer éénzaam en ontevreden, extreme verveling en een levenloos gevoel.

Ik herken die dingen allemaal. Dit zijn gevoelens die komen wanneer je niet gecenterd in jezelf bent.

Maar nogmaals: de angst, de eenzaamheid en het levenloze gevoel zijn geen redenen om op te geven. De discipline om er niet aan toe te geven, werkt juist omdat je ondanks die gevoelens toch het juiste kiest om te doen. Er is angst, eenzaamheid, verveling, maar so what... Ondanks dat kies jij ervoor om jezelf te disciplineren. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je gevoelens niet vreselijk zijn. Natuurlijk zijn ze vreselijk, maar ik moet eerlijk zijn en je zeggen dat je door je angst heen moet gaan. Hoe eerder je je dat beseft, hoe eerder de weg eruit duidelijk wordt voor je. Want je center, de plek waar angst/eenzaamheid/etc. verdwijnt is ónder je angst. Zolang je je angst niet recht in het gezicht aankijkt, heeft het de heerschappij over jou.

Maar zoals gezegd, je kunt met kleine positieve acties aan jezelf bewijzen dat jij geen slaaf bent, maar dat je de slaaf de hele tijd in leven houdt door jezelf niet te confronteren met je angsten.

Hopelijk heb je hier wat aan.