Sammeke47
Experimenterende gebruiker
vrijdag ochtend 7 maart 2014 omstreeks 6u s'ochtends:
ik spoel even terug naar een uur of 5 vroeger ik en mijn beste vriend besloten na 3 maand nog eens aan de coke te gaan en ons eens te laten gaan met elk 3 gram, dit ging allemaal goed en wel we speelden splinter cell co op op de playstation want onder coke voelde dat nog veel beter en de prestaties gingen er echt super op! ik had nog een 3tal lijnen over rond een uur of 5 en mijn maat ook, die laatste 3 lijnen hebben we VEEL maar dan ook VEEEL te kort op elkaar gedaan, vraag me niet waarom in een coke high doet men nu eenmaal stoer...
Nu bij die laatste lijn van mij alles goed maar kom had er wel genoeg van het moest niet meer zijn echt niet, opeens uit het niets we zijn aan het gamen echt er vol op in in het spel,.. opeens valt men maat achterover in de zetel begint stuiptrekkingen te krijgen en luide geluiden te maken ik panikeer meteen maar probeer hem te helpen maar ben zelf zo overstuur dat dat toen moeilijk ging, hij krampt ineen en ik zie dat hij moeilijk ademt ik probeer hem gerust te stellen en te helpen door advies te geven over het rustig proberen blijven of ademen maar dit lijkt niet door te dringen op dit moment had dit eigenlijk meteen moeten doen bel ik de 112 helemaal in paniek aan de telefoon begrijpen ze na een minuut of zo dat ze dringend een ambulance moeten sturen,.. maar op dit moment begint het ergste van alles, eerlijk gezegd ben ik hier nog steeds niet goed van....
Uit het niets valt mijn beste vriend mij aan grijpt me vast ik weet niet wat hij wil proberen maar weet nu zeker dat ie in een bad trip zit hij herkent me niet ik roep dat ik het ben zen vriend en probeer hem te kalmeren maar tevergeefs hij roept wartaal uit en grijpt me vast, mijn geluk zit in dat ik groter en breder ben en hem van me af kan houden maar ik weet ook dat als er niet snel een oplossing komt dit fout afloopt. we worstelen heen en weer door het appartement hij valt enkele keren en de tv ligt ondertussen ook de grond op, mijn hart gaat razend tekeer want ja ik heb ook wat op dus dit is extra gevaarlijk ik denk fuck die gaat dood ofso ik moet hem helpen verdomme maar op dat moment valt hij me aan en weet hij niet wat hij doed (misschien ziet hij me als vijand door nog met gedachten in het spel te zitten?) na meerdere minuten hem proberen te kalmeren zonder resultaat zag ik mijn maat rondkijken overal in het appartement op dit moment heb ik me kunnen losrukken ik zie hem zoeken achter iets ik wou op dat moment niet weten wat wie weet zocht hij een mes of wapen op dat moment vlucht ik de trappen af naar beneden hopend dat de ambulance er al is, maar ik merk dat hij me achtervolgd, ik heb me gekwetst aan de voet naar beneden maar op dit moment voelde ik hier niets van, hij achtervolgde me tot beneden en eens beneden loop ik op het straat maar zie hem niet meer, ik was compleet van men stuk en belde toen men vriendin al stotterend op, zei begreep er eerst niets van maar luisterde naar men verhaal mijn hart ging nog steeds tekeer niet normaal...
ik maakte me zo een zorgen, na enkele minuten komt de ambulance aan en de ambulanciers krjgen van mij verhaal, ik ga met ze naar boven onwetende wat ons te wachten staat dit was echt erg om te moeten voelen, eens boven zie ik mijn maat uitgeteld op de stoel maar bij bewustzijn liggen, hij praat onduidelijk en wartaal de ambulanciers stellen hem vragen en doen een klein onderzoek, maar eerst wou hij niet hij weigerde, tot ik zei maat je hebt me aangevallen vol ongeloof zag ik zijn blik ik was zelf nog verbijsterd en vol ongeloof,... op dit moment accepteerd hij na mijn gesmeek zich mee te laten nemen naar het ziekenhuis, ik ging mee en heb mezelf ook laten onderzoeken, mijn maat kan bij aankomst in het ziekenhuis ik aan zijn zijde heel de tijd ondanks alles mij de zin nog wat onduidelijk maar verstaanbaar zeggen zeggen 'ik weet niets meer van wat er gebeurd is maat' waarna ze hem op intensieve meenemen naar een kamer, ze sluiten hem aan op de machine en ik nog volledig onder invloed zwaar paranoia en in paniek elke minuut aan het personeel of een dokter vragen, gaat het met hem wat gebeurd er, ze willen nog niets lossen maar ik zie dat zen hartslag aan de machine rond de 180 190 ligt wat mij dus nog gekker maakt, een van de verpleegsters, dokters valt het uiteraard op dat ik ook niet nuchter ben en slecht kan gaan en ze vraagt me mij te laten opnemen, dit doe ik pas na een half uur twijfelen maar dit was ook best, ik werd opgenomen met een hartslag van 160 en moet uren uitzitten met allerhande dokters methoden en mijn maat komt er uiteindelijk na meerdere uren ook door met nog steeds een hoge maar normalere hartslag, we hebben uiteindelijk in dat rusthuis misschien 100 keren moeten horen hoe dom we waren geweest 'en terecht gehoort' en vooral hoeveel geluk mijn maat heeft hier uit geraakt te zijn, mijn ogen zijn open gegaan en dit klinkt misschien als een domme redenering maar ik heb de bang van mijn leven opgedaan met coke...
ik doe dit nu ongeveer een jaar met men beste vriend op maandelijkse basis behalve dus dat het deze keer 3 maanden geleden was maar ik kom er dus nooit meer aan aan coke,... ik gezien heb wat deze drug kan doen op zen best en dat is heerlijk ! maar ik heb ook gezien wat deze drug kan doen op zijn slechtst ! en dat is verschrikkelijk ! horror ! nu heb ik er met mijn vriend al over gepraat maar hij weet van het moment dat hij me aanviel tot de ambulanciers aankwamen niets meer, aan de ene kant is dit best... maar ik weet alles nog en draag dit nu mee als een trauma dat ik hopelijk ooit een dag kan vergeten ik wil dit ver uit mijn gedachten maar op dit moment lukt dit nog niet goed
het enige goeie is dat dit mijn ogen heeft geopend, het slechte is dat het zo ver is moeten komen voor mijn ogen zagen dat we slecht bezig waren..... (sorry als dit soms wat onregelmatig geschreven is maar laat ons zeggen dat ik recht uit men hoofd alles tip in een vlaag van emoties)
ik spoel even terug naar een uur of 5 vroeger ik en mijn beste vriend besloten na 3 maand nog eens aan de coke te gaan en ons eens te laten gaan met elk 3 gram, dit ging allemaal goed en wel we speelden splinter cell co op op de playstation want onder coke voelde dat nog veel beter en de prestaties gingen er echt super op! ik had nog een 3tal lijnen over rond een uur of 5 en mijn maat ook, die laatste 3 lijnen hebben we VEEL maar dan ook VEEEL te kort op elkaar gedaan, vraag me niet waarom in een coke high doet men nu eenmaal stoer...
Nu bij die laatste lijn van mij alles goed maar kom had er wel genoeg van het moest niet meer zijn echt niet, opeens uit het niets we zijn aan het gamen echt er vol op in in het spel,.. opeens valt men maat achterover in de zetel begint stuiptrekkingen te krijgen en luide geluiden te maken ik panikeer meteen maar probeer hem te helpen maar ben zelf zo overstuur dat dat toen moeilijk ging, hij krampt ineen en ik zie dat hij moeilijk ademt ik probeer hem gerust te stellen en te helpen door advies te geven over het rustig proberen blijven of ademen maar dit lijkt niet door te dringen op dit moment had dit eigenlijk meteen moeten doen bel ik de 112 helemaal in paniek aan de telefoon begrijpen ze na een minuut of zo dat ze dringend een ambulance moeten sturen,.. maar op dit moment begint het ergste van alles, eerlijk gezegd ben ik hier nog steeds niet goed van....
Uit het niets valt mijn beste vriend mij aan grijpt me vast ik weet niet wat hij wil proberen maar weet nu zeker dat ie in een bad trip zit hij herkent me niet ik roep dat ik het ben zen vriend en probeer hem te kalmeren maar tevergeefs hij roept wartaal uit en grijpt me vast, mijn geluk zit in dat ik groter en breder ben en hem van me af kan houden maar ik weet ook dat als er niet snel een oplossing komt dit fout afloopt. we worstelen heen en weer door het appartement hij valt enkele keren en de tv ligt ondertussen ook de grond op, mijn hart gaat razend tekeer want ja ik heb ook wat op dus dit is extra gevaarlijk ik denk fuck die gaat dood ofso ik moet hem helpen verdomme maar op dat moment valt hij me aan en weet hij niet wat hij doed (misschien ziet hij me als vijand door nog met gedachten in het spel te zitten?) na meerdere minuten hem proberen te kalmeren zonder resultaat zag ik mijn maat rondkijken overal in het appartement op dit moment heb ik me kunnen losrukken ik zie hem zoeken achter iets ik wou op dat moment niet weten wat wie weet zocht hij een mes of wapen op dat moment vlucht ik de trappen af naar beneden hopend dat de ambulance er al is, maar ik merk dat hij me achtervolgd, ik heb me gekwetst aan de voet naar beneden maar op dit moment voelde ik hier niets van, hij achtervolgde me tot beneden en eens beneden loop ik op het straat maar zie hem niet meer, ik was compleet van men stuk en belde toen men vriendin al stotterend op, zei begreep er eerst niets van maar luisterde naar men verhaal mijn hart ging nog steeds tekeer niet normaal...
ik maakte me zo een zorgen, na enkele minuten komt de ambulance aan en de ambulanciers krjgen van mij verhaal, ik ga met ze naar boven onwetende wat ons te wachten staat dit was echt erg om te moeten voelen, eens boven zie ik mijn maat uitgeteld op de stoel maar bij bewustzijn liggen, hij praat onduidelijk en wartaal de ambulanciers stellen hem vragen en doen een klein onderzoek, maar eerst wou hij niet hij weigerde, tot ik zei maat je hebt me aangevallen vol ongeloof zag ik zijn blik ik was zelf nog verbijsterd en vol ongeloof,... op dit moment accepteerd hij na mijn gesmeek zich mee te laten nemen naar het ziekenhuis, ik ging mee en heb mezelf ook laten onderzoeken, mijn maat kan bij aankomst in het ziekenhuis ik aan zijn zijde heel de tijd ondanks alles mij de zin nog wat onduidelijk maar verstaanbaar zeggen zeggen 'ik weet niets meer van wat er gebeurd is maat' waarna ze hem op intensieve meenemen naar een kamer, ze sluiten hem aan op de machine en ik nog volledig onder invloed zwaar paranoia en in paniek elke minuut aan het personeel of een dokter vragen, gaat het met hem wat gebeurd er, ze willen nog niets lossen maar ik zie dat zen hartslag aan de machine rond de 180 190 ligt wat mij dus nog gekker maakt, een van de verpleegsters, dokters valt het uiteraard op dat ik ook niet nuchter ben en slecht kan gaan en ze vraagt me mij te laten opnemen, dit doe ik pas na een half uur twijfelen maar dit was ook best, ik werd opgenomen met een hartslag van 160 en moet uren uitzitten met allerhande dokters methoden en mijn maat komt er uiteindelijk na meerdere uren ook door met nog steeds een hoge maar normalere hartslag, we hebben uiteindelijk in dat rusthuis misschien 100 keren moeten horen hoe dom we waren geweest 'en terecht gehoort' en vooral hoeveel geluk mijn maat heeft hier uit geraakt te zijn, mijn ogen zijn open gegaan en dit klinkt misschien als een domme redenering maar ik heb de bang van mijn leven opgedaan met coke...
ik doe dit nu ongeveer een jaar met men beste vriend op maandelijkse basis behalve dus dat het deze keer 3 maanden geleden was maar ik kom er dus nooit meer aan aan coke,... ik gezien heb wat deze drug kan doen op zen best en dat is heerlijk ! maar ik heb ook gezien wat deze drug kan doen op zijn slechtst ! en dat is verschrikkelijk ! horror ! nu heb ik er met mijn vriend al over gepraat maar hij weet van het moment dat hij me aanviel tot de ambulanciers aankwamen niets meer, aan de ene kant is dit best... maar ik weet alles nog en draag dit nu mee als een trauma dat ik hopelijk ooit een dag kan vergeten ik wil dit ver uit mijn gedachten maar op dit moment lukt dit nog niet goed
het enige goeie is dat dit mijn ogen heeft geopend, het slechte is dat het zo ver is moeten komen voor mijn ogen zagen dat we slecht bezig waren..... (sorry als dit soms wat onregelmatig geschreven is maar laat ons zeggen dat ik recht uit men hoofd alles tip in een vlaag van emoties)
