Intro
Een paar maanden geleden heb ik iemand ontmoet die ervaring heeft met bufo alvarius en meteen was mijn interesse gewekt over 5 meo dmt. Ik heb veel research gedaan en iedereen die dit ervaart omschrijft deze ervaring als de meest ultieme en intense ervaring ooit. Dit maakte wel wat angst in mij los om dit daadwerkelijk te gaan doen. Maar ik heb zo veel fascinatie voor deze ervaring. Het is best beangstigend om video's te zien over mensen die dit ondergaan. Schreeuwende kotsende vibrerende mensen die ervaren te zijn gestorven en terug komen tot leven... Klinkt behoorlijk heftig allemaal! Maar toch hebben ze allemaal iets overeenkomend, ze komen er allemaal positief uit.
In het begin voelde ik meer angst dan wilskracht om het te gaan doen. Maar ik kwam tot besef dat het niet de vraag was of ik het ooit ging doen, maar waneer ik het ging doen. Wat voor mij opnieuw een inzicht gaf over hoe angsten mij beperken in het leven.
Angst is een product van de hersenen en bestaat niet. Het is bang worden over iets wat nog moet gaan gebeuren en je leeft nu.
Deze zin is in de maand voorgaand aan mijn besluit voorbij gekomen en dit heeft mij aan het denken gezet. Mijn interesse is gewekt dus waar wacht ik nog op?
Zo gezegd, zo gedaan. Ik voelde mij geroepen en heb mij ingeschreven. De persoon die eerder bufo had gedaan zei dat hij mee ging als support en dat was in eerste instantie geen probleem.
Later kreeg ik te horen dat de gekozen dag gewijzigd moest worden omdat de organisatie eerder terugvloog. Wat ook meteen resulteerde in dat ik helemaal in mijn eentje moest komen aangezien de groep anders veel te groot zou worden.
Maar nog steeds voelde ik me geroepen, ook al was er niemand mee die ik ken... Maar het maakt niet uit. Ik wil dit. Het is mijn reis dus ik ga er gewoon voor!
De dag van de ceremonie
Om bij de ceremonie te komen moest ik een uurtje reizen. Ik heb mijn oordopjes meegenomen en luister onderweg in de trein vooral naar vrolijke en opbeurende muziek. Ik zit in een goede vibe en voel geen angst of spanning.
Ik was een uur te vroeg en heb nog een lange wandeling gemaakt in een park dicht in de buurt. Het was een mooie en zonnige dag en er lagen mensen te zonnen aan het water en op diverse plekken zaten mensen te picknicken met een wegwerp BBQ. Dit gaf mij een goed gevoel. Ik realiseerde me hoe fijn het is om lekker in de natuur te zijn.
Eenmaal aangekomen bij de plek waar de ceremonie plaatsvond belde ik aan. Ik werd begroed door de vrouw van de sjamaan. Zij leidde me door de ruimte heen en bracht mij naar buiten. In de ruimte waar de ceremonie zou plaatsvinden zat de sjamaan gehurkt als een ninja allerlei bewegingen te maken. Hij was het ritueel aan het voorbereiden.
Ik kwam buiten en daar dronken we allemaal een kop thee waarna we naar binnen werden geroepen. De sjamaan deed zijn woord. Hij sprak in het Spaans en zijn vrouw vertaalde alles in het Engels.
De eerste uit de groep van 10 personen die de behandeling onderging was een oude man van in de 70 die al ruime ervaring had met psychedelica waaronder ook bufo. Zijn long capaciteit was beduidend niet groot genoeg om een breaktrough waardige ervaring te hebben. Je begint de ervaring staand en als je diep genoeg gaat val je vanzelf op de grond. Niet dat ze je laten vallen, want de sjamaan staat bij je, pakt je beet en begeleid je suptiel naar de grond. Ondanks hij niet zo diep ging gebeurde er iets heel bijzonders. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat je zag dat de oude man zijn ziel aan de sjamaan gaf. Dit ging gepaard met harde geluiden en heftige vibraties bij zowel de sjamaan als bij de man. Echt heel spectaculair en bijzonder om te zien! Het zag er vooral heel mooi en spiritueel uit, niks hiervan beangstigde mij.
Na afloop van deze sessie keek de sjamaan rond in de groep en koos mij als volgende. Ik voelde geen spanning, alles in mij zei, dit is jou moment, ga ervoor!
Zonder aarzelen stond ik op en ging in het midden van de kring staan. Het ritueel begon.
De eerste sessie
De vrouw van de sjamaan stak een hele dikke sigaar aan en begon rook om mij heen te blazen. De sjamaan begon geluiden te maken, lage vibraties in zijn stem gevolgd door een geluid van, oeis oeis oeisss.... De pijp werdt aangestoken en ik haal nog een keer heel diep adem. Ik blies mijn longen zo leeg mogelijk. Ik kreeg de pijp tegen mijn mond gedrukt en inhaleerde heel langzaam om zoveel mogelijk rook binnen te krijgen. Toen ik eenmaal alles had geinhaleerd kwam er meteen een heerlijk gevoel van eigen liefde, innerlijke wijsheid en kracht over mij heen. Vergelijkbaar met nn dmt maar dan emotioneel en lichamelijk veel intenser. Het is moeilijk om te omschrijven, maar 5meo dmt sparkelt door je hele lichaam! Het was de bedoeling om de gehele dosis in 1 inhalatie te consumeren. Normaal gesproken heb ik toch zeker 3 inhalaties nodig. Maar ik moet eerlijk toegeven, 1 diepe trek 5meo dmt bracht mij verder dan 1 diepe trek NN dmt, maar toch was het gevoel licht. Ik hield mijn ogen open. Mijn vision werdt maar lichtelijk geblurd. Deze ervaring is totaal niet visueel en totaal anders dan NN dmt. Het gezichtsveld was vergelijkbaar met als je te snel opstaat en je bijna niks meer ziet. De sjamaan leidde me langzaam naar de grond waar ik op mijn rug lag en nog steeds met open ogen en iets te veel verwachting hoopte dat ik nog dieper zou gaan. Maar dat gebeurde niet. De hele behandeling was ik gewoon bij menselijk bewustzijn. Ik sloot mijn ogen en zag niks. Geen patronen, geen keuren, eigenlijk gewoon de binnekant van mijn oogleden... Ik begin wat dieper te ademen. Diep als in meditatie. Diepe teugen lucht in en uit. Wat een heerlijk gevoel geeft. Ik realiseer me dat dit niet breaktrough waardig is maar wil wel wat uit de ervaring halen. Uiteindelijk duurde de ervaring van het gevoel te kort voor de rituelen van de sjamaan en ik had eigenlijk al een lichte teleurstelling tijdens het ondergaan van de behandeling... Uiteindelijk stond ik wel op met een bevredigend gevoel van blijdschap en geluk. Ik liep even naar buiten en voelde mij heel vredig en liefdevol. Ik pakte de sjamaan beet en gaf hem een harde knuffel. Ik was hem erg dankbaar voor deze ervaring en dit goddelijke gevoel.
Er kwamen na mij nog 8 sessies van andere kandidaten en wat opvalt aan bufo is dat iedereen echt totaal anders reageert. De een waaronder mijzelf wil het liefst rustig liggen en ervaren wat er te ervaren valt. De ander moet 10x kotsen tijdens de ervaring. En de volgende rolt 10 minuten door de kamer heen... Gevolgd door keiharde kreten en met allemaal rillende stemgeluiden.
De 2e sessie
Deze sessie was veel heftiger dan de eerste. Waar ik de eerste sessie op het oppervlak van de ervaring lag, was de 2e sessie de complete ervaring.
Uiteindelijk had iedereen er een sessie op zitten. Voor velen was dit meteen een dermate intense ervaring dat ze totaal geen behoeft hadden aan een 2e sessie. De vrouw van de sjamaan vroeg in de groep of er nog mensen waren die een 2e keer wilden. Ik was de eerste die volmondig ja zei. Een overenthousiast gevoel deed me stem zelfs iets luider klinken dan wat de bedoeling was. Zonder enige twijfeling of angst sprong ik nog net niet van de bank af. Ik zei meteen dat ik nu diep wil gaan en dat ik waarschijnlijk meer dan 1 inhalatie nodig zou hebben. Ze aarzelde een klein beetje en zeiden dat ze mij een hogere dosis zouden geven. Wat resulteerde in uiteraard veel dikkere rook die ik zo langzaam mogelijk vanaf compleet lege longen naar binnen moest zuigen. Maar voor de mensen die dit niet weten... Dmt Rook is best wel zwaar op de longen.. Dus dit was bijna niet te doen.
Ik was meer klaar dan ooit en nam plaats midden in de circel. Ze zeiden dat het beter was deze keer meteen te gaan zitten. En dat leek mij ook een heel goed plan! In kleermakerszit nam ik plaats, rechts van mij de sjamaan en links zijn vrouw. Zijn vrouw geeft de gevulde pijp aan de sjamaan. Zijn vrouw kijk mij nog 1 keer aan en zegt dat ik echt zo langzaam mogelijk moet inhaleren om alles binnen te krijgen. De pijp wordt verhit met een gasbrander en ik adem nog 1 keer heel diep in en daarna alles uit tot er echt helemaal niks meer in mijn longen zit. De sjamaan zet de pijp aan mijn mond en ik begin de rook op te zuigen.
Meteen vallen mij 2 dingen op. Het eerst wat opvalt is het geluid van de dmt in de pijp knettert keihard naar mate het smelt, dit heb ik toch zeker de rest van de avond nog niet zo aanwezig gehoord terwijl die pijp wel 10x is verhit die dag. Waarschijnlijk de hogere dosis die dit bewerkstelligt. Het 2e wat opvalt... Die enorm zware rook is bijna niet te inhaleren... Holy fuck wat voelt dit zwaar op de longen... Maar goed, eenmaal halverwege mijn longcapaciteit kreeg ik al kokneigingen en blokkeerde ik om nog meer te inhaleren. Ik ademde iets frisse zuurstof in via m'n neus en haalde daarna de rest naar binnen tot mijn longen helemaal gevuld waren met rook. Dit hield ik heel erg lang in. Ik denk dat ik na zeker 20 seconden pas begon uit te blazen. Er kwam voor zover ik me kan herinneren nauwelijks nog rook uit, alles geabsorbeerd in mijn longen en tijdens het uitblazen sloot ik mijn ogen. Vanaf dit punt gleed ik al half weg, maar nog voordat ik volledig had uitgeademd zette de sjamaan de pijp nog een keer aan mijn mond. Ik opende mijn ogen en ik herkende al bijna niks meer. De vrouw van de sjamaan zei dat ik moest inhaleren en het is goed dat ze dit zei want alles vervaagde zo hard dat ik niet eens meer wist waar ik mee bezig was. Ik heb nogmaals geinhaleerd en tijdens het inhaleren ging het licht al uit en werd ik zo hard overgenomen door dit allemachtige gevoel.
Wat een mega overweldigend gevoel! Dit is onbeschrijfelijk... Maar ik zal een poging doen. Het komt rustig binnen, althans bij mij wel. Ik heb van mezelf geen groot ego en het feit dat dit je ego oplost is volgens mij voor degenen die een groot ego gedreven persoonlijkheid hebben veel moeilijker om los te laten. Gelukkig heb ik daar weinig last van en kan daarom zonder mezelf ergens tegen te verzetten gewoon accepteren wat er komt.
De eerst 20 seconden dat ik die enorme hoeveelheid rook binnen hield kwam er een heerlijk gevoel over mij heen van liefde, innerlijke kracht tot in elke vezel van mijn lichaam. Naar mate het gevoel sterker en sterker wordt neemt dit gevoel de overhand. Alle zintuigen die mij mens maken vervagen deeltje voor deeltje en ik raak steeds verder verdwaald in het gevoel en realiseer me hoeveel emoties ik tegelijk ervaart. Liefde en kracht werden als een soort wind door mijn lichaam geblazen. Sprankelend door mijn lichaam net als in de eerste sessie, die ik heb ervaren als een soort eerste stadium. Na liefde en kracht voel ik ook verdriet, angst, spanning, kriebels, pijn, en ga zo maar door... Gedachten beginnen in razend snel tempo door mij heen te torpederen en dit was nog onmogelijk te volgen. Totdat alles wat ik ooit zou kunnen voelen tegelijk in 1 moment aan het ervaren was. Ik was 1 geworden met alles. Alle menselijke zintuigen bestonden niet meer. Alles wat ik was en ooit zou kunnen voelen in 1, en zelfs meer dan dat. Het enige wat overbleef waren gevoelens, onbegrijpelijk veel gedachten en mijn bewustzijn. Toen ik eenmaal daar was beland, was het verre van een makkelijk of lekker gevoel. Het voelde heel intens en vooral erg moeilijk. Om een idee te geven, Het enige wat er van me overbleef was energie die in het niks terecht was gekomen. Ik bestond alleen nog uit een onmogelijk omschijfbare energie, zonder kleur en zonder besef van mijn leven. Ik voel alleen mijn ziel zweven in een ruimte zonder zwaartekracht met dit oneindige gevoel van alles in 1. Als mens heb ik altijd een frequentie waar ik op zit qua energie en denkvermogen. Maar bij de bufo ervaring voelde ik alle frequenties tegelijk. Een onmogelijk ondefinieerbaar gevoel van zijn, zonder richting en tegelijkertijd elke richting.
In het laatste stadium komt er voor het eerst sinds een oneindig gevoel van alles tegelijk een rust over mij heen. De tornado van gedachten stoppen en het wordt doodstil... Waar ik net nog alles was en alles voelde werd ik nadat ik allang egodood was ook nog emotiedood en de krachtige energie die ik was explodeerde oneindig lang. Niet omvatbaar in tijd. Maar toch kwam er na deze eeuwige explosie van gevoel een einde en voelde ik niks meer. Alles wat ik net was.. Een met alles, een supernova in het universum... Doofde ik als een opgebrand kaarsje. Er is niks meer over. Behalve bewustzijn. Wat heel vreemd is als er niks is om bewust van te zijn. Het bewustzijn van mijn ziel vraagt zich in deze fase af of ik nog besta... En het allergekste moment uit mijn leven is het moment dat ik vanuit dat besef... Mijn ogen open en de wereld inkijk.
Ik heb mijn ogen geopend maar besef me nog niks van wat ik zie. En het gekke is dat als ik eraan terugdenk, ik redelijk normaal zicht had. Toch leek alles wat ik zag op iets wat ik nog nooit gezien had. Als een complete vreemdeling, een net geboren wezen kijk ik een paar seconden om mij heen en zie ik de gezichten van de groep... Iedereen was doodstil en keek mij aan. Zo verward als ik was... Waar ben ik..? Wat ben ik...?
Het besef van mijn hele mensenleven kwam in enkele secondes terug. Ik begon te herkennen wat ik zag en ik kreeg een enorme big smile op mijn gezicht. Ik voel mijn lichaam weer en die sparkelt nog volledig met het gevoel van liefde en kracht. Ik begon te lachen! Ik haal superdiep adem en blaast dit helemaal uit. Wauw wat een heerlijk gevoel! Alles voelde nieuw. Ik laat mezelf nog even op de grond liggen want holy shit wat was dit een trip... Flabbergasted als ik was, heb ik nog 3 minuten liggen lachen en genieten op de grond en iedereen in de groep voelde mijn emotie. Ik ben beduidend het diepste gegaan van de hele groep deze dag. Als het aankomt op innerlijke liefde dan was dit het toppunt in mijn leven. Ik voelde me zo dankbaar voor mijn leven. Tot in de diepste zin van het woord. Nooit eerder voelde ik zo veel liefde voor alles wat wij mensen hier mogen ervaren. Ik voel mij herboren, gezegend en zo levend!
De afsluiting
Een half uur later hebben we in een kring elkaars handen vastgehouden en gezongen. Een intense verbondenheid voelde ik met iedereen aanwezig terwijl ik ze pas 6 uurtjes kende en de dankbaarheid voor mijn leven deed mij bijna huilen van blijdschap.
Als ik terugdenk aan de ervaring en kijk naar wat het mij vooral heeft gebracht, dan is het innerlijke liefde, kracht en overwinning van angst. De ervaring is niet alleen het moment van de trip maar ook zeker alles er omheen. De overwinning van de angst om het te doen, de plotselinge verandering waardoor ik in mijn eentje moest gaan en het mediteren voorafgaand aan de ceremonie en na de ceremonie.
Tijdens mediteren na deze ervaring kom ik nog dieper tot mezelf. Ik ga er beduidend dieper in en met meer wijsheid en besef van innerlijke kracht, dankbaarheid en liefde voor het leven. Ik heb iedereen er uiteindelijk positief uit zien komen. Het was niet makkelijk maar uiteindelijk na afloop toch een fantastisch mooie ervaring en een verrijking voor mijn verdere leven.
Maar zo te horen is Hof wel ok. Ik ga er ook vanuit dat de bacterie niet Gangreen was. Wat voor bacterie was het?
